III SA/Gl 106/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Protokolant Specjalista Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi A. K. – G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołań oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , Dyrektor Izby Skarbowej w K. , na podstawie przepisów art. 162 i art. 163 § 2 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze. zm. dalej powoływana jako ustawa O.p.), po rozpoznaniu wniosków o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań zawartych w pismach z dnia [...] r., odmówił A. K. - G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca 2010 r. do grudnia 2010 r. Stan sprawy przedstawia się następująco: W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wydał dla Anny K. -G. decyzje o numerach [...] od [...] do [...] w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2010r. Przedmiotowe decyzje w związku z udzielonym pełnomocnictwem z dnia [...]r. - zostały wysłane A. D. na adres: [...] , ul. [...] . Następnie - w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego - ustalono, że decyzje te zostały doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 24 czerwca 2014r. W myśl art. 223 § 2 pkt 1 O.p. odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji powinno być wniesione w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia stronie. Przewidziany ustawowo, czternastodniowy termin na złożenie odwołań od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. , upłynął zatem z dniem 8 lipca 2014r. (wtorek). W dniu [...] r., a więc po upływie wskazanego powyżej terminu, do Urzędu Skarbowego w Z. wpłynęły - złożone osobiście - wnioski o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji pierwszoinstancyjnych. Uzasadniając wnioski o przywrócenie uchybionego terminu A. K.-G. wyjaśnia, że uchybienie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. nastąpiło w sposób przez nią niezawiniony. Przedmiotowe decyzje w dniu [...] r. odebrała bowiem A. D. -jako pełnomocnik strony, ale nie przekazała mocodawcy otrzymanych decyzji, ani żadnych wiadomości o ich doręczeniu i nie podjęła także żadnych kroków w celu zabezpieczenia interesów A. K. -G. . Wiadomość o wydaniu przedmiotowych decyzji, strona powzięła dopiero w dniu 9 września 2014r. w związku z pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r. Następnie wskazała, że ustanawiając A. D. pełnomocnikiem - osobę wykonującą zawód księgowej - uważała, iż wywiąże się ona należycie ze swoich obowiązków. Natomiast A. D. - z nieznanych stronie przyczyn , nie przekazała jej otrzymanych w dniu 24 czerwca 2014r. decyzji podatkowych, ani żadnych informacji o ich odebraniu. Strona stwierdziła także, iż nic nie wie, aby A. D. podejmowała choćby jakąkolwiek próbę kontaktu z nią. Zatem uważała, że pełnomocnik przez nią ustanowiony troszczy się o jej interesy. Powołując się na orzecznictwo sadowoadministracyjne- wyrok WSA w Opolu z 12 stycznia 2012r. sygn. akt II SA/Op 528/11 - podniosła, że brak kontaktu z mocodawcą, jako przeszkoda w terminowym dokonaniu czynności, jest okolicznością związaną ze stroną - w zakresie oceny tej przeszkody organ powinien zatem uwzględnić obiektywny miernik staranności, jakiej należy wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. W ocenie strony, miała ona prawo sądzić, że pełnomocnik poinformuje ją o tak istotnych faktach, jak wydanie decyzji podatkowych i należycie zadba o jej interesy składając odwołania. W związku z powyższym stwierdziła, że w realiach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do uznania, że nie dochowała należytej staranności w celu ochrony swoich interesów. Zatem niedochowanie terminu do złożenia odwołań od decyzji podatkowych nie jest przez stronę zawinione co uzasadnia złożone wnioski. Dyrektor Izby Skarbowej w K. w dniu [...] r., nie znajdując podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od decyzji pierwszoinstancyjnych wydał zaskarżone postanowienie odmawiające przywrócenia wnioskowanego terminu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności podkreślił, że postanowieniem, nr [...] , z [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że składając odwołania pismami z [...] r. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. nr [...] od 29 do [...] z [...] . w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2010r., A. K. -G. uchybiła terminowi przewidzianemu na dokonanie tej czynności procesowej w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje jego bezskuteczność, czego następstwem jest ostateczność decyzji administracyjnej wydanej przez organ podatkowy pierwszej instancji. Jedyną możliwością zapobieżenia temu negatywnemu skutkowi uchybienia terminu jest złożenie przez stronę wniosku o jego przywrócenie, o którym mowa w art. 162 Ordynacji podatkowej. Przepis ten stanowi bowiem, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, przy czym jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Z powyższego prawa A. K. -G. skorzystała i pismami z [...] ., złożonymi w Urzędzie Skarbowym w Z. w dniu [...] r. , wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z 13 czerwca 2014r., dot. rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2010r. Wnioski te zostały załączone do odwołań od przedmiotowych decyzji organu pierwszej instancji. Organ wskazał na cztery ustawowe przesłanki przywrócenia terminu zawarte w art. 162 O.p., a to wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie braku swojej winy, dochowanie 7 dniowego terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu oraz dopełnienie jednocześnie z wniesieniem wniosku czynności, dla której termin został uchybiony. W oparciu o materiał uzyskany z postępowania odwoławczego prowadzonego w zakresie rozpatrzenia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...]r. nr [...] w przedmiocie dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika (A. K. -G. ) za miesiące lipiec-grudzień 2010r., organ stwierdził, że A. K.