II SA/Gl 751/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] roku, wydaną w oparciu o art. 60, 61, 59 ust. 1, 54, 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80 z 2003 r., poz. 717 ze zm., dalej powoływana jako "ustawa") Prezydent Miasta S. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu – na wniosek B. K. – dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny na działce nr 1 przy ul. [...] w S. Z uwagi na charakter inwestycji ( zmiana sposobu użytkowania istniejącego budynku) nie ustalono w decyzji warunków zabudowy stwierdzając, iż pozostaną one bez zmian. Podobnie zmianie nie ulegnie powierzchnia zabudowy. Ustalono natomiast obowiązek zachowania minimum 50% powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki, warunki w zakresie kolorystyki, ochrony środowiska i zabytków, infrastruktury technicznej i komunikacji – w tym dojazd do działki z drogi publicznej – ul. [...], warunki w zakresie ochrony interesu osób trzecich ( pkt 2d) oraz warunki wynikające z faktu usytuowania obiektów na terenach górniczych wynikające z postanowienia Dyrektora OUG z dnia [...]r. Do decyzji dołączono załącznik graficzny zawierający linie rozgraniczające teren inwestycji, analizę słowną i graficzną oraz projekt decyzji odpowiadający wymogom prawa. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że przeprowadzone postępowanie wykazało spełnienie przez zamierzenie budowlane wymagań art. 61 ust. 1 ustawy. Wyjaśniono, że teren inwestycji nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego, mimo objęcia takim obowiązkiem, lecz z uwagi na podjęcie przez Radę Miasta uchwały nr [...] z dnia [...] r. o odstąpieniu od tego obowiązku, zostało przeprowadzone postępowanie zgodnie z wymogami ustawy. Odwołanie od powyższej decyzji złożył H. S. działając jako przedstawiciel małoletnich K. i M. S. Zarzucił w nim organowi I instancji naruszenie zasad postępowania administracyjnego przez ograniczenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz art. 61 ustawy. Wskazał na brak rozgraniczenia działki wnioskodawczyni z działką skarżących, co w ocenie skarżących powinno odbyć się na koszt wnioskodawczyni, ograniczenie prawa własności skarżących przez dopuszczenie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny w sytuacji, gdy budynek objęty decyzją znajduje się w granicy działek stron. Podkreślił, że gmina S. nie dysponuje studium, co uniemożliwia ustalenie przyszłej polityki przestrzennej gminy na terenie objętym wnioskiem oraz wskazał na wielkość działki inwestorki, która pozwala na usytuowanie na niej budynków w sposób zgodny z odrębnymi przepisami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] roku nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, w świetle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wnioskowana inwestycja jest dopuszczalna. Decyzja ustalająca warunki została wydana w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu i spełnia przewidziane dla niej wymagania. Decyzja ta nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich i nie rodzi prawa do terenu. Stwarza ona możliwość do rozpoczęcia procesu inwestycyjnego na warunkach określonych w Prawie budowlanym i to w postępowaniu prowadzonym o przepisy tej ostatniej ustawy organ architektoniczno – budowlany rozstrzyga np. o usytuowaniu okien w budynku. Następnie wyrokiem z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/GL 987/08 oddalił skargę K. S. i M. S. na powyższą decyzję W motywach Sąd wskazał, że stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy, w przypadku braku planu miejscowego, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla działań zmieniających sposób użytkowania obiektu wiąże się z koniecznością uzyskania na nie także pozwolenia na podstawie art. 71 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Należy jednak mieć na uwadze, że wymóg spełnienia wszystkich warunków z powyższego przepisu dotyczy "nowej zabudowy". Nie wszystkie z nich odnoszą się do ustalenia warunków dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Celem ustalenia spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 organ prowadzący