II SA/Gl 57/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi R. J. i K.J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Kierownik Urzędu Rejonowego w Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił R. K. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku "mieszkalno-przemysłowego" w L., Gmina M., na działce nr 1. Decyzja ta została jednak uchylona inną decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...] r., nr [...], wydaną w oparciu o art. 154 k.p.a., a następnie ten sam organ decyzją z dnia [...] r. wydał nowe pozwolenie na rozbudowę opisanego obiektu. Rozstrzygnięcie to zostało następnie uchylone przez Wojewodę [...], który sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Na skutek tego orzeczenia Kierownik Urzędu Rejonowego w Z., działając w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 89, poz. 414 ze zm.) wstrzymał postanowieniem z dnia 18 grudnia 1995r. prowadzone przez R. K. roboty budowlane, a rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy Wojewoda [...]. Wskutek wniesionej skargi, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 stycznia 1998r., sygn. akt II SA/Ka 767/96, stwierdził nieważność tych postanowień, jak i późniejszych decyzji organów obu instancji, nakładających obowiązek przedłożenia projektu technicznego oraz wykazania się przez inwestora prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a także zatwierdzające przedłożony projekt i udzielające pozwolenia na kontynuację robót budowlanych, tym razem już na działkach nr 1 i nr 2. Kierownik Urzędu Rejonowego w Z. decyzją z dnia [...]r. wydał pozwolenie na wznowienie robót budowlanych prowadzonych przy rozbudowie spornego obiektu. Powyższą decyzję uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej [...]WINB) decyzją z dnia [...]r. Organ ten wskazał na kolizję uchylonej decyzji z oceną prawną zawartą w przytoczonym wyroku NSA. Skarga na tę decyzję, wniesiona przez B. i R. K., została oddalona wyrokiem NSA z dnia 16 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 646/99. Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. (dalej PINB), działając w oparciu o art. 48 Prawa Budowlanego nakazał B. i R. K. rozbiórkę dobudowanych przez nich części budynku mieszkalno – pensjonatowego. [...]WINB po rozpatrzeniu odwołań od tej decyzji wniesionych przez inwestorów oraz R. i K. J., współwłaścicieli sąsiadującej z terenem budowy nieruchomości, decyzją z dnia [...] r. utrzymał powyższe rozstrzygnięcie w mocy. Na skutek skargi B. i R. K. powyższa decyzja została uchylona wyrokiem NSA z dnia 24 lutego 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 717/01. W treści uzasadnienia Sąd wskazał, że została ona wydana bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, istotnych dla jej rozstrzygnięcia. NSA nakazał również [...]WINB rozważenie możliwości zainicjowania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...]r., którą uchylono pierwszą decyzję wydaną przez ten organ, a zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą R. K. pozwolenia na budowę. Sąd wskazał jednocześnie, że gdyby doszło do stwierdzenia nieważności opisanej decyzji, to przywrócone zostałoby obowiązywanie pozwolenia na budowę, a to z kolei oznaczałoby, że wszelkie roboty przeprowadzone zgodnie z jego warunkami nie mogłyby zostać potraktowane jako samowola budowlana. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], [...]WINB uchylił w trybie art. 138 § 2 k.p.a. decyzję PINB w Z. z dnia [...]r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi oraz wystąpił do Wojewody [...] o wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności wydanej w trybie art. 154 k.p.a. decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...] r., znak: [...]. W tym stanie rzeczy PINB postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], zawiesił postępowanie w sprawie rozbudowy budynku mieszkalno – pensjonatowego do czasu zakończenia wszczętego postępowania nieważnościowego. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...] r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Rozstrzygnięcie to po rozpatrzeniu odwołania R. i K. J. utrzymał w mocy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., nr [...]. W oparciu o te rozstrzygnięcia PINB decyzją z dnia [...] r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie przedmiotowego obiektu. Wskutek wniesionego przez K. i R. J. odwołania [...]WINB decyzją z dnia [...]r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na uchybienia proceduralne związane z podjęciem zawieszonego postępowania (organ ten podjął postępowanie w oparciu o zawiadomienie stron). Następnie PINB postanowieniem z dnia [...]r., nr [...], podjął zawieszone postępowanie, a w dalszej kolejności decyzją z dnia [...]r., nr [...] ponownie umorzył postępowanie w sprawie rozbudowy budynku mieszkalno – pensjonatowego położonego w L. w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...] r. należało uznać wykonanie wszelkich robót budowlanych, będących przedmiotem dotychczasowego postępowania, jako zrealizowanych w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę. Wobec