II SAB/Gl 82/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant Specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi A.N. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie oceny oddziaływań przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę. W piśmie z dnia 8 maja 2019 r. zatytułowanym jako "Wniosek o pilne wstrzymanie robót budowlanych w związku z zagrożeniem środowiska i naruszeniem prawa" skarżący A. N., właściciel nieruchomości sąsiedniej położonej przy ul. [...] - reprezentowany przez pełnomocnika – zawarł m.in. wniosek o nałożenie na inwestora obowiązku przedstawienia opinii lub raportu oddziaływania środowiskowego inwestycji prowadzonej na podstawie dwóch pozwoleń na budowę, podnosząc, że zgodnie z prawem unijnym należy przy ocenie wpływu na środowisko rozpatrywać je łącznie. W odpowiedzi na powyższy wniosek, w piśmie z dnia 23 maja 2019 r. organ administracji poinformował, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kwalifikowanie danego przedsięwzięcia do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko odbywa się na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ dodał, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 53 tego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, kwalifikuje się "zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą: a) objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż; - 2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, - 4 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwsze, b) nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: - 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, - 2 ha na obszarach innych niż wymienione w tiret pierwszy, przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia". Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się "garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57. wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż: a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a, przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego". Organ podniósł, że inwestycja dotyczy budowy dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z parkingami i towarzyszącą infrastrukturą na działkach nr 1 i 2 obręb[...] . Dla w/w zabudowy zostały wydane dwie odrębne decyzje o pozwoleniu na budowę. Wskazał, że na analizowanym terenie występuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a przedmiotowy teren usytuowany jest poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Powierzchnia zabudowy budynków mieszkalnych wraz z pozostałą powierzchnią przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie przekroczy powierzchni 4 ha, a powierzchnia użytkowa parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą nie przekroczy 0,5 ha. W związku z tym organ stwierdził, że wskazane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego między innymi z wymaganiami ochrony środowiska, do których zaliczyć należy kwestie związane z ochroną gatunkową. Zgodnie z art. 75 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, właściwy organ administracji w pozwoleniu na budowę określa szczegółowo zakres obowiązków dotyczących ochrony środowiska na obszarze prowadzenia prac oraz ewentualną kompensację przyrodniczą. Zakres ten powinien uwzględniać również elementy ochrony gatunkowej. Ponadto w wypadku, gdy organ nadzoru budowlanego otrzyma informację o robotach budowlanych, prowadzonych w sposób mogący spowodować zagrożenie dla środowiska, w tym gatunków chronionych, to zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane zobowiązany jest do podjęcia interwencji poprzez wstrzymanie prowadzenia robót w drodze postanowienia. W przypadku, gdy realizacja inwestycji będzie wiązała się z naruszeniem zakazów obowiązujących w stosunku do gatunków objętych ochroną, to zgodnie z art. 56 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, przeprowadzenie planowanych czynności może nastąpić dopiero po uzyskaniu od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. stosownego zezwolenia na odstępstwo od zakazów w stosunku do gatunków chronionych. Organ podkreślił, że naruszenie zakazów w stosunku do gatunków chronionych jest wykroczeniem, a w wypadku powstania istotnej szkody jest przestępstwem i dodał, że co do kwestii dotyczącej możliwości naruszenia stosunków wodnych będzie prowadzone odrębne administracyjne postępowanie wyjaśniające. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A. N. – reprezentowany przez pełnomocnika – zarzucił Prezydentowi Miasta B. bezczynność w przedmiocie wydania postanowienia w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko to jest naruszenie przepisów m.in. art. 63 ust. 1 lub ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081). W związku z tym zarzutem wniósł o zobowiązanie Prezydenta Miasta B. do wydania postanowienia w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na podstawie m.in. art. 63 ust. 1 lub ust. 