II SA/Gl 578/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Protokolant Bartosz Otorowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia budowy budynku gospodarczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości, 2. zasądza na rzecz skarżącej Spółki od Wojewody [...] kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] r. "A" Sp. z o.o. w C. dokonała zgłoszenia zamiaru budowy parterowego, wolnostojącego budynku gospodarczego o powierzchni 16 m2 i wysokości 2,5 m. Dodatkowo inwestor wskazał, że przedmiotowy budynek gospodarczy będzie stanowił komórkę, w której będą przechowywane sprzęty takie jak: łopaty, szpadle, tablice informacyjne, piłki, siatki, rakiety do gry, kosze na śmieci itp. Nadto zostanie on wykonany z pustaka maxa (jedna warstwa), będzie zewnątrz i wewnątrz otynkowany, będzie zawierał posadzkę oraz dach jednospadowy o drewnianej konstrukcji, kryty papą. W budynku nie będzie żadnych instalacji, tylko jedne drzwi i jedno okno. Do zgłoszenia dołączono kopię umowy najmu z dnia [...]r. wskazującą, że inwestor jest najemcą powierzchni 2 000 m2 nieużytków na nieruchomości położonej w miejscowości B., gmina O., działka nr [1]. Całkowita powierzchnia przedmiotowej działki wynosi 11.0288 ha i są to nieużytki przeznaczone w planie zagospodarowania przestrzennego na sport i rekreację. Do zgłoszenia dołączono także aktualny odpis z KRS skarżącego oraz oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. Decyzją z dnia [...]r. Starosta [...], na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) wniósł sprzeciw wobec powyższego zgłoszenia. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że planowana inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy O. Teren, na którym ma być realizowana inwestycja jest oznaczony w planie symbolem US - tereny niekubaturowych urządzeń służących rekreacji-strzelnica, wyklucza się lokalizację obiektów kubaturowych, a do takich zalicza się zgłaszany przez inwestora budynek. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji słusznie stwierdził niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, albowiem wynika to wprost z § 43 i § 5 tego aktu. Ponadto zarzut skarżącej Spółki, że organ pierwszej instancji pominął korzystny fragment § 43, a wybrał tylko ustalenia niekorzystne, nie znajduje w ocenie organu odwoławczego uzasadnienia ponieważ za zasadnicze przyjąć należy przeznaczenie podstawowe terenu oznaczonego symbolem US, zakazujące lokalizacji obiektów kubaturowych. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik skarżącej Spółki podtrzymał twierdzenia podnoszone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez poprowadzenie postępowania bez należytej staranności, całkowite pominięcie interesu strony i interesu społecznego, w szczególności przez zignorowanie korzystnych dla strony ustaleń w planie zagospodarowania przestrzennego i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na wybranych przez organy obu instancji ustaleniach planu niekorzystnych dla strony. Zarzucił także naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zakazanie realizacji budowy zgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt II SA/Gl 982/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę uznając rozstrzygnięcie zawarte w kontrolowanej decyzji, jak również w poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, za zgodne z prawem. Zgodność ta, zdaniem Sądu, wynika jednak zasadniczo z innych przyczyn aniżeli te, które wskazane zostały w motywach kontrolowanych decyzji. Zdaniem bowiem Sądu projektowany budynek nie stanowi w istocie budynku gospodarczego, a tym samym nie korzysta z przewidzianego Prawem budowlanym zwolnienia z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Pojęcie budynku gospodarczego zostało zdefiniowane w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.). Zgodnie z tą definicją przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Sąd I instancji podkreślił, że z treści zgłoszenia, jak również z późniejszych wystąpień skarżącej Spółki wynika, iż planowany do realizacji budynek miał być przeznaczony do przechowywania narzędzi i sprzętów wykorzystywanych przez skarżącego w jego działalności. Tymczasem, aby można było mówić o budynku gospodarczym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to funkcja polegająca na przechowywaniu narzędzi i sprzętów ma służyć już istniejącej zabudowie o funkcji mieszkaniowej lub jej otoczeniu. W konsekwencji zgłoszony przez skarżącego zamiar budowy budynku nie mógł zostać potraktowany przez organy jako zamiar budowy budynku gospodarczego w rozumieniu Prawa budowlanego. Stąd też wniesienie sprzeciwu przez organ pierwszej instancji znajdowało swoje oparcie w art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego. Ewentualna natomiast ocena zgodności ustaleń planu miejscowego z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, jakkolwiek możliwa, to jednak pozostaje, w ocenie Sądu I instancji, poza granicami niniejszej sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła "A" Sp. z o.o. w C. zarzucając: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez wadliwie przyjęcie, że zgłoszona przez skarżącą Spółkę budowa dotyczyła budynku, na budowę którego wymagane było pozwolenie na budowę, a nie wyłącznie zgłoszenie; - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaaprobowanie zakazu realizacji budowy zgodnej z prawem, w tym zgodnej z miejscowym planem zagospodarowana przestrzennego, - naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez pominięcie interesu strony i interesu społecznego - w szczególności poprzez zignorowanie korzystnych dla skarżącej Spółki postanowień w planie zagospodarowania przestrzennego i uznanie racji organu II, jak i I instancji przyjmujących jako zasadnicze ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego niekorzystne dla Skarżącej. W skardze kasacyjnej podkreślono ponadto, że zdaniem Spółki sprzeciw został wniesiony przez osobę nieuprawnioną. Sprzeciw podpisał bowiem Naczelnik Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej, nie przedkładając jednak pełnomocnictwa. Spółka dwukrotnie występowała o to pełnomocnictwo i uzyskała je dopiero w dniu [...]r. Z upoważnienia wynika, że zostało ono wydane w 1999 r. przez ówczesnego Starostę. Obecnie Starostą jest jednak inna osoba i brak podstaw do przyjęcia, że także obecny Starosta upoważnił Naczelnika Wydziału do wydawania decyzji, w każdym bądź razie Spółka takiego upoważnienia nie uzyskała. Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 691/09 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że usprawiedliwiony jest zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez wadliwie przyjęcie, że zgłoszona przez skarżącą Spółkę budowa dotyczyła budynku, na budowę którego wymagane było pozwolenie na budowę, a nie wyłącznie zgłoszenie. Istota problemu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia czy przedmiotowy budynek gospodarczy przeznaczony do przechowywania sprzętu takiego jak: łopaty, szpadle, tablice informacyjne, piłki, siatki, rakiety do gry, kosze na śmieci, jest budynkiem gospodarczym w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ustawa - Prawo budowlane nie zawiera definicji legalnej określenia "budynek gospodarczy". Sąd I instancji odwołał się zatem do definicji zawartej w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w której to definicji nie mieści się budynek objęty zgłoszeniem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przywołanie dla potrzeb wykładni art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego definicji "budynku gospodarczego", zawartej w § 3 pkt 8 przywołanego rozporządzenia było jednakowoż nieuprawnione, a w konsekwencji nie ma podstaw do przyjęcia, że projektowany budynek nie jest budynkiem gospodarczym. Naczelny Sad Administracyjny podkreślił natomiast, że nie może odnieść się do zawartych w pkt 2 i 3 skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7 i 8 k.p.a. w związku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem Sąd I instancji nie badał w tym zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu stanowiąca przedmiot zaskarżenia decyzja narusza bowiem kreujące zasadę prawdy obiektywnej art. 7 i 77 k.p.a., a w konsekwencji także art. 30 ust. 6 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy Prawo budowlane. Zakres przeprowadzonych przez organ odwoławczy analiz i rozważań był bowiem niewystarczający do podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia, a wyprowadzone przez organ wnioski opierały się na błędnej ocenie treści planu miejscowego. Tym samym zaskarżone rozstrzygnięcie uznać należy za co najmniej przedwczesne. Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W konsekwencji, ponieważ stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego rozpoznania nie uległ zmianie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach związany jest oceną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. II OSK 691/09 i nie może ocenić odmiennie kwestii przez Sąd ten przesądzonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie podejmuje zatem ponownych rozważań co do charakteru planowanego przez inwestora zamierzenia albowiem Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyżej wyroku przesądził, iż projektowany budynek stanowić ma budynek gospodarczy w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ocenę tę zresztą obecny skład orzekający podziela w całej rozciągłości. Rozważenia i ustosunkowania się wymaga natomiast nie objęta wyrokiem NSA kwestia zgodności bądź niezgodności zgłoszonego przez inwestora zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie trybu zgłoszeniowego, budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Bezspornym jest zatem, iż projektowane przez skarżącą Spółkę przedsięwzięcie co do zasady nie wymagało pozwolenia na budowę lecz jedynie zgłoszenia właściwemu organowi, przedmiotem dokonanego przez inwestora zgłoszenia był bowiem wolnostojący parterowy budynek gospodarczy o powierzchni 16 m2, który miał być zrealizowany na niezabudowanej działce gruntu o łącznej powierzchni ponad 11 ha. Podkreślenia wymaga jednak, iż zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poprzez dokonanie zgłoszenia co do zamierzeń wymienionych w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego nie ma charakteru bezwzględnego. W postępowaniu zgłoszeniowym organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonuje bowiem analizy zgłoszenia i dołączonych do niego dokumentów, a następnie, w zależności od wyników tej analizy bądź przyjmuje je milcząco, uznając, że zgłoszenie wraz z załączonymi dokumentami odpowiada prawu, bądź też nakłada obowiązek uzupełnienia zgłoszenia względnie wnosi sprzeciw. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 6 ustawy właściwy organ obligatoryjnie wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy bądź gdy zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji, organ ten, powołując notabene w części nagłówkowej rozstrzygnięcia mylnie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, doszedł do wniosku, że zamierzona inwestycja sprzeczna jest z ustaleniami planu miejscowego gminy Olsztyn (uchwałą Rady Gminy O. Nr [...] z dnia [...]r.). Działka nr ewid. [1] położona jest bowiem na terenie oznaczonym symbolem US wykluczającym lokalizację obiektów kubaturowych. Stanowisko to podzielił organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. Organ ten w uzasadnieniu podjętej decyzji zaznaczył jednocześnie, iż nieprecyzyjne ustalenie planu może być przedmiotem autentycznej jego wykładni dokonanej przez Radę Gminy w O. Oceny, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami planu z uwagi na wyrażony w nim bezwzględny zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych zdaniem Sądu nie można jednak podzielić. Ocena taka i w konsekwencji wyrażenie sprzeciwu wobec dokonanego przez inwestora zgłoszenia zamiaru budowy wymagałyby bowiem jednoznacznego wykazania zachodzącej pomiędzy planowaną inwestycją a ustaleniami planu sprzeczności. Sprzeczność ta wynikać musiałaby zaś nie z domysłów i interpretacji lecz z prostego zestawienia odnośnego tekstu planu z charakterem i usytuowaniem planowanej inwestycji, które to zestawienie, ujmujące całość, nie zaś wybrany fragment ustaleń dotyczących konkretnego terenu, w sposób jednoznaczny wskazałoby niezgodność. W rzeczywistości jednak owo zestawienie w przedmiotowej sprawie nie może doprowadzić do żadnych wniosków, w tym zwłaszcza nie uprawnia do oceny, iż inwestycja w sposób oczywisty pozostawałaby w sprzeczności z ustaleniami planu. Odnoszące się do terenu, na którym planowana jest inwestycja ustalenia planu pozbawione są bowiem wewnętrznej spójności co powoduje, że inwestycja sprzeczna jest z jednym fragmentem planu, nie pozostaje natomiast w niezgodzie z dalszą częścią ustaleń. Uchwalony i opublikowany tekst planu miejscowego w odnoszącym się do strefy US § 43 określa bowiem jako przeznaczenie podstawowe "tereny niekubaturowych urządzeń służących rekreacji – strzelnica", zaś jako przeznaczenie dopuszczalne zieleń urządzoną, obiekty małej architektury oraz lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i komunikacji stanowiąc w dalszej części, iż w strefie tej wyklucza się lokalizację obiektów kubaturowych. W kolejnym jednak odnoszącym się do terenu US akapicie § 43, w rubryce zatytułowanej "Zasady i warunki zagospodarowania terenu" plan stwierdza natomiast, iż "usuwanie drzew winno być ograniczone do ilości niezbędnej dla lokalizacji budynków i ich obsługi". Pomiędzy wskazanymi wyżej zawartymi w § 43 ustaleniami, przewidującymi na przedmiotowym terenie jednocześnie zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych i nakaz, przy usuwaniu drzew, respektowania konieczności wynikających z lokalizacji budynków występuje ewidentna sprzeczność, nie poddająca się zdaniem obecnego składu orzekającego, żadnym regułom wykładni. Ustalenia, o których mowa, nie są bowiem li tylko niejasne, co teoretycznie pozwolić mogłoby na rozważanie, który fragment § 43 ma charakter nadrzędny, bądź czy któryś stanowi przepis o charakterze szczególnym, ale pozostają ze sobą w rażącej sprzeczności, która bez stosownej korekty planu niemożliwa jest do usunięcia. Jedyna bowiem obecna możliwość odczytania obowiązującego tekstu inkryminowanego paragrafu zgodnie z jego literalnym brzmieniem, prowadzi do paradoksalnego wniosku, iż Rada Gminy O. zakazała na terenie US lokalizacji wszelkich obiektów kubaturowych przewidując jednocześnie możliwość lokalizacji budynków. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że organ II instancji sprzeczność tę dostrzegł, uznał jednak, iż może ona być usunięta w drodze cyt. "wykładni autentycznej". Stąd, jak organ potwierdza w odpowiedzi na skargę, zawarta w aktach sprawy notatka służbowa z dnia [...]r., w której Inspektor Urzędu wskazała, że w rozmowie telefonicznej pracownik Gminy O. wyjaśnił, iż na terenie US obiekty kubaturowe są zakazane, a użyte sformułowanie dotyczące budynków i ich obsługi jest błędne. Notabene jak wynika z akt sprawy po wniesieniu skargi organ II instancji zwrócił się do Przewodniczącego Rady Gminy O. o ponowną interpretację § 43 uchwały uzyskując pisemną odpowiedź, iż zdaniem Przewodniczącego sformułowanie "budynki" należy interpretować jako niekubaturowe obiekty tymczasowe, np. zadaszenia, kontenery sanitarno-higieniczne. W rzeczywistości jednak, zdaniem Sądu, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest władny dokonać swoistej korekty zawartych w uchwale Rady Gminy błędnych sformułowań dokonując ich interpretacji niezgodnej z literalnym brzmieniem uchwały. Zdaniem składu orzekającego, niefortunna redakcja ustaleń dotyczących strefy US uniemożliwia zatem organom twierdzenie, iż każdy budynek, w tym planowany przez inwestora budynek gospodarczy, z założenia stanowiłby niedozwolony na terenie tym obiekt kubaturowy. Niedopuszczalnym jest bowiem wyrażenie sprzeciwu wobec zamiaru budowy jedynie z uwagi na to że w opinii organu, nie zaś w oparciu o precyzyjne ustalenia planu, pozostaje on w sprzeczności z wyrażonym w planie zakazem. Fakt, iż wbrew twierdzeniom orzekających w sprawie organów z tekstu planu nie można wyprowadzić wniosku o bezwzględnym zakazie lokalizacji na terenie US wszelkich obiektów kubaturowych, skoro regulując kwestię ewentualnej wycinki drzew lokalizację bliżej nie określonych budynków na terenie tym plan jednocześnie dopuszcza, nie oznacza jednak dopuszczalności lokalizacji na terenie tym wszelkich budynków, o dowolnym charakterze, gabarytach, funkcjach itp. Podkreślenia wymaga bowiem, iż podstawowe przeznaczenie terenu zostało w planie określone jako tereny niekubaturowych urządzeń służących rekreacji – strzelnica. Ponownie rozpoznając wniesione przez stronę odwołanie Wojewoda [...] winien zatem rozważyć czy konkretny, planowany przez inwestora budynek gospodarczy, którego przeznaczenie zostało w zgłoszeniu sprecyzowane, będzie kolidował z wiodącą rekreacyjną funkcją terenu czy też przeciwnie, jego istnienie, jako elementu infrastruktury będzie rekreacyjną funkcję terenu i działanie przewidzianej w planie strzelnicy wspierać bądź wręcz umożliwiać. Oceny tej nie może dokonać Sąd we własnym zakresie albowiem kwestia ta nie była rozważana przez Wojewodę [...] Z powyższych względów, uznając w tej części zasadność zarzutów skargi Sąd uznał konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji organu II instancji. Ponownie rozpoznając wniesione doń odwołanie organ uwzględni powyższe uwagi i wyda stosowne, należycie umotywowane rozstrzygnięcie. Dokonując oceny decyzji pierwszoinstancyjnej organ rozważy także, w kontekście sformułowanej przez skarżącą Spółkę wątpliwości, czy wydana ona została przez upoważnioną przez Starostę [...]. osobę. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach obejmujących wpis od skargi w kwocie 500,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 240,00 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17,00 zł orzeczono na wniosek skarżącej Spółki na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).