II SAB/Gl 25/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Burmistrza P. w przedmiocie niezałatwienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w sprawie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 marca 2013 r. J. P. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach za pośrednictwem Burmistrza P. skargę na bezczynność tego organu. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 11 lutego 2013 r. wezwał Burmistrza P. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego zarządzeniem Burmistrza P. z dnia [...] r. nr [...]. Do dnia złożenia skargi organ nie udzielił odpowiedzi na wskazane wezwanie. Zastępca Przewodniczącego Wydziału II wezwał skarżącego do jednoznacznego sprecyzowania przedmiotu skargi poprzez wskazanie, czy skarga dotyczy bezczynności Burmistrza Miasta P. w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa w sprawie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, czy też jest to skarga na zarządzenie Burmistrza P. z dnia [...] r. nr [...]. Wyznaczono termin 7 dni pod rygorem przyjęcia, że skarga zgodnie z jej brzmieniem dotyczy bezczynności organu. Wskazane wezwanie pozostało bez odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę z dnia 21 marca 2013 r. organ wskazał, że w dniu [...]r. wydano zarządzenie nr [...] w sprawie nieuwzględnienia wezwania J. P. do usunięcia naruszenia prawa. W tym samym dniu dokument został opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w P. W związku z powyższym organ wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest środkiem prawnym od wskazanych w ustawie aktów i czynności organów administracji publicznej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego mogą być wyłącznie ściśle określone formy działalności organów administracji publicznej wymienione w art. 3 § 2 P.p.s.a. Są nimi: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach, 5. akty prawa miejscowego i inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 6. akty nadzoru, a także 7. bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wynika z cytowanych przepisów skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia (pkt 1-3) i pisemne interpretacje (pkt 4a), oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 (por. postanowienie NSA z dnia 16 września 2004 r., OSK 247/04, ONSAiWSA 2004/2/30). Zatem, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (podobnie B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, str. 378). W niniejszej sprawie, z uwagi na wątpliwości co do przedmiotu skargi, Sąd wezwał skarżącego do jego sprecyzowania. Wyznaczono 7 dniowy termin do udzielenia odpowiedzi pod rygorem przyjęcia, że zgodnie z brzmieniem skargi dotyczy ona bezczynności organu. Wobec braku odpowiedzi skarżącego na powyższe wezwanie Sąd uznał, że skarga dotyczy bezczynności Burmistrza Miasta P. w zakresie niezałatwienia złożonego przez J. P. wezwania do usunięcia naruszenie prawa w sprawie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Wyjaśnić należy, że przepis art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591 ze zm.), dopuszcza zaskarżenie do sądu administracyjnego niewykonanie przez organ gminy czynności nakazanych prawem. Skarga na bezczynność organów gminy może zatem dotyczyć działalności uchwałodawczej w takim zakresie, w jakim obowiązujące przepisy prawa nakładają na organy gminy obowiązek podjęcia uchwały lub wydania zarządzenia. Niedopuszczalna jest natomiast skarga na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie nakazania organowi wykonania określonej czynności prawnej, gdy jej wykonanie nie jest obowiązkowe. Trzeba w tym miejscu wskazać, że warunkiem zaskarżenia aktu administracyjnego jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W przypadku kwestionowania przed sądem uchwał czy zarządzeń organów jednostek samorządu terytorialnego – należy uprzednio wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, do którego to wezwania organ może, ale nie musi się ustosunkować (w szczególności wówczas, gdy nie podziela stanowiska wzywającego i pozostaje przy swoim, wyrażonym w pierwotnej uchwale). Negatywne ustosunkowanie się do wezwania jak i niepodjęcie w tym zakresie żadnych czynności nie stanowi odrębnego przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 3 § 2 p.p.s.a. Jest jedynie wyrazem odniesienia się organu do stanowiska wzywającego i podtrzymania własnego stanowiska. Koniecznym warunkiem uznania, iż dany organ pozostaje w konkretnej sprawie w bezczynności jest ustalenie, iż przepisy nakładają na ten organ obowiązek wydania aktu administracyjnego lub podjęcia określonej czynności oraz, że organ ten z tego obowiązku się nie wywiązuje. W niniejszej sprawie nie istnieje przepis prawa, który obligowałby Burmistrza P. do ustosunkowania się do żądań skarżącego. W konsekwencji trudno zgodzić się ze skarżącym, iż organ pozostaje w bezczynności. Natomiast o dopuszczalności orzekania przez sąd administracyjny w sprawie bezczynności organu można mówić wyłącznie wtedy, gdy zaskarżony organ, mimo ustawowego obowiązku, nie podejmuje w terminie określonym w k.p.a. rozstrzygnięcia, podlegającego sądowoadministracyjnej kontroli (por. postanowienie NSA z dnia 30 września 2010r. , sygn. akt I OSK 517/10, publ. CBOIS). W związku z powyższym stwierdzić należy, iż w rozpatrywanym przypadku skargą nie została objęta bezczynność organu administracji publicznej w okolicznościach wskazanych w przepisach art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a tym samym zachodzi brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania niniejszej sprawy. W tej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wydanie orzeczenia na posiedzeniu niejawnym uzasadnia przepis art. 58 § 3 tej ustawy. Na marginesie należy wskazać, że zarządzeniem z dnia [...]r. nr [...] Burmistrz Miasta P. ustosunkowując się do złożonego przez J. P. wezwania do usunięcia naruszenia prawa orzekł o jego nieuwzględnieniu.