-G. o fakcie wydania decyzji wymiarowych wiedziała już wcześniej, ponieważ: - w dniu [...] r. zostało odebrane przez P. G. (pełnoletniego domownika) pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r. Nr [...], które zostało skierowane na adres: A. K. -G. , ul. [...], [...] Z. ; w ww. piśmie stwierdzono, że cyt. "organ podatkowy informuje, iż w dniu [...]r. zostaną wydane decyzje określające dla A. K.-G. w zakresie podatku od towarów i usług za okres od lipca do grudnia 2010r.", - w dniu [..].r. okazano - w oparciu o art. 178 O.p.- pełnomocnikowi A. K. -G. ( E. K.) akta zgromadzone w wyżej wskazanym postępowaniu zabezpieczającym, - w dniu 11 sierpnia 2014r. ponownie okazano - w oparciu o art. 178 O.p. - pełnomocnikowi A. K. -G. (E. K.) akta zgromadzone w tym postępowaniu zabezpieczającym, a dodatkowo pełnomocnik strony wykonał zdjęcia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. nr nr [...] z 13 czerwca 2014r. w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2010r. oraz strony tytułowe następnych decyzji od sierpnia do grudnia 2010r., - w piśmie z [...] r. (data wpływu do US w Z. - 25 sierpnia 2014r.) A. K.-G. wskazała, że w związku ze złożeniem odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...].r. nr [...] w przedmiocie dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika za miesiące lipiec-grudzień 2010r. uzyskała informację, że w czerwcu 2014r. zostały wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. decyzje za powyższy okres. Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że A. K.-G. już przed dniem 9 września 2014r. wiedziała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wydał w dniu 13 czerwca 2014r. decyzje w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2010r. Dalej organ wskazał, że o braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. To kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony dołożenia szczególnej staranności i oznacza, że przywrócenie terminu jest niedopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zgodnie bowiem z utrwalonym już w tym zakresie orzecznictwem sądowym od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw i w tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu z art. 162 Ordynacji podatkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 września 2013r. sygn. akt IFSK 1104/12). Przeszkody powodujące uchybienie terminu powinny mieć charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że do grupy niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi należą nadzwyczajne zdarzenia np. przerwa w komunikacji, powódź, pożar, inna katastrofa, nagła choroba strony, której przebieg nie pozwolił na wyręczenie się inną osobą. Art. 162 § 1 O.p. stanowi, że osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. W wypadku zaś, gdy wnoszącemu prośbę można przypisać chociażby winę nieumyślną, przywrócenie terminu nie jest możliwe. Zauważyć ponadto należy, że ww. przepis nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. To zaś oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2006r., sygn. akt I FSK 374/06). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy organ stwierdził, że decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] . w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2010r. zostały doręczone pełnomocnikowi Strony w dniu 24 czerwca 2014r., co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru i co nie jest w sprawie kwestionowane. Wspomniane powyżej decyzje organu pierwszej instancji zawierają prawidłowe i kompletne pouczenie co do prawa do wniesienia odwołania, w tym o czternastodniowym terminie przewidzianym ustawowo na dokonanie tej czynności procesowej. W przedmiotowych wnioskach o przywrócenie terminu do wniesienia odwołań od wskazanych powyżej decyzji strona podniosła, iż uchybienie terminu do wniesienia tych odwołań nastąpiło w sposób przez nią niezawiniony, ponieważ to ustanowiony pełnomocnik nie przekazał mocodawcy otrzymanych decyzji, ani żadnych wiadomości o ich doręczeniu, nie podjął także żadnych kroków w celu zabezpieczenia interesów mocodawcy. Organ podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się pismo z 4 grudnia 2012r., którym A. K.-G. udzieliła A. D. pełnomocnictwa do występowania przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Z. w postępowaniu podatkowym w sprawie podatku od towarów i usług od lipca do grudnia 2010r. oraz zauważył, iż to od strony zależał wybór osoby, która będzie ją reprezentować i określenie zakresu pełnomocnictwa. Zgodnie z orzecznictwem sądowym niewłaściwy z punktu widzenia interesów strony dobór osoby pełnomocnika jest również okolicznością, za którą strona ponosi odpowiedzialność (por. postanowienie NSA, sygn. I FZ 525/13 z 24 września 2014r.) Ponadto wskazał, że do przedmiotowych wniosków A. K.