II SA/Gl 788/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 11 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji postanawia: oddalić wniosek Pismem z dnia 18 lipca 2017 r. H. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do kierowania pojazdami. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, stwierdzając, iż jej wykonanie spowoduje skutki niemożliwe do odwrócenia, nie ma bowiem możliwości cofnięcia czasu. W dalszej części uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawiera subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, zaś skarżący nigdy wcześniej ani później nie popełnił wykroczeń drogowych a sprawa dotyczy incydentalnego przypadku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1368 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Uzasadnienie wniosku musi więc wskazywać na okoliczności, które uprawdopodobnią wystąpienie powyższych przesłanek, przy czym wnioskiem mogą zostać objęte jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Zatem sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. W ocenie Sądu przedstawione przez pełnomocnika skarżącego argumenty nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd także na podstawie przeprowadzonej analizy materiału zgromadzonego w aktach sprawy nie mógł ustalić, jakie niebezpieczeństwo i nieodwracalne skutki mogą wyniknąć z wykonania objętej skargą decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że wywody zawarte we wniosku powinny zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz do skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony. To w interesie strony leży poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach przemawiających za wstrzymaniem wykonania, jak również możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami wiąże się z uciążliwościami, jednakże są to normalne następstwa utraty uprawnień do kierowania pojazdami, które nie wpisują się w którąkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki te można ogólnie scharakteryzować, jako utratę możliwości niezależnego i samodzielnego przemieszczania się za pomocą pojazdów mechanicznych w celu realizacji codziennych potrzeb. Uciążliwości te wiążą się zasadniczo z koniecznością korzystania z komunikacji zastępczej czy pomocy osób trzecich. Niemożność korzystania z własnego środka pojazdu nie uniemożliwia w ogóle dotarcia do sklepów, placówek opieki zdrowotnej, czy w inne wyznaczone sobie miejsca. Sąd świadomy jest, że inne formy podróżowania mogą być mniej komfortowe niż przemieszczanie się własnym samochodem. Spadek komfortu nie może być jednak traktowany jako przyczyna powstania trudnego do odwrócenia skutku lub znacznej szkody. We wniosku nie wykazano natomiast, aby w przypadku skarżącego utrata uprawnień do kierowania pojazdami przekraczała powyższe typowe następstwa w stopniu pozwalającym uznać, że zaistniała okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu uwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprzeciwia się również charakter zawartego w niej rozstrzygnięcia. Zasadniczym celem cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest wyeliminowanie z ruchu drogowego osób stwarzających potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa w tym ruchu, a co się z tym wiąże ochrona pozostałych jego uczestników. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że zgodnie z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, Lex nr 302251). Konkludując, w ocenie Sądu wstrzymanie wykonania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami powinno być uzasadnione okolicznościami wyjątkowymi oraz powinno zostać szczególnie uzasadnione. W przeciwnym wypadku podważałoby to istotę i cel utraty uprawnienia do kierowania pojazdami. Kwestia zaś legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, będzie stanowić przedmiot postępowania sądowego w sprawie. Z tego też względu rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania nie może prowadzić do rozpoznania sprawy. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji