II SA/Gl 941/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N.-A., J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej w kwestii wniosku skarżących o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie i wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia postanawia: przywrócić termin do uzupełnienia powyższych braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 5 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M. N. - A. i J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej. Skarżący nie uzupełnili bowiem w terminie braków formalnych tej skargi w postaci jej podpisania oraz wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, mimo że skierowana do nich korespondencja w tym zakresie została uznana za skutecznie doręczoną, zgodnie z art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie Ppsa. Natomiast ponowne doręczenie skarżącemu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, w następstwie którego przesyłka ta została odebrana w dniu 6 września 2012 r. przez dorosłego domownika Z. A., nie mogło zostać uznane za skuteczne. Odpis tego orzeczenia doręczono skarżącym w dniu 12 listopada 2012 r. W dniu 19 listopada 2012 r. skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia powyższych braków formalnych skargi. W jego uzasadnieniu wskazali na brak awizacji przesyłek zawierających przedmiotowe wezwania sądowe. Podkreślili przy tym, że po uzgodnieniu z doręczycielem zawiadomienia o awizach miały być zostawiane u osób trzecich, wynajmujących od skarżących pomieszczenia na parterze budynku, w którym skarżący zamieszkują. Zdaniem skarżących wynajem lokalu na działalność gospodarczą i związany z tym wzmożony ruch osób trzecich na terenie ich nieruchomości, nie daje gwarancji, że pozostawienie zawiadomienia o awizacji przesyłki na drzwiach ich domu skutkować będzie prawidłowym doręczeniem korespondencji. Skarżący zwrócili również uwagę na zmiany osób doręczających im dotychczasową korespondencję. Nadto podnieśli, że wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi doręczono im w dniu 6 września 2012 r. i nie znają powodów braku wcześniejszej awizacji skierowanej do nich korespondencji sądowej, a w ich ocenie okoliczność ta nie może skutkować dla nich negatywnymi konsekwencjami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 Ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 Ppsa pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 Ppsa) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 Ppsa). W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę datę doręczenia skarżącym odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi, uznać należy że dochowali oni ustawowego terminu złożenia rozpatrywanego wniosku. Dopiero w tej dacie mogli oni bowiem powziąć wiadomość, że nadsyłając w dniu 14 września 2012 r. własnoręcznie podpisany odpis skargi oraz wskazując wartość przedmiotu zaskarżenia, uchybili terminowi do dokonania tych czynności. Przechodząc natomiast do oceny okoliczności przywołanych we wniosku skarżących, wskazujących na brak ich winy w uchybieniu terminu, podkreślić wymaga, że choć zgodnie z treścią art. 73 Ppsa, dwukrotne awizowanie przesyłki, w sposób określony w tym przepisie uzasadnia przyjęcie domniemania faktycznego, iż przesyłka ta doszła do rąk adresata, a więc dokonane w ten sposób doręczenie było skuteczne, to domniemanie w tym przedmiocie jest wzruszalne, a trybem właściwym do jego obalenia jest właśnie instytucja przywrócenia terminu (por. postanowienia SN z dnia 4 września 1970 r., I PZ 53/70, OSNCP 1971 r., Nr 6, poz. 100 oraz z dnia 12 stycznia 1973 r., I CZ 157/72, OSNCP 1973 r., Nr 12, poz. 215). Postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu nie ma jednak na celu zakwestionowania faktu doręczenia przesyłki, lecz jedynie uchylenie się od ujemnych skutków w zakresie upływu terminu, jakie wynikają dla strony z tego doręczenia (vide: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. P 13/05, oraz z dnia 15 października 2002 r., sygn. SK 6/02 w odniesieniu do tej samej problematyki poruszanej w postępowaniu cywilnym). W wymienionych wyżej orzeczeniach Trybunał Konstytucyjny wskazał na czynniki, które zwiększają prawdopodobieństwo nieotrzymania awiza przez adresata i zaliczył do nich okoliczności w wyniku, których poczta nie zawsze przestrzega standardów wyznaczonych przez prawo, co zmniejsza pewność dotarcia przesyłki. W rozpatrywanej sprawie Sąd, opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym, postanowieniem z dnia 5 listopada 2012 r. odrzucił skargę M. N. - A. i J. A., uznając, że prawidłowo dokonana przez doręczyciela podwójna awizacja (w dniu 20 i 28 sierpnia 2012 r.) przesyłek zawierających wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi i pozostawienie zawiadomienia w tym przedmiocie na drzwiach adresatów, stanowiła podstawę do przyjęcia skuteczności doręczeń dokonanych dla obojga skarżących z dniem 3 września 2012 r. (art. 73 § 4 Ppsa). Skarżący wnosząc wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi podjęli próbę uchylenia się od powyższych negatywnych skutków przyjęcia prawidłowej awizacji spornych przesyłek. Zdaniem Sądu, po stronie skarżących niewątpliwie występują trudności w uprawdopodobnieniu przywołanych we wniosku okoliczności, głównie z uwagi na ograniczone środki dowodowe, jakimi mogą dysponować w zakresie braku awizacji przedmiotowej korespondencji. Nie można jednakże wykluczyć, że w istocie skarżący nie otrzymali zawiadomień o awizacji kierowanej do nich korespondencji sądowej. Ewentualne nieprawidłowe działania podejmowane przez doręczyciela, w tym także fakt ponownego doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, w następstwie którego przesyłka ta została odebrana w dniu 6 września 2012 r. przez dorosłego domownika Z. A., nie mogą natomiast obarczać strony, powodując dla niej negatywne konsekwencje procesowe. W świetle powyższego oraz mając na uwadze konstytucyjną zasadę prawa do sądu należało przywrócić skarżącym termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, w oparciu o regulację art. 86 § 1 Ppsa.