III SA/Gl 103/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Asesor WSA Katarzyna Golat (spr.), Asesor WSA Marzanna Sałuda, Protokolant St. sekr. sąd. Beata Jacek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Spółka jawna A. W., A. F., P. M. w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., Nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r., znak: [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r., znak: [...] ustalającą dla skarżącej – "A" Spółki jawnej A.W., A. F., P. M. - na podstawie art. 109 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) - kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2006 r., w wysokości [...] zł. Według przekazanych Sądowi akt sprawy stan faktyczny przedstawiał się następująco. W następstwie przeprowadzonej kontroli przez pracowników Urzędu Skarbowego w R. w dniach [...]-[...] r. w zakresie prawidłowości rozliczenia przez skarżącą Spółkę podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r., stwierdzono zawyżenie wykazanego w deklaracji VAT-7 za miesiąc grudzień podatku naliczonego, skutkujące zmianą rozliczenia dokonanego przez podatnika. W deklaracji tej podatnik uwzględnił podatek naliczony, wynikający z faktur o nr: [...] oraz [...], wystawionych przez K. B., odpowiednio w dniu: [...] r. i [...] r. W trakcie kontroli przeprowadzonej u wystawcy tych faktur ustalono, że K. B. nie był na dzień wystawienia przedmiotowych faktur zarejestrowany jako podatnik podatku od towarów i usług. Dnia [...] r. złożył on w Urzędzie Skarbowym w R. zgłoszenie rejestracyjne osoby fizycznej, będącej podatnikiem podatku od towarów i usług VAT-1, stanowiące podstawę zarejestrowania podatnika. Natomiast w dniu [...] r. złożył druk VAT-Z, stanowiący zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług z dniem 30 grudnia 1995 r., który stał się podstawą do wykreślenia podatnika z rejestru podatku VAT. W efekcie wskazanych ustaleń zakwestionowano wymienione faktury jako dokumenty mogące stanowić podstawę do rozliczenia podatkowego i stwierdzono, że podatnik nizasadnie odliczył od podatku należnego za grudzień 2004 r. wynikający z nich podatek naliczony. Określono – decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r., znak: [...] – zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. w wysokości [...] zł, z pominięciem podatku naliczonego, wynikającego ze wskazanych faktur, przy uwzględnieniu podatku naliczonego z przeniesienia z miesiąca poprzedniego, określonego w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r., znak: [...], w wysokości [...] zł. Wysokość określonego decyzją z dnia [...] r. podatku do przeniesienia z miesiąca poprzedniego była o [...] zł mniejsza, niż wykazana przez podatnika w deklaracji VAT-7 za listopad 2004 r. Organ drugoinstancyjny nie zakwestionował ustaleń Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. dotyczących zawyżenia przez podatnika kwoty podatku naliczonego i decyzją z dnia [...] r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] r., znak: [...]. Ponadto decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r., znak: [...] ustalono kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2006 r., w wysokości [...] zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r., Nr [...]. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r. strona żąda uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. znak: [...] w całości oraz zasądzenia od Dyrektora Izby Skarbowej w [...] kosztów postępowania na rzecz skarżącego. Skarżący zarzucił: 1. naruszenie przepisu art. 86 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez jego niezastosowanie; 2. naruszenie przepisu § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.), w wyniku jego niezastosowania; 3. naruszenie przepisu art. 17 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), poprzez jego niezastosowanie; 4. naruszenie art. 109 ust. 6 w/w ustawy o podatku od towarów i usług, w efekcie jego niewłaściwego zastosowania. Uzasadnienie skargi dotyczy zarówno decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r., znak: [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r., jak i zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r., Nr [...]. Skarżący wywodzi, że kwota zobowiązania podatkowego nie została przez skarżącego wykazana w wysokości niższej od należnej, co obala podstawę do zastosowania w sprawie przepisów art. 109 ustawy o podatku od towarów i usług, dotyczących dodatkowego zobowiązania podatkowego. Ponadto – jego zdaniem – kontrahent strony K. B. spełnił wszystkie przesłanki do uznania go za podatnika podatku od towarów i usług. Każda bowiem osoba fizyczna wykonująca samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat tej działalności, staje się podatnikiem podatku od towarów i usług. Skarżący wywodzi ponadto, że w opozycji do zasady neutralności podatku VAT, wynikającej z postanowień Szóstej Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – powszechny system podatku od wartości dodanej, ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) stoi odmowa prawa do odliczenia podatku naliczonego. Konieczność przestrzegania tej zasady w systemach prawnych państw członkowskich została zaakcentowania w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Ponadto skarżący przytoczył wyroki sądów administracyjnych zaliczające regulacje dotyczące wyjątków od realizacji zasady neutralności podatku oraz wynikające z niej prawo potrącenia podatku naliczonego do materii ustawowej (wyrok WSA w Lublinie z dnia 18.10.2006 r., I SA/Lu 225/06, Lex 236364, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12.03.2007 r., III SA/GI 614/06 niepublik.) Zaakcentował, iż istotne z punktu widzenia założeń ustawy kwestie, nie mogą być przekazane do unormowania w drodze aktów podustawowych, co wynika m.in. z art. 92 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483). Główne tezy wywodu prawnego organu drugoinstancyjnego zawartego w odpowiedzi na skargę skupiają się wokół twierdzenia, że dodatkowe zobowiązanie podatkowe, stanowi obligatoryjne następstwo ustalenia, że podatnik w złożonej deklaracji wykazał kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej. Organ podkreślił, że taka konstatacja stała się podstawą do wydania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r., znak: [...] ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r., utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r., znak: [...]. Organ w odpowiedzi na skargę nie podjął polemiki z przedstawionymi argumentami skargi, uznając że nie dotyczą one zaskarżonej decyzji, lecz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r., znak: [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. Dnia 1 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem o sygn. akt III SA/GI 1575/07 zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie z uwagi na wystąpienie w niniejszej sprawie tożsamego problemu jak w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2007 r., sygn. akt.: I FSK 1062/06, przedkładającego - na podstawie art. 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich - pytanie prejudycjalne. Dotyczyło one ustalenia: 1) Czy art. 2 ust. 1 i 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państwa Członkowskich w zakresie podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (67/227/EEC) wyłącza możliwość nałożenia obowiązku zapłaty przez podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (DZ. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), w przypadku stwierdzenia, że podatnik podatku od towarów i usług w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej? 2) Czy "środki specjalne", o których mowa w art. 27 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), z uwagi na swój charakter i cel, mogą polegać na możliwości nakładania na podatnika podatku od towarów i usług dodatkowego zobowiązania podatkowego, ustalanego decyzją organu podatkowego, w razie stwierdzenia faktu zadeklarowania przez podatnika zawyżonej kwoty zwrotu różnicy podatku albo zawyżonej kwoty zwrotu podatku naliczonego? 3) Czy w uprawnieniu przewidzianym w art. 33 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych –wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) mieści się prawo do wprowadzenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, określonego w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił wątpliwości wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyżej postanowieniu, co spowodowało wstrzymanie toku postępowania sądowego do czasu wyrażenia stanowiska przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Sąd uznał orzekanie przed rozstrzygnięciem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich byłoby bowiem przedwczesne, co czyniło celowym oczekiwanie na udzielenie przez Trybunał odpowiedzi na wskazane wyżej pytanie. Ze względu na wydanie przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku dnia 15 stycznia 2009 r., C 502/07, LEX nr 469620, postępowanie sądowe zostało podjęte postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2009 r. o sygn. akt III SA/GI 1575/07. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępnie należy wyjaśnić, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony. W związku z powyższym należy zaznaczyć, że istotną dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy jest kwestia zasadności zawieszenia postępowania sądowego. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu. Z przepisu tego wynika, że Sąd może zawiesić postępowanie ze względu na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem skorzystania z tej podstawy prawnej mającej związek z wynikiem innego postępowania, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. Obie przesłanki – zdaniem Sądu – zostały w niniejszej sprawie spełnione. Rozstrzygnięcie sprawy zależy bowiem od wyniku innego postępowania, jeśli zakończenie toku innego postępowania będzie stanowić podstawę rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku w sprawie sądowoadministracyjnej występuje tzw. zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna), czyli sytuacja, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, może przekładać się na treść rozstrzygnięcia sądowego, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez wyrażenie: "zagadnienie wstępne" w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i posiada bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy sądowoadministracyjnej, na tle której wystąpiło. Dla Sądu kwestię wstępną stanowi wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne do sformułowania wypowiedzi o tym, czy zakwestionowany w skardze akt, czynność lub bezczynność są zgodne z prawem materialnym. Celem postępowania przed sądem administracyjnym jest bowiem zbadanie legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej, tj. dokonanie analizy czy decyzja ta nie została wydana z naruszeniem prawa i rozstrzygnięcie w tym zakresie. W pojęciu legalności decyzji mieści się również analiza jej podstaw prawnych, ze względu na obowiązywanie podstawowej zasady działania organów administracji publicznej, w tym w zakresie prawa daninowego, tj. zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 i 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i uzależniającą dopuszczalność działania organu od istnienia prawnej podstawy ku temu. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy zaznaczyć, że przedmiot zaskarżonej decyzji – tj. ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego nie jest samoistną instytucją prawną. Do dnia 30 listopada 2008 r. regulował ją art. 109 ust. 4-8 ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Zgodnie z art. 109 ust. 4 -6 tego aktu w razie stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zobowiązania podatkowego niższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określał wysokość tego zobowiązania w prawidłowej wysokości oraz ustalał dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zaniżenia tego zobowiązania. W sytuacji stwierdzenia, że podatnik w złożonej deklaracji podatkowej wykazał kwotę zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określał kwotę zwrotu w prawidłowej wysokości oraz ustalał dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości odpowiadającej 30 % kwoty zawyżenia. Powyższe następstwo stosowało się odpowiednio do różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 tej ustawy, tj. wówczas, gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 tej ustawy, była w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, co rodzi prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub prawo do zwrotu różnicy na rachunek bankowy podatnika. Ustalenie przez organ 30% dodatkowego zobowiązania podatkowego stanowiło zatem następstwo nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych. Przy ocenie natury instytucji dodatkowego zobowiązania podatkowego trzeba wziąć pod uwagę, że dopiero zaistnienie tych nieprawidłowości i ich stwierdzenie warunkuje zastosowanie instytucji dodatkowego zobowiązania podatkowego. Co więcej określenie wysokości dodatkowego zobowiązania podatkowego jest uzależnione od wysokości stwierdzonej nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT. Ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego jest zatem elementem pochodnym orzekania w sprawie wymiaru podatku. Ustalenie dodatkowego zobowiązania jest ściśle uzależnione od uprzedniego stwierdzenia w deklaracji takich nieprawidłowości, które powodują konieczność określenia przez organ podatkowy zobowiązania podatkowego (kwoty zwrotu różnicy podatku) w niższej wysokości (a w wypadku kwoty zwrotu różnicy - w wyższej wysokości) od należnej. Charakter dodatkowego zobowiązania podatkowego jako konsekwencji nieprawidłowości w rozliczeniu VAT wyraża również cecha sankcyjności, którą przypisuje się dodatkowemu zobowiązaniu podatkowemu (co potwierdził m.in. Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 15 stycznia 2009 r., C 502/07, LEX nr 469620, uznając, iż: "sankcja administracyjna nakładana w przypadku stwierdzenia, że podatnik zadeklarował kwotę zwrotu różnicy podatku VAT albo zwrotu podatku naliczonego wyższą od kwoty należnej, taka jak przewidziana w art. 109 ust. 5 i 6 ustawy o podatku VAT, nie może stanowić specjalnego środka stanowiącego odstępstwo w rozumieniu art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy VAT, lecz zgodnie z tym, co stwierdzono wcześniej, stanowi środek, o którym mowa w art. 22 ust. 8 Szóstej dyrektywy VAT). Związek między decyzją wymiarową w sprawie VAT, a ustaleniem dodatkowego zobowiązania podatkowego występuje również w sferze proceduralnej. Oddaje go teza i uzasadnienie wyroku NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., I FSK 183/07, CBOSA, w którym Sąd stwierdził, że "możliwość oraz konieczność orzeczenia dodatkowego zobowiązania podatkowego pojawia się dopiero w końcowej części postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za dany okres rozliczeniowy, gdy ustalone zostaną nieprawidłowości złożonej deklaracji i określone zostaną przez organ prawidłowe wielkości tego podatku, dające dopiero podstawę do podjęcia konsekwencji w formie wymiaru zobowiązania sankcyjnego. Wskazuje to, że rozstrzygnięcie takie nie jest efektem jakiegoś postępowania w innej sprawie podatkowej, lecz rozstrzygnięciem następczym wobec ustaleń poczynionych w sprawie określenia prawidłowego wymiaru podatku od towarów i usług za dany okres rozliczeniowy, będącym jego rachunkową konsekwencją". Skoro zatem decyzja wymiarowa może zaważyć zarówno na samej dopuszczalności ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego, jak i na jego wysokości, to niewątpliwie istnieje zależność między rozstrzygnięciem w kwestii wymiaru podatku (oceną czy istnieją nieprawidłowości w tym zakresie), a rozstrzygnięciem w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Podstawowe znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy na płaszczyźnie proceduralnej ma zatem wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyroku dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/GI 1574/07. Wyrokiem tym sąd uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r. nr [...] określającą skarżącej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2004 r. w wysokości [...] zł (tj. w kwocie niższej od zadeklarowanej o [...] zł. Od tego wyroku została złożona skarga kasacyjna. Obecnie sprawa jest zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne (a takim będzie we wskazanej sprawie dopiero orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego) wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powyższe okoliczności zaważyły na konieczności ponownego zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, mimo ustania poprzedniej przesłanki zawieszenia, co czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy zaistniałej w wyniku wniesienia skargi kasacyjnej na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt III SA/GI 1574/07. Stosownie bowiem do art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Reasumując – Sąd stwierdził, że należy się opowiedzieć się za celowością czasowego przerwania postępowania podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., mimo że przepis ten stanowi wyjątek od zasady szybkości postępowania (art. 7 w/w ustawy), wobec czego orzeczono jak na wstępie. Zawieszone postępowanie sądowe, stosownie do uregulowania art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a., zostanie podjęte z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia.