III SA/Gl 1216/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi E.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odmowy uchylenia decyzji ostatecznej) oddala skargę. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Skarbowego w T. w "A" ustalono, iż podatnik ujął w rejestrze zakupów i odliczył w deklaracji VAT-7 odpowiednio za luty, marzec i kwiecień 1998 roku podatek naliczony wynikający z faktur nr [...] z dnia [...] roku w wysokości [...] zł, nr [...] z dnia [...] roku w wysokości [...] zł, nr [...] z dnia [...] roku w wysokości [...] zł oraz nr [...] z dnia [...] roku w wysokości [...] zł, wystawionych przez firmę "B". Powyższe faktury nie zostały potwierdzone kopią u sprzedawcy, jak również nie zostały zaewidencjonowane w rejestrze sprzedaży VAT. Ponadto z informacji Urzędu Skarbowego w C. wynika, iż Z.J. nie złożył deklaracji VAT-7 za luty, marzec i kwiecień 1998 roku. W związku z powyższymi ustaleniami w dniu [...] roku organ pierwszej instancji wydał decyzje określające zobowiązanie za okres od lutego do kwietnia 1998 roku w podatku od towarów i usług wraz z zaległościami w tym podatku oraz odsetkami za zwłokę. Izba Skarbowa w K. w postępowaniu odwoławczym, decyzjami ostatecznymi z dnia z dnia [...] roku znak: [...] utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] roku Nr [...] określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 1998 roku w wysokości [...] zł, zaległość w tym podatku wyniosła [...] zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł, decyzją z dnia [...] roku znak: [...] uchyliła w całości decyzję Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] roku znak: [...] i określiła za miesiąc marzec 1998 roku zobowiązanie w podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł, zaległość w tym podatku w wyniosła [...] zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł, decyzją z [...] roku znak: [...] utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] roku Nr [...] określającą zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 1998 roku w wysokości [...] zł, zaległość w tym podatku w wysokości [...] zł oraz odsetki za zwłokę w wysokości [...] zł. Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2003 roku sygn. akt I SA/Ka 2971/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach uznał, że wskazana decyzja za miesiąc kwiecień 1998r. nie narusza prawa i skargę podatnika oddalił. Pismami z dnia [...] roku E.K. złożył wnioski o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyżej wskazanymi decyzjami wskazując przesłankę wznowienia postępowania w postaci zaistnienia nowych okoliczności i nowych dowodów w sprawie w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, iż w jej ocenie zaistniały nowe okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania i uchylenie wskazanych decyzji ostatecznych, gdyż decyzje te zostały wydane z pominięciem istotnych w sprawie i istniejących w chwili wydania tych decyzji okoliczności oraz dowodów, czym naruszono przepis art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W szczególności pozbawiono podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę "B" z powodu braku ich kopii u wystawcy, jak też nie zaewidencjonowania i nie wykazania ich w deklaracjach VAT-7 co było spowodowane kradzieżą dokumentacji. Z.J. w piśmie z dnia [...] roku oświadczył, iż faktury stanowiące podstawę wydania zaskarżonych decyzji mogły nie zostać skradzione z jego biura w T., jak wcześniej sądził, lecz zostały prawdopodobnie zabezpieczone przez Centralne Biuro Śledcze, a następnie przesłane do Komendy Rejonowej Policji w W., Wydziału do spraw Przestępczości Gospodarczej, gdzie najprawdopodobniej znajdują się nadal. Oświadczenie to, w ocenie strony jest nową okolicznością nie znaną organowi II instancji w momencie wydania decyzji. Natomiast kopie faktur będące w posiadaniu Policji, stanowią nowe dowody w sprawie, które istniały w dniu wydania decyzji. Nadto nie uiszczenie przez kontrahenta podatnika podatku należnego nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż dla odliczenia podatku naliczonego istotne jest tylko posiadanie kopii faktur. Postanowieniem z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w K. wznowił postępowanie w powyższej sprawie. Pismem z dnia [...] roku Skarżący, podtrzymując w całości złożone uprzednio wnioski, wniósł by organ zwrócił się do Komendy Rejonowej Policji w W., Wydział Przestępczości Zorganizowanej o wydanie kopii faktur wystawionych przez firmę "B" w W. W odpowiedzi na pismo Dyrektora Izby Skarbowej odnośnie żądania Skarżącego z dnia [...] roku Naczelnik Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Centralnego Biura Śledczego KGP w W. pismem z dnia [...] roku poinformował, iż Centralne