II SA/Gl 434/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Protokolant Starszy referent Renata Pacewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2025 r. sprawy ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w R. na zarządzenie pokontrolne Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Katowicach z dnia 21 stycznia 2025 r. nr 9/2025/MBU w przedmiocie odpadów oddala skargę. Zarządzeniem pokontrolnym z dnia 21 stycznia 2025 r., Nr 9/2025/MBU znak PSI.7023.558.2024.MBU.AWD.GN, Śląski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Katowicach (dalej: organ), działając w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 425) oraz ustaleń przeprowadzonej kontroli w dniach od 3 października 2024 r. do 20 grudnia 2024 r., udokumentowanej protokołem kontroli nr [...], nakazał G. sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: Skarżąca Spółka), przez cały okres prowadzenia działalności: 1. prowadzić przemieszczanie odpadów z prawidłowo wypełnionymi dokumentami (załączniki VII), zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE 190 z 12.07.2006) w zw. z art. 3 ust. 2 lit. a w zw. z art. 85 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2024/1157 z dnia 11 kwietnia 2024 r. w sprawie przemieszczania odpadów, zmiany rozporządzeń (UE) nr 1257/2013 i (UE) 2020/1056 oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 (Dz. U. UE 1157 z 30.04.2024), 2. prowadzić na bieżąco jakościową i ilościową ewidencję odpadów zgodnie ze stanem rzeczywistym, przy użyciu KEO i KPO, zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1587 z późn. zm.), 3. przetwarzać odpady o kodzie 17 04 11 - Kable inne niż wymienione w 17 04 10 zgodnie z posiadanym zezwoleniem na przetwarzanie odpadów, wydanym przez Starostę [...] Nr [...] , z dnia 10 maja 2016 r., w zakresie maksymalnej ilości przeznaczonych do przetworzenia w ciągu roku. Uzasadniając wydane zarządzenie organ wyjaśnił, że podczas kontroli stwierdzono nieprawidłowości w zakresie wymagań ochrony środowiska. W odniesieniu do pkt 1 zarządzenia - łącznie w 48 z 56 przeanalizowanych dokumentów, w postaci załącznika VII dotyczących przywozu odpadów do Spółki od zagranicznych kontrahentów, było niekompletnych bądź wypełnionych z błędami, tj.: 1) w 25 przypadkach w polu 2 i 7 załącznika VII nie wskazano osoby do kontaktu, adresu poczty elektronicznej i numeru telefonu, 2) w 5 przypadkach nie wpisano w polu 2 i 7 numeru telefonu do kontaktu z wyznaczonym pracownikiem firmy, 3) trzykrotnie w polu 4 nie wpisano rzeczywistej daty przemieszczenia, również trzykrotnie nie wpisano daty w polu 5a, 4) w 30 przypadkach wpisano błędny kod odpadów tj. B1010 w polu 10 załącznika VII zamiast B1115 dla odpadów kabli, 5) w trzech dokumentach w postaci załącznika VII nie wpisano kodu odpadów z załącznika IX Konwencji Bazylejskiej, 6) w 8 z analizowanych dokumentów nie wpisano państw tranzytu, przy założeniu, że odpady z [...] były kierowane bezpośrednio do Polski nie pokonując granicy [...], 7) stwierdzono niezgodność w zakresie przewoźników w załączniku VII i dokumencie przewozowym CMR tj. dwukrotnie w VII wskazano dwóch przewoźników (bez podpisu i daty w polu 5a), natomiast w CMR tylko jednego transportującego, 8) w 13 przypadkach odbiorca nie wypełnił pola 13, w 1 dokumencie brakowało podpisu w polu 13, wówczas pola nr 14 były kompletne, 9) trzykrotnie w polu 14 widniała wyłącznie pieczęć odbiorcy bez daty i podpisu. W jednym przypadku pole 14 nie zostało wypełnione. W związku z powyższym organ uznał, że transporty, którym towarzyszyły dokumenty w postaci aneksu VII błędnie wypełnione lub/i niekompletnie były nielegalne na podstawie art. 2 pkt 35 lit. g rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. W dalszej kolejności organ wskazał, że organizator przemieszczenia