postępowanie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1588) wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji cech, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5. Powołany przepis to jest art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy – zdaniem Sądu – ma również zastosowanie do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania obiektu, ale jedynie w zakresie kontynuacji funkcji, o której stanowi. Dokonywanie analizy pozostałych parametrów wskazanych w pkt 1 ust. 1 art. 61 ustawy byłoby uzasadnione jako dotyczących nowej zabudowy, a nie istniejącego obiektu. W niniejszej sprawie organ I instancji sporządził analizę graficzną oraz słowną i wykazał, że w najbliższym sąsiedztwie zamierzonej inwestycji znajdują się działki z zabudową mieszkalną jednorodzinną, uzupełnioną budynkami gospodarczymi i garażami. Projektowana zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny stanowi więc kontynuację obowiązującej w obszarze analizowanym funkcji. Przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy nie są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury regulujące warunki techniczne jakie powinny spełniać budynki i ich usytuowanie na działce ( Dz. U. 02.75.690). Przepisy te zostały wydane na podstawie Prawa budowlanego i znajdują zastosowanie w postępowaniach prowadzonych w oparciu o tę ustawę. Dlatego zarzuty skarżących dotyczące usytuowania obiektu, potencjalnych okien, wysokości komina, powierzchni i szerokości działki inwestorki nie mogą zostać uwzględnione w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania obiektu. Nie mają one bowiem związku z prowadzonym postępowaniem i wydaną decyzją, która w istocie ogranicza się do stwierdzenia dopuszczalności zmiany sposobu użytkowania wskazanego obiektu i otwiera inwestorowi możliwość wystąpienia do właściwego organu architektoniczno – budowlanego o wyrażenie zgody na dokonanie tej zmiany ( na podstawie Prawa budowlanego ). Z tego też powodu brak było podstaw do zobowiązania inwestora do złożenia jakiejkolwiek ekspertyzy technicznej spornego budynku, bowiem ekspertyza taka może być dopiero wymagana w postępowaniu związanym z udzieleniem pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Nadto o niemożności nakładania na inwestora tego typu obowiązku stanowi expressis verbis art. 52 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy. Dotyczy to także żądania przeprowadzenia na koszt inwestora rozgraniczenia między działką, na której usytuowany jest przedmiotowy budynek, a działką skarżących. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania nie rodzi praw do terenu ani nie narusza praw osób trzecich ( art. 63 ust. 2) o czym skarżący zostali poinformowani decyzją organu I instancji. Zarzuty w tym zakresie zasadnie zostały przez organ odwoławczy uznane za nieuprawnione. Nie doszło też – zdaniem Sądu do naruszenia w sprawie zasady czynnego udziału w postępowaniu skarżących, a istotnie występujące pewne wadliwości w zakresie doręczenia pism organów przedstawicielowi ustawowemu skarżących nie miały wpływu na wynik sprawy. Następnie po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K. S. wyrokiem z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1643/09 Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił. Jednakże przed jej rozpoznaniem, bo pismem z dnia [...] r. M. S. i K. S. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...] jako wydanej z naruszeniem art. 14 ust. 1 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 53 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze. Wnioskodawcy zarzucili, że podjęta przez Radę Miejską w S. uchwała z dnia [...] r. nr [...] w sprawie odstąpienia od obowiązku sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach terenów górniczych "[...]" i KWK "[...]", zgodnie z załącznikiem graficznym nie obejmuje terenu, dla którego wydano decyzję o warunkach zabudowy i teren ten nie był objęty nawet studium. W tej sytuacji zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu.... postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy winno ulec zawieszeniu do czasu uchwalenia planu. Po rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i art. 158 § 1 kpa, orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...]