II SA/Gl 705/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.), Protokolant St. sekr. Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2009 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. w L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] i orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. na rzecz skarżącej spółki kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku z dnia [...] skierowanym do Urzędu Miejskiego w S. A Sp. z o.o. w Ł. zwróciła się o udzielenie informacji, czy M.K. i M.K. są lub byli właścicielami, współwłaścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, budynków lub lokali, które położone są w mieście S. i podanie numerów ksiąg wieczystych bądź numerów zbioru dokumentów dla ustalonych nieruchomości. We wniosku wskazano, że wymienione osoby są dłużnikami, ich dług został stwierdzony tytułami wykonawczymi, a uzyskane informacje zostaną wykorzystane w postępowaniu egzekucyjnym. Ponadto wnioskująca Spółka stwierdziła, że dłużnicy zamieszkują w S. przy ulicy [...], a wniosek dotyczy podania numerów ksiąg wieczystych lub numerów zbioru dokumentów dla nieruchomości wraz z danymi ich właściciela, jeżeli są jawne, np. spółdzielnia mieszkaniowa, gmina, albowiem mogą stanowić one własność dłużników. Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), odmówił udostępnienia danych z ewidencji gruntów i budynków – udzielenia informacji w celu wykorzystania w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu tego postanowienia organ stwierdził, że wnioskująca Spółka występując o udzielenie informacji z ewidencji gruntów i budynków winna była wykazać się interesem prawnym do uzyskania żądanych informacji. Organ zauważył, że zgodnie z art. 758 Kodeksu postępowania cywilnego sprawy egzekucyjne należą do właściwości sądów rejonowych i działających przy tych sądach komorników, zaś art. 761 § 1 Kpc stanowi, że wyłącznie organ egzekucyjny jest legitymowany do wystąpienia do organów administracji publicznej o udzielenie informacji niezbędnych do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Załączone do wniosku tytuły wykonawcze stanowią podstawę do wystąpienia o wszczęcie egzekucji przez odpowiednie organy, nie dają natomiast podstawy do spełnienia żądania zawartego we wniosku. Poszukiwanie majątku nieruchomego dłużników nie należy do procedury administracyjnej, lecz uregulowane jest przepisami art. 913-920 Kpc. Informacje dotyczące nieruchomości dłużnika można więc uzyskać w trybie przepisów dotyczących wyjaśnienia majątku. Zatem, w ocenie organu, wobec niewykazania interesu prawnego wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Organ ponadto zauważył, że informacje pochodzące z operatu ewidencji gruntów i budynków przybierają formę zaświadczenia w rozumieniu art. 212 Kpa. W zażaleniu na to postanowienie A Sp. z o.o. wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub jego zmianę i udzielenie informacji zgodnie z wnioskiem. W zażaleniu tym Spółka podała, że wniosek nie dotyczył wydania wypisu z ewidencji gruntów, lecz udostępnienia konkretnych informacji o nieruchomościach należących do wskazanych we wniosku osób. Organ administracji nie może zaś samowolnie decydować o tym, czego żąda wnioskodawca. Informacje o położeniu nieruchomości i numerze księgi wieczystej lub zbioru dokumentów stanowią informacje o gruntach, budynkach i lokalach, o których mowa w art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a które z mocy art. 24 ust. 2 tej ustawy są jawne i powszechnie dostępne. Spółka w swym wniosku nie zwracała się zaś o udzielenie informacji o podmiotach ewidencyjnych, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W zażaleniu dodatkowo wskazano, że zgodnie z § 51 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków starosta udostępnia dane ewidencyjne również w formie informacji przekazywanych ustnie lub wizualnie, a zatem informacje nie zawsze muszą przybierać formę wypisu czy wyrysu z ewidencji gruntów, o których mowa w art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. postanowieniem z dnia [...], nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 i art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie odmawiające wydania wnioskodawcy żądanych informacji. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że treścią żądania było w istocie poszukiwanie majątku nieruchomego dłużnika. Nie ulega także wątpliwości, że wnioskodawca zwracał się do organu ewidencyjnego o udostępnienie informacji w zakresie danych osobowych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) za dane osobowe w rozumieniu tej ustawy uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby. Ustawodawca wyraźnie zaś różnicuje warunki udzielenia informacji o przedmiocie ewidencji (według art. 24 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4 są jawne i powszechnie dostępne) od informacji dotyczących podmiotu (właściciela i władającego). Skoro wnioskodawca nie żądał udostępnienia informacji o konkretnie wskazanej działce, budynku lub lokalu (ich położenia, granic, powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów), lecz żądał wykazu nieruchomości, to w takim wypadku udzielenie informacji musi przybrać formę zaświadczenia, o którym mowa w art. 217 Kpa. Rodzajem zaświadczenia wydanym z ewidencji gruntów i budynków, jest wypis, o którym mowa w art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Informacje przedmiotowe, które są jawne i powszechnie dostępne, określone zostały w art. 24 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W celu uzyskania wypisu z operatu ewidencyjnego zawierającego dane osobowe należy zaś wykazać się interesem prawnym. Organ odwoławczy przywołując szereg orzeczeń sądów administracyjnych wskazał, że poszukiwanie majątku nieruchomego dłużnika nie uzasadnia interesu prawnego. Następnie organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z art. 217-218 Kpa zaświadczenie wydaje się w określonych sytuacjach, tj. jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Żaden przepis prawa materialnego nie nakłada na wierzyciela obowiązku dostarczenia zaświadczenia z operatu ewidencyjnego dla celów postępowania egzekucyjnego. Przepisy Kodeksu postępowania cywilnego precyzyjnie zaś określają procedurę wyjawienia majątku. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że jeżeli wnioskodawca zwraca się o udzielenie informacji w zakresie danych wymienionych w art. 20 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego należy wówczas wskazać nieruchomość (za pomocą oznaczenia geodezyjnego lub adresu), a wówczas organ prowadzący rejestr ewidencji gruntów i budynków w trybie czynności materialno-technicznej udzieli takiej informacji odpłatnie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A Sp. z o.o. w Ł. wniosła o uchylenie zarówno postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...], jak i poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta S. z zobowiązaniem do wydania żądanych informacji zgodnie z wnioskiem, a ponadto zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca Spółka podniosła, że zwróciła się z wnioskiem nie o wydanie zaświadczenia z ewidencji gruntów w trybie art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, lecz o udzielenie informacji, o których mowa w art. 20 ust. 1, które z mocy art. 24 ust. 2 tej ustawy są jawne i powszechnie dostępne. Prawo geodezyjne i kartograficzne dzieli bowiem informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków na dane dotyczące gruntów, budynków i lokali (art. 20 ust. 1), które obejmują m.in. dane o położeniu i numerze księgi wieczystej lub zbioru dokumentów oraz na dane o właścicielu i miejscu jego zamieszkania (art. 20 ust. 2). Zgodnie z art. 24 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego dane, o których mowa w art. 20 ust. 1, czyli m.in. dane o położeniu i numerze księgi wieczystej lub zbioru dokumentów gruntu, budynku lub lokalu, o których udzielenie zwróciła się skarżąca, są jawne i powszechnie dostępne. Jedynie dane o właścicielu nieruchomości (które skarżąca zawarła w swym wniosku) i jego adresie mogą być, zgodnie z art. 24 ust. 3, udzielane w formie wypisu z gruntu ewidencyjnego i w trybie przewidzianym w tym przepisie. Wbrew więc twierdzeniom organu udzielenie informacji, o których mowa w art. 20 ust. 1 nie wymaga formy wypisu czy wyrysu i nie stosuje się trybu przewidzianego w art. 24 ust. 3 omawianej ustawy. Następnie skarżąca Spółka wskazała, że przepis § 51 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków określa formę udzielania przez starostę danych ewidencyjnych, w myśl tego przepisu dane udostępnia się nie tylko w formie wypisów i wyrysów. Z redakcji zaś art. 24 ust. 2 i 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika, że wyrysy i wypisy są szczególną formą udzielania informacji z operatu ewidencyjnego. Wyrysy i wypisy mogą być wydane tylko właścicielom, a innym podmiotom – gdy wykażą interes prawny. Udzielenie informacji o gruntach, budynkach i lokalach o udostępnienie których zwróciła się skarżąca podając dane osobowe podmiotów ewidencyjnych mają charakter przedmiotowo-podmiotowy i w zakresie w jakim informacje te dotyczą podmiotów ewidencyjnych zastosowanie znajduje ustawa o ochronie danych osobowych. Przetwarzaniem danych w rozumieniu art. 7 pkt 2 tej ustawy są jakiekolwiek operacje wykazywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie. Przetwarzanie