II SA/Gl 870/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. T. na uchwałę Rady Gminy Jasienica z dnia 29 września 2023 r. nr LXI/754/23 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Pismem z 22 maja 2024 r. pełnomocnik M. T. (dalej jako strona lub skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na uchwałę Rady Gmina Jasienica z 29 września 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jasienica dla sołectwa Jasienica (WDz. Urz. Z 2023 r. poz. 7630) w części obejmującej działkę [...] obręb Jasienica. W skardze tej podniósł następujące zarzuty naruszenia prawa materialnego, a mianowicie: art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. poz. 717) w brzmieniu obowiązującym przed 24 września 2023 r. poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego treść jest sprzeczna z obowiązującymi w dacie jej podjęcia ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, albowiem w studium przewiduje się przeznaczenie "tereny mieszkaniowe o symbolu planistycznym MW", a w skarżonej uchwale jako tereny rolnicze z zakazem zabudowy. Jako kolejny zarzut postawiono naruszenie art. 1 ust. 3, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu przed 24 września 2023 r. w związku z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co w praktyce oznacza przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego polegające na dowolnym i pozbawionym uzasadnienia zaliczenia działki skarżącego za tereny rolnicze i wprowadzenia na niej możliwości zabudowy pomimo, że otoczenie tej działki pozwala uznać ją za teren o funkcji budowlanej. Wprowadzony zakaz zabudowy nie jest uzasadniony względami bezpieczeństwa i ochrony środowiska, albowiem sąsiednie nieruchomości są już zabudowane. Zdaniem pełnomocnika skarżącego powyższe zarzuty wyczerpują znamiona naruszenia postanowień art. 21 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 2 pkt. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym a także ar. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nadmierną i w niczym nieuzasadnioną ingerencję w istotę prawa własności sprowadzająca się do wprowadzenia zakazu zabudowy działki, a tym samym wprowadzono istotną zmianę sposobu jej wykorzystania i dotychczasowego przeznaczenia. W ramach stawianych zarzutów wymieniono również naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały okoliczności uzasadniających wprowadzenie zakazu zabudowy na spornej działce. Jako ostatni zarzut postawiono naruszenie przepisów postępowania, a to art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przeprowadzenie procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób naruszający zaufani jego uczestników do władzy publicznej oraz naruszenie zasady równego traktowania podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej. W oparciu o postawione zarzuty wystąpiono o stwierdzenie nieważności § 10 ust. 2 pkt. 1 i § 51 pkt. 1 i 2 zaskarżonej uchwały w części 02R2 w jednostce dotyczącej działki [...] i części graficznej we fragmencie dotyczącym przedmiotowej działki. Ponadto wystąpiono o zasądzenie od organu administracji zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. Dodatkowo w oparciu o postanowienia art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuszczenie i przeprowadzenie szeregu dowodów, wymienionych w skardze. W uzasadnieniu skargi zamieszczono argumentację przemawiającą za jej zasadnością i trafnością postawionych zarzutów. Zwrócono uwagę na legitymowanie się przez skarżącego interesem prawnym do wniesienia przedmiotowej skargi, z uwagi na fakt, że jest właścicielem działki objętej postanowieniami kwestionowanej uchwały. Podniesiono, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w wersji obowiązującej do 24 września 2023 r. W dalszej części autor skargi przedstawia argumentację przemawiającą za jej zasadnością z odwołaniem się do orzecznictwa sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Jasienica wniósł o jej oddalenie. W odpowiedzi tej przedstawił główne zarzuty skargi jak również przybliżył procedurę związaną z przyjęciem kwestionowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Potwierdził w odpowiedzi, że przedmiotowa działka w studium uwarunkowań rozwoju gminy znajdowała się ta terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem "MM" czyli tereny zabudowy ekstensywnej, z kolei w przyjętym planie znajduje się na terenie oznaczonym w planie jako 02R2 – tereny rolnicze z zakazem zabudowy oraz w niewielkiej części obejmuje ją symbol 20KDD to jest tereny dróg publicznych klasy dojazdowej. W dalszej części odpowiedzi wskazano, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, lecz jest aktem kierownictwa wewnętrznego i nie przesądza o rozstrzygnięciach przyjmowanych w akcie prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wskazano następnie na podejmowanie działań zmierzających do przekształcenia gruntów rolnych na inne cele, w tym także obejmujące sporną działkę, jednakże z dwóch powodów działania te nie okazały się skuteczne. W ramach uzgodnień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie, Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G. oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. wyrazili negatywne stanowisko. W następstwie stanowiska zajętego przez pierwszy z wymienionych organów Gmina była zobowiązana do wyłączenia z zabudowy wszystkich terenów o głębokości wód powodziowych przekraczających 0,5 m, w tym tych które były już dopuszczone do zabudowy obowiązującymi planami, oraz ograniczenia lokalizowania zabudowy na terenach dotychczas nie przeznaczonych do zabudowy o głębokości wód powodziowych nie przekraczających 0.5 m. Z tego też powodu pojawiły się przesłanki uzasadniające ograniczenia wprowadzone na spornej działce, przy czym przewidziano w pierwszej wersji planu, że na części terenu spornej działki od strony drogi publicznej możliwa będzie zabudowa. Propozycja taka nie zyskała akceptacji drugiego z podmiotów uzgadniających, który z uwagi na lokalizację obszaru Natura 2000 – Dolina Górnej Wisły wystąpił o zakaz zabudowy na wskazanym terenie. W odpowiedzi na skargę silnie zaakcentowano, że Gmina przewidywała możliwość zabudowy na przedmiotowej działce, co znajdowało wyraz we wcześniejszych działaniach i postanowieniach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania. Podkreślono, że analogiczna sytuacja związana była z sąsiednimi działkami [...] i [...], jednakże w następstwie pomiarów geodezyjnych stwierdzono, że znajdują się na takiej wysokości, która nie zagraża zalaniem wodami powodziowymi. W końcowej części odpowiedzi odniesiono się do procedury przyjęcia kwestionowanej uchwały i podkreślono, że wszelkie działania miały umocowanie prawne. Podkreślono, że w trakcie prac planistycznych w stosunku do działki [...] nie wypłynęła żadna uwaga. Odnosząc się do zakresu uzasadnienia przyjętej uchwały to podkreślono, że nie było możliwe, aby odnieść się w niej do wszystkich aspektów z uwagi na jej obszerność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Stosownie do postanowień art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sprawowana przez ten sąd kontrola obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, a także akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, co wynika z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. , poz. 935 ze zm.). Po myśli art. 147 przywołanej powyżej ustawy sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Postanowienia przedmiotowej ustawy nie wprowadzają innych kryteriów do oceny kontrolowanej przez sąd administracyjny uchwały organu gminy, poza kryterium zgodności z prawem. Oznacza to zatem, że skład orzekający przeprowadzający kontrolę kwestionowanej uchwały Rady Gminy Jasienica ma w polu widzenia jedynie naruszenia przepisów prawa i to w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Na wstępie tej części rozważań przyjdzie zauważyć, że przedmiotem skargi jest uchwała Rady Gminy Jasienica 29 września 2023 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jasienica dla sołectwa Jasienica (W. Dz. Urz. Z 2023 r. poz. 7630) w części obejmującej działkę [...] obręb Jasienica Zdaniem składu orzekającego skarga nie mogła zostać uwzględniona albowiem zaskarżona uchwała Rady Gminy Jasienica w części odnoszącej się do działki skarżącego nie jest dotknięta uchybieniem uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności w części dotyczącej działki skarżącego. Przechodząc do istoty wniesionej skargi i badając jej formalną dopuszczalność wniesienia należy wskazać, że z mocy art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Stosownie do postanowień art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Po myśli § 2a tej ustawy w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. W konsekwencji uznać należy, że skarga została wniesiona w sposób zgodny obowiązującymi regulacjami prawnymi. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia planu są bowiem wiążące i obowiązujące na danym terenie, kształtując wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności. Zatem wskazane w planie miejscowym przeznaczenie nieruchomości wyklucza możliwość innego zagospodarowania terenu niż ten, który został w planie określony, w sposób zamierzony przez podmioty mające tytuł prawny do gruntu. Skarżący jest właścicielem działki [...] obręb Jasienica, a tym samym zaskarżona uchwała ingerując w sposób wykonywania prawa własności, narusza interes prawny skarżącego, co stwarza po jego stronie legitymację do kwestionowania jej zapisów zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W tej sytuacji skarga podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu polegającemu na zbadaniu zgodności z prawem uchwały w zaskarżonym zakresie. Odnosząc się do zamieszczonego w skardze zarzutu oraz udzielonej przez organ gminy odpowiedzi na skargę przyjdzie uznać, że co o podstawowego zarzutu sformułowanego w skardze nie ma rozbieżności między stronami tego postępowania. Albowiem