II SA/Gl 999/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta C. (dalej PINB) decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późniejszymi zmianami – dalej k.p.a.) oraz art. 48 ust. 2 i art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. – dalej p.b.), nakazał inwestorowi S. M. rozbiórkę zespołu trzech silosów zbożowych samowolnie wybudowanych na posesji przy ul. [...] w C. W uzasadnieniu wskazano m. in., że w wyniku oględzin przeprowadzonych na nieruchomości przy ul. [...] w C. stwierdzono fakt wybudowania zespołu trzech silosów zbożowych konstrukcji stalowej ocynkowanej o wysokości ok. 9m mieszczących wg. oświadczenia inwestora ok. 100t zboża w każdym, wspartych na fundamentach żelbetowych. Inwestor nie przedłożył w trakcie oględzin żadnego dokumentu potwierdzającego dopełnienie obowiązku wynikającego z przepisu art. 28 p.b. Wobec faktu, iż gabaryty silosów będących przedmiotem postępowania znacznie przekraczają wynikające z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit d p.b. stwierdzono, że realizacja obiektu wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Ponieważ nie uzyskano go, inwestycję uznano jako dokonaną w warunkach samowoli budowlanej w rozumieniu przepisu art. 48 p.b. Nadto inwestycja jest niezgodna z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w C. w dzielnicy [...] w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...] i granicy miasta, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r., Nr [...], poz. [...] – dalej m.p.z.p.), w szczególności z § 15 ust. 1. Stąd niemożliwym jest wdrożenie trybu naprawczego określonego przepisem art. 48 ust. 2 p.b. W istniejącym stanie rzeczy dla zlikwidowania skutków przedmiotowej samowoli budowlanej właściwym jest przepis art. 48 ust. 1 p.b. nakazujący rozbiórkę nielegalnego obiektu budowlanego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik S. M., zaskarżając ją w całości. Zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym: - niewyjaśnienie faktycznej pojemności silosów zbożowych, co powinno zostać bezsprzecznie ustalone w toku postępowania, zwłaszcza że organ I instancji w zaskarżonej decyzji wskazał na brak jakiejkolwiek dokumentacji dla przedmiotowej inwestycji; - brak ustaleń organu I instancji dotyczących posiadania przez Inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co zdaniem Inwestora ma znaczenie w przypadku ubiegania się przez niego o legalizację samowoli budowlanej; - brak ustaleń organu I Instancji w zakresie spełniania przez Inwestycję warunków techniczno-budowlanych, co zdaniem Inwestora ma znaczenie w przypadku ubiegania się przez niego o legalizację samowoli budowlanej; - brak dokładnych ustaleń dotyczących miejsca położenia Inwestycji - w zaskarżonej decyzji nie wskazano na jakich konkretnie działkach gruntu zrealizowano przedmiotową Inwestycję, co nie pozwala zweryfikować ustaleń organu nadzoru budowlanego dotyczących warunków i możliwości lokalizacji silosów zbożowych wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - błędne przyjęcie, że działalność rolnicza, w tym eksploatacja silosów zbożowych, wykracza poza określone w § 15 ust. 1 m.p.z.p. dopuszczalne przeznaczenie terenów objętych tym planem, w szczególności poza zakres nieuciążliwej działalności gospodarczej; 2) art. 7 k.p.a., poprzez nakazanie rozbiórki na koszt Inwestora, bez podjęcia przez organ I instancji wszelkich możliwych kroków prawnych mających na celu zalegalizowanie przedmiotowej inwestycji. W tym zakresie organ nadzoru budowlanego nie wziął pod uwagę słusznego interesu strony i skutków wydanej decyzji w sferze majątkowej odwołującego; 3) art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, która to zasada została naruszona w związku z uchybieniami procesowymi z pkt 1), bowiem organ procesowy poczynił błędne ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie; 4) art. 10 k.p.a., tj. zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu poprzez brak poinformowania strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i prawie "ostatniego słowa"; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 1) art. 48 ust. 1 p.b., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na Inwestora obowiązku rozbiórki zespołu trzech silosów zbożowych; 2) art. 48 ust. 2 p.b., poprzez brak jego zastosowania w przedmiotowej sprawie, pomimo istnienia możliwości dokonania legalizacji inwestycji w trybie naprawczym określonym w przepisach Prawa budowlanego; 3) art. 52 p.b., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przedwczesnym zobowiązaniu Inwestora do wykonania rozbiórki obiektów budowlanych na własny koszt, bez wcześniejszej pełnej analizy możliwości doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Mając powyższe na uwadze, wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego w zakresie dotyczącym nakazania rozbiórki silosów zbożowych, ewentualnie - z ostrożności procesowej - o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej Instancji. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej WINB) decyzją z dnia [...] r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. W uzasadnieniu podano m. in., że tryb przyjęty do rozpoznania sprawy przez PINB, tj. art. 48 p.b., jest prawidłowy. Realizacja spornych silosów wymagała pozwolenia na budowę, którego nie uzyskano. WINB nie podzielił także zarzutów pełnomocnika Skarżącego co do rzekomo wadliwego sposobu prowadzenia postępowania, niewdrożenia wbrew przepisom procedury legalizacyjnej, jak również naruszenia innych przepisów procesowych. W pierwszej kolejności PINB badał możliwość zalegalizowania spornych obiektów i sprawdził ich zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującymi na terenie, na którym posadowiono silosy. Z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że obiekty zrealizowano na terenie oznaczonym w tym planie symbolem: 5MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Sporne silosy, jako obiekty służące do produkcji rolnej, nie mieszczą się w katalogu dopuszczalnego przeznaczenia terenu. Skargę na powyższą decyzję złożył pełnomocnik S. M. zaskarżając ją w całości. Zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że PINB nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym: - niewyjaśnienie faktycznej pojemności silosów zbożowych, co powinno zostać bezsprzecznie ustalone w toku postępowania, zwłaszcza że organ I instancji w zaskarżonej decyzji wskazał na brak jakiejkolwiek dokumentacji dla przedmiotowej inwestycji; - brak ustaleń organów dotyczących posiadania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co zdaniem Inwestora ma znaczenie w przypadku ubiegania się przez niego o legalizację samowoli budowlanej; - brak ustaleń organów w zakresie spełniania przez Inwestycję warunków techniczno – budowlanych, co zdaniem Inwestora ma znaczenie w przypadku ubiegania się przez niego o legalizację samowoli budowlanej; - brak dokładnych ustaleń dotyczących miejsca położenia inwestycji - w zaskarżonej decyzji nie wskazano na jakich konkretnie działkach gruntu zrealizowano przedmiotową Inwestycję, co nie pozwala zweryfikować ustaleń organu nadzoru budowlanego dotyczących warunków i możliwości lokalizacji silosów zbożowych wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - błędne przyjęcie, że działalność rolnicza, w tym eksploatacja silosów zbożowych, wykracza poza określone w § 15 ust. 1 m.p.z.p. dopuszczalne przeznaczenie terenów objętych tym planem, w szczególności poza zakres nieuciążliwej działalności gospodarczej; 2) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na braku uchylenia wadliwej decyzji organu I instancji, rozpatrzenia istoty sprawy i zmiany decyzji I instancji zgodnie z żądaniem skarżącego; 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., ponieważ organ nie wziął pod uwagę zasady poszanowania słusznego interesu obywatela poprzez nakazanie rozbiórki na koszt inwestora, bez podjęcia przez organ I i II Instancji wszelkich możliwych kroków prawnych mających na celu zalegalizowanie przedmiotowej inwestycji; nie rozważył interesu prawnego skarżącego bądź jego braku w rozbiórce spornych silosów, a także sytuacji finansowej skarżącego w kontekście nałożonego obowiązku rozbiórki; 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że została naruszona zasada czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez brak poinformowania strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i prawie "ostatniego słowa"; 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej, która to zasada została naruszona w związku z uchybieniami procesowymi z pkt 1), bowiem organ procesowy poczynił błędne ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie, II. