II SA/Gl 823/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda [...] uchylił w całości postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., nr [...] (odmawiające R. K. wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią biurową oraz usługowo-handlową wraz z budową przyłączy oraz zjazdu drogowego przy ul. [...] w K.) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Na powyższe rozstrzygnięcie "A" S.A. w W. pismem z dnia 5 czerwca 2012 r. złożyła, za pośrednictwem organu odwoławczego, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zawarty został także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że skarżąca Spółka realizuje inwestycję budowalną w oparciu o przywołaną wyżej decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., wszczynanie zaś postępowań, które mogą doprowadzić do jej zablokowania, generować będzie dodatkowe koszty finansowe. Zdaniem wnioskodawczyni uchylenie w całości przez organ drugiej instancji postanowienia organu pierwszej instancji (mocą którego odmówiono wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną w oparciu o którą realizowania jest inwestycja) i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia skutkować może dla niej niepowetowaną szkodą. Strona skarżąca wskazuje, że realizowana inwestycja budowlana finansowana jest ze środków finansowych uzyskanych z kredytu, co powodować będzie konieczność zapewnienia dodatkowych zabezpieczeń spłaty kredytu, a zatem i dodatkowych kosztów. Nadto zwrócono uwagę, że Spółka rozpoczęła działania marketingowe związane z reklamą i promocją realizowanej inwestycji, co także generuje znaczne wydatki jakie zostały na ten cel przeznaczone, natomiast opóźnienie w zakończeniu inwestycji, do jakiego może dojść w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę, spowoduje, że ww. wydatki nie spełnią celu dla jakiego zostały poniesione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może jednak dotyczyć tylko takich z nich, które mają przymiot wykonalności tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy zaskarżone rozstrzygnięcie organu nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2008 r., sygn. II OZ 1075/08). Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147). W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej postanowienia Wojewody [...], uchylającego w całości postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., nr [...] odmawiające wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę i przekazującego sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a więc aktu o charakterze kasacyjnym, nie rozstrzygającym sprawy co do istoty rzeczy. Takie postanowienie nie wywołuje skutków materialnoprawnych, lecz ma jedynie charakter procesowy. Formalny charakter rozstrzygnięcia powoduje, że nie nakłada ono bezpośrednio na skarżącą obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W postanowieniu z dnia 21 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 6/11 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że decyzja kasacyjna (uchylająca decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia) nie jest aktem, który podlegałby wykonaniu. Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w postanowieniu z dnia 16 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FZ 142/11 stwierdzając, że co da zasady nie nadają się do wykonania wszelkie orzeczenia kasacyjne, gdyż nie stanowią one aktów wywołujących skutki materialnoprawne. W tej sytuacji wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony, a wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a postanowiono jak w sentencji.