III SA/Gl 1003/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Asesor WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Protokolant Sekr. sąd. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi S.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. U Z A S A D N I E N I E. Decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., z dnia [...] r. nr [...] oraz nr [...] w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej S.P. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe Spółki z o.o. "A" z siedzibą w P. z tytułu podatku od towarów i usług: - za IV kwartał [...] r.; kwota zaległości wyniosła [...] zł, a odsetki za zwłokę [...] zł, - za I kwartał [...] r.; kwota zaległości wyniosła [...] zł, a odsetki za zwłokę [...] zł i koszty postępowania egzekucyjnego [...] zł. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) oraz art. 107 § 1 i § 2, art. 108 § 1 i § 2 oraz art. 116 § 1 i § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60, dalej O.p.). Powyższe poprzedziło wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. decyzji z [...] r. nr [...] określającej Spółce "A" zobowiązanie w podatku od towarów i usług za IV kw. [...] r. w kwocie [...] zł, zgodnie ze złożoną deklaracją podatkową VAT-7K, z której to kwoty [...] zł stanowi zaległość podatkową oraz decyzji z [...] r. nr [...] określającej Spółce "A" zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I kw. [...] r. w kwocie [...] zł, zgodnie ze złożoną deklaracją podatkową VAT-7K, która w całości stanowi zaległość podatkową. Ponieważ egzekucja powyższych należności od Spółki okazała się bezskuteczna organ podatkowy postanowieniem z [...] r. nr [...] wszczął postępowanie w sprawie odpowiedzialności S.P. jako osoby trzeciej za powyższe zobowiązania w podatku VAT. Decyzjami z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. orzekł o odpowiedzialności S.P. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe Spółki "A": - nr [...] za IV kw [...] r. w kwocie łącznej [...] zł ([...] zł zaległości w podatku VAT + [...] zł odsetki za zwłokę), - nr [...] za I kw. [...] r. w kwocie łącznej [...] zł ([...] zł zaległości w podatku VAT + [...] zł odsetki za zwłokę). Powyższe decyzje zostały skutecznie zaskarżone przez S.P., gdyż Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z [...] r. nr [...] uchylił je w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji celem uzupełnienia materiału dowodowego w kierunku wykazania, że egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna oraz kondycji finansowej Spółki w okresie objętym postępowaniem i wystąpienia przesłanek ogłoszenia upadłości. Decyzjami z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. orzekł o odpowiedzialności S.P. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe Spółki z o.o. "A": - nr [...] za IV kw. [...] r. w kwocie łącznej [...] zł ([...] zł zaległości w podatku VAT + [...] zł odsetki za zwłokę), - nr [...] za I kw. [...] r. w kwocie łącznej [...] zł ([...] zł zaległości w podatku VAT + [...] zł odsetki za zwłokę, koszty postępowania egzekucyjnego [...] zł). W motywach rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji uznał, iż zaistniały przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności S.P., z uwagi na to, że Spółka "A" nie wpłaciła zaległego podatku od towarów i usług za IV kwartał [...] r. i I kwartał [...] r., a w okresie powstania zobowiązania podatkowego pełnił on obowiązki członka Zarządu wymienionej Spółki (Prezesa), zaś egzekucja należności ciążących na dłużniku pierwotnym okazała się bezskuteczna (brak możliwości zajęcia rachunku bankowego, brak majątku trwałego, Spółka nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem). Nadto analiza sytuacji finansowej Spółki wykazała, że już na dzień [...] r. Zarząd winien złożyć wniosek o jej upadłość, gdyż utraciła płynność finansowa, zaprzestała płacić zobowiązania i majątek przekraczał zobowiązania, a w deklaracjach CIT od [...] r. wykazywała stratę. Ustalono, że S.P. pełnił funkcje członka Zarządu (Prezesa) w dacie powstania zobowiązania podatkowego za IV kw. [...] r. i I kw. [...] r., które przerodziło się w zaległość podatkową. Był członkiem Zarządu od [...] r. (data podpisania umowy o pracę) do [...] r., kiedy to został odwołany z funkcji Prezesa Zarządu Spółki. Zarząd w tym czasie był jednoosobowy. Wskazano również, że nie został spełniony drugi warunek uwolnienia się od odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania Spółki, gdyż nie zgłoszono we właściwym czasie wniosku o upadłość spółki. Nie złożono go w ogóle, a z zeznań skarżącego oraz dokumentacji księgowej