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: 1) art. 48 ust. 1 p.b., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na skarżącego obowiązku rozbiórki zespołu trzech silosów; 2) art. 48 ust. 2 p.b. poprzez brak jego zastosowania w przedmiotowej sprawie, pomimo istnienia możliwości dokonania legalizacji inwestycji w trybie naprawczym określonym w przepisach Prawa budowlanego, tym bardziej, że skarżący zastał taki stan, a trwa on nieprzerwanie od ok. 50 lat. Jednocześnie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podano m. in., że organy ustaliły i wybrały te okoliczności, które w ich ocenie pozwalały na jakiekolwiek załatwienie sprawy. Z uwagi na wskazane uchybienia, jak i ogólnikowość oraz braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji można także postawić organowi zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Decyzja organu I instancji nie koresponduje w pełni z wnioskami skarżącego, a ponadto narusza zasadę pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej, w związku z uchybieniami procesowymi z pkt I, bowiem organ procesowy poczynił błędne ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Tryb przyjęty do rozpoznania sprawy przez organy, tj. art. 48 p.b., jest prawidłowy. Przepis ten dotyczy postępowania w sprawach samowolnej realizacji obiektów lub ich części, na których wykonanie niezbędne jest uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę. Rację mają organy, że realizacja spornych silosów wymagała pozwolenia na budowę, którego nie uzyskano. Wg T. K. i Z. B. obiekty te powstały w 2014 r., sprzecznie z przepisami, co uszczegółowili w piśmie z 27 października 2014 r. i co podlegało weryfikacji. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. d p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa obiektów gospodarczych związanych z produkcją rolną i uzupełniających zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, m. in. naziemnych silosów na materiały sypkie o pojemności do 30 m3 i wysokości nie większej niż 4,50 m. Wszystkie te parametry muszą być spełnione łącznie, a gdy taka sytuacja nie ma miejsca, pozwolenie jest konieczne (art. 28 ust. 1 p.b.). Przy tym brak spełnienia choćby jednej przesłanki powoduje, że organ w postępowaniu naprawczym nie ma obowiązku ustalania pozostałych przesłanek (np. pojemności silosów) oraz prowadzenia dalszego postępowania dowodowego w tym zakresie, co sugeruje się w skardze. Stan taki oznacza istnienie samowoli budowlanej, wymagającej prowadzenia procedury naprawczej. Tymczasem niewątpliwym jest, że przedmiotowe obiekty mają wysokość większą niż 4,5m. W świetle art. 48 ust. 1 p.b. właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego, m. in. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Z kolei wg ust. 2 tego samego przepisu jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych (o ile są nadal prowadzone – przyp. Sądu). W świetle art. 49 ust. 1 p.b. właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane - oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Na postępowanie legalizacyjne składa się zatem wstępna analiza, czy obiekt wybudowany w ramach samowoli budowlanej nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub czy ewentualnie jest zgodny decyzją o warunkach zabudowy, a także czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Pozytywna weryfikacja tych okoliczności musi prowadzić do wszczęcia postępowania legalizacyjnego. Z kolei negatywna weryfikacja skutkować musi wydaniem przez organ decyzji rozbiórkowej (zob. np. wyrok WSA w Krakowie z 19 września 2016 r., sygn. II SA/Kr 815/16). Podstawową przesłanką legalizacji samowoli budowlanej jest więc zgodność obiektu budowlanego z przepisami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego obowiązującymi w dacie likwidacji samowoli, a więc w dacie orzekania przez organ administracji. Istotą ustalenia zgodności z przepisami planowania przestrzennego jest bowiem wykazanie takiej zgodności w trakcie wszczętego postępowania dotyczącego samowoli budowlanej. Tak też kształtuje się aktualne orzecznictwo NSA, zgodnie z którym zgodność samowoli budowlanej z prawem należy oceniać na czas jej legalizacji, skoro celem regulacji jest właśnie doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem (a więc w czasie teraźniejszym), nie zaś do stanu prawnego, który utracił już moc (por. wyroki NSA: z 12 maja 2010 r., sygn. II OSK 812/09; z 17 maja 2010 r., sygn. II OSK 878/09). W tym kontekście ma znaczenie uchwała nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w C. w dzielnicy [...] w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...] i granicy miasta. Nie ma wątpliwości, że przedmiotowe obiekty położone są na obszarze objętym symbolem 5MN, co wynika ze zgromadzonej dokumentacji, w szczególności pisma T. K. i Z. B. z 27 października 2014 r., którzy do położenia silosów szczegółowo odnoszą się, z informacji z Urzędu Miasta z [...] r. oraz z rysunku planu, który obejmuje przedmiotową nieruchomość. Tereny oznaczone symbolem ZE, czyli tereny zieleni, położone są w pobliżu silosów. § 15 ust. 1 m.p.z.p. stwierdza, że dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych symbolami 5MN-6MN ustala się następujące przeznaczenie i sposoby zagospodarowania terenu: 1) przeznaczenie podstawowe: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, b) zabudowa pensjonatowa; 2) przeznaczenie dopuszczalne: a) sklepy i lokale gastronomiczne o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 100 m2, b) nieuciążliwe działalności gospodarcze, takie jak: pracownie projektowe, twórcze, kancelarie, gabinety usług związanych z ochroną zdrowia, usługi specjalistyczne świadczone osobiście, prowadzone w budynkach o formie typowej dla zabudowy mieszkaniowej, c) sieci, obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej; 3) zasady zagospodarowania terenu: a) zagospodarowanie terenu na cele określone w pkt 2 lit. a-b dopuszcza się pod warunkiem zachowania podstawowej funkcji nieruchomości, b) w skład zagospodarowania działki budowlanej mogą wchodzić garaże dla samochodów osobowych, budynki gospodarcze oraz obiekty rekreacji indywidualnej (baseny, ogrody zimowe, sauny itp.), które należy sytuować w głębi działki, c) dopuszcza się budowę stajni dla koni na działkach o powierzchni co najmniej 2 000 m2, d) zakazuje się sposobów zagospodarowania terenu związanych z parkowaniem w obrębie nieruchomości samochodów ciężarowych o ładowności powyżej 2 ton, e) wzdłuż granic działek budowlanych z terenami oznaczonymi symbolem ZE należy lokalizować pasy krzewów lub zieleni wysokiej. Nie ma zatem wątpliwości, że przedmiotowe obiekty nie są zgodne z m.p.z.p. Sporne silosy, jako obiekty służące do produkcji rolnej, nie mieszczą się w katalogu dopuszczalnego przeznaczenia terenu. Nie mają one w szczególności charakteru "nieuciążliwej działalności gospodarczej", której przykłady wymieniono w cytowanym przepisie (pracownie, gabinety, kancelarie, itd.), a która ma być prowadzona w budynkach. Nie należą także do "sieci, obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej", bowiem te odnoszą się do przeznaczenia podstawowego oraz dopuszczalnego, uzupełniając funkcjonalność tego rodzaju terenów i zlokalizowanych tam legalnie obiektów. Nawet gdyby silosy te położone były na terenach ZE (co sugeruje się w skardze stwierdzając, że organy nie dokonały tu ustaleń) również nie mogłyby zostać zalegalizowane, w związku ze sprzecznością z planem, w którym to obowiązuje dla terenów ZE zakaz budowy kubaturowych obiektów budowlanych (§28 ust. 1 pkt 1 i §30 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p.). Nie można także podzielić zarzutu naruszenia przez WINB art. 10 §1 k.p.a. Zgodnie z wyrokiem NSA z 17 maja 2016 r., sygn. I OSK 1994/14, zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do tego i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W niniejszej sprawie tego nie wykazano, a podniesienie samego zarzutu nie wystarcza. Należy bowiem oceniać ewentualny wpływ konkretnego uchybienia na treść rozstrzygnięcia. Nadto wg notatki z [...] r. S. M. zapoznał się z aktami sprawy, z kolei przed organem II instancji nie została zebrana żadna dodatkowa, a istotna dokumentacja. Organy nie miały zatem innej możliwości, jak orzec o nakazie rozbiórki przedmiotowych obiektów, dając temu wyraz w uzasadnieniach swych decyzji, a te pozwalały na zrekonstruowanie toku ich rozumowania. Organy oparły się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, który był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Nie mają przy tym znaczenia przesłanki pozaustawowe, jak np. sytuacja finansowa inwestora, utrudnienie jego działalności, itp. W przypadku ustalenia sprzeczności inwestycji z planem miejscowym nie ma potrzeby badania dalszych kwestii mających znaczenie przy legalizacji, takich jak np. prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodność obiektu z przepisami technicznymi, itd. Legalizacja nie może być bowiem przeprowadzona. Nie doszło zatem do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., art. 7, 8, 10 § 1, 77 §1, 80, 107 §3 k.p.a., 48 ust. 1 i 2 p.b., 52 p.b., § 15 m.p.z.p., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.