danych jest dopuszczalne m.in. gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (art. 23 ustawy). Za prawnie usprawiedliwiony cel ustawa uważa w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, a z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Jedynie z ostrożności, gdyby Sąd uznał, że udzielenie każdej informacji z ewidencji gruntów jest wydaniem zaświadczenia w myśl art. 217 Kpa, skarżąca wskazała, że błędne jest stanowisko organu odwoławczego o braku interesu prawnego wierzyciela w tym zakresie. Przepisem prawa materialnego jest art. 365 § 1 Kpc stanowiący o związaniu prawomocnym wyrokiem nie tylko stron i sądu, który go wydał, ale i innych organów państwowych i sądów, w tym sądów administracyjnych. Przepis ten daje podstawę do wydania wierzycielowi wypisu z ewidencji gruntów i budynków, gdyż organ administracji publicznej związany jest wynikającym z tytułu egzekucyjnego stwierdzeniem interesu prawnego wierzyciela do dochodzenia od dłużnika określonej wierzytelności, czego potwierdzeniem jest klauzula wykonalności na tytule. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Zaakcentował, że wniosek skarżącej nie mógł zostać zakwalifikowany jako wniosek o udzielenie informacji, bowiem nie odnosił się do informacji o gruntach, budynkach i lokalach, lecz do osoby dłużnika, czyli podmiotu ewidencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie z zarzutów w niej zawartych okazały się uzasadnione. W punkcie wyjścia rozważań, w związku z przedstawionymi wątpliwościami co do sposobu i formy udzielania informacji i danych zawartych w operacie ewidencyjnym, wskazać należy na obowiązujący w tym zakresie stan prawny. Zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), zwanej dalej ustawą, operat ewidencyjny, składający się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów, zawiera szereg informacji i danych wymienionych w art. 20 ustawy. Informacje te dotyczą: gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty, budynków – ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych, lokali – ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej, wpisów do rejestru zabytków oraz wartości nieruchomości (art. 20 ust. 1 pkt 1 – 3 i ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy). Ponadto operat ewidencyjny zawiera dane dotyczące właściciela, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych – innych osób fizycznych lub prawnych, w których władaniu znajdują się grunty lub ich części oraz dane obejmujące miejsce zamieszkania lub siedziby właściciela i władającego (art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy). Wymienione na wstępie informacje o gruntach, budynkach i lokalach, zawierające dane, o których mowa w art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3, sa jawne i powszechnie dostępne (art. 24 ust. 2 ustawy). Oznacza to, że dostęp do tych informacji ma każdy bez potrzeby wykazywania własnego interesu prawnego. Jednakże ani art. 24 ust. 2, ani żaden inny przepis omawianej ustawy nie określa, w jakiej formie ma nastąpić udostępnienie powyższych informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Trafnie wskazała skarżąca Spółka, że wydane w wykonaniu delegacji zawartej w art. 26 ust. 2 ustawy rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) w § 51 przewiduje różne formy udostępniania danych ewidencyjnych, może to nastąpić przez wydanie wypisów z rejestrów i kartotek, wyrysów z mapy ewidencyjnej, komputerowych wydruków mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, plików komputerowych, a nawet przez przekazanie informacji ustnie i wizualnie. Wbrew więc twierdzeniom organu udzielenie informacji o gruntach, budynkach i lokalach zawierające dane, o których mowa w art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy, nie następuje wyłącznie poprzez wydanie wypisu z operatu ewidencyjnego. Co więcej, brak podstaw do prezentowania poglądu, by udzielenie informacji w tym zakresie każdorazowo przybierało formę zaświadczenia. Z art. 217 § 1 Kpa wynika, że organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie w dwóch przypadkach określonych w § 2 tego przepisu: po pierwsze, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa i po drugie, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Żaden z tych przypadków nie odnosi się do żądania od organu ewidencyjnego udzielenia z operatu ewidencyjnego informacji o gruntach, budynkach i lokalach, o których mowa w art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy. Przepisy nie wymagają bowiem urzędowego potwierdzenia powyższych informacji z operatu ewidencyjnego, a ponadto, zgodnie z tym co już rozważono, żądając informacji nie ma