II SA/Gl 784/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg P. B. oraz S. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia [...]r., nr [...] , którym ustalono skarżącym wysokość opłaty legalizacyjnej dotyczącej samowolnie nadbudowanej części budynku gospodarczego wraz ze zmianą konstrukcji dachu w kwocie 25.000,00 zł. W skargach inicjujących postępowanie w niniejszej sprawie zarówno skarżąca, jak i skarżący zawarli wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, które uzasadnili "niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w mieniu skarżącego poprzez zapłatę nie znajdującej uzasadnienia przepisach znacznej kwoty i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków polegających na możliwości prowadzenia przez organ administracji po dokonaniu dalszego postępowania bez niezbędnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co rodzić będzie po stronie skarżącego dalsze koszty". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji wstrzymanie wykonania stanowi wyjątek od tej zasady i już z tego powodu może ono znaleźć zastosowanie jedynie w sytuacjach nadzwyczajnych. Potwierdza to art. 61 § 3 p.p.s.a., który stanowi, iż Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania postanowienia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymaga również podkreślenia, iż w kwestii tej Sąd orzeka przede wszystkim na podstawie zawartych we wniosku twierdzeń strony. Zgodnie bowiem z utrwalonym w orzecznictwie poglądem to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Twierdzenia te winny zaś zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony [por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, LEX nr 569795; z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 754/09, LEX nr 552410; z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, LEX nr 564208; z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, LEX nr 575347]. Jeżeli zatem wnioskodawcy podnoszą, iż nieuwzględnienie żądania może doprowadzić do "wyrządzenia znacznej szkody w [ich] mieniu" to twierdzenia te winni poprzeć stosownymi w tym zakresie dokumentami ukazującymi ich sytuację, zwłaszcza stan finansowy i majątkowy [por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, LEX nr 575347]. Tymczasem dokumentów takowych w aktach sprawy brak, w szczególności nie zostały one złożone wraz z rozpoznawanym wnioskiem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż konieczność spłaty zobowiązania ustalonego postanowieniem organu pierwszej instancji nie może niejako sama przez się przemawiać na rzecz wstrzymania wykonania, gdyż stanowi ona naturalną konsekwencję wydania takiego postanowienia i utrzymania go w mocy w toku postępowania odwoławczego i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego [por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847]. Okolicznością taką nie jest również ryzyko poniesienia kosztów w przypadku "prowadzenia przez organ administracji (...) dalszego postępowania". Niemożność ustalenia ich wysokości - wbrew twierdzeniom skarżących - nie pozwala uznać, by ewentualna konieczność ich poniesienia mogła spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skoro skarżący nie wykazali, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody w ich mieniu, a także wobec tego, że jego wykonanie nie powoduje trudnych do odwrócenia skutków Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Nadmienić przy tym trzeba, że opłata legalizacyjna nałożona na skarżących postanowieniem organu pierwszej instancji podlegać będzie zwrotowi w przypadku uchylenia przez Sąd zaskarżonego aktu.