. Po zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania i przytoczeniu przepisów art. 156 § 1 kpa oraz art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu... Kolegium wyjaśniło, że uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. należy interpretować w ten sposób, że dla tych części terenów górniczych "[...]" i KWK "[...]", które znajdują w granicach miasta S., odstąpiono od sporządzenia planu miejscowego, przez co w świetle powołanej regulacji możliwe było wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Powołując się na wynik uzupełniającego postępowania Kolegium ustaliło w oparciu o fragment mapy ewidencyjnej, że działka nr 1 przy ul. [...], znajdowała się w granicach miasta S. już w [...] r. W świetle pisma Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. Kolegium przyjęło, że część opisowa ewidencji gruntów i budynków dla obszaru obejmującego część obrębu [...], prowadzona była od tego roku jako założenia ewidencji w S., natomiast część kartograficzna do dnia [...] r., tj. do czasu zakończenia modernizacji operatu ewidencyjnego w Ośrodku w D. Stąd też z załącznika graficznego do uchwały z dnia [...] r. wynika, że działka nr 1 nie znajduje się w granicach miasta S. Jednak uchwała ta nie wskazuje, aby dla ustalenia granic miasta wiążący był załącznik graficzny. Stąd też w ocenie Kolegium, uznać należy, że chodzi o faktyczne granice miasta w dniu podjęcia uchwały. Zatem uchwałą tą objęto także przedmiotową działkę. Stąd też kwestionowana decyzja nie jest obarczona wadą kwalifikowaną z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy K. S. i M. S. podnieśli, że uchwała Nr [...] nie obejmuje całości terenów, należących do gminy S. ze względu na opracowanie załącznika na nieaktualnej mapie, która w świetle § 1 tekstu, stanowi jej nieodłączną część. Z kolei załącznik graficzny wyraźnie wskazuje odpowiednimi kolorami, które obszary są zwolnione z obowiązku sporządzenia planu miejscowego, a dla których istnieje taki obowiązek. Stąd też nie można jednoznacznie stwierdzić, czy dla części miasta, nieoznaczonej kolorami, obowiązek taki istnieje a niedopuszczalna jest interpretacja rozszerzająca. W związku z tym uchwała ta nie zwalniała omawianego terenu leżącego pomiędzy ul. [...] a rzeką [...] z obowiązku sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego. Zaskarżoną decyzją Kolegium orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji dotychczasowej. W ocenie organu, uchwała Rady Miejskiej w S. nr [...] odwołuje się do załącznika mapowego wprost tylko w odniesieniu do obszarów, dla których utrzymano obowiązek sporządzenia planu miejscowego. W pozostałym zakresie uchwała ta zwalnia z obowiązku sporządzenia planu dla tej części miasta S., która znajduje się w granicach terenów górniczych. W skardze do Sądu administracyjnego M. S., podtrzymując dotychczasowe zarzuty, wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Kolegium oraz decyzji tego organu z dnia [...] r. Zdaniem skarżącego, uchwała nr [...], nie dotyczy całości obszarów terenów górniczych, leżących na terenie miasta S., a ponadto, załącznik do uchwały sporządzono na nieaktualnej mapie. Stąd też decyzja o warunkach zabudowy narusza art. 53 i 6 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 62 i 14 ustawy o planowaniu... Do skargi dołączono kopię uchwały z zaznaczeniem lokalizacji działki nr 1. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, ponawiając dotychczasową argumentację. W toku rozprawy sądowej H. S. jako przedstawiciel ustawowy małoletniego skarżącego podniósł dodatkowo, że Kolegium nienależycie umotywowało stanowisko w zakresie interpretacji uchwały z [...] r. i podał, że nie toczyła się sprawa o stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania zakończonego sporną decyzją o warunkach zabudowy. Nadto, wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09 /ONSA i WSA 2010/2/18/, żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno być załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania ( art. 157 § 3 k.p.a.), wówczas gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie – ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowej czyniącym jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 kpa. W motywach uchwały wyjaśniono, że dokonanie tego rodzaju oceny będzie wymagało zapoznania się z uzasadnieniem zapadłego wyroku, po to, by stwierdzić, czy składniki oceny prawnej sądu, mającej przymiot powagi rzeczy osądzonej, czynią żądanie niedopuszczalnym. W obecnym stanie prawnym, odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze postanowienia z art. 61 a kpa, co jednak nie pozbawia powyższej uchwały NSA waloru wiążącego skład orzekający w niniejszej sprawie. Mając zaś na uwadze wyżej przywołane motywy wyroków WSA w Gliwicach z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/GL 987/08 oraz NSA z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1643/09, stwierdzić należy, że podnoszona we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] r. nr [...] okoliczność, nie była przedmiotem rozważań Sądów obydwu instancji. Stąd też brak było przesłanek do odmowy wszczęcia niniejszego postępowania, a zatem prawidłowo Kolegium merytorycznie rozpoznało wniosek nie dopatrując się przesłanek do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji tego organu z dnia [...] r. w przedmiocie warunków zabudowy terenu. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii, czy przywołana wyżej uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. w sprawie odstąpienia od obowiązku sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach terenów górniczych KWK "[...]" i "[...]", obejmowała obszar działki nr 1 przy ul. [...] w S., dla której ustalono warunki zabudowy. Z mocy art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geodezyjne i górnicze ( Dz. U. z 2005 r. nr 228, poz. 1947 ze zm.), obowiązującej w dacie wydania kwestionowanej decyzji, dla terenu górniczego sporządza się miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Jednakże zgodnie z ust. 6 tego przepisu, rada gminy władna była podjąć uchwałę o odstąpieniu od sporządzenia planu, jeżeli przewidywane szkodliwe wpływy na środowisko będą nieznaczne. Działając w tym trybie Rada Miejska w S. podjęła uchwałę nr [...]. Analizując treść tej uchwały oraz załącznik graficzny w postaci mapy, zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżącego, że z uwagi na fakt opracowania tego załącznika na nieaktualnej mapie, na której nie uwidoczniono granic administracyjnych miasta S., lecz naniesiono granice terenów górniczych, zachodzi konieczność wykładni tejże uchwały. Niewątpliwie bowiem tekst aktu stanowi o zwolnieniu z obowiązku sporządzenia planu miejscowego dla tej części miasta S., która znajduje się w granicach terenów górniczych. Jak ustaliło Kolegium w niniejszym postępowaniu, działka nr 1, znajdowała się w granicach miasta S. od [...] r. Działka ta położona jest na terenie górniczym KWK "[...]", naniesionym na mapie, stanowiącym załącznik do uchwały w całości, a więc także poza naniesionymi na mapę granicami administracyjnymi S. W treści uchwały odwołano się zaś wprost do załącznika graficznego, gdy idzie o obszary, dla których utrzymano obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Z kolei na załączniku graficznym do uchwały, naniesiono różnymi kolorami zarówno obszar znacznych przewidywanych szkodliwych wpływów działalności górniczej, dla których istnieje obowiązek sporządzania planu miejscowego oraz obszar nieznacznych przewidywanych szkodliwych wpływów takiej działalności, dla których odstępuje się od obowiązku sporządzania planu. Uchwała ta w samym tytule stanowi zaś o odstąpieniu od obowiązku sporządzenia planów zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach terenów górniczych "[...]" i KWK "[...]". Nadto, zważyć przyjdzie, że kwestia ta była przedmiotem postępowania wyjaśniającego w toku rozpatrywania wniosku o wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej działki. Organ I instancji w motywach decyzji z dnia [...] r. odwołał się wprost do powyższej uchwały jako zwalniającej teren inwestycji od obowiązku sporządzenia planu miejscowego. Co więcej, w toku tego postępowania organ I instancji wystąpił o uzgodnienie spornej inwestycji do Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. Organ ten działając w trybie