II SA/Gl 47/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 4 listopada 2024 r. nr SKO.II/426/139/2024 w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Burmistrz Miasta C. (dalej "Burmistrz" lub "organ I instancji") decyzją z 4 września 2024 r., nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572) – dalej "k.p.a.", oraz art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1, art. 53 ust. 4, art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130) – dalej "u.p.z.p.", w związku z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688), po rozpatrzeniu wniosku K. S. (dalej "Inwestor") w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na części działki nr [...] w obrębie nr [...], położonej przy ul. [...] w C. ustalił dla niej warunki zabudowy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Burmistrz przedstawił przebieg postępowania, ustalony stan faktyczny sprawy oraz przepisy prawa mające w niej zastosowanie. Uzasadniając swoje stanowisko odwołał się również do orzecznictwa sądów administracyjnych. Wskazał, że w dniu 28 maja 2024 r. wydał decyzję nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia, a w dniu 18 czerwca 2024 r. w drodze postanowienia Burmistrz sprostował oczywistą omyłkę w wydanej decyzji. Jedna ze stron postępowania odwołała się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy"). Organ odwoławczy decyzją z dnia 25 lipca 2024 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Burmistrza Miasta. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium potwierdziło właściwe wykonanie analizy urbanistycznej przez organ I instancji, a decyzję uchyliło z innych powodów. Odnosząc się do powodów uzasadniających uchylenie decyzji z 18 czerwca 2024 r. Burmistrz zwrócił uwagę na błędną interpretację wniosku Inwestora przez Kolegium. W ocenie organu I instancji Inwestor złożył odrębne wnioski we wszystkich sprawach dotyczących wydania warunków zabudowy wskazując w każdym z nich inną część terenu działki nr [...] obr. [...], a nie tak jak organ odwoławczy zinterpretował - że złożył jeden wniosek. Stwierdził, że jest związany treścią wniosku i nie może połączyć złożonych odrębnie wniosków w jedno postępowanie administracyjne i wydać jednej, wspólnej dla wszystkich wniosków, decyzji o warunkach zabudowy. Burmistrz uznał, że na obecnym etapie postępowania administracyjnego dokonana została korekta oznaczenia frontu terenu inwestycji, doprowadzając tym samym do spójności treść decyzji z załącznikiem graficznym. Organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę uznał, że nie zgadza się jednak ze stanowiskiem Kolegium w zakresie braku możliwości skorygowania występującej omyłki. Wyjaśnił, że analiza urbanistyczna (załącznik nr 2 do decyzji) i ustalenia w części tekstowej decyzji były spójne i opisywały właściwie lokalizację i szerokość frontu terenu inwestycji, a załącznik graficzny jest tylko prezentacją ustaleń decyzji w części tekstowej. Wobec tego postanowienie prostujące oczywistą omyłkę na załączniku graficznym nie było merytoryczną zmianą treści decyzji. Odwołania od tej decyzji do Kolegium złożyły B. W. i H. M. (dalej "Strona" lub "Skarżąca"). Odwołujące zarzuciły decyzji organu I instancji: 1) niezgodne z art. 7 k.p.a. i art. 153 p.p.s.a. pominięcie w postępowaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2023 r., sygn. akt II OSK 235/21, uchylającego decyzję Burmistrza Miasta C. z dnia 30 lipca 2019 r. nr [...], dotyczącego terenu planowanej inwestycji i uznanie, że teren inwestycji jest kontynuacją funkcji zabudowy; 2) nieuwzględnienie w decyzji zarzutów i uchybień organu I instancji, jakie Kolegium podniosło w decyzji z dnia 25 lipca 2024 r., nr [...] i decyzji z tego samego dnia nr [...] Kolegium decyzją z dnia 4 listopada 2024 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium przedstawiło przebieg postępowania, ustalony stan faktyczny sprawy i przepisy prawa mające w niej zastosowanie. Wskazało, że organ I instancji przeprowadził postępowanie i ustalił, że spełnione zostały przesłanki zawarte w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie organu odwoławczego Burmistrz zgodnie z przepisami prawa wyznaczył obszar analizy przestrzennej (promień obszaru analizowanego ok. 215,4 m, jest to odległość równa trzykrotności szerokości frontu terenu, która wynosi 71,8 m (3 x 71,8 m = 215,4 m)). Przeprowadzona przez organ I instancji analiza urbanistyczna wykazała, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa, w oparciu o którą możliwe stało się wyznaczenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie: - kontynuacji funkcji - wnioskowana inwestycja obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, a zatem będzie kontynuacją w obszarze analizowanym funkcji mieszkaniowej; - linii zabudowy dla nowej zabudowy - działka nie przylega do drogi publicznej i nie ustala się linii zabudowy; - wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem - ustalono w przedziale od 9,5% do 19,2% (zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588, z późn. zm.) – "rozporządzenie Ml"; - udział powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do terenu objętego wnioskiem, określonego liniami rozgraniczającymi - ustalono w wysokości min. 50% - szerokość elewacji frontowej dla nowej zabudowy - ustalono w przedziale od 10,6 m do 15,8 m, zgodnie z § 6 rozporządzenia MI; - wysokość dla nowej zabudowy - ustalono od 1 do 2 kondygnacji nadziemnych, przy czym wysokość głównej kalenicy do 7 m - zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia MI; - geometrię dachu - dach dwuspadowy, o kierunku kalenicy równoległej do frontu terenu, o kącie nachylenia głównych połaci dachowych w przedziale 25° do 40° zgodnie z § 8 rozporządzenia MI. Zdaniem Kolegium organ I instancji objął szczegółową analizą przestrzenną istniejącą w ww. obszarze zabudowę i wyznaczył na jej podstawie poszczególne parametry dla przedmiotowej inwestycji. Stwierdził, że Burmistrz prawidłowo zastosował obowiązujące w tym zakresie przepisy i określił parametry planowanej inwestycji budowlanej. Organ I instancji dokonał analizy zabudowy zlokalizowanej w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowanym i uwzględnił przy wydawaniu zaskarżonej decyzji pozyskane w ten sposób dane. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego: 1. pominięcia w postępowaniu wyroku NSA sygn. akt II OSK 235/21 Kolegium stwierdziło, że organ wydając decyzję nie jest związany wyrokiem sądu administracyjnego zapadłym w innej sprawie. Niemniej jednak wyjaśniło, że organ I instancji prowadząc postępowanie przeprowadził ocenę kontynuacji funkcji zabudowy (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), a także formę zagospodarowania terenu (budowa wolnostojąca) i określił dostęp do drogi jako pośredni. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna nie jest zlokalizowana tylko wzdłuż ulicy [...], ale także w oddaleniu od ul. [...], co wynika z załącznika graficznego do decyzji i są to budynki nr [...] i [...], które są dostępne po tych samych działkach gruntowych nr [...], [...] obr. [...], co planowana inwestycja, jak również budynki nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...], które są położone bezpośrednio przy ul. [...]. odnosząc się do zarzutu nieodniesienia się do decyzji Kolegium z dnia 25 lipca 2024 r. organ odwoławczy stwierdził, że jest on nieuzasadniony. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczące błędnej oceny przez Kolegium faktu złożenia przez Inwestora tylko jednego wniosku, dotyczącego wydania warunków zabudowy, obejmującego kilka domów jednorodzinnych. 3. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 63 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wydanie więcej niż jednej decyzji o warunkach zabudowy temu samemu wnioskodawcy dla tego samego terenu organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do regulacji art. 63 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy dla tego samego terenu można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, co więcej, kilka decyzji można wydać temu samemu wnioskodawcy. Dla tego samego terenu i dla tego samego wnioskodawcy można wydać kilka decyzji o warunkach zabudowy, pod warunkiem, że wnioski dotyczą zabudowy o innych parametrach. Natomiast jeżeli wniosek różni się chociażby terenem inwestycji, Kolegium wyjaśniło, że zmiana przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jaka nastąpiła z dniem 3 stycznia 2022 r. wskazuje na możliwość określenia terenu inwestycji w postaci części działki inwestycyjnej. W ocenie organu odwoławczego również zarzuty podnoszone odnośnie do wyliczenia średniego wskaźnika zabudowy nie znajdują uzasadnienia. Średni wskaźnik zabudowy wyznacza się na podstawie jednostkowych wskaźników powierzchni zabudowy dla poszczególnych nieruchomości, co zostało zastosowane w analizie urbanistycznej. Kolegium wskazało, że brak akceptacji dla wnioskowanej zabudowy ze strony właścicieli sąsiednich nieruchomości nie jest wystarczającym powodem do odmowy ustalenia warunków zabudowy, ponieważ sam sprzeciw nie mieści się w ramach prawnych przeszkód do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Z tą decyzją nie zgodziła się Skarżąca, która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie przepisów postępowania, a to art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2024 poz. 935) - dalej "p.p.s.a." poprzez jego niezastosowanie. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 63 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a także nieuwzględnienie orzecznictwa sadów administracyjnych w tym zakresie. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 8 § k.p.a. poprzez zamieszczenie w decyzji nieprawdziwych informacji, nie zamieszczonych w moim odwołaniu. Z uwagi na podniesione zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji lub - z ostrożności procesowej - o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w całości. Ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, na okoliczności wskazane w treści niniejszej skargi, a to: a) mapy sytuacyjnej inwestycji dotyczącej budowy 12 domów i inwestycji budowy 2 domów, b) kopii wyroku NSA z dnia 25 października 2023 r., sygn. akt II OSK 235/21. W uzasadnieniu skargi przedstawiła argumenty na poparcie zgłoszonych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 powyższej ustawy tejże kontroli legalności Sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji przeprowadzona przez tutejszy Sąd nie wykazała, aby organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. Podstawę materialno-prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 59 ust. 1 tej ustawy, ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną okolicznością w sprawie jest, że dla terenu objętego inwestycją nie został dotychczas uchwalony plan miejscowy. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku, do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 555 i 834), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Brak spełnienia któregokolwiek z warunków przewidzianych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. skutkować winien odmową ustalenia warunków zabudowy. W rozporządzeniu MI, określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Zgodnie natomiast z art. 60 ust. 4 u.p.z.p., sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5 tej ustawy, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej. Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że opisana wyżej pokrótce procedura administracyjna, której celem jest ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji administracyjnej, została przez organy przeprowadzona prawidłowo. Ostateczna treść decyzji znajduje swoje uzasadnienie w prawidłowo sporządzonej analizie architektoniczno - urbanistycznej, która logicznie uzasadnia przyjęte parametry nowej zabudowy. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że decyzja dotyczy budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w obrębie nr [...], położonej przy ul. [...] w C. i jest kontynuacją istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia MI wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Ust. 2 tego przepisu dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. Wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu objętego wnioskiem Inwestora ustalono dla nowej zabudowy w przedziale od 9,5 % do 19,2 %, co wynika z przeprowadzonej analizy. W zakresie ustalenia parametru szerokość elewacji frontowej wskazać należy, że zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych, istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Zgodnie z ust. 2, dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Z analizy wynika, że średnia szerokość elewacji frontowych w analizowanym obszarze wynosi około 13,2 m. Także parametr wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ustalony na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia MI znajduje uzasadnienie w analizie. Prawidłowo również dokonano analizy w zakresie możliwości zbliżenia zabudowy do działek sąsiednich, geometrii dachu, linii zabudowy. Pierwszą kwestią podniesioną w skardze jest naruszenie przez orzekające w sprawie organy art. 153 p.p.s.a., z treścią którego: "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie." "Z brzmienia art. 153 p.p.s.a. wynika, że zarówno organy administracji, jak i sądy administracyjne, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Przez ocenę prawną rozumieć należy wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym powinna dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią zaś z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych, oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych." (wyrok NSA z dnia 8 maja 2025 r., sygn. akt II FDSK 1107/22, Lex 3865068). Z treści przywołanego orzeczenia wynika precyzyjnie, iż wskazania dotyczą ponownego rozpoznania "sprawy". Powyższą sprawą administracyjną była sprawa prowadzona przez Burmistrza i zakończona wydaniem decyzji z dnia 30 lipca 2019 r. nr [...] na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Wskazania zawarte w uzasadnieniu przywołanego wyżej wyroku NSA nie dotyczą więc nowego postępowania, wszczętego wnioskiem Inwestora, będącego przedmiotem kontroli Sądu. Również zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 63 ust. 1 u.p.z.p. poprzez wydanie więcej niż jednej decyzji o warunkach zabudowy temu samemu wnioskodawcy dla tego samego terenu nie zasługuje na uwzględnienie. Potwierdzają to stanowiska zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przepis art. 63 ust. 1 u.p.z.p. dopuszcza w sposób wyraźny możliwość wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla tego samego terenu zarówno kilku wnioskodawcom, jak również jednemu wnioskodawcy, który wystąpił z wnioskiem lub też uzyskał już wcześniej ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania dla tego terenu. Niemniej jednak warunkiem dopuszczalności wystąpienia z więcej niż jednym wnioskiem przez tego samego wnioskodawcę odnośnie do tego samego terenu jest odmienność planowanych zamierzeń inwestycyjnych. Istotną okolicznością umożliwiającą wydanie kilku decyzji temu samemu podmiotowi jest więc to, aby wnioski dotyczyły innych inwestycji na tym samym terenie. Zarówno teren jak i zamierzenie należy przy tym oceniać funkcjonalnie, a nie stricte literalnie (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1756/21, CBOSA). Podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania danego terenu ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu pod warunkiem, że wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji. Nie ma też przeszkód, aby wnioskodawca z tego rodzaju wnioskami wystąpił równocześnie i żeby dotyczyły one tego samego terenu, z tym, że nie tych samych inwestycji (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 216/14, CBOSA). Nie ma przeszkód, by dla tej samej nieruchomości organ wydał kilka decyzji o warunkach zabudowy - nawet na rzecz różnych wnioskodawców. Warunkiem wydania kolejnej tego rodzaju decyzji jest to, że wniosek dotyczyć będzie innej (nie tej samej) inwestycji (wyrok WSA w Kielcach z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 889/19, CBOSA). Badając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Sąd stwierdził, że nie naruszają one prawa i brak jest podstaw do ich eliminacji z obiegu prawa. Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić.