II SA/Gl 900/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.),, Asesor WSA Aneta Majowska, Protokolant specjalista Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. R. i J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz skarżących solidarnie kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 28 marca 2020 r. (data wpływu do Urzędu - 31 marca 2020 r. E. J. i T. W. - współwłaściciele PHU A s.c. (dalej: wnioskujący, inwestorzy) wystąpili do Urzędu Miasta C. - Wydział Administracji Architektoniczno- Budowlanej w C. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych - jeno lub dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej wraz z niezbędną infrastrukturą na działce nr 1 obręb [...], położonej w C. przy ulicy [...] [...]. Pismem z dnia 2 kwietnia 2020 r. Prezydent Miasta C. (dalej: organ, organ pierwszej instancji) zawiadomił o wszczęciu postępowania, przygotował niezbędne w sprawie dokumenty, w tym wymaganą analizę architektoniczno-urbanistyczną oraz projekt decyzji przygotowany przez uprawnionego architekta. W toku postępowania A. R. i J. G. złożyli zastrzeżenia do przygotowanej analizy urbanistyczno- architektonicznej. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] r. organ pierwszej instancji ustalił dla wnioskujących warunki zabudowy i zasady zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych - jedno lub dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej oraz realizacji elementów infrastruktury technicznej na wskazanej działce w C. Wobec odwołania skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej organ odwoławczy, organ drugiej instancji) uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W obszernym uzasadnieniu odnosząc się do postanowień decyzji pierwszoinstancyjnej organ odwoławczy stwierdził, iż w ponownym postępowaniu organ pierwszej instancji powinien jednoznacznie określić sposób ustalenia linii zabudowy dla planowanej inwestycji oraz rozważyć czy wskazane we wniosku gabaryty planowanych obiektów pozwolą na zrealizowanie planowanej inwestycji przy wynikającym z obszaru analizowanego maksymalnym wskaźniku intensywności zabudowy w wysokości 27%. W toku ponownego postępowania wnioskujący pismem z dnia 30 września 2020r. skorygowali i uzupełnili swój pierwotny wniosek w zakresie wskaźników przyszłej, planowanej zabudowy, a skarżący pismem z dnia 28 września 2020 r. wnieśli m.in. wniosek o wyłączenie pracowników organu od udziału w postępowaniu, wskazując jako podstawę art. 24 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. odmówił wyłączenie Naczelnika Wydziału Administracji Architektoniczno- Budowlanej – S. S. oraz jego Zastępcy – R. Z. z udziału w niniejszym postępowaniu. Następnie po zgromadzeniu wymaganych dokumentów decyzją nr [...] z dnia [...] r, przywołując w podstawie prawnej przepisy art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 3 i ust. 4, art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego a także uwzględniając rozporządzenia wykonawcze ustalił dla wnioskujących warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej oraz realizację elementów infrastruktury technicznej niezbędnej dla funkcjonowania planowanej zabudowy na działce nr 1 obręb [...], o powierzchni 895m2, położonej w C. przy ulicy [...] [...]. W decyzji organ ustalił podstawowe dane charakteryzujące inwestycję w zakresie sposobu zagospodarowania działki - linię zabudowy - zgodnie z wnioskiem m.in. 8m od linii rozgraniczającej pas drogowy ulicy [...], wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu - max. do 27%, wielkość powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 40%, a w zakresie kształtowania zabudowy - szerokość elewacji frontowej - łączna szerokość do 20m, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - do 8m, geometria dachu - dach dwu lub wielospadowy o kącie nachylenia połaci dachowych do 30°, kierunek kalenicy głównej w dostosowaniu do bryły budynku, wysokość kalenicy głównej do 9m, dopuszcza się realizację dachu płaskiego o wysokości całkowitej budynku do 8m. W decyzji określono warunki dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi, w zakresie dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, a także wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a po ponownej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że działka przeznaczona do zainwestowania znajduje się na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miejscowym, a zabudowa w sąsiedztwie to budynki jednorodzinne oraz produkcyjne. Dokonując analizy wynikającej z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ stwierdził, iż w obrębie wyznaczonego obszaru analizowanego występuje zabudowa powodująca, iż wnioskowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych oraz intensywności wykorzystania terenu. stąd wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 1 został spełniony. Wnioskowany teren przylega bezpośrednio do drogi publicznej - ulicy [...], co spełnia wymóg z pkt 2, Projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla wnioskowanego zamierzenia budowlanego (pkt 3), teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych (pkt 4), a wydanie tej decyzji nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi (pkt. 5). Organ ustalił wymagania dotyczące nowej zabudowy, wyznaczając linię zabudowy wg § 4 ust. 4 rozporządzenia zgodnie z przeprowadzoną analizą, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy - wg § 5 ust. 2 (przyjmując wielość maksymalną wynikającą z analizy), szerokość elewacji frontowej - wg § 6 ust. 2 - przyjmując wartość mieszczącą się w wynikach analizy, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono wg § 7 ust. 4 w oparciu o przeprowadzoną analizę, podobnie jak układ połaci dachowych, kąt nachylenia oraz wysokość kalenic głównych według § 8 - przyjmując wielkość zawierającą się w wynikach analizy. Dalej organ przyznał, że wskaźnik wielkości zabudowy ustalono na poziomie 27% (zgodnie z wnioskiem) jako wartość maksymalną wynikającą z analizy, przy średniej wartości tego parametru w obszarze analizowanym - 17%. Także szerokość elewacji frontowej ustalono zgodnie z wnioskiem na 20m- gdyż budynki o zbliżonej lub większej szerokości znajdują się w obszarze analizowanym. Wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej - też ustalono zgodnie z wnioskiem na 8m, podczas gdy minimalna wysokość w obszarze analizowanymi wynosi 3,5m, maksymalna - 8,5m a średnia -ok. 6m. Organ stwierdził, że parametry inne niż średnie przyjęto z uwagi na uwarunkowania trenowe, różnorodność gabarytów nieruchomości i potrzeby inwestora zgłoszone we wniosku, które nie zakłócą istniejącego ładu przestrzennego. Stwierdzono przy tym, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie godzi w zastany stan rzeczy oraz stanowi kontynuację istniejącej funkcji na tym terenie. Kontynuując organ stwierdził, że wniosek uzgodniony został z Miejskim Zarządem Dróg i Transportu w C. pismem z dnia 18 kwietnia 2020 r. W toku postępowania strony zostały zawiadomione o toczącym się postępowaniu i zgodnie z art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie. Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących ustalenia powierzchni biologicznie czynnej, organ stwierdził, iż określenie tego wskaźnika w decyzji nie wynika z przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odniesieniu do zarzutu nieprawidłowo wyznaczonego terenu analizowanego wyjaśnił, że zgodnie z przyjętym orzecznictwem obszar ten wyznacza się wokół działki objętej wnioskiem. Nie jest to więc tylko teren bezpośrednio przyległy do terenu inwestowanego. Stąd analizą objęte zostały działki znajdujące się tylko częściowo w wyznaczonym obszarze analizowanym, tak jak działka przy ulicy [...] [...] czy przy ulicy [...] [...]. Wskazał w końcu organ, iż pozostaje związany wnioskiem inwestora, a decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzja uznaniową, co oznacza, że organ zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie czyni zadość wszystkim wymogom, wynikającym z konkretnych przepisów prawa. Ma też obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy, gdy inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli skarżący, reprezentowani przez fachowego pełnomocnika. Decyzji organu pierwszej instancji w pierwszej kolejności zarzucili wydanie z naruszeniem art. 24 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że okoliczności podane we wniosku o wyłącznie pracowników organu od udziału w postępowaniu nie wywołują wątpliwości co do ich bezstronności, a nadto zarzucili wydanie tej decyzji z rażącym naruszeniem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów §§ 4 do 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu poprzez przyjęcie, że planowane zamierzenie spełnia warunki określone w przepisach, podczas gdy analiza urbanistyczno- architektoniczna została przeprowadzona nieprawidłowo i powierzchownie, a której wadliwość ma kluczowy wpływ na decyzję, a także z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 8 § 2 i art. 11, a także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak uzasadnienia stanowiska organu pierwszej instancji oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego na skutek odmowy dokonania jakikolwiek oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W konsekwencji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odmowę ustalenia warunków zabudowy działki nr 1 , względnie uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności podkreślili, że przepis art. 24 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego za podstawę wyłączenia pracownika przyjmuje okoliczności mogące wywołać wątpliwość co do jego bezstronności, przy czym wystarczy istnienie tych okoliczności uprawdopodobnić. Orzekając w sprawie organ nie rozwiał podnoszonych przez skarżących wątpliwości. Odnosząc się do ustalonych parametrów przyszłej nowej zabudowy podniesiono, iż sformułowanie dotyczące przesłanek i sposobu ustalenie linii zabudowy nie są jasne. Linia zabudowy na działce przy ulicy [...] [...] wydaje się być ustalona odległości większej niż 8m. Podkreślono, że w decyzji zarówno w zakresie sposobu zagospodarowania działki jak i w zakresie kształtowania zabudowy przyjęto parametry wyższe niż te określone we wniosku inwestorów. Pokreślono, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury wyraźnie określają zasady wyznaczania podstawnych parametrów przy wydawaniu decyzji, kolejno w §§ 5, 6, 7. W każdym przypadku organ odstąpił od zasad wskazanych w tym rozporządzeniu – tj. wyznaczania wskaźników na podstawie ich średnich wielkości. Jednak odstępstwo wymaga precyzyjnego i szczegółowego uzasadnienia. Nie spełnia tego wymogu odwołanie się kryterium zachowania ładu przestrzennego i kontynuacji zabudowy. Organ winien szczegółowo wyjaśnić przyjęcie takich wskaźników, nie tylko wskazując, że nie wpłynie to na zasady kształtowania porządku urbanistycznego oraz nie narusza zasady kontynuacji funkcji, ale także szczegółowo uzasadnić przyjęte stanowisko. W niniejszej sprawie podwyższenie parametrów zabudowy nie znajduje, w ocenie skarżących, uzasadnienia w analizie urbanistycznej. W szczególności dotyczy to powierzchni zabudowy na poziomie maksymalnym. Zdaniem skarżących zarówno wielkość powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, jak i ilość mieszkań w budynku (cztery) oraz ilość miejsc postojowych (1 miejsce na 1 mieszkanie) powoduje, że wskaźnik intensywności wykorzystania terenu jest bardzo wysoki, niespotykany na innych działkach objętych obszarem analizowanym. Podkreśli też, że ilość miejsc parkingowych należało skonfrontować z wielkością nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w celu ustalenie, czy możliwe jest zaplanowanie czterech miejsc na terenie działki. Uwzględniając warunki dotyczące usytuowania miejsc parkingowych jak i wymiaru tych miejsc, w ich ocenie, brak jest możliwości zabezpieczenia czterech miejsc parkingowych. Zarzucili w końcu, iż w decyzji brak analizy jednego z wymagań uzyskania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, a mianowicie zgodności z przepisami odrębnymi. Podnieśli, że przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisku a także przepisy ustaw Prawo ochrony środowiska i O ochronie przyrody wymuszają na organach prowadzących postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązek wszechstronnego i kompleksowego odniesienia się do wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Wadliwie też organ uznał, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanej inwestycji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie nie uwzględniło odwołania i zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] r. [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 53 ust. 3, art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu, Kolegium po dokładnym zrelacjonowaniu przebiegu dotychczasowego postępowania i przywołaniu treści art. 61 ust. 1 ustawy podkreśliło, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie zakończone wydaniem decyzji, którą postanowiło utrzymać w mocy. Kolegium stwierdziło, iż prawidłowo wyznaczony został obszar analizowany wokół działki nr 1 objętej wnioskiem. Pomimo, iż w tak wyznaczonym obszarze część działek znalazła się tylko częściowo, zasadnie organ pierwszej instancji uwzględnił je w analizie urbanistyczno- architektonicznej. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że w wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się wszystkie wyszczególnione w decyzji i załącznikach nieruchomości, które szczegółowo opisane zostały w analizie zabudowy sąsiedniej. Z analizy wynika ze intensywność wykorzystania terenu w obszarze analizowanym wynosi od 3% do 27% - czyli średnio -17%; szerokość elewacji frontowej - od 8 do 36m2 - średnio 16m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - od 3,5m do 8,5, średnio 6m, wysokość kalenicy głównej - od 5 do 10m, kąt nachylenia połaci dachowych - do 25° do 50°, występują też dachy dwuspadowe, wielospadowe i płaskie. Kolegium podało, że z dokonanej oceny załącznika nr 1 wynika, że w granicach obszaru analizowanego zlokalizowane są budynki mieszkalne