II SA/Gl 435/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2010 r. sprawy ze skargi P. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę. Upomnieniem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W.( dalej PINB) wezwał aktualnie skarżącego P. G. do doprowadzenia robót budowlanych wykonanych w budynku przy ul. [...] w W. do stanu zgodnego z prawem. W szczególności zaś wezwał on do dobrowolnego wykonania, w terminie 7 dni, rozbiórki płyty tarasowej w pasie o szerokości 2,80 m od linii granicznej z działką sąsiadów [...] i M. P. . W upomnieniu tym wskazano, że obowiązek ten został nałożony decyzją PINB z dnia [...] r., nr [...]. Jednocześnie organ pouczył adresata, że w przypadku niewykonania obowiązku zostanie wszczęte przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne i zastosowana kara finansowa w celu przymuszenia. Wobec niewykonania w zakreślonym terminie opisanego obowiązku PINB sporządził w dniu [...]r. tytuł wykonawczy nr [...], który opatrzył klauzulą o skierowaniu go do egzekucji. Następnie postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], PINB nałożył na zobowiązanego P. G. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10 000 zł oraz nakazał uiszczenie tej grzywny w terminie 60 dni od dnia doręczenia postanowienia pod rygorem jej ściągnięcia w trybie egzekucji należności pieniężnych. Tytuł egzekucyjny wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia doręczono skarżącemu w dniu [...]r. W dniu [...]r. zobowiązany wniósł zażalenie na postanowienie PINB o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zarzucając jego wydanie z naruszeniem art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. – dalej w skrócie u.p.e.a.) Wniósł także, na podstawie art. 17 § 2 u.p.e.a., o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania zażalenia. W uzasadnieniu podał, że decyzją PINB nr [...] skierowano do niego nakaz rozbiórki nie tylko tarasu, ale i muru granicznego. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej [...]WINB) z dnia [...]r., a organ ten zmienił tylko wskazany w decyzji PINB termin wykonania rozbiórki. Wyrokiem WSA w Gliwicach uchylone zostały jednak decyzje organów obu instancji w części dotyczącej rozbiórki muru granicznego. Żalący się wskazał jednocześnie, że zwrócił się do [...]WINB, a następnie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z wnioskiem o zmianę terminu rozbiórki tarasu. Z uwagi na odmowę uwzględnienia tego wniosku wniósł następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zobowiązany podał, że złożył także wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W związku ze zmianą decyzji PINB dokonaną wyrokiem WSA w Gliwicach powstał - zdaniem skarżącego - nowy stan faktyczny i prawny. Pojawiła się bowiem przeszkoda uniemożliwiająca wykonanie rozbiórki tarasu, gdyż zdaniem WSA w Gliwicach mur graniczny został postawiony legalnie. Taras objęty nakazem rozbiórki jest zaś bezpośrednio związany z tym murem i stanowi razem z nim jedną całość techniczną, a jego rozbiórka spowoduje zawalenie się muru. To ostatnie natomiast nie może mieć miejsca bowiem WSA w Gliwicach orzekł, że decyzja w uchylonej części (dotyczącej rozbiórki muru) nie podlega wykonaniu. P. G. zarzucił także organowi egzekucyjnemu brak wyjaśnienia wysokości nałożonej grzywny podnosząc, że nie jest w stanie jej uiścić. Powołał się w tej kwestii na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 43/07, w którym wskazano, że brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ przy ustalaniu grzywny w celu przymuszenia oznacza całkowita dowolność w tym zakresie i prowadzi do sytuacji, w której rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego wymyka się w tej części spod kontroli sądu. Wskazał także w ślad za tym wyrokiem, że organ egzekucyjny kierując się przede wszystkim efektywnością egzekucji winien mieć na uwadze treść tytułu wykonawczego (w konkretnym przypadku przedmiot, którego nakaz rozbiórki dotyczy), a także górną granicę wymierzanej grzywny i w uzasadnieniu postanowienia musi przytoczyć okoliczności, dlaczego nałożył grzywnę w takiej, a nie innej wysokości. [...]WINB utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art.18, a także art. 119, art. 121 § 2, u.p.e.a. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 119 § 1 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się gdy egzekucja dotyczy spełniania przez zobowiązanego obowiązku wykonania czynności. Grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa, jeżeli dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązków wynikających z prawa budowlanego. Stosownie do art. 121 § 2 u.p.e.a. wysokość orzeczonej grzywny nakładanej na osoby fizyczne nie może przekraczać 10 000 zł. Zdaniem organu grzywna wymierzona skarżącemu stanowi jeden z mniej uciążliwych środków przymuszenia, a jej wysokość w świetle art. 121 § 2 ustawy nie jest uzależniona od jakichkolwiek dodatkowych okoliczności. Uznał jednocześnie, że wysokość nałożonej grzywny wymaga jednak "chociażby sygnalistycznego uzasadnienia" ze względu na stosowane posiłkowo w procedurze egzekucyjnej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego wysokość grzywny nałożonej w przedmiotowej sprawie była jednak uzasadniona długotrwałością nie wywiązywania się przez zobowiązanego z wykonania orzeczonego nakazu rozbiórki. Orzeczona grzywna nie stanowi jednocześnie, zdaniem [...]WINB, zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego także z tego powodu, że wykonanie obowiązku pociąga za sobą umorzenie nieściągniętej grzywny. Środki przymusu określone w u.p.e.a. nie mają także charakteru sankcji karnej i mają na celu skłonienie zobowiązanego do wykonanania ciążącego na nim obowiązku. W skardze P. G. domagał się uchylenie w całości postanowienia [...]WINB oraz wstrzymania wykonania nałożonej kary grzywny Zarzucił jego wydanie z obrazą art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. W ocenie skarżącego zaskarżony akt został w szczególności oparty na błędnych ustaleniach faktycznych, gdyż wykonanie obowiązku wynikającego z tytułu egzekucyjnego doprowadzi do zawalenia się ściany podtrzymującej taras. Skarżący zarzucił także wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 119 § 1 u.p.e.a., bowiem obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego jest niemożliwy do wykonania w obecnym stanie prawnym i faktycznym. W uzasadnieniu skargi P. G. podniósł, że decyzją PINB nakazano mu rozbiórkę tarasu wraz ze ścianą graniczną (murem granicznym), a WSA w Gliwicach uchylił decyzje organów obu instancji w części dotyczącej wyburzenia muru. Mimo zmiany decyzji ostatecznej dokonanej wyrokiem WSA w Gliwicach organy przeszły nad tym do porządku dziennego i nie dostrzegły, że w wyniku tego wyroku powstał nowy stan faktyczny i prawny. Tymczasem wyrokiem tym przesądzono, że budowa muru granicznego była objęta decyzją o pozwoleniu na budowę i został on zrealizowany prawidłowo. Jednocześnie dostrzec trzeba, że mur ten wraz z tarasem stanowi jedną całość techniczną i rozebranie tarasu spowoduje zawalenie się muru, co zniweczy wyrok WSA. Z uwagi na ten stan faktyczny i prawny skarżący ubiegał się o zmianę decyzji w zakresie orzeczonego terminu wykonania rozbiórki do czasu rozstrzygnięcia kwestii muru granicznego. [...]WINB odmówił jednak zmiany terminu wykonania rozbiórki tarasu, a GINB utrzymał w mocy tę decyzję. W następstwie tego wniósł on skargę do WSA w Warszawie (sprawa ta zawisła przed tym sądem pod sygnaturą VII SA/Wa 1977/09). Mając na uwadze powyższe należy uznać , zdaniem skarżącego, że nie było zasadne nałożenie grzywny w celu przymuszenia. Skarżący zakwestionował także wysokość nałożonej grzywny podnosząc, że jej maksymalna wysokość nie może być uzależniona od długotrwałości nie spełniania nałożonego obowiązku ciążącego na stronie. Zacytował również art. 119 § 1 i § 2 u.p.e.a. podkreślając, że grzywna winna mieć zastosowanie w sytuacji gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. W kontekście tych przepisów skarżący zarzucił także, że nakładając grzywnę organy nie wyjaśniły dlaczego nie wzięły pod uwagę wysokości dochodu uzyskiwanego przez zobowiązanego. Podkreślił jednocześnie, że organ winien wziąć pod uwagę, że z uwagi na toczącą się przed WSA w Warszawie sprawę o wstrzymanie nałożonego obowiązku nie było celowe nakładanie tak wysokiej grzywny. Zarzucił wreszcie brak przeprowadzenia postępowania dowodowego, a w szczególności oględzin i opinii biegłego, uzasadniających domaganie się usunięcia tarasu, podczas gdy doprowadzi to do zawalenia się legalnie postawionej ściany. W odpowiedzi na skargę [...] WINB wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zawartych w niej zarzutów wskazał, że skarżący nieprawidłowo interpretuje wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 891/08. Za nietrafny organ uznał zarzut naruszenia art. 119 u.p.e.a. wskazując, że § 2 tego artykułu wprowadzony został wyjątek od zasady przewidzianej w jego § 1, przewiduje on bowiem możliwość skorzystania z grzywny w celu przymuszenia w przypadku gdy nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucyjnego. [...]WINB podtrzymał także swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonego postanowienia, że grzywna w celu przymuszenia stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. Podkreślił, że nie jest ona karą, a tylko środkiem przymuszenia. G. w ocenie organu jest łagodniejszym środkiem egzekucyjnym niż wykonanie zastępcze, bowiem zmusza zobowiązanego do wykonania obowiązku własnymi siłami i nie pociąga za sobą konieczności pokrycia dodatkowych kosztów rozbiórki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonujący, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontroli zaskarżonego postanowienia w aspekcie jego zgodności z prawem uznał, że nie narusza ono przepisów w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przystępując do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu należy stwierdzić, że ramy prawne postępowania egzekucyjnego wyznaczone są ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustawa ta w art. 1 określa m.in. sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, a także prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków. Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają m.in. obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Stosownie zaś do art. 3 § 1 u.p.e.a. egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2 , gdy wynikają one m.in. z decyzji właściwych organów, co miało miejsce w kontrolowanej sprawie. Uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej opisanych wyżej obowiązków (wierzycielem) jest stosownie do przepisu art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. właściwy do orzekania organ I instancji, za wyjątkiem przypadków wymienionych w pkt 4, który nie miał zastosowania w sprawie. Wierzyciel w postępowaniu dotyczącym egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym może wystąpić także w roli organu egzekucyjnego, co na mocy art. 20 § 1 pkt 4) u.p.e.a. miało miejsce w kontrolowanym postępowaniu. Zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej w analizowanych przypadkach następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego, zaś z art. 26 § 4 u.p.e.a. wynika, że jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje on z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Konstrukcja przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie pozostawia wątpliwości, że w postępowaniu tym organ nie może badać - czego domagał się skarżący - wadliwości decyzji nakładającej obowiązki objęte tytułem wykonawczym. Zgodnie bowiem z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej nie będąc natomiast uprawnionym do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zgodnie z art. 33 pkt 1 czy art. 59 pkt 2 tej ustawy, organ egzekucyjny jest natomiast obowiązany zbadać, czy wierzytelność jeszcze istnieje bo wtedy winien wydać postanowienie o umorzeniu postępowania. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w kontrolowanym postępowaniu, a PINB w W. wywiązał się, należycie z tak rozumianego obowiązku badania dopuszczalności egzekucji. Bezsporne było bowiem, że skarżący nie wykonał egzekwowanego obowiązku w czasie gdy doszło do doręczenia mu tytułu wykonawczego. Skarżącemu należy w tym miejscu wyjaśnić, że prowadzenie postępowania mającego na celu zbadanie zasadności egzekwowanego obowiązku oraz gromadzenie dowodów pozwalających jednoznacznie rozstrzygnąć czy jego wykonanie nie pociągnie za sobą innych niekorzystnych skutków dla zobowiązanego, wiązałoby się z niedopuszczalnym w postępowaniu egzekucyjnym wkraczaniem organu egzekucyjnego w ustalenia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji i prawomocnym wyrokiem sądowym. W kwestii zaś toczącego się przez organami nadzoru budowlanego postępowania mającego na celu zmianę w trybie nadzwyczajnym terminu wykonania rozbiórki płyty tarasu ustalonego w decyzji [...]WINB z dnia [...]r. wskazać trzeba, że [...]WINB decyzją z dnia [...]r., nr [...] odmówił zmiany swojej decyzji w żądanym przez skarżącego zakresie, a orzeczenie to utrzymał w mocy GINB decyzją z dnia [...]r., nr [...]. Ostatnio wymieniony organ postanowieniem z dnia [...]r., nr [...]odmówił także wstrzymania wykonania swojej decyzji. Skarga zaś P. G. o na decyzję GINB z dnia [...]r. została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt. VII SA/Wa 1977/09. Sąd ten postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009 r. oddalił też wniosek P. G. o wstrzymanie wykonania decyzji [...]WINB z dnia [...]r., a postanowieniem z dnia [...]r. oddalił także wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji GINB z dnia 29 [...]r. Oba te postanowienia zapadły w sprawie oznaczonej sygnaturą akt VII SA/Wa 1977/09. W ocenie Sądu w podstawie prawnej postanowienia PINB prawidłowo wskazał przepis art. 221 § 2 u.p.e.a. W toku egzekucji obowiązku rozbiórki orzeczonego decyzją opartą na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118, ze zm.) brak jest bowiem możliwości zastosowania przewidującego wyższe grzywny przepisu art. 121 § 5 u.p.e.a. W tej kwestii podzielić należy pogląd zamieszczony w wyroku NSA z dnia 13 września 1999 r. IV SA 1663/98 (w: LEX nr 48190), że obowiązku rozbiórki części obiektu budowlanego nałożonego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego mającego na celu doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem nie można rozumieć jako "przymusowej rozbiórki", o jakiej mowa w art. 121 § 5 u.p.e.a. Kontrolowane postanowienie nie narusza także wyroku WSA w Gliwicach dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Gl891/08. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 119 § 1 u.p.e.a. zauważyć zaś należy, że zgodnie z § 2 tego artykułu grzywnę w celu przymuszenia nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. Stosownie natomiast do przepisu art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny winien stosować środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Dążąc do wykonanie przez skarżącego egzekwowanego obowiązku organ egzekucyjny miał w kontrolowanej sprawie do wyboru tylko dwa środki egzekucyjne. Poza grzywną nałożoną w celu przymuszenia, mógł jeszcze zastosować wykonanie zastępcze przewidziane w art. 127 u.p.e.a. Środek ten polega na zleceniu innej osobie wykonanie za zobowiązanego egzekwowanego obowiązku na jego koszt. W sytuacji gdy zobowiązany jest w stanie sam wykonać egzekwowany obowiązek jest wykonanie zastępcze stanowi bez wątpienia bardziej dolegliwy środek egzekucyjny niż grzywna w celu przymuszenia. Wykonanie zastępcze pociąga bowiem za sobą nieodwracalne dla zobowiązanego skutki natury finansowej. Odmiennie natomiast sytuacja przedstawia się w przypadku grzywny w celu przymuszenia, która nie jest, jak stwierdził skarżący karą. Ten środek egzekucyjny stanowi bowiem formę nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego, poprzez groźbę dolegliwości finansowej, do określonego zachowania się. Dowodem na to są postanowienia art. 125 i 126 ustawy, zgodnie z którymi, w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone nań grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego. Natomiast grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą mu być zwrócone w całości lub w części, w niektórych sytuacjach wymaga to jednak zgody organu wyższego stopnia. Ostatnio wskazany argument należy odnieść także do zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń dotyczących wysokości wymierzonej grzywny. Zaaprobować należy w tym miejscu pogląd skarżącego, że organ powinien uzasadnić wysokość wymierzonej grzywny w celu przymuszenia. Pominięcie tej kwestii w uzasadnieniu postanowienia organu egzekucyjnego o nałożeniu grzywny nie przesądza jednak, że w sprawie doszło naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. W ocenie Sądu ten niewątpliwy brak postanowienia organu egzekucyjnego usunął bowiem w sposób dostateczny organ odwoławczy. Organ ten uznał w szczególności, że wymierzenie grzywny w celu przymuszenia w jej maksymalnej wysokości przewidzianej w art. 121 § 1 u.p.e.a było uzasadnione długotrwałą opieszałością zobowiązanego w wykonaniu nałożonego obowiązku. [...]WINB zwrócił także uwagę, że stosownie do art. 121 § 4 u.p.e.a. w przypadku egzekucji dotyczącej spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Z tego też względu mając na uwadze skuteczność omawianego środka egzekucyjnego nie można zaakceptować poglądu skarżącego, że wysokość nałożonej grzywny w celu przymuszenia organ winien uzależnić od wysokości dochodu zobowiązanego. Przywołać tutaj należy wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1148/04, [w:] LEX Nr 16494, w którym wskazano, że nie można z treści art. 121 u.p.e.a. wywodzić obowiązku uzasadniania wysokości zastosowanej grzywny w celu przymuszenia możliwościami finansowymi zobowiązanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez [...]WINB przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. zwrócić należy natomiast uwagę na różnice w obowiązkach organów orzekających w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym i organów orzekających w postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie bowiem do unormowania wynikającego z art. 18 u.p.e.a. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mają tylko odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym i to pod warunkiem, że przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny podkreślając, że "wydając akt konkretyzujący uznaniowo prawo materialne, organ administracyjny w istocie ma obowiązek wyjaśnić kryteria, jakimi się kierował, ustalając taką a nie inną treść uznaniowego rozstrzygnięcia. Natomiast inaczej rzecz się ma w postępowaniu egzekucyjnym, w którym jedynym kryterium jest ocena dolegliwości z punktu widzenia skuteczności w nakłonieniu zobowiązanej strony do wykonania obowiązku" ( por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 235/09, [w:] LEX Nr 602159 ). Nie będąc stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a.) związany zarzutami skargi, wskazaną w niej podstawą prawną oraz sformułowanymi w niej wnioskami Sąd z urzędu zbadał także zgodność zaskarżonego postanowienia z przepisami u.p.e.a., nie dostrzegając m.in. uchybień związanych z wystawieniem tytułu wykonawczego przez organ egzekucyjny. Stosownie do przepisu art. 26 § 1 u.p.e.a. tytuł ten został bowiem sporządzony według ustalonego wzoru określonego w załączniku nr 24 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 137, poz. 1541) oraz odpowiada wymogom przewidzianym w art. 27 § 1 u.p.e.a. Z tych wszystkich przyczyn na podstawie o art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.