II SA/Gl 637/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2017 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Zawiadomieniem z dnia 9 maja 2017 r. Prezydent Miasta C. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia H. G. uprawnień do kierowania pojazdami. Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. orzeczono na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 627 ze zm., zwanej też dalej ustawą) o cofnięciu H. G. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że do dnia jej wydania H. G. nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji na które został skierowany w dniu 15 marca 2017 r. W odwołaniu od tej decyzji H. G. wniósł o jej zmianę. Podniósł, że nie zgłosił się na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji gdyż skierowanie w tym przedmiocie nie jest prawomocne. Od decyzji o skierowaniu złożył bowiem odwołanie. Stwierdził, że nie zagroził bezpieczeństwu innych użytkowników ruchu drogowego. Został ukarany mandatem tylko za brak zapiętego pasa bezpieczeństwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami utrzymało orzeczenie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że w dniu 15 marca 2017 r. z upoważnienia Prezydenta Miasta C. wydano decyzję w przedmiocie skierowania H. G. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie prawa jazdy kategorii B. W decyzji tej wskazano, że według oceny organu, terminem wystarczającym do złożenia egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikację kierowcy jest termin do dnia 28 kwietnia 2017 r. Jednocześnie pouczono stronę, iż w przypadku braku informacji i wystąpieniu przeszkody uniemożliwiającej przeprowadzenie tego egzaminu, wszczęte zostanie postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Dalej SKO stwierdziło, że art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami, ma zastosowanie tylko i wyłącznie w sytuacji kiedy strona nie zgłosiła się we wskazanym terminie na egzamin państwowy. Negatywne skutki dla strony postępowania organ winien więc wyciągnąć dopiero po uprawomocnieniu się decyzji kierującej stronę na poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, z chwilą kiedy nie zgłosiła się we wskazanym terminie na przedmiotowy egzamin. Kluczową zatem kwestią w przedmiotowej sprawie, jest określenie terminu wykonalności skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy. Przepisy ustawy nie zawierają w tym względzie odmiennych unormowań i nie przewidują możliwości odmiennego uregulowania przez organ kwestii wykonalności skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy. Przyjąć zatem należy, że decyzja ta podlega wykonaniu z dniem, w którym stanie się ostateczna. Adresat takiej decyzji zobowiązany jest do niezwłocznego wykonania tego ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. W decyzji nakładającej na stronę postępowania obowiązek poddania się egzaminowi kontrolnemu sprawdzającemu kwalifikacje kierowcy nie rozstrzygano o terminie w jakim należy się poddać temu obowiązkowi, lecz zawarto w niej jedynie informację i pouczenie, w jakim terminie należy się poddać sprawdzeniu kwalifikacji, by uniknąć skutku cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Strona zatem była świadoma, jakie skutki pociągnie za sobą niewykonanie tego obowiązku. Decyzja w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest ostateczna, a tym samym korzysta z domniemania legalności i prawidłowości. Musiała być ona respektowana przez stronę postępowania, a tym samym strona zobowiązana była wykonać ją niezwłocznie, o ile nie było ku temu istotnych przeszkód. Skoro odwołujący się w wymaganym trybie został skierowany na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji i w wskazanym terminie nie dopełnił tego obowiązku, to nie może budzić wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy przesłanki przewidziane w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami zostały spełnione. W ocenie Kolegium wskazany termin nie był rażąco krótki, a upływ okresu od wydania decyzji kierującej na egzamin do dnia wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu prawa jazdy przesądza, iż strona miała dostatecznie dużą ilość czasu, by temu egzaminowi się poddać. Zdaniem SKO istotne jest przy tym, że w postępowaniu przed organem I instancji, ani w postępowaniu odwoławczym strona nie wskazała żądnych okoliczności, które uniemożliwiały wykonanie obowiązku podania się egzaminowi sprawdzającemu w okresie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Przed wydaniem decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym, odwołujący wiedział o istnieniu w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o skierowaniu go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz miał świadomość tego, że kontrolnemu badaniu kwalifikacji się nie poddał. Oznacza to, że okoliczności mające zasadnicze znaczenie w sprawie były stronie znane. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO H. G. wniósł o jej uchylenie jako wydanej przedwcześnie. Stwierdził, że na decyzję w przedmiocie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wniósł skargę, która w sprawie WSA w Gliwicach sygn. akt II SA/Gl 434/17 nie została jeszcze rozpoznana. Na rozprawie sądowej w dniu 13 października 2017 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem obowiązującego prawa dającym podstawę do jej wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.). W sprawie nie jest kwestionowane oraz nie budzi wątpliwości, że decyzją Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 129 ust. 2 pkt 13 a ustawy z dnia 30 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128) skarżący został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie prawa jazdy kategorii B. W wyniku wniesionego od niej odwołania decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...], na którą H. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W postępowaniu sądowym w sprawie sygn. akt II SA/Gl 434/17 Sąd ten postanowieniem z dnia 17 lipca 2017 r. oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (dowód - informacja o sprawie II SA/Gl 434/17, z której dowód Sąd dopuścił na rozprawie dnia 13 października 2017 r.). Złożone na to postanowienie przez H. G. zażalenie zostało oddalone prawomocnym postanowieniem NSA z dnia 3 października 2017 r. sygn. akt I OZ 1425/17. Decyzja o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie z chwilą utrzymania jej w mocy przez SKO w/w decyzją z dnia [...] r. uzyskała przymiot ostateczności i podlegała wykonaniu (art. 16 w zw. z art. 130 § 1 i 2 Kpa). Po uzyskaniu tego przymiotu nie wstrzymano też jej wykonania w przewidzianym przepisami trybie. Oznacza to, że skarżący miał obowiązek poddać się wynikającemu z tej decyzji kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego przeprowadzonego w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 ustawy. W świetle utrwalonego orzecznictwa (m.in. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 190/10) strona powinna nałożony na nią obowiązek wykonać w najszybszym możliwym terminie. Tak też należy rozumieć "wskazany" termin w rozumieniu treści art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami. Nie chodzi przy tym o odbycie egzaminu, a o nie zgłoszenie się na egzamin tj. nie zgłoszenie zamiaru do jego przystąpienia w uprawnionym do tego ośrodku wraz ze złożeniem w tym celu niezbędnych dokumentów. Takie pouczenie zostało też zawarte w decyzji prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wymienienie w tej decyzji daty 28 kwietnia 2017 r. było jedynie czynnością informacyjną. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, a nawet nie twierdził aby zgłosił się na odbycie egzaminu, nie tylko przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji ale również na etapie postępowania odwoławczego, jak również postępowania sądowego. Zasadnie zatem przyjęły organy obu instancji, że we wskazanym terminie (w rozumieniu art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy) skarżący nie zgłosił się na egzamin państwowy w celu sprawdzenia jego kwalifikacji jako kierowcy. Niewątpliwie wiadomość o tym, że termin do zgłoszenia się na egzamin jest już wymagany skarżący podjął najpóźniej po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia mu uprawnień do kierowania pojazdami. Dalsza bezczynność skarżącego w tym przedmiocie obligowała Prezydenta Miasta C. do wydania zgodnie z treścią tego przepisu decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie posiadanego przez niego prawa jazdy kategorii B. Wydana w tym przedmiocie przez Prezydenta w dniu [...] r. decyzja była zatem zgodna z prawem. W konsekwencji zgodnie z prawem została ona utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją przez SKO. W nawiązaniu do treści skargi należy podkreślić, że w świetle powyższych wywodów wniesienie do sądu administracyjnego skargi na decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie zwalniało skarżącego z obowiązku zgłoszenia się na egzamin państwowy. Konsekwencją niewykonania tego obowiązku było cofnięcie mu uprawnień do kierowania pojazdami. Z powyższych względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.