art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu w zw. z art. 53 ust. 6 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze, postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], uzgodnił warunki zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, podając w motywach, że w rejonie przedmiotowego terenu eksploatacja górnicza nie była prowadzona, a wpływy projektowanej eksploatacji górniczej będą nieznaczne. Nadto, organ ten powołał się na fakt podjęcia uchwały nr [...] z dnia [...] r. o odstąpieniu od sporządzenia planu dla terenów górniczych KWK "[...]" i "[...]" ( vide : akta adm. dołączone do sprawy tut. sądu II SA/GL 752/11). Oznacza to, że zarówno organ prowadzący postępowanie o wydanie warunków zabudowy, jak i organ uzgadniający ( Dyrektor OUG w K.), zgodnie wskazali na fakt odstąpienia od obowiązku sporządzania planu miejscowego dla terenu górniczego, w granicach którego położona jest działka nr 1. W toku poprzedniego postępowania skarżący nie negował zaś poczynionych w tym względzie ustaleń faktycznych. Mając na uwadze taki stan rzeczy oraz wyniki postępowania wyjaśniającego, poczynionego przez Kolegium w toku niniejszej sprawy, sąd administracyjny podzielił pogląd tego organu, że fakt opracowania załącznika graficznego do uchwały z dnia [...] r. na nieaktualnej mapie, gdy idzie o granice administracyjne Miasta S., lecz z naniesieniem granic terenów górniczych, pozwala na przyjęcie z uwagi na treść uchwały, że działka nr 1 została zwolniona od obowiązku sporządzenia planu miejscowego z uwagi na przewidywany nieznaczny wpływ planowanej eksploatacji górniczej na tym terenie. Zdaniem sądu administracyjnego, już z treści samej skargi wynika, że możliwa jest odmienna ( różna ) wykładnia powyższej uchwały. Jednakże taki stan rzeczy nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że decyzja o warunkach zabudowy rażąco narusza art. 53 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze z 1994 r. w zw. z art. 14 ust. 7 i art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu. W istocie co najwyżej można w niniejszej sprawie mówić o błędnych ustaleniach faktycznych co do objęcia działki nr 1 uchwałą z dnia [...] r. – z uwagi na sprzeczność treści uchwały i załącznika graficznego, co powodowało konieczność interpretacji tego aktu. Tymczasem pod pojęciem rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, mieszczą się wyłącznie tego rodzaju wady prawne decyzji, które stanowią naruszenie prawa materialnego i procesowego o szczególnym ciężarze gatunkowym, gdy stanowią one zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części (vide : B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. 11, Wyd. C.H. Beck, W-wa 2011, str. 631). Skoro w niniejszej sprawie niewątpliwie możliwa jest różna interpretacja uchwały o odstąpieniu od sporządzania planu miejscowego dla terenów górniczych, zaś uchwała ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego w odrębnym trybie, wywołuje skutki prawne na użytek postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Nie można zatem zarzucić organom administracji dowolności, czy rażącej sprzeczności ustaleń faktycznych z treścią tejże uchwały. W konsekwencji, nie sposób dopatrzeć się rażącego naruszenia prawa materialnego wskutek wydania decyzji o warunkach zabudowy, dla terenu objętego obowiązkiem sporządzania planu miejscowego, zwłaszcza że właściwy organ ( Dyrektor OUG w K. ), uzgodnił przedmiotową inwestycję zlokalizowaną na terenie górniczym. Sąd administracyjny nie podzielił też zarzutów skarżącego, podniesionych w toku rozprawy co do nienależytego uzasadnienia decyzji ( art. 107 § 3 kpa ). Co prawda, motywy zaskarżonej decyzji nie są obszerne, lecz tego rodzaju uchybienie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Treść skargi wskazuje jednoznacznie na sedno sporu, co oznacza, że uzasadnienie rozstrzygnięcia i motywy organu są zrozumiałe. Brak też podstaw do przyjęcia, aby wskutek naruszenia innych reguł procedury administracyjnej, zachodziły przesłanki wznowieniowe w niniejszej sprawie. Z tych wszystkich względów nie stwierdzając naruszenia prawa wymienionego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 tej ustawy.