II SA/Ka 2035/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Asesor WSA Rafał Wolnik Protokolant ref. stażysta Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2004 r. sprawy ze skargi K.J. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w B.-B. z dnia [...], nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] K.J., pełniący służbę w Areszcie Śledczym w B.-.B, zwrócił się o przyznanie mu pomocy mieszkaniowej z tytułu budowy domu jednorodzinnego. Z powodu braku środków pomoc otrzymał dopiero na podstawie decyzji z dnia [...] w wysokości [...], która stanowiła [...] wartości przysługującego wnioskodawcy lokalu mieszkalnego. Na skutek ponowienia żądania w dniu [...] przyznano mu decyzją dalszą kwotę [...], będącą równowartością [...] przysługującego lokalu mieszkalnego. Kolejny wniosek K.J. złożył w dniu [...]. W jego następstwie Dyrektor Aresztu Śledczego w B.-B. wydał w dniu [...] dwie decyzje: pierwszą – nie przyznał pomocy finansowej ze środków finansowych na rok [...], a drugą – nie przyznał tej pomocy ze środków na rok [...]. Pierwsza z tych decyzji została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w K. z dnia [...], a druga – decyzją tego organu z dnia [...]. W motywach obu decyzji organ odwoławczy podał, że odmowa nie oznacza pozbawienia prawa do pomocy, gdyż może ona być udzielona w późniejszym terminie po uzyskaniu środków w latach następnych. Zanim jednak zapadły decyzje organu odwoławczego K.J. wystąpił z jeszcze jednym wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej z przeznaczeniem na dokończenie budowy. Rozpatrzenie tego wniosku z [...] nastąpiło w odrębnym postępowaniu administracyjnym, objętym właśnie obecną sądową kontrolą. Mianowicie decyzją z dnia [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w B.-B. na podstawie art.90 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 61, poz.283 z późn. zm.) oraz zarządzenia Ministra Sprawiedliwości Nr 66/97 z dnia 30 września 1997 r. odmówił przyznania pomocy ze środków na rok [...]. Organ orzekający w motywach tego rozstrzygnięcia podał, że w trakcie realizacji znajduje się wniosek z [...]. Dlatego wniosek z [...] potraktowano jako nowy. Wezwano więc wnioskodawcę do złożenia dokumentów uzasadniających pomoc finansową. Ponieważ stosowna dokumentacja nie została złożona, to nie znaleziono podstaw do przyznania owej pomocy. W odwołaniu K.J. zakwestionował stanowisko organu I instancji uważając, że przedłożył dokumenty wystarczające do pozytywnego załatwienia jego wniosku. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ odwoławczy uznał, że wnioski strony z [...] i [...] muszą być rozpatrywane oddzielnie, w związku z czym do drugiego z tych wniosków strona winna była dołączyć pełną dokumentację, czego jednak nie uczyniła mimo wezwania. Uniemożliwiło to zajęcie merytorycznego stanowiska przez organy obu instancji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K.J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zakwestionował on tryb wzywania go przez organy administracyjne o składanie dokumentów. Zarzucił też, że jego wniosek z [...] nie jest nowym wnioskiem, lecz kontynuacją wcześniejszego. Postępowanie organów uznał za wadliwe, zmierzające do maksymalnego przedłużenia czasu załatwienia sprawy. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy postulował jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art.97 § 1 Przepisów wprowadzających... (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz.1271 ze zm.) sprawa podlega rozpoznaniu przez tutejszy Sąd na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 z 2002 r., poz.1270). Skarga okazała się zasadna, bowiem wydane w niniejszej sprawie decyzje administracyjne zapadły z naruszeniem prawa. Otóż zarówno przepisy procedury administracyjnej, jak i przepisy szczególne dotyczące pomocy finansowej dla funkcjonariuszy Służby Więziennej, zawarte w ustawie o Służbie Więziennej oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy, nie dopuszczają możliwości równoczesnego prowadzenia więcej niż jednego postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania omawianej pomocy jednemu funkcjonariuszowi. W tej sytuacji zatem, gdy organy nie załatwiły do końca, co przyznają, wniosku skarżącego z dnia [...], to nie były uprawnione do wszczynania następnego postępowania w przedmiocie pomocy finansowej dla skarżącego, na skutek jego wniosku z dnia [...]. Ten ostatni wniosek należało potraktować jako uzupełnienie (rozszerzenie) pierwotnego wniosku i rozpatrzeć jako jeden, właśnie tak zmodyfikowany wniosek, w jednym postępowaniu. Miałoby to też oczywisty wpływ na zakres obowiązków procesowych skarżącego. Nie byłoby w szczególności żadnego uzasadnienia dla wzywania go do ponownego składania całej dokumentacji, a jedynie musiałby ją uzupełnić w zakresie wynikającym ze zmiany wniosku. Jednocześnie zauważyć należy, że prawomocnymi wyrokami tutejszego Sądu z dnia 11 maja 2004 r. sygn.akt 4 II SA/Ka 368/02 i IV SA/Gl 122/04, uchylone zostały wskazane wcześniej decyzje organu odwoławczego z [...] i [...] oraz poprzedzające je decyzje I instancji z dnia [...]. W następstwie tamtych i tego wyroku sprawę winien rozpatrzeć organ I instancji z uwzględnieniem wskazań Sądu zawartych we wszystkich tych wyrokach. Z pisma skarżącego z dnia [...] wynika, że takie postępowanie organ ten aktualnie prowadzi. Winno ono zatem objąć całokształt żądań skarżącego w przedmiocie omawianej pomocy finansowej. Z powyższych względów na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art.135 i art.200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji. Z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji nie orzekano co do jej wykonalności na zasadzie art.152 tego Prawa. SW