-G. dołączyła oświadczenia A.D. z [...]r., że nie przekazała, jako pełnomocnik A. K. -G. , odebranych w dniu [...]r. decyzji w zakresie podatku od towarów i usług, z uwagi na brak kontaktu. W ocenie organu brak możliwości kontaktu z mocodawcą nie jest okolicznością usprawiedliwiającą, ponieważ okoliczności związane z realizacją stosunku wewnętrznego pełnomocnictwa, to jest relacje między mocodawcą i pełnomocnikiem, pozostają bez wpływu na bieg terminów procesowych (por. postanowienie NSA, sygn. II GZ 523/14 z 23 września 2014r.). W ocenie organu bez znaczenia pozostaje okoliczność, że pełnomocnik - co wskazał w oświadczeniach z 11 września 2014r. - miał trudności w skontaktowaniu się z mocodawcą. Okoliczności podane we wnioskach z [...] r. o przywrócenie uchybionego terminu nie wskazują zdaniem organu na to, że A. K.-G. użyła możliwie największego wysiłku umożliwiającego jego zachowanie oraz że uchybiła terminowi do wniesienia odwołania z powodu okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności. Biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego podmiotu należycie dbającego o własne interesy, nie jest więc możliwe uznanie, że strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skoro zaś strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od wskazanej powyżej decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, to wniosek o przywrócenie tego terminu rozstrzygnięto negatywnie. Pełnomocnik strony złożył na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 162 § 1 O.p, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołań bowiem strona dopuściła się uchybienia terminu ze swojej winy, gdyż nie wykazała, że dołożyła należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (złożenia odwołania), podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do uznania, iż Strona uprawdopodobniła, że nie ze swojej winy nie dochowała terminu, - art. 187 § 1 i 191 OP, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na nieuwzględnieniu całokształtu stanu faktycznego sprawy oraz na błędnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności nie przesłuchanie w charakterze świadków A.D. oraz P. G. i w konsekwencji podjęcie rozstrzygnięcia opartego na niepełnym materiale dowodowym, - art. 121 § 1, 122, 180 § 1, 187 § 1 i 191 OP., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ pomimo zasady prawdy materialnej nakładającej na organ podatkowy obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych organ podatkowy zaniechał podjęcia działań mających na celu weryfikację okoliczności uchybienia przez Stronę terminowi do wniesienia odwołań oraz przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, która w świetle postępowania dowodowego przybrała cechy oceny dowolnej, przeprowadzonej w sposób niepozwalający na wyciągnięcie prawidłowych wniosków, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie iż Strona zapoznała się z pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r., odebranego przez pełnoletniego domownika P.G. oraz, że powzięła wiadomość o wydaniu decyzji w toku postępowania zabezpieczającego, a także że pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą A. D. nie obejmowało postępowania odwoławczego i w związku z tym nie zadbała o należyte pełnomocnictwo, podczas gdy organ podatkowy nie zgromadził całego materiału dowodowego (nie dokonano przesłuchania w charakterze świadka P. G. ) i dokonał błędnej oceny opartej na niepełnym materiale dowodowym, naruszenie interesu prawnego strony poprzez bezzasadne uznanie, że strona ponosi winę za uchybienie terminowi do wniesienia odwołań. W związku z powyższym pełnomocnik strony wniósł o : - uchylenie zaskarżonej decyzji (winno być postanowienia) Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika według norm przepisanych. Dodatkowo wniósł o przesłuchanie w charakterze świadków P. G. i A.D. . W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, a odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdził, że w pełni podtrzymuje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Powtórzył motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej w skrócie p.p.s.a. ). Ponadto sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana : z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa , dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.). Oceniając zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że wydane rozstrzygnięcie jest prawidłowe, bowiem nie można organowi zarzucić naruszenia przepisów prawa procesowego. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez ten organ argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa są całkowicie chybione. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. . (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość postanowienia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. , którym odmówiono skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] r., w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lipca do grudnia 2010 r.j Sąd administracyjny rozpoznając skargę obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać czy rzeczywiście decyzja organu pierwszej instancji została prawidłowo doręczona. Prawidłowość dokonania czynności materialno-technicznych (jakimi są doręczenia) powinna przed postępowaniem sądowoadministracyjnym podlegać ocenie organów - w postępowaniu administracyjnym i Sądu - w trybie sądowoadministracyjnym. Tak więc związana z tym dokumentacja winna być pełna, czytelna, pozbawiona wszelkich uproszczeń, pominięć i braków, które niweczyłyby możliwość przeprowadzenia wnioskowań, o których wyżej mowa. Bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest skuteczne (tj. zgodne z prawem) doręczenie ówczesnemu pełnomocnikowi skarżącej A. D. decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Korespondencja w tej sprawie została wysłana przez pocztę na wskazany adres pełnomocnika i odebrana przez osobiście w dniu 24 czerwca 2014 r. Fakt doręczenia decyzji w tym dniu wynika z akt administracyjnych. Organ podatkowy prawidłowo zatem ustalił, że wobec doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji w dniu [...] r., termin do złożenia odwołań upływał z dniem 8 lipca 2014 r. O przesłankach przywrócenia terminu stanowi art. 162 O.p. Zgodnie z art. 162 § 1 tej ustawy w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z kolei, art. 162 § 2 O.p ustawy stanowi, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Należy przy tym wskazać również na treść art. 163 § 2 O.p, zgodnie z którym w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Sąd w niniejszej sprawie nie podziela zarzutu pełnomocnika skarżącej, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 162 O.p. przez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji odmowę przywrócenia terminu z powodu braku uprawdopodobnienia braku winy w jego uchybieniu w okolicznościach niniejszej sprawy. Powołany wyżej art. 162 O.p. przewiduje cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie. Po pierwsze przywrócenie terminu jest uzależnione od uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. Druga przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. Trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. Sąd podziela stanowisko organu co do stwierdzenia, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w dochowaniu terminu do wniesienia odwołań. Zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w doktrynie utrwalony jest pogląd, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy należy pojmować w sposób obiektywny. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się przykładowo przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. A zatem chodzi tu o okoliczności wyjątkowe, które uniemożliwiły dochowanie terminu. Uchybienie terminu przez pełnomocnika wywołuje negatywne skutki dla reprezentowanego. Pełnomocnik skarżącej w złożonym oświadczeniu powołuje się na niemożność przekazania decyzji swojej mocodawczyni z uwagi na brak z nią kontaktu. W dniu odebrania decyzji organu tj. [...] r. A. D. powiadomiła organ, że od dnia [...] r rezygnuje z funkcji pełnomocnika. Jednak wzajemne relacje skarżącej i jej pełnomocnika w osobie A. D. nie mogą mieć wpływu na bieg terminów procesowych i terminowość podejmowanych czynności. Ta okoliczność nie ma w rozpatrywanej sprawie znaczenia, jeżeli bowiem organ prawidłowo skierował przesyłkę do pełnomocnika, to późniejsze powiadomienie organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa pozostaje bez wpływu na prawidłowość doręczenia (por. post. NSA z 28 sierpnia 2013 r., sygn.. I FSK 1231/13). Należy wskazać, że przywracanie terminu w trybie art. 162 ustawy O.p. nie jest przedmiotem uznania administracyjnego. Organ podatkowy ma obowiązek przywrócenia terminu, jeżeli zachodzą wszystkie przesłanki, o których mowa w tym przepisie. Należy zauważyć, że uprawdopodobnienie nie oznacza udowodnienia, nie musi dawać pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie wbrew zarzutom pełnomocnika skarżącej, brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania nie został uprawdopodobniony. W szczególności organ w zaskarżonym postanowieniu wskazuje na korespondencję z dnia skierowaną w postepowaniu zabezpieczającym bezpośrednio do strony, a skutecznie odebraną 17 czerwca 2014 r. przez dorosłego domownika, z której wynika, że o decyzjach organu skarżąca wiedziała lub mogła wiedzieć zwłaszcza, że w postępowaniu zabezpieczającym również ustanowiła pełnomocnika, który nie tylko w dniu 23 lipca 2014 r. zapoznał się z aktami, ale nawet wykonał zdjęcia decyzji organu z [...] r. w dniu [...] r. Ponadto skarżąca w korespondencji z [...] r. potwierdziła fakt powzięcia informacji o decyzjach organu z 13 czerwca 2014 r. Zupełnie niewiarygodne i nieracjonalne jest zaniechanie przez skarżącą kontaktu z A. D. w tak długim czasie w sytuacji, w której wiedziała o stanie zaawansowania postępowania podatkowego, a przy tym podjęła środki prawne przysługujące jej w postepowaniu zabezpieczającym. Tym samym skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, ponieważ postępowanie skarżącej odbiega w ocenie Sądu od zachowania reguł staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że trafne są twierdzenia Dyrektora Izby Skarbowej w K. , iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uprawdopodobnienia istnienia niezawinionej przyczyny uchybienia terminowi. W tym stanie sprawy uznać należało, iż wnioski jakie wyprowadził organ podatkowy z treści zebranego w sprawie materiału dowodowego są logiczne i pozostające w zgodzie z zasadami doświadczenia życiowego oraz przywołaną argumentacją prawną. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.