jednoznacznie wynika, że kondycja finansowa Spółki na koniec [...] r. uzasadniała jego złożenie. Organ podatkowy swoje twierdzenia oparł na analizie bilansu sporządzonego na dzień [...] r., zaległościach podatkowych Spółki za sporny okres, zaległościach na rzecz ZUS i wpłatach na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Podkreślono, że fakt wszczęcia i przeprowadzenia postępowania restrukturyzacyjnego i wdrożenie planu naprawczego nie uzasadnia twierdzenia, że nie było przesłanek złożenia wniosku o upadłość. Skarżący nie wskazał też majątku Spółki, z którego egzekucja byłaby możliwa. Bezspornym jest, że w [...] r. zapoznał się z bilansem Spółki za rok [...], jak również podpisywał w czasie objętym sprawą inne dokumenty finansowe Spółki z których jednoznacznie wynikała jej trudna sytuacja finansowa. Nie zmienia tego faktu wydanie decyzji w sprawie restrukturyzacji zaległości podatkowych Spółki określonych decyzją z [...] r., które zostało umorzone decyzją nr [...] z [...] r. z uwagi na niedopełnienie warunków tego postępowania. Reasumując swoje ustalenia organ podatkowy stwierdził, że ponieważ egzekucja z majątku spółki okazała się całkowicie bezskuteczna, a wniosek o ogłoszenie upadłości spółki nie został zgłoszony, jak również nie wykazano majątku spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki to przeniesienie odpowiedzialności jest całkowicie zasadne. W odwołaniu od powyższych decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucając naruszenie prawa materialnego przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygniecie, błędy w ustaleniach faktycznych przez niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji lub umorzenie postępowania. W uzasadnieniu pełnomocnik podkreślił, że "organ I instancji nie wykonał obowiązków nałożonych przez organ odwoławczy, sprowadzając treść decyzji do swoistej, nieznanej polskiemu systemowi prawnemu dyskusji z argumentacją przedstawioną przez skarżącego w poprzednim odwołaniu". Nadto skarżący nie został prawidłowo zawiadomiony o terminie przesłuchania świadków, co uniemożliwiła zadawanie pytań i prawidłowe ustalenie rzeczywistego stanu rzeczy. Zaskarżoną tu decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, iż w rozpatrywanej sprawie zastosowanie znajdują uregulowania Ordynacji podatkowej w zakresie dotyczącym odpowiedzialności osób trzecich. W dalszej kolejności opisano stan faktyczny sprawy i przywołano treść art. 116 § 1 w/w ustawy. Organ podkreślił, że stan faktyczny jest bezsporny. Bezskuteczności egzekucji została potwierdzona ustaleniami dowodowymi. Dalej podkreślono, że możliwością uniknięcia odpowiedzialności jest wskazanie majątku Spółki, z którego możliwa będzie egzekucja, ale majątku pominiętego podczas prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Strona jednak tej przesłanki nie wypełniła. Nie wypełniła również przesłanki złożenia wniosku o upadłość we właściwym czasie, gdyż wniosku takiego nie złożono. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się S.P. składając w dniu [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W argumentacji podtrzymano dotychczasowe zarzuty naruszenia prawa materialnego – art. 116 § 1 O.p., przepisów prawa procesowego - art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślił, że przesłanki do ogłoszenia upadłości zaistniały [...] r., po umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego czyli w dacie kiedy nie był już członkiem Zarządu Spółki. Zarzucił też, że nie prowadzi się postępowania o przeniesienia odpowiedzialności w stosunku do pozostałych członków zarządu. Na rozprawie w dniu [...] r. skarżący wyjaśnił, że w okresie objętym skargą był jedynym członkiem Zarządu Spółki "A", a organ skarbowy prowadził egzekucję z innego rachunku bankowego niż ten, który był rachunkiem dla rozliczeń z urzędem skarbowym ("B"). Rachunek ten został zamknięty dopiero [...] r. Organ odwoławczy nie uwzględnił podniesionych zarzutów i w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje : Skarga okazała się niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przechodząc do merytorycznej oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy rozważyć kwestię istnienia przesłanek prawnych, określonych w art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 137, poz. 926 ze zm.) regulującym podstawę przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe podatnika będącego spółką kapitałową na osoby trzecie, tj. członków jej zarządu. Dopiero po rozstrzygnięciu tego zagadnienia możliwe będzie rozstrzygnięcie zasadności obciążenia odpowiedzialnością za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kw. [...] r. i I kw. [...] r. Spółki z o.o. "A" z siedzibą w P. – S.P. będącego w tym czasie jedynym członkiem jej zarządu. Przede wszystkim należy wskazać, że bezspornym w sprawie jest zaistnienie przesłanki pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu Spółki o.o. "A" w czasie powstania zobowiązania podatkowego i bezskuteczność egzekucji przeciwko Spółce. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego przesłanego do Sądu wraz ze skargą zaległości w podatku VAT zostały objęte tytułem wykonawczym [...] z [...] r. oraz [...] z [...] r., a z raportów poborcy podatkowego z [...] r. i [...] r. wynika, że od [...] r. Spółka zaprzestała prowadzenia działalności pod wskazanym adresem. W aktach rejestrowych jednak nadal adres ten widnieje jako aktualny i nigdy nie został zmieniony. Formalnie Urząd Skarbowy został powiadomiony o zaprzestaniu prowadzenia działalności przez kolejnego Prezesa Spółki [...] r. Po odwołaniu skarżącego Prezesem Zarządu został J.L., który pełnił te obowiązki do [...] r. Był on również członkiem Zarządu w okresie trzech kwartałów [...] r. W przedmiotowej sprawie przedmiotem sporu pozostaje ocena terminu zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki, który zdaniem skarżącego nie został złożony, gdyż nie było takiej potrzeby merytorycznej, a zdaniem organu podatkowego winien być złożony z końcem [...] r. Zdaniem Sądu "właściwy czas" na zgłoszenie odpowiednich wniosków w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z pkt 2 tego przepisu powinien być rozumiany, jako okres, w którym zgodnie z obowiązującymi przepisami istnieje obowiązek zgłoszenia takiego wniosku. Sąd w pełni podziela w tym przypadku pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (wyrok z dnia 3 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/GL 708/07), który przyjął, że "ustalając w rozpatrywanej sprawie zakres pojęcia "właściwy czas", użytego w treści art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej niepodobna będzie abstrahować od regulacji zawartej w art. 21 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535 z późn. zm.)". Zgodnie z powołanym przepisem (ust. 1) - dłużnik jest zobowiązany, nie później niż w terminie do dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w Sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości, (ust. 2) - jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami, (ust. 3) - osoby, o których mowa w ust. 1 i 2, ponoszą odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną wskutek niezłożenia wniosku w terminie określonym w ust. 1. W rozpatrywanym okresie (do dnia [...] r.) obowiązywał jednak analogiczny w brzmieniu art. 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.) stanowiący, że przedsiębiorca jest zobowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości (§ 1). Reprezentant przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 1 § 2 (tj. jest zobowiązany zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów, chyba, że wcześniej rozpoczął się bieg terminu określonego w § 1. Terminy określone w § 1 i 2 nie biegną, a jeżeli rozpoczęły bieg, ulegają zawieszeniu, gdy przedsiębiorca złożył podanie o otwarcie postępowania układowego ( § 3). Zdaniem Sądu należało wiec przyjąć, że "właściwy czas" na zgłoszenie wniosku o upadłość nastąpił z momentem, kiedy wartość zobowiązań spółki przekroczyła wartość jej majątku (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1287/05, gdzie Sąd wyraził pogląd, że rygor art. 5 § 1 Prawa upadłościowego jest emanacją naczelnej zasady prawa upadłościowego, tj. ochrony praw wierzycieli i jako taki powinien być interpretowany w świetle art. 116 Ordynacji podatkowej). W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe ustaliły, że co najmniej z dniem [...] r. posiadany przez spółkę majątek nie wystarczał na zaspokojenie długów. Z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że na [...] r. tylko zobowiązania krótkoterminowe wynosiły [...] zł, a aktywa wynosiły [...] zł. Kapitał własny był ujemny ([...] zł, a strata na działalności gospodarczej wynosiła [...] zł., zaś majątek Spółki wynosił ok. [...] zł. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził przy tym dodatkowo, że zwiększająca się od [...] r. strata na działalności świadczy o tym, że spółka trwale zaprzestała płacenia długów. Również potwierdza to wniosek o restrukturyzację zobowiązań podatkowych za rok [...], który został objęty wskazaną wyżej decyzją z [...] r. Zdaniem Sądu organy ustalając powyższe okoliczności słusznie skupiły się na wykazaniu pogarszającej się w [...] r. sytuacji finansowej spółki. Nie wskazały jednak w sposób wyraźny, w jakim dniu powstał obowiązek zgłoszenia wniosku o upadłość w rozumieniu ww. przepisu. Wskazują bowiem, że wniosek ten powinien być złożony w [...] r., gdyż sytuacja Spółki w tym czasie wskazywała na utratę płynności finansowej. S.P. członkiem Zarządu został [...] r. i w tym okresie był odpowiedzialny za działania Spółki. Również zapoznał się z bilansem spółki za rok [...], który datowany jest na [...] r. (brak dziennej daty sporządzenia), a zatem wszystkie przesłanki złożenia wniosku o upadłość były mu znane [...] r. Okoliczności te są niesporne. Jeżeli tak, to termin do złożenia wniosku upłynął najpóźniej [...] r. Nie można zatem uznać, że niezgłoszenie w tym dniu wniosku nastąpiło bez winy skarżącego. Pełnił on obowiązki Prezesa Zarządu do [...] r. Również w tym czasie nie uiszczono wykazane w deklaracji należności z tytułu podatku VAT za IV kw [...] r., które nie uiszczone w terminie przerodziły się w zaległość podatkową. Nie uiszczono też należności podatkowej za 1 kw. [...] r. objętej deklaracją złożoną [...] r. Z akt sprawy wynika bezspornie, wbrew twierdzeniom skarżącego i organu, że bieg terminu do zgłoszenie wniosku o upadłość rozpoczął się najpóźniej [...] r. (skoro bilans na dzień [...] r. wykazuje brak majątku niezbędnego do pokrycia zobowiązań, a został sporządzony [...] r. – ostatni dzień miesiąca, a organy nie ustaliły w sposób pewny istnienia tego typu przesłanki we wcześniejszej dacie). Zdaniem Sądu, wprawdzie przy przenoszeniu odpowiedzialności na członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 cyt. ustawy - Ordynacja podatkowa ciężar dowodu uwolnienia się od odpowiedzialności spoczywa na tym członku (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. I FSK 575/05, publ. LEX nr 250335), co jednak nie oznacza, że organy podatkowe zwolnione są z obowiązku dowodzenia wynikającego z przepisów postępowania podatkowego określonego w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej (por. oba wyroki NSA z dnia 26 października 2005 r., sygn. akt I FSK 30/05, publ. LEX nr 187813, oraz sygn. akt I FSK 192/05, publ. LEX nr 187809). Należy podkreślić, że skarżący nie kwestionuje dokonanej przez organ oceny kondycji finansowej Spółki, a wskazane przez niego działania naprawcze okazały się nieskuteczne, tym bardziej, że [...] r. została wypowiedziana umowa dzierżawy obiektów, w których prowadzono działalność gospodarczą. Powołane przepisy stanowią, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.). Skarżący chociaż postawił zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej nie wskazał jednak na czym to naruszenie miało polegać i jakich działań mających na celu wyjaśnienie sprawy organ nie podjął. Nie zażądał też uzupełnienia materiału dowodowego, ani nie składał innych wniosków dowodowych. Należy podkreślić, że w okresie objętym niniejszym postępowaniem S.P. był jednoosobowym Zarządem Spółki z o.o. "A" zatem sam ponosił odpowiedzialność za powstałe w tym czasie zaległości podatkowe i nie było innych osób, które ponosiłyby z nim tą odpowiedzialność solidarnie. Organ podatkowy swoje ustalenia dowodowe oparł na dokumentach, których wiarygodności nikt nie kwestionował, a wskazani przez skarżącego świadkowie w osobie T.L. i J.L., byli członkami zarządu w innych okresach niż skarżący. Podsumowując stwierdzić należy, iż - pomimo błędnego wskazania czasu właściwego do złożenia wniosku o upadłość - zaskarżona decyzja odpowiada prawu, gdyż w sprawie nie zaistniały przesłanki wyłączające odpowiedzialność skarżącego jako członka zarządu "A" sp. z o.o. za jej zobowiązania w podatku VAT za IV kw. [...] r. i I kw. [...] r., albowiem nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym czasie. Zdaniem Sądu orzekającego, rozstrzygającym w sprawie nie były zapisy bilansu sporządzonego na dzień [...] r., lecz data jego sporządzenia czyli [...] r. i możliwość zapoznania się z nimi przez członków zarządu. Bo chociaż [...] r. istniały przesłanki do ogłoszenia upadłości, to wiedzę o nich skarżący bezspornie posiadł [...] r., a zdarzenia gospodarcze zaistniałe po [...] r. nie wskazywały na żadną poprawę kondycji Spółki. Tym bardziej, że płatność części spornych zaległości powstała przed zapoznaniem się z bilansem za [...] r., a nic nie wskazywało, że sytuacja ulegnie poprawie. Wręcz przeciwnie wypowiedzenie umowy dzierżawy i zaleganie z kolejnymi płatnościami wskazywało na konieczność złożenia takiego wniosku. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, w tym w szczególności art. 116 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.