II SA/Gl 528/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. o.o. w G. na czynność Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatami za czynności geodezyjne p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. [...] Sp. o.o. w G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem Prezydenta Miasta G., skargę m.in. na czynność tegoż organu polegającą na wystawieniu w dniu [...] r. rachunku nr [...] ustalającego wysokość opłaty za czynności geodezyjne. Podstawą ustalenia przedmiotowej opłaty za wydanie zamówionych map, materiałów i dokumentów było rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielenie informacji, a także wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz.U. z 2004 r., Nr 37, poz. 333). Pismem z dnia [...] r. (nadanym w tej samej dacie), które organ otrzymał w dniu [...] r., skarżąca Spółka wnosząc o anulowanie opłat geodezyjnych (w związku z upomnieniem z dnia [...] r., nr [...], które w przypadku braku uregulowania należności z tytuł wyżej pisanej opłaty miało posłużyć wszczęciu postępowania egzekucyjnego), wezwała Prezydenta Miasta G. do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia [...] r. (doręczonym stronie skarżącej w dniu [...] r.) przywołał argumenty, świadczące w jego ocenie o zgodności z obowiązującym prawem dokumentu finansowego ustalającego wysokość opłaty. Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 24 kwietnia 2012 r. wezwał skarżącą Spółkę do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie osób podpisanych pod skargą do reprezentowania strony skarżącej - w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2010 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. : Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to na mocy art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Powołany przepis wprowadza zatem zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. W myśl natomiast art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę na inne niż decyzja lub postanowienie akty z zakresu administracji publicznej wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy zaznaczyć należy, iż skoro strona skarżąca w istocie zmierza do zakwestionowania wysokości opłaty za czynności geodezyjne to za przedmiot skargi należało uznać wystawienie przez Prezydenta Miasta G. w dniu [...] r. rachunku nr [...]. Sąd podziela pogląd, iż nałożenie opłaty za czynności geodezyjne jest czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 533/10 oraz I OSK 535/10, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 1010 r. sygn. akt IV SA/Wa 591/10, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem na prawidłowość tej czynności strona skarżąca mogła skutecznie powoływać się przed sądem administracyjnym, wcześniej jednak musiałby zostać zachowany termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W związku z powyższym skargę do Sądu można wnieść po uprzednim wezwaniu w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a., na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjęciu takiej czynności. W niniejszej sprawie jak wynika z akt rachunek nr [...] skarżąca Spółka otrzymała w dniu [...] r., a zatem należało wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa w terminie do [...] r. Tymczasem skarżąca uczyniła to dopiero w dniu [...] r., a więc z uchybieniem terminu. W konsekwencji nie wyczerpano przysługującego w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia, bowiem czynność dokona po terminie jest bezskuteczna. Jednocześnie odnotować wypada, iż wezwania organu z art. 52 § 3 p.p.s.a., ze względu na treść, nie stanowi pismo z dnia [...] r., złożone przez stronę skarżącą w siedzibie organu w dniu następnym. Pismem tym bowiem skarżąca Spółka informowała, iż ustalona opłata została błędnie wyliczona poprzez jej zawyżenie w związku z czym zawnioskowała o dokonanie korekty rachunku. Tak więc skargę jako niedopuszczalną, wobec wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa po terminie do tego przewidzianym, należało odrzucić. Wskazać należy, że skarga podlega odrzuceniu również z drugiej przyczyny, a mianowicie nie uzupełnienia braku formalnego. Stosownie do art. 28 § 1 p.p.s.a osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu sądowym przez organy lub osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przepis art. 29 p.p.s.a. stanowi natomiast, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Nieuzupełnienie zaś w terminie braku formalnego skargi skutkuje jej odrzuceniem (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Wobec stwierdzonego braku formalnego skargi w tym zakresie, Sąd wezwał skarżącą Spółkę do jego usunięcia wskazując ustawowy termin na dokonanie określonej czynności. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, powołane wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu [...] r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu [...] r. (tj. w piątek, który nie był dniem ustawowo wolnym od pracy), Spółka mimo prawidłowego wezwania z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania wymaganej czynności, nie złożyła dokumentu określającego umocowanie do jej reprezentowania osób podpisanych pod skargą. W oparciu o powyższe, tak złożona skarga, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 3 p.p.s.a., a także na skutek nie usunięcia braku formalnego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 29 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.