tego bezprzedmiotowym stało się prowadzenie postępowania w sprawie samowoli budowlanej, skoro nie miała ona miejsca. Wskutek wniesionego środka zaskarżenia przez K. i R. J. decyzją z dnia [...]r., nr [...], [...]WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach tego orzeczenia organ odwoławczy powtórzył w zasadzie argumentację organu I instancji wskazując, że całe postępowanie w sprawie rozbudowy przedmiotowego budynku wynikało z wadliwej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Z., która została uznana za nieważną. Zdaniem organu stwierdzenie nieważności tej decyzji spowodowało, że pierwotna decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...]r. nabrała waloru ostateczności i pozostaje w obiegu prawnym, a więc roboty budowlane prowadzone przy rozbudowie przedmiotowego obiektu wykonane zostały w oparciu o pozwolenie na budowę. Konsekwencją zaś tego stanu rzeczy jest bezprzedmiotowość postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. Wskutek wniesionej przez K. i R. J. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 grudnia 2005r., sygn. akt II SA/Gl 435/04, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W treści uzasadnienia wskazał na popełnione przez organy uchybienia oraz podkreślił, że umorzenie przez organ II instancji prowadzonego postępowania należy uznać co najmniej za przedwczesne, nakazując tym samym jego uzupełnienie. Dodatkowo Sąd zaakcentował, że organ I instancji winien rozważyć również zainicjowanie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], PINB, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 i art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nałożył na R. K. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego do dnia 31 maja 2011r. W treści uzasadnienia decyzji wskazał, że przedmiotowa budowa została zakończona zgodnie z oświadczeniem inwestora i kierownika budowy z dnia 20 stycznia 2010r., natomiast dnia 10 lutego 2010r. przeprowadzono kontrolę w toku której stwierdzono, że inwestor odstąpił od warunków określonych w pozwoleniu na budowę. Na mocy postanowienia z dnia [...]r., nr [...], [...]WINB zawiesił postępowanie odwoławcze od powyższej decyzji do czasu zakończenia postępowania wszczętego wnioskiem tego organu z dnia [...]r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...]r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., nr [...]. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...]r. Decyzja ta została, wskutek wniesionego odwołania, uchylona przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) decyzją z dnia [...]r., który jednocześnie stwierdził nieważność decyzji z dnia [...]r., a na mocy postanowienia z dnia [...]r., znak: [...], utrzymał je w mocy. Na powyższe postanowienie GINB skargę do WSA w Warszawie wniósł R. K., która na mocy wyroku z dnia 17 stycznia 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 2146/12, została oddalona. W treści uzasadnienia Sąd wskazał, że organ w zaskarżonej decyzji słusznie uznał, że decyzja z dnia [...]r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa i została wyeliminowana z obrotu prawnego z uwagi na fakt, że inwestor nie uzyskał decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr 2, zaś zatwierdzony decyzją projekt budowlany przewidywał zainwestowanie także dla tej działki. Sąd podkreślił również istniejące odstępstwa w zakresie ilości kondygnacji projektowanego budynku pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy, a decyzją o pozwoleniu na budowę. Na mocy postanowienia z dnia [...]r., nr [...], [...]WINB podjął z urzędu postępowanie odwoławcze od decyzji PINB z dnia [...]r., a następnie decyzją z dnia [...]r., nr [...] uchylił przedmiotową decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Na powyższą decyzję skargę do WSA w Gliwicach wnieśli K. i R. J., która na mocy postanowienia z dnia 23 czerwca 2014r., sygn. akt II SA/Gl 582/14 z uwagi na brak wpisu sądowego oraz braki formalne została odrzucona. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], PINB, na podstawie art. 105 k.p.a. oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013, poz. 1409), umorzył postępowanie w sprawie rozbudowy budynku mieszkalno – pensjonatowego zlokalizowanego na działkach: 1 oraz 2 w L. W treści uzasadnienia przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał, że dnia 23 kwietnia 2014r. przeprowadził kontrolę obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania, która wykazała, że w latach 1995-1998 budynek został rozbudowany od strony zachodniej i północnej, a roboty budowlane zostały wykonane w okresie, w którym w obiegu prawnym funkcjonowała decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...]r., udzielająca pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku. W dalszej kolejności organ wskazał, że stwierdzenie przez GINB nieważności tej decyzji, na mocy decyzji tego organu z dnia [...]r., skutkuje wdrożeniem przez organy nadzoru budowlanego postępowania naprawczego przewidzianego w art. 51 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 prawa budowlanego. Z uwagi jednak na zakończenie robót