jednorodzinne jedno lub dwukondygnacyjne, a także budynek o funkcji produkcyjnej na działce nr 2 . Ocena ta potwierdziła stanowisko organu pierwszej instancji, że wnioskowana zabudowa stanowić będzie kontynuację funkcji dominującej w obszarze analizowanym. W zakresie wyznaczonej w decyzji linii zabudowy w odległości min. 8m od linii rozgraniczającej pasa drogowy ulicy [...], Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji wyjaśnił, że linię tę wyznaczono według § 4 ust. 4 rozporządzenia. Potwierdziło zasadność takiego wyznaczenia po analizie załączników, gdyż w obszarze analizowanym linia zabudowy jest nieregularna. Budynki są usytuowane w odległościach od 8 do 20m od linii rozgraniczającej pas drogowy ulicy. Ustalenie w taki sposób linii zabudowy dopuszczone jest na mocy § 4 ust. 4 rozporządzenia i wynika także z nieregularnego kształtu działki nr 1 . Kolegium potrzymało swoje stanowisko co do prawidłowości wyznaczenia przez organ pierwszej instancji wskaźnika powierzchni zabudowy max do 27% w oparciu o przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia, który chociaż jest maksymalny, to nie zaburzy ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. Taki wskaźnik mają dwie nieruchomości w obszarze analizowanym. Podtrzymało też Kolegium stanowisko w zakresie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie nie mniejszym niż 40% działki. Podzieliło też Kolegium stanowisko dotyczące ustalenia łącznej szerokości elewacji frontowej do 20m, w oparciu o przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia, przy średniej w obszarze analizowanym 16m. Także wskaźnik dotyczący górnej krawędzi elewacji frontowej - do 8m został ustalony w oparciu o wartości tego wskaźnika dla zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym. Z analizy wynika, iż kształtuje się ona na poziomie od 3,5m do 8,5m, średnio zatem 6m. W niniejszej sprawie ustalono wysokość 8m zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia. Również w oparciu o analizę określono wysokość kalenicy głównej - 9m oraz geometrię dachu, - kąt nachylenia połaci dachu - 45°. W ocenie Kolegium przyjęte wskaźniki wynikająa z przygotowanej analizy i zostały logiczne umotywowane w decyzji organu pierwszej instancji. Kolegium podzieliło ocenę organu pierwszej instancji, że ustalenie parametrów wnioskowanej inwestycji na poziomie innym niż średni, ale nie przekraczającym wartości maksymalnych występujących w obszarze analizowanym nie zakłóci istniejącego ładu przestrzennego w tym obszarze. Planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publiczny - ulicy [...], co spełnia wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 2, a także spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 3, pkt4, i pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dołączone do akt sprawy warunki techniczne projektowania i wykonania przyłączy wod.-kan., sanitarnej, wydane w dniu 12 marca 2020 r. przez Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji Okręgu [...] S.A w C. stwierdzają, że podłączenie wod.-kan. można zrealizować do istniejących sieci znajdujących się w ulicy [...]. Podobne stanowisko zaprezentowano w stosunku do sieci sanitarnej i zaopatrzenia w energię. Prawidłowo również określono warunki obsługi inwestycji w zakresie komunikacji, tj. dostępu do drogi publicznej z projektowanymi zjazdami z ulicy [...] oraz w zakresie wymaganych miejsc parkingowych - minimum jedno miejsce parkingowe na 1 mieszkanie. Stąd też w ocenie organu odwoławczego wbrew twierdzeniom odwołujących organ pierwszej instancji określił warunki zapewniania przez inwestora wymaganego minimum miejsc parkingowych tylko na terenie działki poza budynkami. Jednocześnie Kolegium podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, iż kwestia zabezpieczenia roszczenia skarżących o ustanowienie na działce nr 1 służebności gruntowej polegającej na dostępie do sieci wodociągowej, gazowej i elektroenergetycznej pozostają poza zakresem właściwości organu rozpatrującego niniejszy wniosek. Wobec oznaczenia terenu przedmiotowej działki symbolem "Bp" jako zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy - nie jest to grunt podlegający ochronie w rozumieniu przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Odnosząc się do zarzutu braku zgodności z przepisem art. 61 ust. 1 pkt 5 omawianej ustawy, organ odwoławczy stwierdził, że brak jest wyszczególnienia przepisów odrębnych, z którymi powinna być zgodna decyzja o warunkach zabudowy. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że dotyczy to przepisów współkształtujących sposób zagospodarowania nieruchomości , czyli m.in. regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych itp. Organ pierwszej instancji słusznie wyjaśnił, iż planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a także nie leży w ternie objętym formą ochrony przyrody. W zakresie naruszenia art. 24 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego Kolegium stwierdziło, iż z treści art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Stąd nie można przypisać wskazanym przez skarżących pracownikom organu pierwszej instancji braku bezstronności przy rozpatrywaniu sprawy. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu o udzielenie decyzji o warunkach zabudowy nie bada się warunków technicznych realizacji zamierzonej inwestycji, a jedynie określa się w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. Dodał, że ochrona interesów osób trzecich szerzej realizowana jest na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego- na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 25 czerwca 2021 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyli, reprezentowani przez fachowego pełnomocnika, skarżący, w pierwszej kolejności zarzucając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 24 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, - art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 4 do 8 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r., poprzez przyjęcie, że zamierzenie inwestorów spełnia warunki określone w wymienionych przepisach, w tym przyjęcie dopuszczalności wyznaczenia wskaźników i parametrów przyszłej zabudowy na innych niż średnie poziomach, podczas gdy analiza urbanistyczno- architektoniczna poprzedzającą wydanie decyzji wykonana została wadliwie, - art. 61 ust. 1 pkt 5 omawianej ustawy poprzez przyjęcie, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko i na tej podstawie wyłączyć analizę zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, w tym m.in. przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisku a także przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska czy o ochronie przyrody. a także naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. - art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 8 § 2 i art. 11, a także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżanej decyzji z uwagi na zbyt ogólne stwierdzenia, a w szczególności z uwagi na niewyjaśnienie, na jakiej podstawie ustalono odstępstwa od średnich wskaźników zabudowy, w szczególności wielkości powierzchni zabudowy oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez odmowę jakiejkolwiek oceny wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W konsekwencji wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu powtórzono co do zasady argumentację zaprezentowaną już w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Na przeprowadzonej w trybie zdalnym w dniu 16 listopada 2021 r. rozprawie pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę i zawartą w niej argumentację, akcentując naruszenie art. 24 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przyjęcie w zaskarżonej decyzji maksymalnych wskaźników zabudowy oraz brak wyjaśnienia kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie są, w ocenie składu orzekającego, zgodne z prawem. Nie można bowiem podzielić stanowiska orzekających w sprawie organów w zakresie interpretacji obowiązujących w sprawie przepisów ustawy i rozporządzenia wykonawczego. Nie wszystkie jednak zarzuty skargi są zasadne. Kontrolowane decyzje wydane zostały w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 2021r., poz. 741). W pierwszej kolejności wskazać należy, że ustawa ta określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej jak również zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę ich działań. Ustawodawca nakazuje w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać prawo własności (art. 1). Prawo własności może być ograniczone tzw. władztwem planistycznym, ale wszelkie przepisy ograniczające prawo własności nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Ograniczenia prawa własności (wartości chronionej Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej) mogą wyłącznie wynikać z ustaw. Decyzja może ograniczać prawo własności, ale wyłącznie wówczas, gdy u jej podstaw leży ustawa. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje temu wyraz w art. 6 ust. 2 stwierdzając, iż w granicach określonych ustawą "każdy ma prawo (...) do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny (zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu osób trzecich (...)". Wyrazem takiej polityki ustawodawcy jest niewątpliwie art. 56 tej ustawy mówiący o tym, iż "nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi". Przepis ten odpowiednio stosuje się do wszystkich decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z treści art. 64 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 tej ustawy zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (co występuje w badanej sprawie), polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowane jest jednolite stanowisko co do charakteru decyzji o warunkach zabudowy. Jest to decyzja deklaratoryjna o charakterze związanym. Związany charakter decyzji o warunkach zabudowy oznacza, że przed jej wydaniem organ administracji zobowiązany jest zbadać stan faktyczny sprawy pod kątem zgodności z przepisami prawa i jeżeli takiej niezgodności nie stwierdzi, jest zobowiązany wydać decyzję odpowiadającą żądaniu wnioskodawcy. Decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru konstytutywnego, gdyż nie tworzy porządku prawnego, ale stanowi informację o charakterze urzędowym, co i pod jakimi warunkami, inwestor może na danym terenie wybudować, nie naruszając przepisów prawa i w kontekście wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego. Funkcją decyzji o warunkach zabudowy jest określenie dopuszczalności danego zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia przepisów prawa oraz wskazanie warunków i zasad, którym inwestycja jako całość powinna odpowiadać Art. 61 ust. 1 przywołanej ustawy stanowi z kolei, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków, tj. w sytuacji, gdy: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1), teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2); istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3); teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 4); decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Oznacza to, że niespełnienie chociażby jednego z wskazanych w tym przepisie warunków prowadzić musi do wydania w sprawie decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy. W tym stanie prawnym obowiązkiem właściwego organu administracji jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie której w sposób jednoznaczny stwierdzić będzie można, czy zostały spełnione warunki, o których mowa w cytowanym już powyżej art. 61 ust. 1 do 5 ustawy. Zasady i tryb przeprowadzenia takiej analizy określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1588). Podkreślenia wymaga, że wymieniony art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy określa tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, której celem jest zachowanie w procesie inwestycyjnym kontynuacji funkcji, formy architektonicznej, gabarytów zabudowy oraz sposobu zagospodarowania terenu. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa, powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (por. "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2016, Wyd. C.H. Beck, str. 614). Z kolei sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego określony został w przepisach wymienionego powyżej rozporządzenia, które w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu nakazują właściwemu organowi wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego i przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 rozporządzenia). Sporządzana analiza urbanistyczna jako główny dowód w sprawie ma wskazywać parametry zabudowy, a ich określenie ma wynikać z opisanego w części tekstowej analizy rozumowania, opartego na stwierdzonym stanie faktycznym (istniejącym zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, układzie urbanistycznym), jak również na wyliczeniach matematycznych. Odrębnie sporządzone wyniki tej analizy, ich rzetelność, kompletność i zgodność z zapisami rozporządzenia przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania. Wyniki analizy stanowią swego rodzaju streszczenie, podsumowanie i wyciągnięcie wniosków z samej analizy. Wszystkie istotne ustalenia w sprawie w zakresie istnienia tak zwanej kontynuacji funkcji i przewidzianych przepisami prawa parametrów inwestycji określane są przez organ właśnie w oparciu o sporządzoną analizę urbanistyczną. Prawidłowe przeprowadzenie analizy urbanistycznej ma zatem kluczowe znaczenie dla należytego zbadania spełnienia przez określoną inwestycję warunków określonych w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W rozporządzeniu wskazano przy tym, że konieczny zakres omawianej analizy musi obejmować wnikliwy opis "cech zabudowy i zagospodarowania terenu", to jest opis obejmujący - zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia - w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu znajdującego się w granicach "obszaru analizowanego".. W myśl § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, decyzja Prezydenta Miasta C. zawiera załączniki nr 2 - tj. załącznik "część tekstowa wyników analizy" dla inwestycji: budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwu lokalowych w zabudowie bliźniaczej oraz część graficzną dla tego przedsięwzięcia – mapa z wyznaczonym obszarem zabudowy załącznik nr 1. Przygotowane one zostały przez uprawnioną osobę. Brak jest jednak rzetelnej informacji o zabudowie i jej parametrach w obszarze zabudowanym. Jak wskazano bowiem w przywołanym rozporządzeniu konieczny zakres omawianej analizy musi obejmować wnikliwy opis "cech zabudowy i zagospodarowania terenu", to jest opis obejmujący - zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia - w szczególności gabaryty, formę architektoniczną obiektów budowlanych, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu znajdującego się w granicach "obszaru analizowanego". Stąd przeprowadzona analiza w niniejszej sprawie budzi wątpliwości. Odnosząc się kolejno do ustalenia w niniejszej sprawie konkretnych wskaźników i parametrów trzeba zauważyć, że w przypadku ich ustalenia odstąpiono generalnie od podstawowej reguły ich ustalania. W przypadku ustalenia linii zabudowy - § 4 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, iż obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Spojrzenie tylko na mapę stanowiącą załącznik nr 1 do niniejszej decyzji wskazuje, że na sąsiednich działkach przy ulicy [...] tj. nr [...], nr [...] i nr [...] zlokalizowana tam zabudowa położona jest w miarę w jednej linii, znacznie bardziej odsuniętej od pasa drogowego ulicy, niż miałoby to dotyczyć projektowanej zabudowy, gdzie wyznano linię zabudowy w odległości nie mniej niż 8m od pasa drogowej tej ulicy. Określono zatem linię zabudowy według ust. 4 cytowanego przepisu, nie uzasadniając dlaczego. Jest to niezrozumiałe wobec widocznego na pierwszy rzut oka na mapę, że lokalizacja taka spowoduje zbliżenie do pasa drogowego, zaburzając w ten sposób dotychczasowy sposób zabudowy po tej stronie ulicy [...]. Także przywołana w analizie zabudowa działki nr 3 czy nr 4 po drugiej stronie ulicy zdaje się być w dalszej odległości niż ustalona w niniejszej decyzji linia zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Odnosząc się do pozostałych wskaźników także ustalone one zostały z odstępstwem od podstawowej reguły sposobu nich ustalenia. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu działki, zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Z części tekstowej wyników analizy wynika, że średni wskaźnik intensywności wykorzystania terenu w obszarze analizowanym to 17% . Przyjęty w decyzji wskaźnik 27% - to wskaźnik maksymalny. Przywołana w tym miejscu w wynikach analizy zabudowa działek nr 5 przy ulicy [...] oraz działki przy ulicy [...] [...] znajduje się na granicach obszaru analizowanego i chociaż zabudowa tych działek prawidłowo wzięta była pod uwagę przy ustalaniu średniego wskaźnika tego parametru, to jednak nie powinna być przesądzająca dla przyjęcia tego wskaźnika dla wnioskowanego do zabudowy terenu. Nadto należy także uwzględnić czy przy tak określonym wskaźniku wielkości zabudowy oraz zaplanowanych czterech miejscach parkingowych na inwestowanej działce dla właścicieli czterech lokali mieszkalnych będzie możliwe utrzymanie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej terenu na wysokości 40%. Tej kwestii orzekające organy nie rozpatrzyły w najmniejszym stopniu. Także w przypadku pozostałych wskaźników przyszłej zabudowy odstąpiono od wielkości uśrednionych. Szerokość elewacji frontowej przy średniej 16m, ustalona została w wielkości 20m. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - przy średniej 6m, w wielkości do 8m. Podnieść w tym miejscu należy, że według § 6 ust. 1 szerokość elewacji frontowej wyznacza się na podstawie średniej elewacji frontowej, a w myśl § 7 ust. 1 wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust.1), a jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wysokość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). W przygotowanej analizie nie podano jaka jest wysokość zabudowy na działkach sąsiednich - w tym pod nr 6, czy nr 7 przyjmując wskaźnik prawie maksymalny. Wynika też z przygotowanej analizy, że ustalając ten parametr badano zabudowę w całym obszarze analizowanym, z pominięciem reguł wskazanych w tym przepisie- choćby ust. 3. Nie podano przy tym powodów, dlaczego dopuszczono się wyjątku od ustalonej w przepisie § 7 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia zasady ustalania wysokości nowej zabudowy w odniesieniu do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, przechodząc do ust. 4 tego przepisu rozporządzenia. O ile należy zgodzić się ze stanowiskiem, że możliwe jest przyjęcie innych wskaźników niż wynikają one z przyjętej powyżej reguły, co zresztą wynika z zapisów § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 czy § 7 ust. 4, to jednak w orzecznictwie podkreśla się, że odstąpienie od reguły winno być szczegółowo uzasadnione. Unormowanie zawarte w przywołanych powyżej przepisach § 5, § 6, § 7 oznacza, iż uwzględnienie określenia wskaźników i parametrów przyszłej zabudowy z pominięciem reguły podstawowej określonej w ich ust. 1 musi być traktowane jako wyjątek. Zasadą jest wyznaczenie wskaźnika wielkości przyszłej zabudowy czy wielkości elewacji frontowej na podstawie wielkości średnich tego parametru w obszarze analizowanym, a wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki jako przedłużenia tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, a w razie uskoku tej wysokości na działkach sąsiednich, jako równej średniej wysokości występującej na analizowanym obszarze. Nie do przyjęcia jest argumentacja organów, iż pozostają one związane wnioskiem inwestora, stąd wobec zlokalizowania w obszarze analizowanym zabudowy o podobnych parametrach możliwe jest ustalenie takiej zabudowy z odstępstwem od reguły głównej, zgodnie z wnioskiem inwestora. Należy zwrócić uwagę, iż faktycznie organ pozostaje związany złożonym w sprawie wnioskiem inwestora, jednak to organ przeprowadza analizę zgodnie z przywołanymi powyżej zasadami, by ustalić czy wnioskowana zabudowa jest możliwa na danym terenie. W przypadku zaś stwierdzenie, że zabudowa o wnioskowanych parametrach nie jest możliwa wydaje decyzję odmowną. Podkreślić jeszcze raz należy, że odstępstwo w zakresie wymienionych wyżej wskaźników zabudowy, które będzie odbiegało od średnich wartości występujących na obszarze analizowanym, jest możliwe, pod warunkiem jednak, że będzie ono uwzględniało uwarunkowania zaistniałe na terenie obszaru urbanistycznego i zostanie szczegółowo uzasadnione w decyzji rozstrzygającej sprawę, a wnioski do takiego rozstrzygnięcia będą wynikały z przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Stąd też, jeżeli strony - inwestorzy domagają się zastosowania wyjątku i dopuszczenia innych niż średnie parametrów, to do nich będzie należało wskazanie konkretnych okoliczności uzasadniających takie ich przyjęcie. W razie dopiero przedstawienia rzeczowej argumentacji w powyższym zakresie, organ zobowiązany byłby do rozważenia, stosując się do wymogów wynikających z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego czy interes wnioskodawcy uzasadnia odstąpienie od mającej na względzie ład przestrzenny zasady ustalania średnich parametrów obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym. Podkreślić trzeba, że nie jest możliwe zastosowanie norm ujętych w § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia tylko z tego powodu, że projekt inwestycji odbiega konkretnym parametrem, od określonych na podstawie prawidłowo zanalizowanej zabudowy na całym obszarze wyznaczonym do analizy. Nie do przyjęcia jest bowiem sytuacja, w której wydanie pozytywnej decyzji polegałoby w istocie nie na ustaleniu warunków zabudowy, lecz na ich dostosowaniu do zamiaru inwestora (zob. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Łodzi z dnia 16 listopada 2011r. sygn. akt II SA/Łd 771/11 czy w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2008r. sygn. akt II SA/Sz 764/08 - dostępnie w CBOIS). Jako nietrafne natomiast należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 24 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego czy art. 61ust. 1 pkt 5 w zakresie braku zgodności z przepisami odrębnymi, m.in. przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisku. W świetle powyższych rozważań za dowolne należało uznać ustalenie warunków zabudowy w sposób odbiegający od przyjętych w przygotowanej analizie wskaźników oraz w oparciu o niekompletną analizę urbanistyczną, co stanowiło naruszenie art. 61 ust.1 oraz § 4, § 5, § 6, § 7 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, jak i przepisów procedury administracyjnej (art. 7 i art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Nadto organ odwoławczy utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu pierwszej instancji naruszył art.138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a i lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2919 r., poz. 2325 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi w kwocie 500zł, wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480zł oraz opłacie skarbowej od pełnomocnictwa – 17zł, orzeczono na podstawie art. 200 art. 205 i art. 209 cytowanej ustawy z uwzględnieniem rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1800) .Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający będzie miał na uwadze poczynione powyżej ustalenia, co umożliwi ponowne prawidłowe merytoryczne rozpoznanie sprawy.