III SA/Gl 1129/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2020 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej określany jako: organ odwoławczy, GITD), po rozpatrzeniu odwołania M. J. (dalej określanego jako: strona, skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej określanego skrótem [...]) z [...] r., nr [...], nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2.000 zł - utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096, dalej określanej skrótem K.p.a.), art. 4 pkt 22 lit.d oraz lit.t, art. 39a, art. 39j, art. 39k, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 art. 92c ust. 1 i ust. 1a ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 58, dalej określanej skrótem u.t.d.) oraz Ip. 4.4 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy i argumentację prawną. Wyjaśnił, że organ I instancji jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia wskazał ustalone naruszenia tj.: wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy oraz wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę nie posiadającego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Podkreślił, że 19 kwietnia 2019 r. w L. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki Opel o nr rej. [...] przeprowadzona przez funkcjonariuszy policji. Kontrolowanym pojazdem kierował skarżący, wykonujący przewóz we własnym imieniu. Pojazdem wykonywano okazjonalny przewóz osób. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. W konsekwencji pismem z 29 kwietnia 2019 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu, które zakończyło się wydaniem przez [...] decyzji nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 2.000 złotych. Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego złożył odwołanie zarzucając jej naruszenie: - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności nieustalenie, czy czynności podjęte przez stronę nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej oraz czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili kontroli; - art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności pominięcie zeznań strony w zakresie współpracy z ,,A’’ sp. z o.o. sp. k., co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za ewentualne naruszenia; - art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego nieustalenie, czy doszło do wykonywania transportu drogowego; niezwrócenie się do Urzędu Miejskiego w S. o sprawdzenie, czy skarżący nie dysponuje ważnymi zaświadczeniami: lekarskim i psychologicznym, - naruszenie art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.2 załącznika nr 4 do tej ustawy polegające na wymierzeniu stronie kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym nie musiał legitymować się ww. orzeczeniem. - naruszenie art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z Ip. 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy polegające na wymierzeniu stronie kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym nie był obowiązany legitymować się ww. orzeczeniem, - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust 3 u.t.d. polegające na wymierzeniu skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej 12.000 zł - decyzją nr [...] w kwocie 12.000 zł oraz niniejszą decyzją - za naruszenie ujawnione podczas jednej kontroli przeprowadzonej w dniu 19 kwietnia 2019 r. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie tej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania i utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Wyjaśnił, że postępowanie toczy się wobec strony jako podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., zgodnie z którym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych. Zgodnie z art. 92a ust. 8 ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Zaznaczył przy tym, że treść art. 92a ust. ust. 2, 4 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. Dalej organ wyjaśnił, że zastosowania w sprawie nie znajdą również art. 189e i art. 189f K.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 K.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. W ocenie organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania stosownych badań lekarskich i psychologicznych. Bowiem w dniu kontroli drogowej wykonywał przewóz okazjonalny we własnym imieniu. Usługę przewozu zamówił pasażer za pośrednictwem aplikacji [...], za która została przez pasażera wniesiona opłata. Tym samym była to usługa odpłatna. Niewskazanie przez skarżącego jakiegokolwiek dowodu na potwierdzenie, że wykonywał przewóz w imieniu i na rzecz innego podmiotu powoduje przypisanie mu odpowiedzialności za wykonanie usługi. W konsekwencji, w związku z tym, że kierowca wykonywał przewóz okazjonalny osób powinien się legitymować zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencją na wykonywanie przewozu drogowego osób. Organ podkreślił, że [...] to aplikacja służąca wyłącznie do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania bezgotówkowo opłaty za przejazd. Korzystający z aplikacji [...] kierowcy, realizując zamówione za jej pośrednictwem zlecenia na przewozy osób, pełnią rolę wykonawców przewozu. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wbrew przekonaniu strony częstotliwość realizacji przewozów okazjonalnych nie ma wpływu na uznanie, że przewóz spełnia przesłanki przewozu okazjonalnego. Dalej organ wyjaśnił, że jak wynika z art. 39j ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Ponadto z mocy art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Tymczasem ze sporządzonego w dniu 19 kwietnia 2019 r. protokołu wynika, że skarżący badań tych nie posiadał. Natomiast jak wynika z zebranego materiału dowodowego, skarżący był jednocześnie kierowcą i osobą wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. Stąd za brak tych badań zasadnie organ pierwszej instancji nałożył na skarżącego karę 2.000 zł. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów z odwołania i stwierdził, że są one niezasadne. Skarżący dokonał we własnym imieniu usługi przewozu, której świadczenie wymaga posiadania licencji uprawniającej do wykonywania przewozu osób. Nie był to także przewóz, który by spełniał wymogi przejazdu okazjonalnego, ani nie była to usługa jednorazowa. Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego w zakresie nieustalenia przez organ okoliczności, czy wykonywane przez skarżącego czynności nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, a także braku weryfikacji, czy skarżący w dniu kontroli posiadał status przedsiębiorcy, organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalenie to było nieistotne dla sprawy. Wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło nawet wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej lub rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, lecz faktycznie świadczy odpłatnie usługę przewozu osób lub rzeczy (nawet jednorazowo) odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie zostało udowodnione, że strona faktycznie wykonywała działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d. ustawy o transporcie drogowym. Skoro czynności podejmowane przez skarżącego mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., to skarżący był obowiązany do legitymowania się w chwili kontroli orzeczeniem lekarskim i orzeczeniem psychologicznym. Ustawodawca wskazał w ustawie o transporcie drogowym wprost w art. 39m, że wymagania, o których mowa w art. 39a-391, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Celem badań lekarskich jest stwierdzenie istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych, natomiast celem badań psychologicznych jest stwierdzenie istnienia lub brak przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Wreszcie, w ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Powołany przepis pozwala na uniknięcie odpowiedzialności wówczas, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Jednak przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej, lecz do sytuacji wyjątkowych, np. będących rezultatem siły wyższej. Jednak podmiot wykonujący przewozy powinien wykazać, że przesłanki wymienione w tym przepisie miały miejsce, co jednak nie zostało uczynione. W odwołaniu strona nie przedłożyła dowodów świadczących o istnieniu takich przesłanek. Ponadto odpowiedzialność osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., nie jest oparta na zasadzie winy. Zatem przytoczony przepis pozwala na uniknięcie odpowiedzialności wówczas, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Jednakże zebrany materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego, wręcz przeciwnie, to na skarżącym ciążyły obowiązki, które nie zostały wypełnione i tym samym do stwierdzonych naruszeń doszło na skutek braku odpowiedniego działania z jego strony. Gdyby strona uzyskała odpowiednie orzeczenia lekarskie przed przystąpieniem do wykonywanego przewozu, to nie doszłoby do stwierdzonych naruszeń z dnia kontroli. Zatem brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania. Na koniec organ stwierdził, że postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł skarżący. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; 2) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust 1, art. 92a ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.2. załącznika nr 4 do ustawy, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniem; 4) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1, art. 92a ust 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy, polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d., w związku z czym skarżący nie był obowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniem; 5) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; 6) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji [...]; 7) naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął podniesione zarzuty, w zasadzie powielając argumenty przytoczone już w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, jako pozbawionej podstaw. Podtrzymał w całości swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej określnej skrótem P.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ze stanu faktycznego ustalonego przez organy i w istocie skuteczne nie podważonego przez skarżącego wynika, że 19 kwietnia 2019 r. skarżący przewiózł pasażera na terenie L. Przejazd ten został zamówiony przez pasażera za pomocą aplikacji telefonicznej o nazwie własnej "[...] ([...])", która skojarzyła go z kierującym, który również korzystając z tej aplikacji telefonicznej [...], uzyskał informację o potrzebie wykonania przewozu. Pasażer oraz kierujący (tj. skarżący) wcześniej się nie znali. Pasażer zrealizował płatność za przejazd za pomocą aplikacji telefonicznej w ten sposób, że jego rachunek bankowy został obciążony odpowiednią opłatą za przejazd, skalkulowaną przez aplikację (program informatyczny) oraz pobraną na rzecz [...] spółki będącej właścicielem platformy [...]. W trakcie kontroli nie przedstawił kontrolującymi orzeczenia psychologicznego i orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Z kolei fakt zamówienia usługi przez aplikacje [...] potwierdził swoim zeznaniem znajdującym się w aktach sprawy pasażer. Nie negował tego faktu także skarżący. Z tego względu podnoszone przez niego zarzuty dotyczące braku dokonania przez organy weryfikacji jego statusu jako przedsiębiorcy, uznać należy za niezasadne. Organy prawidłowo ustaliły ww. okoliczność na podstawie oświadczeń skarżącego, złożonych po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zawartych w protokołach czynności procesowych, opatrzonych jego czytelnym podpisem, względem których nie złożył on zastrzeżeń. Nie zasługuje także na akceptację argumentacja skarżącego, zgodnie z którą organ powinien był poszukiwać ewentualnych orzeczeń w Urzędzie Miejskim w S. O tym, czy takie orzeczenia istnieją, czy skarżący poddał się badaniom on sam powinien wiedzieć najlepiej i sam powinien je przedstawić do akt sprawy. Nic takiego nie uczynił. Trafnie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że zasada oficjalności postępowania dowodowego nie oznacza, że w jego toku strona może zachowywać się biernie, ponieważ to na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń z których wywodzi ona określone, korzystne dla siebie skutki prawne. Zasada określona w art. 77 § 1 K.p.a., nie może być tak rozumiana, iż nawet jeśli strona ma w sprawie interes prawny, niezależnie od tego, czy działa osobiście, czy też przez pełnomocnika, to organ administracji publicznej ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności leżących w interesie strony. Jak wyżej wskazano skarżący nie przedstawił ważnych badań, nie przedstawił także umowy wiążącej go z bliżej nieznaną organom osobą fizyczną lub prawną, a która powiązała skarżącego z zarządzającym aplikacją [...]. To organ dołączył do akt dostępne w Internecie, a wiec i dla skarżącego, Ogólne Warunki dla kierowców korzystających z aplikacji [...]. Fakt wykonania i warunki przewozu na trasie opisanej w protokole kontroli potwierdził przesłuchany w charakterze świadka pasażer, który zamówił usługę i który potwierdził dokonanie płatności z wykorzystaniem aplikacji [...]. Wobec powyższego sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie właściwie oceniono cały materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Ra jeszcze należy podkreślić, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jak zdaje się to wywodzić skarżący. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej. Wbrew twierdzeniu skarżącego, odniósł się również wyczerpująco do zarzutów podniesionych w odwołaniu, (które stanowiły jedynie polemikę z ustaleniami organu I instancji), szczegółowo i logicznie uzasadniając tok rozumowania, który doprowadził do wyżej opisanych wniosków. W konsekwencji za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. W rozpatrywanej sprawie organy wymierzyły i nałożyły na skarżącego łączną karę w wysokości 20000 zł. na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d., na którą składały się: kara 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (na mocy art. 92a ust. 2 i 4 u.t.d. i załącznika nr 4 lp. 4.2.) oraz kara 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (na mocy art. 92a ust. 2 i 4 u.t.d. i załącznika nr 4 lp. 4.3.). Zgodnie zaś z art. 92a ust. 2 u.t.d., wedle którego zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, (tj. osoba fizyczna uprawniona do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu mikroprzedsiębiorcy), a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Obowiązki lub warunki przewozu drogowego, o których mowa powyżej, precyzuje z kolei art. 4 pkt 22 u.t.d., definiujący je jako obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d. oraz z innych, wymienionych tam aktów prawa krajowego i wspólnotowego. Z kolei wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do ustawy, o czym stanowi art. 92a ust. 8 u.t.d. Wskazać także należy, ze zgodnie z art. 3 ust. 2 u.t.d. do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Zatem przepisy u.t.d. znajdują zastosowanie wobec podmiotów niebędących przedsiębiorcami, które dokonują przewozów drogowych w rozumieniu tej ustawy. Z kolejnych przepisów ustawy o transporcie wynika, że: krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów (...), na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 1); niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - oznacza każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie warunki określone w lit. a-d tego przepisu (art. 4 pkt 4); przewóz drogowy oznacza transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. nr 561/2006 (art. 4 pkt 6a); przewóz okazjonalny oznacza przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 11). W okolicznościach niniejszej sprawy istniały zatem podstawy do uznania, że wykonywany przez skarżącego przewóz miał charakter odpłatny. To, że płatności nie dokonano bezpośrednio na rzecz kierowcy, lecz poprzez obciążenie rachunku bankowego pasażera na skutek akceptacji warunków określonych w aplikacji [...], nie ma dla sprawy istotnego znaczenia. Sam przewóz nosił bowiem znamiona odpłatnego i został wykonany na zlecenie pasażera. Do realizacji usługi doszło na skutek skorzystania przez pasażera i skarżącego (kierowcę) z aplikacji telefonicznej [...], służącej do organizowania usług przewozu. Zasady działania ww. aplikacji znali zarówno pasażer jak i skarżący. Obaj z niej korzystali. Dzięki niej doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem. Przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację [...] ma charakter zorganizowany i ciągły, a usługa była przez skarżącego świadczona jako wykonawcę przewozu we własnym imieniu. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 20 grudnia 2017 r. C-434/15; publ.: http://curia.europa.eu/juris). [...].eu, na rzecz której to platformy internetowej zrealizowana została opłata za przewóz, nie był przedsiębiorcą wykonującym przewóz, lecz podmiotem udostępniającym aplikację służącą skojarzeniu podmiotów, które świadczą tego rodzaju usługi z ich potencjalnymi klientami. Działanie skarżącego mieściło się zatem w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego osób, niezależnie od tego ile razy skarżący świadczył w ten sposób usługi przewozu. Usługa, realizowana przy wykorzystaniu aplikacji [...], która polega na odpłatnym umożliwianiu skojarzenia kierującego i pasażera, powinna być zatem uznana za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że z przepisów ustawy o transporcie nie można wyprowadzić wniosku, by przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlegał sankcji tylko wtedy, gdy przewoźnik prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej (por. wyroki NSA: z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. II GSK 670/08; z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. II GSK 701/17). Wobec powyższego w pełni zasadne było stanowisko organu, że wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło także wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej, lecz faktycznie świadczy odpłatną usługę przewozu osób (nawet jednorazowo), odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 utd. Bez znaczenia pozostaje zatem to, czy skarżący formalnie posiadał status przedsiębiorcy i czy jego działalność została zgłoszona do właściwej ewidencji, albo jaki jest zakres działalności. Dalej podkreślić należy, że osoba wykonująca przewóz ma obowiązek posiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, co wynika wprost z regulacji art. 39a ust. 3, art. 39j ust. 1 i 3, art. 39m u.t.d..W okolicznościach niniejszej sprawy organy prawidłowo przyjęły, że skarżący wykonywał zarobkowy przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., bez wymaganego prawem orzeczenia lekarskiego. Jego zachowanie, tj. realizowany przewóz drogowy, wyczerpywało zatem znamiona naruszeń określonych w art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. w zw. z lp. 4.2 załącznika nr 4. Zgodnie z art. 39j ust. 1 i 3 u.t.d., przeprowadzenie względem kierowcy wykonującego przewóz drogowy, badań lekarskich w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami winno być przeprowadzone w oparciu o przepisy rozdziału 12 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 341). Badania te wykonywane są co 5 lat (do czasu ukończenia przez kierowcę 60 lat), o czym stanowi art. 39j ust. 4 pkt 1 u.t.d. Analogiczny wymóg dotyczący badań psychologicznych reguluje art. 39k u.t.d., wskazujący w ust. 1, że są one wykonywane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skoro więc w sprawie ustalono, że skarżący w dniu kontroli wykonywał zarobkowy przewóz drogowy, nie legitymując się przy tym aktualnymi badaniami lekarskimi i psychologicznymi, to zasadny jest wniosek, że naruszył on ww. warunki przewozu drogowego, w związku z czym podlega karze pieniężnej na zasadzie wyżej cytowanego art. 92a ust. 2 i 8 u.t.d. W związku zaś z tym, że wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który: nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, sankcjonowane jest odpowiednio w punktach 4.2. i 4.3. załącznika nr 4, karą w wysokości 1.000 zł za każde naruszenie, zasadnie wymierzono względem skarżącego karę w łącznej wysokości 2.000 zł. Zauważyć także należy, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki opisane art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., tj. że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł on przewidzieć. W ocenie sądu, skarżący nie dochował należytej staranności podejmując się świadczenia usług transportowych w ramach platformy [...], tj. nie zweryfikował jakie obowiązki prawne w związku z tym na nim ciążą oraz jakie wymagania ustawowe i formalne musi spełniać. Takie zaś zachowanie nie wyczerpuje przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Tym bardziej, że skarżący dysponował Ogólnymi Warunkami dla kierowców oraz pasażerów, z których wynika m.in., że kierowcy [...] świadczą usługi transportowe w sposób niezależny (osobiście lub za pośrednictwem przedsiębiorstwa) jako podmioty prowadzące działalność gospodarczą i zawodową (pkt 1.1. Ogólnych Warunków dotyczących Pasażerów) oraz, że kierowcy zapewniają, że będą świadczyć usługi transportowe zgodnie z Ogólnymi Warunkami, umową oraz przepisami ustawowymi i wykonawczymi obowiązującymi w państwie, w którym świadczone są usługi transportowe oraz, że ponoszą pełną odpowiedzialność za wszelkie naruszenia lokalnych przepisów ustawowych i wykonawczych, które mogą wynikać ze świadczenia usług transportowych (pkt. 4.1. Ogólnych Warunków dotyczących Kierowców). Ponadto w pkt. 4.2. tych warunków wskazano, że kierowcy muszą posiadać wszystkie licencje, zezwolenia, ubezpieczenie samochodu, ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej, rejestracje, certyfikaty i inne dokumenty wymagane w danej jurysdykcji do świadczenia usług transportowych oraz, że ich obowiązkiem jest utrzymanie ważności wszystkich ww. dokumentów. Zatem wydana w sprawie decyzja znajduje oparcie tak w normach przepisów prawa materialnego jak i oparta została na wyczerpująco ustalonym stanie faktycznym, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym i wyczerpującym materiale dowodowym. Przeciwstawne temu wnioskowi twierdzenia skarżącego nie zastały w żaden sposób sprecyzowane przez wskazanie dowodów, które w jego ocenie należałoby dodatkowo przeprowadzić, za wyjątkiem wywiadu w Urzędzie Miejskim w S., Dlatego trudno szczegółowo odnieść się do wywiedzionego w tym zakresie zarzutu, tym bardziej, że materiał dowodowy, w ocenie sądu był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych, w tym tych mających znaczenie z punktu widzenia stosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Skarga, poza ponownie zaprezentowaną w niej polemiką z ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Trafnie również organ odwoławczy uznał, że kara administracyjna została nałożona na skarżącego w oparciu o art. art. 92a ust. 2 u.t.d. doszło bowiem do naruszenia obowiązków związanych z przewozem drogowym przez skarżącego nie jako wykonawcy przewozu, lecz innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa we wskazanym powyżej ust. 2, a także wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do ustawy. Dlatego zarzut dotyczący naruszenia art. 92a ust. 3 u.t.d. okazał się niezasadny. W wyniku dokonanej kontroli, Sąd doszedł zatem do wniosku, że w zaistniałym stanie faktycznym nie nastąpiło naruszenie powołanych w skardze przepisów prawa, a zatem wszystkie podniesione w skardze zarzuty, okazały się niezasadne. Sąd zaś nie doszukał się innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.