budowlanych to zgodnie z art. 51 ust. 7 prawa budowlanego przepisy odnoszące się do przeprowadzenia postępowania naprawczego stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 lub 49b prawa budowlanego, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. Zdaniem organu rozbudowa przedmiotowego budynku jest zgodna z regulacjami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z późn. zm.). W związku z powyższym organ stwierdził, że wobec braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli K. i R. J. zarzucając bezpodstawne przyjęcie, że R. K. nie dopuścił się samowoli budowlanej. W treści uzasadnienia wskazali, że czterokondygnacyjny budynek został wybudowany wbrew regulacjom planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, zmieniono również projekt planu budowlanego i warunki techniczne budowy. Dodatkowo podnieśli, że działka nr 1 nie powinna być przeznaczona na cele budowlane, a analiza porównawcza rysunków projektów elewacji projektowanego budynku oraz rzutów jego kondygnacji zawiera sprzeczności. K. i R. J. podkreślili również, że organy nadzoru budowlanego powinny uwzględnić kwestię bezpieczeństwa spornego budynku. Decyzją z dnia [...]r., nr [...], [...]WINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W treści uzasadnienia wskazał, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie stwierdził aby roboty budowlane przeprowadzone w budynku będącym przedmiotem postępowania naruszały prawo. Wskazał również, że w niniejszej sprawie organ powiatowy zbadał zgodność spornej inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z warunkami technicznymi i nie stwierdził konieczności wydania nakazu wykonania robót pozwalających na doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem, które to stanowisko organ II instancji również podzielił. Skargę na powyższą decyzję do WSA w Gliwicach złożyli R. i K. J. zarzucając rażące naruszenie prawa, poprzez wydanie decyzji na podstawie błędnej podstawy prawnej. Ponadto skarżący wnieśli o uwzględnienie treści zapadłych w sprawie wyroków sądów administracyjnych. Dodatkowo zarzucili, że sporna inwestycja została zrealizowana niezgodnie z przepisami prawa, zatwierdzony projekt architektoniczny jest niekompletny i niespójny, nadto realizacja inwestycji była sprzeczna z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący podnieśli również, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż inwestycję zaprojektowano i wykonano na działce ewidencyjnej nr 2, natomiast decyzja ustalająca warunki zabudowy z dnia 25 maja 1995r. obejmuje działkę 1. Nadto skarżący wskazali na szereg naruszeń dotyczących niezgodności inwestycji z projektem budowlanym i pozostałymi dokumentami oraz braki w zgromadzonej dokumentacji. Podkreślili również, że sporny budynek zagraża bezpieczeństwu i powoduje ogólne zagrożenie katastrofą budowlaną. W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę oraz wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że sporny obiekt jest samowolą budowlaną o czym przesądził NSA w wyroku z 1998r. Pełnomocnik uczestników postępowania B. i R. K. wniósł o oddalenie skargi. Zaakcentował, że inwestorzy działali na podstawie wydanych decyzji i wynikających z niej wymogów. Wskazał również, że obiekt nie może stanowić zagrożenia z uwagi na konstrukcję dachu. Na pytanie Sądu wyjaśnił, że budynek funkcjonuje jako zajazd z pokojami gościnnymi od 1993r., a początkowo była to restauracja. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014, poz. 1647), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy badają również, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 cytowanej ustawy). Jednakowoż sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 tej ustawy rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji również z urzędu. Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mogący spowodować jej uchylenie. Na wstępie należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie będącej przedmiotem sporu toczyły się już postępowania sądowoadministracyjne zakończone wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i wyrażona w tych wyrokach ocena prawna oraz wskazania co do dalszego toku postępowania wiążą orzekający w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz organy administracji publicznej. Należy jednakże zaznaczyć, że z uwagi na znaczny upływ czasu zarówno stan faktyczny jak i stanowisko zawarte w wyroku z dnia 29 stycznia 1998 r., sygn. akt II SA/Ka 767/96 uległy zmianie, na co wskazuje treść uzasadnień kolejnych wyroków z dnia 16 stycznia 2001 r., sygn. akt II SA/Ka 646/99, z dnia 24 lutego 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 717/01 oraz z dnia 8 grudnia 2005r., sygn. akt II SA/Gl 435/04. Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest kwestia zbadania legalności rozbudowy budynku mieszkalno – pensjonatowego zlokalizowanego na działkach ewidencyjnych nr: 1 oraz 2 w L. W trakcie przeprowadzonego postępowania dowodowego bezspornie ustalono, że roboty budowlane w powyższym obiekcie budowlanym zostały wykonane w okresie, w którym w obiegu prawnym funkcjonowała decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Z. z dnia [...]r., udzielająca inwestorowi pozwolenia na rozbudowę spornego budynku. Z uwagi na to, że powyższa decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, organy nadzoru budowlanego wszczęły postępowanie legalizacyjne uregulowane w art. 51 Prawa budowlanego, mające na celu doprowadzenie spornego budynku do stanu zgodnego z prawem. Przy czym przez stan zgodny z prawem należy rozumieć stan zgodny z obowiązującym porządkiem prawnym, w tym w szczególności z przepisami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także zgodność z przepisami ładu przestrzennego obowiązującymi w chwili podejmowania decyzji przez organ nadzoru budowlanego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013r., sygn. akt II OPS 2/13). W tym celu organ nadzoru budowlanego może nakazać inwestorowi przeprowadzenie określonych robót budowlanych lub wykonanie określonych czynności. Żeby jednak do tego doszło organ ma obowiązek przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie powyższych okoliczności. Zdaniem składu orzekającego organy zarówno I jak i II instancji w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz słusznie uznały, że wykonana inwestycja odpowiada prawu, gdyż nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunków technicznych. Należy w tym miejscu ponownie podkreślić, że obiekt został rozbudowany w okresie, w którym obowiązywało pozwolenie na rozbudowę z dnia 12 czerwca 1995r. i wbrew temu co zarzucają skarżący za niedopuszczalne należy uznać traktowanie jako sprawcę samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ust. 1 prawa budowlanego inwestora, który realizował inwestycję na podstawie ostatecznej decyzji zezwalającej na budowę, która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego na skutek stwierdzenia jej nieważności, uchylenia wyrokiem sądu administracyjnego lub w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014r., sygn. akt II OSK 1140/13, wyrok NSA z dnia 7 marca 2013, sygn. akt II OSK 2125/11). Bezpodstawny jest również zarzut skarżących dotyczący rozbieżności występujących pomiędzy projektem budowlanym, a wykonanymi pracami, ponieważ projekt ten stanowił załącznik do decyzji, która została wyeliminowana z obrotu prawnego i nie podlega ocenie organów. Dodatkowo należy wskazać, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy M. z dnia [...]r., nr [...]. Pomimo tego, że sporny budynek posiada 4 kondygnacje, bowiem § 5 pkt 2 lit. b przedmiotowego planu przewiduje możliwość odstępstwa od podstawowych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy w przypadku rozbudowy istniejących budynków, które przekraczają parametr wysokości zabudowy ustalony w planie, wprowadzając jednocześnie nakaz utrzymania istniejącej wysokości. Powołany zapis planu nie wprowadza limtu kondygnacji ograniczając jedynie wysokość budynku w przeciwieństwie do § 12 ust.2 pkt 3 lit.a, który wprowadza ograniczenia w zakresie wysokości do 10m a liczbę kondygnacji do 3. Niemniej jednak należy przyjąć, że regulacja ta dotyczy nowo projektowanych budynków, bowiem inna interpretacja tych postanowień planu prowadziłaby do sytuacji w której ustalenia planu byłyby wewnętrznie sprzeczne i zmuszały właścicieli budynków powstałych przed wejściem w życie planu do dostosowania już istniejących budynków do parametrów wysokościowych każdorazowo w przypadku remontu, nadbudowy czy też przebudowy. Odnosząc się z kolei do zarzutów skarżących, iż organ, pomimo złożonego wniosku, nie rozpatrzył sprawy pod kątem szkodliwego oddziaływania na ich nieruchomość przez inwestycję będącą przedmiotem niniejszego postępowania, to również trzeba podzielić stanowisko zaprezentowane w sprawie przez organy. Problem stanu technicznego budynku będącego własnością skarżących może być bowiem przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, gdyż niniejsze postępowanie dotyczy kwestii zbadania, czy rozstrzygnięcie organów w zakresie umorzenia postępowania w przedmiocie rozbudowy spornej nieruchomości było prawidłowe. To samo dotyczy kwestii prowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania w zakresie odpowiedzialności za szkody spowodowane usuwaniem śniegu z nieruchomości skarżących. W kompetencjach organów nadzoru budowlanego nie ma uprawnień do wydawania nakazów zmierzających do likwidacji szkód w rozumieniu art. 415 Kodeksu cywilnego. Odpowiedzialność za szkodę uregulowana jest w przepisach prawa cywilnego i stanowi sprawę rozstrzyganą przez sądy powszechne. W ustalonych zatem okolicznościach wobec faktu, iż będące przedmiotem oceny roboty budowlane wykonane zostały zgodnie z przepisami i sztuką budowlaną to brak jest podstaw do nakazania inwestorowi wykonania określonych czynności, mających na celu doprowadzenie tych robót do stanu zgodności z prawem. Zasadnie zatem organy uznały, że czyni to postępowanie w zakresie określonym w art. 51 Prawa budowlanego bezprzedmiotowym i uzasadnia umorzenie prowadzonego postępowania, na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Mając na względzie powyższe argumenty Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.