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. (Dz.U. Nr 199, poz. 1227), § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) tj. z dnia 21 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), postanowień Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko oraz o stwierdzenie, że Prezydent Miasta B. dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, o którym mowa w pkt 1, co miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi, o którym mowa w pkt 1, grzywny i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu wskazał, że z informacji Urzędu Miasta B. zawartej w piśmie z dnia 23 maja 2019r. nie wynika, aby w ww. sprawie zostało wydane postanowienie, tymczasem na podstawie art. 63 ust. 1 lub ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, urząd jest zobowiązany wydać postanowienie zarówno w sytuacji, gdy ocena jest wymagana jak i gdy nie jest wymagana. Podniósł, że postanowienie to powinno zostać wydane przed uzyskaniem przez inwestora pozwoleń na budowę. Dwie decyzje o pozwoleniu na budowę dla inwestycji pt. [...] (w pobliżu ul.[...] i [...] w B.) zostały wydane dla A sp. z o.o. sp. k. odpowiednio; - a) decyzja nr [...] z [...] - dotyczy: obręb[...] : działki nr 2: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewn. instalacjami, drogami wewnętrznymi, parkingiem nadziemnym na 55 stanowisk postojowych, 8 zbiorników na deszczówkę o pojemności 7800 I każdy; - b) decyzja nr [...] z [...] - dotyczy: obręb[...] : działka nr 1: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z wewn. instalacjami, drogami wewnętrznymi, parkingiem nadziemnym na 54 stanowisk postojowych, 8 zbiorników na deszczówkę o pojemności 7800 I każdy. Dodał, że powierzchnia każdej z działek, według informacji wynikającej z ksiąg wieczystych, przekracza 65 arów, co daje łącznie ponad 1,3 ha. Podkreślił, że dwa pozwolenia na budowę dotyczą w zasadzie bliźniaczych obiektów i niemal identycznej powierzchni zabudowy. Z opisu technicznego (projektu zagospodarowania terenu) do pozwolenia na budowę nr [...] z [...] wynika pow. zabudowy 656,74 m. kw., tereny utwardzone 1467,09 m kw. Wskazał, że domniemywać należy, iż powierzchnia zabudowy i tereny utwardzone są około dwukrotnie większe. Do tego należy doliczyć utwardzony dojazd do budowy. Mając na uwadze treść pism "B". oraz mapy do pozwoleń na budowę, pozwolenia nie zostałyby udzielone bez zapewnienia dostępu do drogi publicznej, to jest bez wybudowania drogi wewnętrznej, dojazdu. Oznacza to nierozerwalny związek inwestycji wynikającej z obu pozwoleń na budowę z wcześniej wybudowanym dojazdem, a zatem powierzchnia tego dojazdu powinna być doliczona jako niezbędna infrastruktura miejsc parkingowych. Nie powinno przy tym mieć znaczenia, czy było w tej mierze wydane pozwolenie na budowę, czy nie. Skarżący podniósł, że organ I instancji powinien zweryfikować swoje stanowisko i wszcząć postępowanie przy uwzględnieniu wskazanej powierzchni zespołu parkingów wraz z towarzyszącą mu infrastrukturą niezależnie, czy została ona wykona wcześniej czy później, na podstawie pozwolenia na budowę, czy bez jego uzyskania. Wskazał, że konieczna jest zatem weryfikacja, czy Inwestor nie złożył wniosku o udzieleniu dwóch pozwoleń na budowę wraz z drogą dojazdową w celu ominięcia obowiązku uzyskania oceny oddziaływania na środowisko. Wspólny wjazd, drogi dojazdowe, ciągi technologiczne, usytuowanie jak również ten sam inwestor, nakazuje zgodnie z obowiązującymi przepisami traktować przedsięwzięcie łącznie. Podkreślił, że "Powiązaniem technologicznym jest taki związek pomiędzy inwestycjami, który powoduje, że wspólnie tworzą one zorganizowaną całość w postaci jednej spójnej infrastruktury ukierunkowanej na ten sam cel gospodarczy. Powiązanie, o jakim mowa w tym przepisie, dotyczy również przedsięwzięć tego samego rodzaju i wykorzystujących tę samą technologię, choćby planowanych przez różne podmioty prawa" (wyr. WSA w Rzeszowie z 25.3.2014 r., II SA/Rz 185/14, Legalis). Następnie skarżący przytoczył uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 października 2017r. sygn. akt II OSK 598/16, według którego: "Zgodnie z zasadami prewencji i przezorności należy uwzględnić, że skumulowane oddziaływania mogą powodować zmiany w środowisku, będące konsekwencją wpływu danego rodzaju przedsięwzięcia, w połączeniu z innymi istniejącymi lub planowanymi przedsięwzięciami. Skumulowane oddziaływanie może występować w połączeniu z innymi oddziaływaniami (w tym związanymi z obecnymi lub planowanymi przedsięwzięciami), dotyczącymi tych samych zasobów i/lub przedmiotów oddziaływania, co planowane przedsięwzięcie. Skumulowane oddziaływanie może być efektem istnienia lub planowania innych podobnych przedsięwzięć na danym terenie. Należy uwzględnić skalę, czas trwania oraz intensywność oddziaływania danego przedsięwzięcia w powiązaniu z innymi. W ustaleniu skumulowanego oddziaływania istotne znaczenie powinny mieć oddziaływania, które będą utrzymywać się przez dłuższy czas eksploatacji przedsięwzięcia. Chodzi zatem o oddziaływania, które mają powtarzalny i trwały charakter oraz występują przez dłuższy czas. Ocena skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, o której mowa w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.) powinna uwzględniać identyfikację potencjalnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko z innymi przedsięwzięciami oraz zastosowanie instrumentów prawnych zgodnie z zasadami prewencji i przezorności, które będą stosowane w ramach