II SA/Gl 483/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...], mocą której ustalono dla "A" S.A. w P. dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska z terenu stacji paliw nr [...] w B. W skardze obok zarzutów kwestionujących zaskarżoną decyzję strona skarżąca wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W piśmie z dnia 25 kwietnia 2012 r. pełnomocnik skarżącej spółki, wykonując wezwanie Sądu przedstawił argumenty uzasadniające przedmiotowy wniosek. Pełnomocnik wskazał, że zaskarżona decyzja rodzi dla jej adresata szereg obowiązków, z których za najważniejszy uznał obowiązek dokonywania okresowych pomiarów poziomu hałasu. Wykonywanie tych badań jest kosztowne, bowiem wiąże się z koniecznością wynajęcia wyspecjalizowanej firmy. Ponadto pełnomocnik podniósł, że stwierdzenie naruszeń postanowień decyzji jest podstawą do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W związku z tym skarżąca spółka będzie musiała podjąć szereg czynności mających na celu wyeliminowanie działań, które spowodowały wydanie zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca będzie zmuszona ponieść znaczne nakłady finansowe na wewnętrzny monitoring oraz zatrudnienie nowej osoby lub ewentualnie na zrealizowanie kosztownej inwestycji w postaci założenia ekranów tłumiących hałas, natomiast w przypadku uznania braku podstaw prawnych zaskarżonej decyzji wskazane nakłady mogą okazać się zbędne. W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie może dotyczyć tylko takiego aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i podlega wykonaniu. Nie każdy bowiem akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Akty administracyjne, które stwierdzają tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego nie wymagają wykonania, a co za tym idzie ich wstrzymanie staje się bezprzedmiotowe. Skarżona decyzja jest takim aktem - nie rodzi jakiegokolwiek uprawnienia bądź obowiązku po stronie skarżącego, określa jedynie poziomy dopuszczalnego hałasu przenikającego z terenu stacji paliw nr [...] w B. Z tego powodu decyzja ta nie nadaje się do wykonania i jako taka nie może stanowić dla strony skarżącej źródła niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. ( zob. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 7 października 2010 r. sygn. akt I OZ 967/10) Zatem w okolicznościach tej sprawy nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi W związku z powyższym, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.