oraz odbiorca odpadów powinni zawrzeć umowę spełniającą wymogi określone w art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Z analizy przedstawionego materiału przez kontrolowany podmiot jak i danych zawartych w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (dalej: BDO) wynika, że przemieszczanie odpadów nastąpiło z niewypełnionymi prawidłowo/niepodpisanymi dokumentami (załączniki VII). Nie wszystkie pola w załącznikach VII są wypełnione rzetelnie (brak wpisu, bądź wpis niekompletny). Ponadto stwierdzono, że w niektórych dokumentach w postaci załącznika VII odpady w postaci kabli są klasyfikowane kodem z załącznika IX Konwencji Bazylejskiej B1010 przeznaczonym dla metali (odpady metali i stopów metali w postaci metalicznej, nierozproszonej). Kable powinny być klasyfikowane kodem B1115 - odpadowe kable metalowe pokryte lub izolowane plastikiem. W odniesieniu do pkt 2 zarządzenia - analiza danych z bazy BDO wykazała, że kontrolowana Spółka nie wprowadza na bieżąco kart przekazania odpadów i transportów zagranicznych odpadów do Kart Ewidencji Odpadów w systemie BDO (art. 66 ust. 1 ustawy o odpadach). W odniesieniu do pkt 3 zarządzenia - kontrolowany podmiot zgodnie z posiadaną decyzją udzielająca zezwolenia na przetwarzanie odpadów może przetworzyć kod odpadu 17 04 11 - Kable inne niż wymienione w 17 04 10 w ilości 4.000 Mg/rok. W 2024 roku Spółka przetworzyła ww. kod odpadu w ilości 22.285,70 Mg, przekraczając tym samym maksymalną ilość odpadów dopuszczoną do przetworzenia, która została określona w posiadanej decyzji. Powyższe zarządzenie pokontrolne, zostało zaskarżone w części dotyczącej pkt 1. W skardze wniesionej w dniu 28 lutego 2025 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, fachowy pełnomocnik Skarżącej Spółki, sformułował zarzuty naruszenia: art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska w zw. z art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 527 z późn. zm.), art. 7, art. 45 i art. 184 Konstytucji RP oraz art. 2 pkt 35 lit. g rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez wydanie zarządzenia w sytuacji niewykazania i nieudowodnienia, by Skarżąca dopuściła się naruszenia przepisów w postaci nielegalnego transgranicznego przemieszczenia odpadów, tym samym, by zaistniały podstawy do wydania zarządzenia pokontrolnego. Zdaniem strony skarżącej stwierdzone błędy miały charakter nieistotny dla śledzenia trasy przemieszczania odpadów oraz stosowania procedury informowania przy przemieszczaniu odpadów, co nie stanowiło nielegalnego przemieszczania odpadów, o jakim mowa w art. 2 pkt 35 lit. g rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Tym samym nie było podstaw do wydawania zarządzenia pokontrolnego. Odnosząc się do ustaleń organu pełnomocnik Skarżącej wskazał kolejno, iż: ad. 1 i 2 wymienionych w zarządzeniu nieprawidłowości dotyczących pola 2 i 7 załącznika VII – w polach tych wpisano dane odbiorcy odpadów i instalacji odzysku, co umożliwiało dostateczne zidentyfikowanie tych podmiotów i kontakt z nimi, ad. 3 – pole 4 – data widniała w innych miejscach załącznika, poz. 12, 13, 14, zatem data przemieszczenia była znana, ad. 4 – błędny kod odpadów - kody znajdują się na zielonej liście odpadów podlegającej uproszczonej procedurze przemieszczenia, nadto o kodzie decyduje ich wytwórca, a do załącznika VII wpisuje ostatecznie organizator przemieszczenia, ad. 5 – brak kodu odpadów z załącznika IX Konwencji Bazylejskiej - w polu 10 wpisano sześciocyfrowy kod odpadu z Katalogu odpadów, a w polu 9 opisano rodzaj odpadu, zatem zdaniem Skarżącej Spółki znany był rodzaj odpadu podlegający przemieszczeniu, ad. 6 - brak państwa tranzytu - organ nie ustalił, czy w przypadku tego konkretnego przemieszczenia tranzyt faktycznie miał miejsce, ad. 7 - niezgodność w zakresie przewoźników - organ nie ustalił, ilu faktycznie przewoźników występowało w transakcji i czy załącznik VII odzwierciedlał prawidłowy stan faktyczny, nadto ewentualne różnice pomiędzy treścią załącznika VII a CMR nie mogą być automatycznie traktowane jako nielegalne przemieszczanie odpadów, ad. 8 – niekompletne pola 13 i 14 - w tych przypadkach odbiorca odpadów był jednocześnie instalacją odzysku wypełniającym pole 14, zatem zdaniem Skarżącej Spółki znana była data odebrania odpadu i poddania odzyskowi, ad. 9 – pole 14 - w tej pozycji umieszczono pieczęć zakładu (instalacji odzysku), a odbiorca był jednocześnie instalacją, zatem odbiór odpadów przez odbiorcę i instalację był jednym zdarzeniem. Pełnomocnik Skarżącej zauważył, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 to podmiot organizujący wysyłkę odpadów jest zobowiązany zapewnić, by do przesyłki dołączony został odpowiednio wypełniony załącznik nr VII, pozostawiając niewypełnione jedynie pozycje 13 i 14 przeznaczone dla odbiorcy i instalacji odzysku (tj. w tym przypadki Skarżącej). Spółka nie była organizatorem przemieszczenia i nie mogła ingerować w treść wypełnionego i otrzymanego wraz z odpadami załącznika VII, tym bardziej, że brak wypełnienia wskazanych przez organ pozycji nie miał żadnego wpływu na te konkretne transakcje związane z przewozem odpadów. Oprócz tego pełnomocnik Skarżącej podał, że: sytuacje określone w art. 2 pkt 35 lit. g ppkt i) oraz ppkt ii) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, nie zaistniały w rozpoznawanej sprawie, natomiast ppkt iii) należy zdaniem strony skarżącej odczytywać w ten sposób, że za nielegalne należy uznać takie przemieszczenie, które faktycznie odbyło się w inny sposób, niż podany na załączniku VII, nie chodzi o brak wypełnienia jakiegokolwiek pola załącznika. Pełnomocnik wskazał również, że jedynym uchybieniem po stronie Spółki mającym miejsce w sporadycznych sytuacjach było niezłożenie podpisu w załączniku VII, co należy traktować jako przeoczenie, a nie celowe działanie, mające na celu unikanie obowiązków wynikających z przepisów prawa, które nie kwalifikuje się jako nielegalne przemieszczanie odpadów. Zdaniem strony skarżącej w sprawie nie zaistniało naruszenie opisane w pkt 1 uzasadnienia zarządzenia pokontrolnego, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego zarządzenia w zakresie objętym skargą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał twierdzenia i wnioski zawarte w treści zaskarżonego zarządzenia. Zauważył, że zarządzeniem nie nałożono na Skarżącą żadnych dodatkowych obowiązków poza tymi, które Spółka powinna realizować z mocy prawa. Zostało ono wydane w oparciu o ustalenia faktyczne uzyskane podczas specjalistycznej kontroli dokonanej przez organ. Wszelkie ujawnione naruszenia zostały szczegółowo i wyczerpująco udokumentowane w protokole kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z treści art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska, wynika jednoznacznie, że zarządzenie pokontrolne jest odrębną od decyzji administracyjnej prawną formą działania inspektora ochrony środowiska. Wydawanemu przez tego inspektora zarządzeniu pokontrolnemu, mimo że nie jest decyzją administracyjną, nie można odmówić charakteru aktu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zarządzenie to wpływa na prawa i obowiązki kontrolowanego, ponieważ niewykonanie tego zarządzenia, lub niezgodne z prawdą poinformowanie o jego wykonaniu zagrożone jest odpowiedzialnością karną (art. 31a ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska). Skoro przepisy tej ustawy uprawniają wskazany w nich organ do wydawania zarządzeń pokontrolnych w oparciu o wyniki dokonanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tych zarządzeń do organu wyższego stopnia, to zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie po stronie kontrolowanej osoby fizycznej określonego obowiązku, a więc będące działaniem władczym w indywidualnej sprawie, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 107/08, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1009/08). Stosownie zaś do art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Sąd kontrolując zgodność z prawem rozważanego zarządzenia powinien zatem ocenić, czy ustalenia zawarte w jego uzasadnieniu oraz w protokole kontroli wskazują na zaistnienie naruszeń prawa wymienionych w zarządzeniu pokontrolnym, a kwestionowanych przez skarżącego. Dodać przy tym należy, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela, że do zarządzeń pokontrolnych, o jakich mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż jest to postępowanie odrębne. Z pełnych gwarancji procesowych, wynikających z przepisów tego Kodeksu, skarżący może skorzystać, jeśli na skutek niewykonania zarządzenia pokontrolnego zostanie wszczęte jakiekolwiek postępowanie kończące się decyzją administracyjną. Konsekwencją niestosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest to, że uchylenie przez sąd administracyjny tego rodzaju aktu nie może służyć weryfikacji stanu faktycznego. Sąd badając zgodność z prawem zarządzenia pokontrolnego może, na mocy art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylić ten akt, jeśli jego wydanie nie znajdowało oparcia w ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli, bądź kontrola ta odbyła się z naruszeniem obowiązującej procedury (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 914/19). W przedmiotowej sprawie z tego typu naruszeniami nie mamy do czynienia. Ponadto z uwagi na niestosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie mogło dojść również do ich naruszenia, a zatem podniesione zarzuty w tym zakresie są niezasadne. W orzecznictwie podkreśla się przy tym, że dla oceny dopuszczalności i zasadności skierowanych do adresata zarządzeniem pokontrolnym zaleceń co do wyeliminowania naruszeń stwierdzonych w wyniku kontroli istotne i decydujące znaczenie ma protokół kontroli. Skoro zarządzenie, o jakim mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska jest wydawane na podstawie ustaleń kontroli, w związku z tym obowiązek zawarty w zarządzeniu pokontrolnym stanowi konsekwencję stwierdzonych w trakcie kontroli nieprawidłowości. Stąd szczególne znaczenie dla oceny legalności wydanego zarządzenia ma stwierdzenie, czy wyniki przeprowadzonej kontroli dają podstawę do uznania, że kontrolowany podmiot narusza prawo (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1876/17). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, iż nałożony na Skarżącą Spółkę, zawarty w kwestionowanym skargą pkt 1 zarządzenia pokontrolnego z dnia 21 stycznia 2025 r., obowiązek prowadzenia przemieszczanie odpadów z prawidłowo wypełnionymi dokumentami (załączniki VII), zgodnie z art. 18 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, odpowiada prawu. Odnotowania wymaga, że powołane rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE 190 z 12.07.2006), co wynika z treści art. 1 ust. 1, określa procedury i systemy kontroli w zakresie przemieszczania odpadów, w zależności od pochodzenia, przeznaczenia i trasy przemieszczania odpadów, rodzaju przesyłanych odpadów oraz przewidzianego trybu postępowania z odpadami w miejscu przeznaczenia. Zgodnie z art. 1 ust. 2, art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 przemieszczanie odpadów pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej, na terytorium Wspólnoty lub przez państwa trzecie, przywożonych na terytorium Wspólnoty z państw trzecich, wywożonych ze Wspólnoty do państw trzecich i przewożonych w ramach tranzytu przez terytorium Wspólnoty, na trasie z oraz do państw trzecich może odbywać się tylko na warunkach określonych w tym rozporządzeniu. W zależności od rodzaju przemieszczanych odpadów ich przewóz może być wykonywany na podstawie załącznika VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, jeżeli znajdują się one na tzw. zielonej liście (załącznik III rozporządzenia) - jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, albo dopiero po uzyskaniu odpowiednich dokumentów niezbędnych do dokonania przewozu danych odpadów. Odpady umieszczone na zielonej liście podlegają obowiązkowi informowania, co reguluje art. 18 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Do transportu odpadów podlegających tej procedurze należy dołączyć wypełniony dokument określony w przywołanym wyżej załączniku VII do rozporządzenia. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, w zasadzie niezakwestionowanych przez Skarżącą Spółkę i udokumentowanych protokołem kontroli Nr [...] z dnia 20 grudnia 2024 r. (karty nr 1-13 akt administracyjnych), wynika bezspornie, że dokumenty w postaci załącznika VII, były obarczone brakami (szczegółowa analiza dokumentów podlegających kontroli - karty nr 31-44 akt administracyjnych). Mianowicie, informacje, których zadaniem było ułatwianie śledzenia przemieszczania odpadów, zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, umieszczone w przedmiotowych załącznikach zawierały braki (m.in. trzykrotnie w polu 14 widniała wyłącznie pieczęć odbiorcy bez daty i podpisu; w jednym przypadku pole 14 nie zostało wypełnione, str. 5 protokołu kontroli), oraz nieprawidłowościami, powodującymi, że zadania z zakresu nadzoru i kontroli nie mogłoby zostać wykonane zgodnie z rozporządzeniem (w polu nr 2 załącznika VII oraz w polu nr 7 wskazano inny podmiot, niezgodnie z art. 2 pkt 14 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006; "w przypadku transportu odpadów do podmiotu M. w polu nr 2 załącznika Vll wskazano jako odbiorcę M. w [...], natomiast w polu 7 - instalacja odzysku – M1. w [...]", str. 8 protokołu kontroli). Powyższe bezspornie stanowi naruszenie art. 18 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 zgodnie, z którym, w przypadku odpadów określonych w art. 3 ust. 2 i 4, które mają zostać przesłane, należy dopełnić następujących wymogów proceduralnych: a) dla ułatwienia śledzenia przemieszczania takich odpadów osoba podlegająca jurysdykcji państwa wysyłki, która organizuje przemieszczanie, zobowiązana jest zapewnić, by do przemieszczenia dołączony był dokument określony w załączniku VII; b) dokument określony w załączniku VII jest podpisywany przed dokonaniem przemieszczenia przez osobę, która je organizuje, oraz przez prowadzącego instalację odzysku lub laboratorium i przez odbiorcę po otrzymaniu danych odpadów. Regulacja ta w sposób jednoznaczny potwierdza, że o ile obowiązki nałożone art. 18 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 obciążają podmiot organizujący przemieszczania, to o tyle art. 18 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 wprost wskazuje, że zarówno prowadzący instalację odzysku jak i odbiorca powinien podpisać się na załączniku, po otrzymaniu odpadów. Zachowanie prawidłowości w powyższym zakresie z całą pewnością obciążały Skarżącą Spółkę. Już tylko z tej przyczyny zasadna pozostawała ocena organu, co do zaistnienia podstaw wydania zarządzenia pokontrolnego. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 35 lit. g rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 "nielegalne przemieszczanie" oznacza przemieszczanie odpadów dokonane: zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4, w odniesieniu do którego stwierdzono, że: i) zawiera odpady, które nie zostały wyszczególnione w załącznikach III, IIIA lub IIIB; lub ii) został naruszony art. 3 ust. 4; iii) przemieszczanie jest realizowane w sposób, który nie został konkretnie określony w dokumencie, o którym mowa w załączniku VII. Definicja ta nie uzależnia stwierdzenia nielegalnego przemieszczania odpadów od zawinienia jednej ze stron transakcji. W tym kontekście wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 9 czerwca 2016 r. sygn. C-69/15, wyjaśniając, iż "wykładni art. 2 pkt 35 lit. g) ppkt (iii) rozporządzenia nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, zmienionego rozporządzeniem nr 255/2013, należy dokonywać w taki sposób, że przemieszczanie odpadów - takich jak wymienione w załączniku III do tego rozporządzenia, przeznaczonych do odzysku - należy uznać za nielegalne w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy dokument, o którym mowa w załączniku VII do tego rozporządzenia, dotyczący tego przemieszczania, zawiera błędne lub niespójne informacje odnoszące się do importera/odbiorcy, instalacji odzysku i państw zainteresowanych niezależnie od prawidłowego oznaczenia tych informacji w innych dokumentach udostępnionych właściwym organom, zamiaru wprowadzenia tych organów w błąd oraz wszczęcia przez wspomniane organy postępowania przewidzianego w art. 24 tego rozporządzenia. W istocie w przypadku, gdy dokument, o którym mowa w załączniku VII do rozporządzenia nr 1013/2006, zawierałby informację takiego rodzaju, błędną lub niespójną, zadania z zakresu nadzoru i kontroli nie mogłyby być wykonywane zgodnie ze wspomnianym rozporządzeniem, ponieważ owe organy, nie będąc należycie poinformowane co do szczegółowego sposobu przemieszczania odpadów, nie mogłyby zapewnić mu odpowiedniego monitorowania, tak aby uniknąć szkód dla środowiska, jak również działań szkodliwych dla zdrowia ludzi". "Ponadto, bez względu na to, czy błąd w tym dokumencie został popełniony umyślnie, czy nie, kiedy skutkuje nieścisłością danych, zmusza organy kontrolne danego państwa członkowskiego do przeprowadzenia w jego następstwie kontroli, uniemożliwiając w ten sposób bezpośrednią kontrolę przemieszczania wyłącznie na podstawie załącznika VII do rozporządzenia nr 1013/2006 - z tym skutkiem, że te dwa rodzaje błędów powinny być traktowane, przynajmniej do czasu kwalifikacji naruszenia, w ten sam sposób. Wreszcie, co się tyczy braku wszczęcia postępowania przewidzianego w art. 24 tego rozporządzenia, ani ten artykuł, ani żaden inny przepis tego rozporządzenia nie ustanawiają związku pomiędzy tym postępowaniem a definicją nielegalnego przemieszczania odpadów, w związku z czym taki brak wszczęcia owych postępowań nie może mieć wpływu na kwalifikację danego przemieszczania odpadów jako nielegalnego przemieszczania w rozumieniu art. 2 pkt 35 tego rozporządzenia." Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne wydane zostało w wyniku ustaleń przeprowadzonej kontroli, oparte zostało na jej wynikach i właściwej podstawie prawnej (z uwzględnieniem przepisów przejściowych, art. 85 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2024/1157 z dnia 11 kwietnia 2024 r. w sprawie przemieszczania odpadów, zmiany rozporządzeń (UE) nr 1257/2013 i (UE) 2020/1056 oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 (Dz. U. UE 1157 z 30.04.2024), oraz nadano mu treść, która pozwoliła stronie skarżącej jasno odczytać w oparciu o które konkretne ustalenia i które konkretne przepisy prawa doszło do ustalenia występowania naruszenia. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz art. 2 pkt 35 lit. g rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, z przyczyn szczegółowo podanych powyżej. Także brak było podstaw do podzielenia zarzutów naruszenia norm konstytucyjnych wskazanych w skardze. Przeprowadzona kontrola sądowoadministracyjna wykazała, że zaskarżone zarządzenie odpowiada kryterium legalności. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.