realizacji przedsięwzięcia w celu uniknięcia, minimalizacji bądź redukcji oddziaływań. Ustawodawca polski nie wskazał czy powinny to być przedsięwzięcia powiązane technologicznie lub nie. Skumulowanie dotyczy oddziaływań, a nie przedsięwzięć, które są ich źródłem. Przy ocenie skumulowanego oddziaływania należy uwzględnić definicję ustawową przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), zgodnie z którą przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty." Skarżący podniósł, że ingerencja w środowisko zieleni położonej w widłach dwóch potoków, które zgodnie również z prawem miejscowym powinno być przedmiotem szczególnej troski organów administracji, jak również wskazywane przez skarżącego występowanie chronionych gatunków zwierząt, poprzedni sposób użytkowania nieruchomości jako nieruchomości rolnej o przeznaczeniu - sady oraz sąsiedztwo, w którym nie występuje zabudowa wielorodzinna, z całą pewnością przemawiają za wydaniem stosownego postanowienia w sprawie. W końcowej części wniósł o wydanie postanowienia w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do obowiązujących przepisów, a w szczególności na podstawie art. 63 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 4. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wskazał, że zaniechanie rozstrzygnięcia w sprawie obowiązku oceny oddziaływania środowiskowego przedsięwzięcia nie powinno być dopuszczalne jako niezgodne z prawem. Sama ocena nie powinna być również efektem dowolności organu. Skarżący wskazał, że jest legitymowany do żądania wydania postanowienia jako właściciel działki przylegającej bezpośrednio do działek, na których ma być realizowane przedsięwzięcie i na którą będzie oddziaływać przedsięwzięcie, chociażby przez utratę przyjaznego sąsiedztwa (środowisko naturalne o cennych walorach przyrodniczych) i nadmierny hałas związany z funkcjonowaniem osiedla budynków wielorodzinnych. Podkreślił, że w dniu [...] zapadło postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku Białej, w którym stwierdzono, że organ I instancji nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie podkreślenia wymagało, że na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił Prezydentowi Miasta B. bezczynność w przedmiocie wydania postanowienia w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Podkreślenia zatem wymagało, że w piśmie z dnia 8 maja 2019 r. skarżący zawarł m.in. wniosek o nałożenie na inwestora obowiązku przedstawienia opinii lub raportu oddziaływania środowiskowego inwestycji prowadzonej na podstawie dwóch pozwoleń na budowę, podnosząc, że zgodnie z prawem unijnym należy przy ocenie wpływu na środowisko rozpatrywać je łącznie. W odpowiedzi na wniosek, w piśmie z dnia 23 maja 2019 r. organ administracji poinformował wyżej wymienionego, że zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081, zwanej dalej również ustawą), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ zawarł obszerny wywód dotyczący tego, że wskazane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z powyższego wynika, że wniosek skarżącego z dnia 8 maja 2019 r. został załatwiony przez organ w piśmie z dnia 23 maja 2019 r., które zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 czerwca 2019 r. Wskazać należało, że – w razie stwierdzenia przez organ, iż przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i że nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - załatwienie wniosku zawartego w piśmie z dnia 8 maja 2019 r. – powinno nastąpić w drodze postanowienia o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wobec tego organ załatwił wniosek skarżącego w innej formie niż została przewidziana w obowiązujących przepisach. Podkreślenia jednak wymaga, że – jak wielokrotnie stwierdzono w orzecznictwie - z art. 65 ust. 2 ustawy wynika, iż możliwość wniesienia zażalenia została ograniczona przez ustawodawcę wyłącznie do postanowień, w których stwierdza się obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast już przy niestwierdzeniu przez organ administracyjny takiej potrzeby – wniesienie zażalenia jest niedopuszczalne (por. wyroki NSA z dnia 6 maja 2014 r. II OSK 2904/12., z dnia 19 stycznia 2012 r. II OSK 2084/10, CBOSA). W przedmiotowej sprawie organ załatwił wniosek skarżącego poprzez skierowanie do niego pisma, a nie poprzez wydanie postanowienia. Jednakże z uwagi na niestwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – w razie rozstrzygnięcia wniosku w formie postanowienia o takiej treści - wniesienie zażalenia byłoby niedopuszczalne. W tych okolicznościach nie ma podstaw do uznania zasadności zarzutu bezczynności organu w kwestii załatwienia wniosku z dnia 8 maja 2019 r. Zawarty w skardze zarzut bezczynności sprowadzał się do tego, że organ nie wydał postanowienia w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak już była o tym mowa wyżej – w niniejszej sprawie – w cytowanym piśmie z dnia 23 maja 2019 r. - organ nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast okoliczność, że treść odpowiedzi organu nie była zgodna z żądaniem strony, nie czyni zasadnym zarzutu bezczynności. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić, w tym w zakresie żądania wymierzenia organowi grzywny.