II SA/Gl 99/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. na rzecz skarżącej kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. (dalej [...]WITD) nałożył na K. S. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą "A" karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji. W podstawie prawnej orzeczenia organ wskazał art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz lp. 1.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007r., Nr 125, poz. 874 ze zm. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2012 r. - zwanej dalej u.t.d.). W uzasadnieniu podał, że w trakcie przeprowadzonej w dniu [...] r. kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z samochodu m-ki [...] nr rej. [...] oraz naczepy m-ki [...] nr rej [...] wykonującego krajowy transport drogowy rzeczy kierujący pojazdem okazał wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego. W wyniku zapytania skierowanego do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego otrzymano jednak pisemną informację, że pojazd którym wykonywany był transport drogowy nie znajduje się w wykazie pojazdów zgłoszonych do tej licencji. [...]WITD uznał, że K. S. będąca przedsiębiorcą wykonującym transport drogowy ponosi zatem odpowiedzialność za wykonywanie transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji, bowiem nie wywiązała się z obowiązku zgłoszenia przedmiotowego pojazdu organowi licencyjnemu, a przedsiębiorca może wykonywać przewozy tylko pojazdami zgłoszonymi do licencji. W odwołaniu od tej decyzji K. S. wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzuciła, że decyzja [...]WITD została wydana z naruszeniem przepisów art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 ust. 1 u.t.d. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Ponadto wskazała ona na naruszenie zaskarżoną decyzją art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Odwołująca się wskazała, że w dniu kontroli nie upłynął jeszcze 14 -dniowy termin do zgłoszenia do licencji pojazdu, którym był wykonywany transport drogowy. Przedmiotowy pojazd jest bowiem przez nią używany dopiero od dnia 1 czerwca 2010 r. na podstawie umowy użyczenia zawartej z B. W. prowadzącym firmę "B". Na dowód tego odwołująca się dołączyła umowę użyczenia przedmiotowego pojazdu wraz z aneksem. Zdaniem K. S. z uwagi na to, że nie upłynął jeszcze termin zgłoszenia nabytego przez nią pojazdu do licencji jej działania były zgodne z prawem. Odmienny pogląd prowadziłby do przyjęcia, że przedsiębiorca działający w zgodzie z ustawowymi wymogami byłby pozbawiony uprawnień do wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji do czasu zakończenia postępowania, nierzadko długoterminowego, wszczętego jego wnioskiem. Zdaniem skarżącej wykonywany przez nią przewóz rzeczy pojazdem niezgłoszonym do licencji mógł stanowić, co najwyżej podstawę wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia licencji na podstawie art. 15 ust. 3 pkt 1 u.t.d. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy podzielił ustalenia i rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności zgodził się on ze stanowiskiem organu I instancji, że w sprawie winien mieć zastosowanie przepis art. 92 ust. 1 i lp. 1.2 załącznika do u.t.d. przepisy te sankcjonują bowiem wykonywanie transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji. Zdaniem GITD nie można uwzględnić argumentu strony, że z uwagi na zgłoszenie pojazdu do posiadanej licencji nie doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów. Przedsiębiorca posiadający licencję może bowiem wykonywać przewozy tylko pojazdami zgłoszonymi do licencji, a w praktyce wskazanymi we wniosku o udzielenie licencji. Organ podkreślił, że w trakcie biegu 14 -dniowego terminu do zgłoszenia zmian w licencji, który został określony w art. 14 u.t.d. przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej przy użyciu niezgłoszonego jeszcze do licencji pojazdu. W ocenie GITD stanowi to bowiem bezsprzecznie naruszenie prawa polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Dla odpowiedzialności strony nie ma również znaczenia późniejsze usunięcie stanu niezgodnego z prawem, gdyż nie ulega wątpliwości, że w chwili kontroli strona wykonywała transport drogowy pojazdem niezgłoszonym do licencji. W tej kwestii organ II instancji powołał się na wyrok NSA z dnia 15 maja 2008 r. II GSK 156/08, w którym wskazano, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji. Zdaniem GITD organ I instancji nie naruszył także przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła, podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, naruszenie decyzją GITD art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 93 ust. 1 u.t.d. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie art. 11 k.p.a. w związku z niewyjaśnieniem zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Uzasadniając te zarzuty skarżąca praktycznie powtórzyła też argumentację zawartą w odwołaniu wniesionym od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje twierdzenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. GITD dodatkowo wskazał, że wykładnia normy wynikającej z art. 14 u.t.d. nie może prowadzić do wniosku, iż w okresie 14 dni , o jakim w niej mowa przedsiębiorca jest uprawniony do wykonywania zadań przewozowych pojazdem niezgłoszonym do licencji. Interpretacja taka umożliwiałaby przewoźnikom obejście przepisów . W ocenie organu wykonywanie przewozów danym pojazdem jest możliwe dopiero po jego zgłoszeniu do licencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji także z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Z uwagi na żądania zawarte w skardze wskazać należy, że w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wskazanym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z kolei w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.) wskazane zostały rodzaje orzeczeń wydawanych przez sąd administracyjny w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie. Stosownie do tego unormowania sąd uwzględniając tego rodzaju skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części w przypadkach, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt. 1 lit a-c, bądź też stwierdza nieważność takich aktów w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach (art. 145 § pkt 2) i wreszcie stwierdza wydanie takiego aktu z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub innych przepisach ( art. 145 § 1 pkt 3 ). Powołane przepisy obu ustaw wskazują zatem, że sąd administracyjny nie jest władny do uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia oraz jednoczesnego umorzenia postępowania administracyjnego. Tego rodzaju rozstrzygnięcie stanowiłoby bowiem przekroczenie uprawnień kontrolnych sądu. Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych należy stwierdzić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji są co do zasady bezsporne i nie kwestionowane przez stronę skarżącą. W szczególności bezsporne jest, że w dacie kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego w K. tj. w dniu [...] r. kierowca wykonujący przewóz drogowy w imieniu skarżącej będącej jego pracodawcą prowadził ciągnik siodłowy m-rki [...]. Z dowodu rejestracyjnego przedłożonego przez kierowcę wynikało, że samochód ten stanowił własność B. W., który – jak następnie ustalono - użyczył go skarżącej K. S. Kierowca okazał kontrolującym także odpis licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu rzeczy. Organ ustalił jednak, że w dacie kontroli samochód, którym wykonywany był przewóz drogowy nie został odnotowany przez Biuro Transportu Międzynarodowego jako zgłoszony do tej licencji. Sporną między stronami kwestią było natomiast prawidłowe zastosowanie do tych ustaleń faktycznych przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego i prawidłowość wymierzenia w oparciu o te przepisy przewidzianej w pkt 1.2. załącznika do u.t.d. kary administracyjnej w wysokości [...] zł. W myśl art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Licencję taką udziela się na okres od 2 do 50 lat uwzględniając wniosek przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.t.d.). Przedmiotowe licencje mogą być udzielane na wykonywanie krajowego transportu drogowego, w przewozach taksówkowych oraz w międzynarodowym transporcie drogowym. Stosownie do art. 12 ust. 2a u.t.d. licencja na międzynarodowy transport drogowy uprawnia do wykonywania przewozów również w krajowym transporcie drogowym, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonych. Tym samym skoro skarżąca dysponowała w dacie kontroli licencją na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy to uprawniona była także do wykonywania przewozów drogowych rzeczy na obszarze kraju. Ogólne zasady udzielania licencji określa art. 8 u.t.d. wskazując, że licencja jest udzielana na pisemny wniosek , który powinien zawierać określone dane, w tym co do rodzaju i liczby pojazdów, którymi przedsiębiorca dysponuje ( art. 8 ust. 2 pkt 4 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 u.t.d. w licencji określa się dane wymienione w tym przepisie tj. "w szczególności: 1) numer ewidencyjny licencji; 2) organ, który udzielił licencji; 3) datę udzielenia licencji; 4) podstawę prawną; 5) przedsiębiorcę, jego siedzibę i adres; 6) zakres transportu drogowego; 7) rodzaj przewozów; 8) oznaczenie obszaru przewozów w krajowym transporcie drogowym taksówką; 9) czas, na jaki udzielono licencji". Z przytoczonej regulacji wynika, że w licencji uprawniającej do wykonywania przewozów rzeczy i