II SA/Gl 622/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie na skutek wniosku pełnomocnika procesowego skarżącego – adwokata B.W. o "zasądzenie kosztów z urzędu" postanawia: oddalić wniosek pełnomocnika skarżącego - adwokata B.W. o przyznanie wynagrodzenia za reprezentowanie skarżącego w postępowaniu toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 2 sierpnia 2016 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata z urzędu. Na rozprawie, która miała miejsce w dniu 14 grudnia 2016 r. pełnomocnik strony wniósł o "zasądzenie kosztów z urzędu" zaznaczając, że Rozpoznając wniosek zważono co następuje: Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. 270 – zwanej dalej P.p.s.a. ) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wskazać trzeba, że przepis § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801) stanowi, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Przepis ten, na mocy § 22 rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2016 r., poz. 1688) ma zastosowanie w niniejszej sprawie. We wniosku złożonym przez pełnomocnika strony na rozprawie (vide protokół rozprawy) tego rodzaju oświadczenia nie zawarto, a wobec tego nie jest możliwym rozstrzygnięcie w kwestii przyznania wynagrodzenia za reprezentowanie skarżącego przed Sądem. Zgodnie z dominującym w orzecznictwie sądów poglądem, brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne polegające na utracie prawa do wynagrodzenia, a jego brak nie podlega konwalidacji w trybie art. 49 P.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn. akt I OZ 1001/14, z dnia 13 sierpnia 2014r., sygn. akt II OZ 759/14 oraz z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OZ 518/12 – wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wobec powyższego, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.