potrzeby wykazywania własnego interesu prawnego. Z kolei powoływanie się na regulację z art. 218 § 1 Kpa jest o tyle chybione, że obowiązek wydania zaświadczenia, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, odnosi się tylko do przypadku określonego w art. 217 § 2 pkt 2 Kpa. Z przytoczonych powodów należało dojść do wniosku, że udzielenie informacji o gruntach, budynkach i lokalach (art. 24 ust. 2 w związku z art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy) może nastąpić w dowolnej formie, np. ustnie, pisemnie, wizualnie. Zgoła odmiennie przedstawia się kwestia udzielenia informacji z operatu ewidencyjnego zawierającego dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy. Dane zawierające te informacje nie są jawne i powszechnie dostępne, gdyż udostępniane są tylko na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale, podmiotów publicznych lub niepublicznych lecz realizujących zadania publiczne, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami i wreszcie innych podmiotów, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami (art. 24 ust. 3 pkt 1 – 3 ustawy). Organ ewidencyjny udostępnia zaś te dane przez wydanie wypisu z operatu ewidencyjnego. Tego rodzaju regulacja prawna, zawężająca krąg podmiotów uprawnionych do żądania informacji zawierających dane osobowe, jest zrozumiała, jeśli się weźmie pod uwagę potrzebę ochrony danych osobowych właścicieli lub władających gruntem, budynkiem lub lokalem, będącymi przedmiotem wypisu z operatu ewidencyjnego. Przenosząc powyższe spostrzeżenia na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że wniosek skarżącej Spółki (pismo z dnia [...]), wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w skardze, co trafnie dostrzegł organ administracji, nie był w swej treści jednoznaczny. We wniosku tym zawarte było żądanie udzielenia informacji o gruntach, budynkach i lokalach wraz z podaniem numerów ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów, których właścicielami, współwłaścicielami lub użytkownikami wieczystymi w mieście S. są M.K. i M.K. W oparciu o ten fragment wniosku można było przyjąć, że żądanie udzielenia informacji w powyższym zakresie dotyczy nie konkretnej, lecz wszystkich innych, bliżej nie określonych nieruchomości. Z drugiej jednak strony w tym samym wniosku zawarte było żądanie udzielenia informacji o numerze księgi wieczystej lub zbioru dokumentów dla nieruchomości wraz z danymi o właścicielu z podaniem adresu: S. ulica [...], co mogło sugerować, że chodzi o informację dotyczącą numeru księgi wieczystej lub zbioru dokumentów dla tego gruntu oraz danych osobowych właściciela (właścicieli) tego gruntu. Organ pierwszej instancji, mając na uwadze tak niejednoznaczny i nieprecyzyjny wniosek, miał nie tylko możliwość, ale i obowiązek wezwać wnioskodawcę do jednoznacznego sprecyzowania żądania. Tymczasem potraktował wniosek jako żądanie dotyczące udzielenia informacji w oparciu o art. 24 ust. 3 ustawy i to w formie zaświadczenia w trybie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa (przepisy te powołane zostały w podstawie prawnej postanowienia) i w konsekwencji odmówił udostępnienia danych wobec niewykazania interesu prawnego. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca Spółka sprecyzowała swoje żądanie, co stanowiło już podstawę do jego merytorycznej oceny i rozstrzygnięcia. O ile więc wniosek dotyczył udzielenia informacji o numerze księgi wieczystej lub zbioru dokumentów nieruchomości położonej w S. przy ulicy [...] informacja w tym zakresie jako jawna i powszechnie dostępna winna była zostać udzielona odpłatnie wnioskodawcy. Wobec tego, że wnioskodawca nie wskazał formy w jakiej oczekuje udzielenia informacji w powyższym zakresie, należało informację tę zawrzeć w piśmie skierowanym do wnioskodawcy. Dalej idące żądanie udzielenia informacji o numerach ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, dotyczące bliżej nie określonych nieruchomości na terenie miasta S., których właścicielami, współwłaścicielami lub użytkownikami wieczystymi są M.K. i M.K. (bez wskazania adresów względnie numerów geodezyjnych działek) nie mogło zostać uwzględnione. Sąd w składzie obecnym podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 1055/07 – Lex nr 499782, że w oparciu o art. 24 ust. 2 ustawy można udzielić informacji jedynie o konkretnych, zindywidualizowanych gruntach, budynkach i lokalach. Wreszcie organ administracji zwolniony był od obowiązku rozpoznawania sprawy w oparciu o art. 24 ust. 3 ustawy, skoro po sprecyzowaniu żądania skarżąca Spółka wyraźnie stwierdziła, że wniosek nie dotyczy "udzielenia informacji o podmiotach ewidencyjnych, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2". Tych