osób (poza przewozami wykonywanymi taksówką) nie określa się pojazdów, którymi mają być wykonywane przewozy drogowe. Odmienne w tym względzie uregulowanie, odnoszące się do licencji na wykonywanie przewozów drogowych taksówką ustawodawca zamieścił w art. 6 u.t.d.. Stosownie do art. 6 ust. 4 u.t.d. tylko bowiem w tej licencji organ jej udzielający wskazuje pojazd, jakim będą wykonywane przewozy drogowe. Zatem tylko w przypadku licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką przedsiębiorca jest zobowiązany w razie zmiany pojazdu do wystąpienia z wnioskiem o zmianę treści licencji (art. 14 ust. 2 u.t.d.). W pozostałych przypadkach na przedsiębiorcy ciąży natomiast wynikający z art. 14 ust. 1 u.t.d. obowiązek dokonania na piśmie zgłoszenia organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Stosownie do art. 8 ust. 2 pkt 4 u.t.d. we wniosku o udzielenie licencji przedsiębiorca winien zaś wskazać rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje. W art. 8 ust. 3 pkt 8 tej ustawy nakazano z kolei dołączenie do wniosku o udzielenie licencji wykazu pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów – również dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania nimi. Przepisy powszechnie obowiązujące w dacie wydania kontrolowanej decyzji nie regulowały natomiast kwestii dotyczących prowadzenia przez organy licencyjne wykazu pojazdów zgłoszonych przez przedsiębiorcę. W art. 11 ust. 3 u.t.d. wskazano jedynie, że organ licencyjny wydaje wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji. Tym samym liczba wydanych odpisów z licencji winna odpowiadać liczbie pojazdów, którymi wykonywany jest przez przedsiębiorcę transport drogowy. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy ma w świetle omówionych regulacji prawnych odpowiedź na pytanie czy przedsiębiorca jest uprawniony do wykonywania przewozów drogowych dopuszczonym do ruchu pojazdem, którym dysponuje na podstawie tytułu prawnego, jeżeli pojazd ten nie został wprowadzony do bazy danych organu licencyjnego. Odpowiedź na tak postawione pytanie jest niejednoznaczna, bowiem dotyczy ona kilku rożnych sytuacji. Po pierwsze wskazać należy na sytuację, w której przedsiębiorca wykonujący transport drogowy dokonał zgłoszenia nowego pojazdu w terminie, o jakim mowa w przepisie art. 14 ust. 1 u.t.d. lecz zgłoszenie to nie dotarło jeszcze do organu licencyjnego, a co zatem idzie nie zostało odnotowane w prowadzonej przez ten organ bazie danych. Druga sytuacja będzie miała miejsce w przypadkach, gdy przedsiębiorca wykonujący transport drogowy pojazdem, którym dysponuje na podstawie posiadanego tytułu prawnego nie dokonał zgłoszenia tego pojazdu do udzielonej licencji lecz nie upłynął jeszcze ustawowy 14 - dniowy termin do dokonania zgłoszenia nowonabytego pojazdu. Wreszcie trzecia sytuacja będzie miała miejsce gdy przedsiębiorca wykonuje transport drogowy pojazdem nie zgłoszonym do licencji, a minął już 14 – dniowy okres zgłoszenia tego faktu organowi licencyjnemu. W ocenie składu orzekającego tylko w tej trzeciej sytuacji ma dochodzi do naruszenia przepisów art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z pkt 1.2. załącznika do u.t.d. ( w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2012 r. ). W ocenie Sądu nie można w szczególności zaakceptować stanowiska organu, że w okresie biegu 14-dniowego terminu określonego w art. 14 ust. 1 u.t.d. kierowca nie może wykonywać działalności gospodarczej przy użyciu niezgłoszonego jeszcze do licencji pojazdu. W konsekwencji należy zatem stwierdzić, że zaskarżona decyzja zapadła w oparciu o niewystarczające ustalenia faktyczne, a co zatem idzie z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., a w końcu także art. 107 § 3 tej ustawy. Wymierzenie kary z tytułu wykonywania transportu drogowego pojazdem nie zgłoszonym do licencji wymagało bowiem w przekonaniu Sądu nie tylko ustalenia okoliczności, na które wskazano w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, ale przede wszystkim wskazania w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżąca wykonywała transport pojazdem w warunkach naruszających treść art. 14 ust. 1 u.t.d., czyli pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji. W rozpatrywanej sprawie organ powinien zająć jednoznaczne stanowisko w stosunku do przedłożonej przez skarżącą umowy użyczenia wraz ze sporządzonym do tej umowy w terminie późniejszym aneksem, a zwłaszcza wiarygodności tego drugiego dokumentu. W realiach tej sprawy okolicznością istotną dla orzekania było bowiem ustalenie daty, od której rozpoczął bieg 14-dniowy termin do dokonania przez skarżącą zgłoszenia organowi licencyjnemu pojazdu marki [...] nr rej. [...]. W ocenie Sądu na organach spoczywał także obowiązek ustalenia, w jakim terminie skarżąca dokonała zgłoszenia organowi licencyjnemu pojazdu wskazanego w umowie użyczenia. Wskazać należy, że orzecznictwo sądowoadministracyjne nie jest jednoznaczne w omawianej kwestii. Przykładowo wskazać tutaj można na różniące się między sobą ostatnio wydane wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 11 stycznia 2012 r., II SA/Rz 1101/11 oraz WSA w Łodzi z dnia 28 grudnia 2011 r. III SA/Łd 1072/11 - dostępne na http:// orzeczenia. nsa. gov.pl) . W pierwszym z tych wyroków WSA w Rzeszowie zajął stanowisko, że art. 14 ust. 1 u.t.d. nakładając na przewoźnika obowiązek zgłaszania danych wskazanych w art. 8 ustawy, daje podstawę do orzekania kary z tytułu naruszenia przepisów ustawy dopiero w sytuacji, gdy jego dyspozycja zostaje naruszona, czyli pomimo upływu 14 dni od chwili zaistnienia zmiany danych objętych wnioskiem o udzielenie licencji przewoźnik nie wypełnia obowiązku zgłoszenia. Natomiast WSA w Łodzi zaakceptował stanowisko GITD, że w trakcie biegu wskazanego w art. 14 ust. 1 u.t.d. 14-dniowego terminu na zgłoszenie zmian w licencji, przedsiębiorca nie może używać takiego pojazdu do wykonywania transportu drogowego. Zdaniem składu orzekającego nie sposób w rozpatrywanej sprawie pominąć jednakowoż znacznie bogatszego orzecznictwa dotyczącego wykonywania transportu drogowego taksówką niezgłoszoną do licencji, aczkolwiek mieć należy na uwadze różnice występujące w regulacjach prawnych odnoszących się do tego rodzaju licencji. W szczególności wskazać tutaj trzeba na uchwałę Naczelnego Sądu z dnia 13 października 2011 r. sygn. akt II GPS 1/11 (ONSAiWSA z 2012 r. nr 1, poz. 5) . W uchwale tej NSA wskazał, że "wykonywanie transportu drogowego taksówką przy użyciu innego pojazdu niż określony w licencji, wskazanego we wniosku przedsiębiorcy o zmianę treści licencji nie stanowi wykonywania transportu drogowego taksówką bez licencji w rozumieniu art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. w zw. z punktem 1.3. załącznika do tej ustawy". W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że jeżeli przedsiębiorca, zachowując 14-dniowy termin dokona zgłoszenia zmiany pojazdu, złoży do organu stosowne dokumenty i wniosek o dokonanie zmian w licencji, to należy uznać, że wykonał swój obowiązek i nadal może wykonywać transport drogowy taksówką na podstawie posiadanej licencji. Przedsiębiorca ten aż do czasu, kiedy otrzyma nowy egzemplarz licencji uwzględniający zmianę może wykonywać transport drogowy taksówką na podstawie posiadanej licencji. Odnosząc się do zgłoszenia, o jakim jest mowa w art. 14 ust. 1 i 2 u.t.d. wskazano zaś, że nie jest trafny pogląd, iż przedsiębiorca który zadośćuczynił wymaganiom określonym w tych przepisach jednocześnie dopuszcza się deliktu administracyjnego – wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. NSA dodał, że "gdyby przyjąć ten tok rozumowania, to ustawowo określony 14 - dniowy termin na zgłoszenie na piśmie zmiany danych byłby zbędny, skoro jego zachowanie byłoby prawnie obojętne w świetle innych przepisów powołanej ustawy o transporcie drogowym". Korzystając z argumentacji, jaką posłużył się skład 7-sędziów NSA w omówionej uchwale dodatkowo wskazać też należy, że inna niż zaproponowana przez skład Sądu orzekającego w niniejszej sprawie wykładnia art. 14 ust. 1 u.t.d. w zw. pkt 1.2. załącznika do tej ustawy ( w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2012 r.) naruszałaby zasadę sprawiedliwości określoną w art. 2 Konstytucji RP. oraz zasadę proporcjonalności wynikająca z art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej. Nie sposób bowiem nie zauważyć, że takiej samej karze administracyjnej podlegałby przedsiębiorca wykonujący transport drogowy bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek (pkt. 1.1. załącznika), jak i przedsiębiorca wykonujący transport drogowy na podstawie posiadanej licencji, który w trybie określonym przepisami dokonał zgłoszenia nowego pojazdu organowi licencyjnemu. Ponownie rozpatrując odwołanie wniesione przez skarżącą od decyzji organu I instancji GITD weźmie pod uwagę zmianę stanu prawnego spowodowaną wejściem w życie ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 244, poz. 1454 ). W szczególności kierując się brzmieniem art. 10 tej ustawy organ ten zastosuje w sprawie przepisy u.t.d. w brzmieniu nadanym tą ustawą. Następnie w oparciu o poczynione ustalenia faktyczne organ ten rozważy czy w sprawie winny zostać zastosowane unormowania zawarte w art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z pkt 1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. Z przytoczonych wyżej względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji zostało oparte na art. 152 p.p.s.a. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 p.p.s.a.