skarżący podnosi, że mocą kwestionowanej uchwały organ gminy zmienił sposób przeznaczenia działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w stosunku do postanowień, które widziały w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Z tak sformułowany zarzutem nie polemizuje gmina, która w odpowiedzi na skargę wskazuje, że przedmiotowa działka w studium uwarunkowań rozwoju gminy znajdowała się ta terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem "MM" czyli tereny zabudowy ekstensywnej, z kolei w przyjętym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego znajduje się na terenie oznaczonym jako 02R2 – tereny rolnicze z zakazem zabudowy oraz w niewielkiej części obejmuje ją symbol 20KDD to jest tereny dróg publicznych klasy dojazdowej. Równocześnie odpowiadająca na skargę gmina przedstawiła argumentację, która w jej ocenie spowodowała, że przywoływana powyżej zmiana musiała nastąpić i tym samym brak jest podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że skład orzekający w rozpoznawanej sprawie zna orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że postanowienia studium uwarunkowań i zagospodarowania terenu w zależności od stopnia ustaleń wiążą organ planistyczny, który nie powinien zmieniać jego głównych kierunków (zob. wyrok NSA z 7 listopada 2024 r. sygn. akt II OSK 1234/23 Lex nr 3786652; czy wyrok NSA z 7 listopada 2024 r. sygn. akt II OSK 1838/22 nr Lex 3786655). W świetle powyższego postawić należy pytanie jakie okoliczności przesądziły o tym, że skarga wniesiona do tutejszego Sądu nie została uwzględniona. Przed udzieleniem odpowiedzi na tak postawione pytanie zauważyć należy, że koncepcja "władztwa planistycznego" oznacza, że w niektórych przypadkach ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą ingerować w interesy prywatne podmiotów skarżących w sposób odbierany przez nich jako niekorzystny. Należy bowiem podkreślić, że prawo własności, mimo, że jest najsilniejszym prawem podmiotowym, korzystającym z gwarancji ustawowych i ponadustawowych, to nie ma jednak charakteru absolutnego i nieograniczonego. Jednakże ze swych uprawnień gmina może korzystać w sposób uzasadniony. Władztwo planistyczne nie może być jednak traktowane jako nieumotywowana przekonywująco ingerencja gminy w prawa właścicielskie. Ingerencja ta jest możliwa, ale musi uwzględniać proporcjonalnie wyważony interes publiczny, oraz interes indywidualny związany z uprawnieniami właścicielskimi. Wymaga to więc od gminy wnikliwego i wszechstronnego rozważenia zarówno interesu indywidualnego jak i publicznego oraz uzasadnienia prawidłowości przyjętych rozwiązań planistycznych, ich celowości i słuszności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 518/13). Dopuszczalna jest zmiana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotychczasowego przeznaczenia całości bądź części danego gruntu, jednak taka ingerencja w prawo własności musi być uzasadniona i proporcjonalna w stosunku do celów, których osiągnięciu ma służyć. Dokonując ingerencji w sferę prywatnych interesów właścicieli gmina powinna kierować się zasadą proporcjonalności, która wyraża zakaz nadmiernej, w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności jednostki (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1348/13). Ingerencja gminy w prawa właścicielskie jest wyjątkiem od zasady nienaruszalności własności przez władze publiczne. Stąd każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodatkowych ograniczeń wykonywania prawa własności, musi być szczegółowo, profesjonalnie, wiarygodnie i wyczerpująco uzasadnione. Przedstawione powyżej uwagi przenieść należy na grunt rozpoznawanej sprawy. Przyjęcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzedzane jest szeregiem działań ze strony organu prowadzącego takie postępowanie, w ramach, którego występuje on do innych podmiotów wskazanych w ustawie o wyrażenie opinii lub też o uzgodnienie postanowień przyjmowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ramach tych działań wypowiedziały się dwa istotne organy, a mianowicie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G. oraz Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. . Warto zauważyć, że pojęcie uzgodnienia oznacza, że podmiot występujący o uzgodnienie obowiązany jest do uwzględnienia stanowiska organu uzgadniającego. Dodatkowo pojęcie uzgodnienia odróżnia się od pojęcia opinii, ponieważ opinia nie jest taką formą działania organów administrujących, która jest wiążąca dla adresata takiej opinii. Odmiennie sytuacja przedstawia się w przypadku uzgodnienia, ponieważ w tym przypadku adresat działania jest związany tym stanowiskiem. W rozpoznawanej sprawie organy gminy występowały do wskazanych powyżej organów i dopiero po przedstawieniu ostatniej wersji otrzymały uzgodnienie. Warto w tym miejscu zaznaczyć, co wynika z treści odpowiedzi na skargę, że gmina kilkukrotnie występowała do organu odpowiedzialnego za uzgodnienie w sprawach wodnych i wszystkie