II SA/Gl 9/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji W skardze z dnia [...] r. K. P. zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach lub do czasu cofnięcia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie stronie tzw. ochrony tymczasowej (wstrzymanie wykonania decyzji) musi być więc umotywowane szczególnymi powodami, dla których uzasadnione jest odstąpienie od generalnej zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszy wniosek istnieją poważne wątpliwości, czy w ogóle można mówić o wykonalności decyzji o warunkach zabudowy terenu, w znaczeniu przyjętym w art. 61 P.p.s.a. Co do zasady wykonanie aktu administracyjnego to spowodowanie, w sposób dobrowolny lub przymusowy (w drodze egzekucji), takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. W tym sensie decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie nie nadaje się do wykonania. Pomimo, że jej uzyskanie stanowi jedno ze stadiów procesu inwestycyjnego, to jednak nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych. Ewentualna wadliwości takiej decyzji, na co zwraca uwagę skarżący, będzie przedmiotem merytorycznej oceny zasadności skargi, ale nie może uzasadniać wstrzymania jej wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OZ 665/09 - Lex nr 552936). Dodać również trzeba, że nawet gdyby inwestor uzyskał pozwolenie na budowę, nie oznacza to jeszcze, że skarżący będzie pozbawiony możliwości ochrony swoich praw. W szczególności będzie mógł uruchomić instancyjną kontrolę takiej decyzji, a w razie gdyby rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie było dlań satysfakcjonujące - wnieść skargę do Sądu i wówczas ubiegać się o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na koniec wypada również zwrócić uwagę na to, że skarżący nie podał jakiegokolwiek argumentu, który przemawiałby za przyjęciem tezy, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Stąd też, nawet gdyby przyjąć, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podlega wykonaniu, w opisany wyżej sposób, wniosek K. P. nie mógłby zostać uwzględniony. Z przywołanych wyżej powodów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 orzeczono jak w sentencji postanowienia.