II SAB/Gl 245/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Aneta Majowska, , , po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w sprawie podpisania protokołu z uzgodnień i aktu notarialnego dotyczącego sprzedaży nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 grudnia 2024 r. R. S. (dalej: skarżący), wniósł do tut. Sądu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. w sprawie dotyczącej podpisania protokołu z uzgodnień i aktu notarialnego, dotyczącego sprzedaży nieruchomości. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 stycznia 2025 r. wezwano skarżącego do wykazania, czy przed złożeniem skargi na bezczynność wniósł ponaglenie w rozumieniu art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.). W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący przy piśmie z dnia 3 lutego 2025 r. nadesłał odpisy czterech pism z: 22 sierpnia 2024 r., 19 września 2024 r., 11 listopada 2024 r. oraz 21 listopada 2024 r., które w jego ocenie stanowią ponaglenia w rozumieniu wyżej przywołanego art. 37 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. W myśl tej regulacji, stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do brzmienia art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ponaglenie spełnia zatem kryterium wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Z powołanych powyżej przepisów wynika, że wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a., stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, z dnia 27 lipca 2022 r. sygn. akt II OSK 1428/22, z dnia 23 marca 2022 r. sygn. akt II OSK 104/22). W świetle art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (pkt 1); albo do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (pkt 2). W rozpatrywanej sprawie wbrew twierdzeniom skarżącego z akt sprawy ani z nadesłanych przez niego pism nie wynika, aby skarżący poprzedził złożenie skargi na bezczynność organu, składanej do Sądu, ponagleniem zgodnie z art. 37 k.p.a. Dokumenty, które skarżący załączył do swojego pisma z dnia 3 lutego 2025 r. nie noszą cech ponaglenia, stanowiąc zwykłą, bieżącą korespondencję z organem w sprawie. Były one kierowane bezpośrednio do organu I instancji i nie zawierały zarzutów odnośnie niezałatwienia sprawy w terminie. Nie mogą zatem zostać uznane za ponaglenie w rozumieniu art. 37 k.p.a. W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarga nie została poprzedzona wyczerpaniem przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., co skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego jej rozpoznania. Stosownie bowiem do brzmienia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skarga jako niedopuszczalna podlegała zatem odrzuceniu. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a orzeczono jak w sentencji. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.