okoliczności nie dostrzegł organ odwoławczy, który zamiast uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia w sposób wynikający z przedstawionych rozważań zdecydował się utrzymać w mocy to postanowienie z powołaniem się na przepis art. 24 ust. 3 ustawy. Oznacza to, że rozpoznaniu sprawy nie towarzyszyło należyte jej wyjaśnienie, nie rozpoznano przy tym istoty sprawy, co już było prostą konsekwencją błędnego odczytania żądania udzielenia informacji, sprecyzowanego w zażaleniu. Naruszenie w tym zakresie proceduralnych norm art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, a przez organ odwoławczy dodatkowo art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 w związku z art. 144 Kpa mogło mieć wpływ na końcowy wynik sprawy. Wskazane naruszenia prowadzą również do stwierdzenia, że kontrolowane postanowienia naruszają art. 24 ust. 3 ustawy stanowiącego podstawę prawną tych orzeczeń oraz ust. 2 przez jego niezastosowanie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej Spółki zawartych w skardze w pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na skutek wniosku skarżącej o udzielenie informacji o gruntach, budynkach i lokalach, o których mowa w art. 20 ust. 1 i ust. 2 i 3 ustawy, z wyłączeniem danych osobowych zawartych w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy (vide zdanie pierwsze i drugie na stronie 3 zażalenia). Nieporozumieniem jest więc kierowanie w skardze pod adresem organu administracji zarzutu, że odmówił również udzielenia żądanych danych osobowych, skoro nie stanowiło to przedmiotu żądania. Powoływanie się na regulację wynikającą z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) i uprawnienie skarżącej – wierzyciela do żądania od organu ewidencyjnego – administratora danych przetworzenia danych przez ich udostępnienie jest o tyle chybione, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie i na zasadach określonych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zwrócić należy uwagę skarżącej, że w postępowaniu o udostępnienie danych osobowych na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych na etapie do rozpoznania wniosku przez administratora danych nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak już wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1260/08 (publ. http: orzeczenia. nsa. gov. pl) rozstrzygnięcie w sprawie udostępnienia danych osobowych pozostawione jest administratorowi danych, który wniosek załatwia w drodze pisma (por. również H. Litwiński – Ochrona danych osobowych w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2009, str. 228). Wnioskodawca niezadowolony z rozstrzygnięcia administratora może wystąpić z odpowiednim wnioskiem do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, który w ogólnym postępowaniu administracyjnym (art. 22 ustawy o ochronie danych osobowych) w drodze decyzji orzeka o udostępnieniu lub nieudostępnieniu danych osobowych ze zbiorów ewidencyjnych (art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 2 pkt 1 tej ustawy). Chybiony okazał się kolejny zarzut mający wykazać, że skarżąca Spółka posiada interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami, których właścicielem lub użytkownikiem wieczystym jest osoba będąca dłużnikiem skarżącego, będącego przedsiębiorcą, który dochodzi spełnienia przez dłużnika roszczeń określonych w tytule wykonawczym. W tym zakresie odwołać się należy do stanowiska zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 560/06, w świetle którego poszukiwanie majątku nieruchomego dłużnika nie należy do organów administracji publicznej, gdyż w tych sprawach właściwymi są komornicy i sąd powszechny jako organy egzekucyjne. Wobec tego, że stanowisko to podzielone zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1089/08 (oba orzeczenia publ. http. orzeczenia. nsa, gov. pl) przyjąć należy, że w obecnym stanie orzecznictwo sądowe jest utrwalone. Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu kontrolowanych postanowień na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygnięcie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku znajduje uzasadnienie w treści art. 152 Ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 Ppsa, koszty te sprowadzają się do uiszczonego przez skarżącą Spółkę wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Ponownie rozpoznając sprawę będzie miał organ na uwadze, że żądanie skarżącej Spółki udzielenia informacji sprecyzowane zostało w zażaleniu wniesionym od postanowienia organu pierwszej instancji. O ile więc skarżąca nie zmodyfikuje swego żądania, organ podejmie rozstrzygnięcie kierując się oceną prawną wynikającą z niniejszego orzeczenia. SW