wcześniejsze propozycje nie zyskiwały akceptacji ze strony wskazanego organu. Podobnie sytuacja przedstawiała się z wypowiadającym się w sprawie organem ochrony środowiska. W konsekwencji rozważyć należy sytuację związania organu stanowiącego i kontrolnego w gminie przyjmującego uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ponieważ z jednej strony występują postanowienia studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego gminy, które jest aktem wewnętrznym i postanowienia tego aktu nie mogą stanowić podstawy dla dochodzenia roszczeń prawnych. Postanowienia studium nie są przepisem prawa powszechnie obowiązującego i nie dają podstaw dla dochodzenia publicznych praw podmiotowych. Jednocześnie akcentuje się, że postanowienia studium powinny być uwzględniane w przyjmowanym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Po drugiej stronie znajdują się uzgodnienia organów wyspecjalizowanych, które organ planistyczny obowiązany jest w swoich pracach uwzględnić. Zatem powstaje pytanie, czy organ planistyczny w gminie obowiązany jest w takiej sytuacji dać pierwszeństwo postanowieniom studium czy też uzgodnieniom ze strony specjalistycznych organów administracji publicznej. W ocenie składu orzekającego udzielenie odpowiedzi na tak sformułowane pytanie musi uwzględniać dwie kwestie. Pierwsza z nich to moc prawna porównywanych aktów. Przyjdzie uznać, że moc uzgodnień jest większa niż moc wynikająca z postanowień aktu wewnętrznego. Stanowisko takie wynika z tego, że akty te nie znajdują się na tej samej płaszczyźnie i studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego pełni funkcję subsydiarną dla postanowień palu, to uzgodnienie jest prawną formą wypowiedzenia się uprawnionego organu wiążącą organ planistyczny. W konsekwencji organ stanowiący w gminie obowiązany jest w pierwszej kolejności brać pod uwagę treść uzgodnień i wynikające z niej wskazania, a postanowienia studium muszą ustąpić tego pierwszeństwa. Drugim aspektem, który w tym zakresie musi być brany pod uwagę to zawartość merytoryczna uzgodnienia. W rozpoznawanej sprawie zawartość ta związana jest z tym, że przedmiotowa działka znajduje się w sferze oddziaływań znajdującej się w pobliżu cieku wodnego, który stanowi zagrożenie powodziowe. Dodatkowo dostrzec należy kwestię tego, że nieruchomość ta znajduje się także w strefie obszaru Natura 2000. Mając na uwadze tę okoliczność skład orzekający uznał, że w rozpoznawanej sprawie pierwszeństwo posiada uzgodnienie z właściwym organem administracji publicznej, przed postanowieniami studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy, a przysługujące skarżącemu prawo własności wskazanej nieruchomości musi ulec ograniczeniu z uwagi na występujące zagrożenie wystąpienia na wskazanym obszarze powodzi oraz znajdowania się w strefie Natura 2000. W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut, że w bliskim sąsiedztwie tej nieruchomości znajdują działki zabudowane w tym budynkami mieszkalnymi. Tak sformułowany zarzut nie mógł w ocenie składu orzekającego zyskać akceptacji, ponieważ to, że już na wskazanym terenie postawiono jakieś budynki nie może oznaczać, że będą wydawane kolejne zgody na stawianie nowych w sytuacji, gdy dany rejon jest zagrożony podtopieniami, a uprawniony do wypowiedzenia się w tum zakresie organ w sposób jednoznaczny prezentuje negatywne stanowisko. Na ocenę działań gminy w zakresie działań związanych z przyjęciem spornej uchwały spojrzeć należy przez pryzmat tego, że organy gminy w trakcie stosownej procedury podejmowały liczne działania zmierzające go rozszerzenie stref zabudowy, czego przykładem stało się warunkowe wskazanie nieruchomości zlokalizowanych powyżej zagrożenia stosownymi podtopieniami. Tym samym nie jest zasadny zarzut kierowany pod adresem organów gminy, że nie podejmowały wystarczających działań zmierzających do ochrony sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości znajdujących na obszarze obejmującym postanowienia przyjmowanego planu. W skardze do tutejszego Sądu jako zarzut podniesiono naruszenie postanowień art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie składu orzekającego zarzut ten nie jest trafny. W pierwszej kolejności dostrzec należy, że postepowanie planistyczne jest szczególnym postępowaniem, prowadzonym przez organy administracji publicznej normowanym ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym w ramach tego postepowania nie mają zastosowania regulacje zamieszczone w Kodeksie postepowania administracyjnego, który ukierunkowany jest na podejmowanie innego typu rozstrzygnięć w ramach działań podejmowanych przez wskazane organy. Doceniając rolę i znaczenie przywołanego Kodeksu dla oceny działań podejmowanych przez organy administracji publicznej, to jednakże akt ten w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania i postanowienia tego aktu nie mogą stanowić wzorca kontroli działań organów administracji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.