Biuro Śledcze Komendy Głównej Policji i Komenda Rejonowa Policji W. II nie posiada przedmiotowych faktur, a wszystkie dokumenty zabezpieczone podczas podejmowanych w przeszłości wobec Z.J. czynności policyjnych przez Zarząd Biura Śledczego Komendy Głównej Policji mogą znajdować się w Sądzie Rejonowym W., który rozpoznawał sprawę. Pismem z dnia [...] roku Prezes Sądu Rejonowego dla W. we W. odpowiadając na pismo Dyrektora Izby Skarbowej, poinformował, iż przed Sądem Rejonowym dla W. rozpoznawana była sprawa o sygn. [...], w której jednym z oskarżonych był Z.J. a akta te można przejrzeć w sekretariacie Wydziału. W dniu [...] roku pracownicy Izby Skarbowej w K. zapoznali się z aktami sprawy w Sądzie Rejonowym we W. i nie stwierdzili kopii przedmiotowych faktur, równocześnie w piśmie z dnia [...] roku przewodnicząca [...] Wydziału Karnego Sądu Rejonowego dla W. poinformowała, iż sprawa dotyczyła czynów zarzuconych Z.J. popełnionych w okresie od maja 2001 roku do września 2002 roku. W dniu [...] roku Skarżący złożył do akt sprawy pismo Komendy Miejskiej Policji z dnia [...] roku, w którym wskazano, iż w dzienniku korespondencyjnym za 1998 rok odnotowano wpływ materiałów z Komendy Rejonowej Policji w W. dotyczących przesłuchania przedstawiciela firmy "A" w T., które po wykonaniu zleconych czynności odesłano do II KRP w W., oświadczenie Z.J. z dnia [...] roku odnośnie przedłożenia kserokopii pisma z dnia [...] roku z Komendy Rejonowej Policji w W. do Komendy Rejonowej Policji w T., kserokopię pisma z dnia [...] roku z Komendy Rejonowej Policji w W., informującego o zabezpieczeniu w toku czynności procesowych u podejrzanego trzech faktur oraz zawierającego prośbę o dokonanie przesłuchania przedstawiciela firmy "A" na okoliczność wykonania robót wskazanych w fakturach nr [...] z dnia [...] roku, nr [...] z dnia [...] roku, nr [...] z dnia [...] roku. W wyniku analizy zgromadzonych dowodów Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując sprawę w pierwszej instancji uznał, iż nie mogą one stanowić podstawy do uchylenia decyzji ostatecznych z dnia [...] roku, z dnia [...] roku i z dnia [...] roku, w związku z czym decyzją z dnia [...] roku, wydaną po wznowieniu postępowania, nie stwierdził istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i odmówił uchylenia decyzji ostatecznych Izby Skarbowej w Katowicach Ośrodek Zamiejscowy w B. w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące luty 1998 roku, marzec 1998 roku i kwiecień 1998 roku. Pismem z dnia [...] roku Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia i uzupełnienia materiału dowodowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 roku poprzez odmówienie uchylenia decyzji w sprawach, w których wznowiono postępowania, w sytuacji posiadania dokumentów świadczących o istnieniu nowych dowodów, które istniały w momencie wydania tychże decyzji, art. 122, art. 180 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego, art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 roku w związku z przepisem art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, póz. 50 ze zm.) i § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 154, póz. 97 ze zm.) poprzez odmowę uchylenia decyzji w sprawach, w których wznowiono postępowania, a które to decyzje zostały wydane z pominięciem istotnych okoliczności oraz dowodów. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, iż pismo Prezesa Sądu Rejonowego dla W. we W. z dnia [...] roku nie dotyczyło niniejszej sprawy, lecz innych przedsiębiorstw Z.J.: "C" Sp. z o. o. (wcześniej: "D" Sp. z o. o.), a nie jednoosobowej działalności gospodarczej prowadzonej pod firmą "B". Zatem pracownicy organu pierwszej instancji podjęli czynności wyjaśniające badając akta innej sprawy rozpoznawanej przez Sąd, nie dotycząca transakcji Z.J. z E.K.. Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się do tej okoliczności, czym naruszył art. 122 Ordynacji podatkowej. Ponadto odwołujący podkreślił, że fakt posiadania przez policję faktur potwierdzić może wskazany świadek emerytowany komisarz policji. Fakt wykonania robót przez przedsiębiorstwo Z.J. potwierdził w czerwcu 1998 roku pracownik E.K. – R.G., który też stwierdził zgodność treści faktur ze stanem faktycznym. Natomiast fakt posiadania kserokopii faktur przez Policję potwierdza otrzymane z Urzędu Skarbowego w C. wezwanie w sprawie płatności spornych faktur, a odpowiedź Skarżącego potwierdziła uregulowanie przez niego w całości zobowiązań związanych z fakturami. W ocenie Skarżącego faktury zostały zabezpieczone przez Policję w czasie, gdy Z.J. znajdował się w areszcie, bez zawiadomienia go o tym fakcie. Wskazane fakty świadczą o potwierdzeniu kopią faktury u sprzedawcy, zatem okoliczność określona przepisem § 54 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym za miesiące luty, marzec i kwiecień 1998 roku nie wystąpiła. Kopie faktur na podstawie, których dokonano odliczenia znajdowały się bowiem u sprzedawcy w chwili dokonania sprzedaży, a w chwili obecnej znajdują się najprawdopodobniej w Sądzie Rejonowym we W. - w innych jednak niż badane w niniejszej sprawie aktach, a zatem w niniejszej sprawie mamy do czynienia z podwójnie zapłaconym podatkiem od towarów i usług. Skoro nie stwierdzono nieprawidłowości w wydanej przez organ pierwszej instancji decyzji, a podniesione w odwołaniu zarzuty nie zostały uwzględnione Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] roku utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. W dniu 10 marca 2010 roku Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów procesu. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie treści art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 roku poprzez odmowę uchylenia decyzji w sprawach, w których wznowiono postępowania, w sytuacji posiadania dokumentów świadczących o istnieniu nowych dowodów w sprawie, które istniały w momencie wydania decyzji, których dotyczyły wnioski o wznowienie postępowania, naruszenie treści art. 122, 180 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego, naruszenie treści art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych, naruszenie treści art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie postępowania w II instancji, naruszenie treści art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 roku w związku z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, póz. 50 ze zm.) i przepisu § 54 ust.4 pkt 2 Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 154, póz. 797 ze zm.) poprzez odmowę uchylenia decyzji w sprawach, w których wznowiono postępowania, a które zostały wydane z pominięciem istotnych w sprawie i istniejących w chwili wydania tej decyzji okoliczności oraz dowodów, przez co naruszyły wskazane przepisy prawa materialnego poprzez odmówienie podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji, w której nie było podstaw do takiego rozstrzygnięcia, a podatek wykazany na fakturach został w całości przez ich wystawcę uiszczony. W uzasadnieniu zarzutów Skarżący wskazał, iż w niniejszej sprawie podstawą wniosku o wznowienie postępowania jest pojawienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję, tj. zaistniała przesłanka wymieniona w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dopiero bowiem w dniu [...] roku Skarżący, po rozmowie z kontrahentem i po kontakcie z Komendą Rejonową Policji w T., uświadomił sobie, iż był w błędzie, co do kradzieży faktur, gdyż zostały one zabezpieczone przez Centralne Biuro Śledcze i przekazane na potrzeby dalszego postępowania innym organom. Skarżący wskazuje, że nowym dowodem lub okolicznością stanowiącą przesłankę do wznowienia postępowania jest fakt zabezpieczenia faktur przez Policję, a dowody stanowią właśnie te faktury. Dyrektor Izby Skarbowej w K. przedwcześnie zakończył postępowanie w obu instancjach w sprawie wznowienia, nie podejmując w istocie wszelkich koniecznych czynności służących do rozpoznania sprawy po jej wznowieniu. Błędne ustalenia doprowadziły do bezpodstawnego zastosowania § 54 ust. 4 pkt 2 Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Organ nie dochował należytej staranności w poszukiwaniu faktur w aktach sądowych, gdyż pracownicy dokonali badania akt innej sprawy, niż ta dotycząca transakcji kontrahenta z podatnikiem. W konkluzji Skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie doszło do podwójnej zapłaty podatku od towarów i usług, a nadto Skarżący wykazał, że zaistniały wszystkie przesłanki do wznowienia postępowania co wskazuje na zasadność skargi. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie gdyż podniesione w niej zarzuty nie są zasadne i nie zasługują na uwzględnienie. W uzasadnieniu tego stanowiska organ w całości podtrzymał dotychczas prezentowaną ocenę faktyczna i prawną, a nadto wskazał na treść art. 240 Ordynacji podatkowej, który określa, iż postępowanie w sprawie wznowienia postępowania może być poświęcone jedynie zbadaniu i ocenie, czy w danej sprawie występują ustawowe przesłanki do wznowienia tego postępowania. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. W postępowaniu wznowionym organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano decyzję ostateczną obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Przedmiotem takiego postępowania nie może być powtórne merytoryczne rozpoznanie sprawy, gdyż w sposób oczywisty naruszałoby to zasadę stałości decyzji. Jednocześnie, wbrew twierdzeniom skargi, organ prowadząc postępowanie w przedmiocie wznowienia, przeprowadził wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia i oceny ustawowych przesłanek wznowienia, a efektem tych czynności było wydanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skargę należało oddalić jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Na wstępie, ze względu na zarzuty stawiane przez Skarżącego organom podatkowym zawarte w skardze, ale i podnoszone na wcześniejszym etapie postępowania instancyjnego, przypomnienia wymaga na czym polega istota postępowania prowadzonego w trybie wznowienia postępowania, z uwzględnieniem różnic pomiędzy postępowaniem zwykłym, a rozpoznawanym na skutek wniosku o wznowienie postępowania. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest odrębnym od postępowania zwykłego, postępowaniem nadzwyczajnym, które nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności rozstrzygnięć merytorycznych zapadłych w postępowaniu zwykłym. Nie stanowi bowiem żadnej kontynuacji postępowania podatkowego, a jest zupełnie odrębnym postępowaniem szczególnym, którego granice zostały wyznaczone konkretną podstawą prawną opisaną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych i oczywistym jest, że na jego podstawie nie można czynić rozważań materialnoprawnych (por. np. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 278/06, LEX nr 307527; wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2005 r. sygn. akt II FSK 47/05, LEX nr 187631; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 170/04, LEX nr 143703). Do uchylenia decyzji w wyniku takiego postępowania może dojść tylko w przypadkach ściśle określonych w ustawie po spełnieniu koniecznych warunków. Organ rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania bada jego zasadność w trzech zasadniczych fazach, a to czy wniosek taki jest dopuszczalny ze względu na podmiot, który go składa oraz czy czyni to w oparciu o odpowiednia podstawę prawną. Następnie organ odniósł się wprost do treści przesłanek określonych w art. 240 Ordynacji podatkowej oceniając je w kontekście wskazanych szczegółowo przez stronę przesłanek wznowienia postępowania, a w niniejszej sprawie do art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W powyższym zakresie należy stwierdzić, iż ze względu na wyjątkowy charakter postępowania w przedmiocie wznowienia, to na stronie powołującej się na podstawę wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej ciąży obowiązek przedłożenia organowi dokumentów obiektywnie istniejących lub wskazania miejsca, gdzie się znajdują. Odnosząc te kwestię do przedmiotowej skargi należy stwierdzić, iż Skarżący nie przedłożył dowodów, na które się powołuje, jak i nie wskazał miejsca, gdzie mogą się znajdować, co w praktyce przesądza o przyjęciu, że nie spełniono wyżej powołanych przesłanek wznowienia postępowania. Powracając natomiast do rozważań teoretycznych w trzeciej fazie postępowania w przedmiocie wznowienia organ winien dokonać oceny czy i w jakim zakresie przesłanki wznowienia postępowania miały wpływ na wynik sprawy. Kwestie te wobec powyższych wywodów nie wymagają szerszego omówienia, gdyż finalnie nie mają znaczenia dla rozpoznania wniosku. Tak wytoczone granice omawianego postępowania wiążą się niewątpliwie z treścią art. 128 Ordynacji podatkowej, statuującego zasadę trwałości decyzji ostatecznych w postępowaniu podatkowym. ( wyrok z dn.10.07.2003 r. NSA w Warszawie, III SA 2809/01, Biul.Skarb. 2003/6/27; wyrok WSA w Warszawie z dn. 19.09.2006 r., III SA/Wa 1526/06, LEX nr 267197 ). Poddając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji kontroli Sąd nie dopatrzył się żadnych naruszeń w zakresie badania wystąpienia przesłanek wznowienia postępowania. Sąd nie podziela zarzutu skargi naruszenia przez organy podatkowe przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wznowienia postępowania w przypadku posiadania dokumentów. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w chwili wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Z przepisu tego wynika, że aby wymieniona podstawa prawna mogła mieć zastosowanie muszą zostać spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody: 2) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) istniały w dniu wydania decyzji. Przez nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Ponadto aby uznać, iż nowe dowody lub okoliczności mogły stanowić przesłankę uchylenia decyzji, po wznowieniu postępowania podatkowego, konieczne było stwierdzenie, iż mają one istotne znaczenie dla sprawy. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl.). Nowe dowody muszą więc dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne konieczne dla jej rozstrzygnięcia, a więc wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Istotą rozstrzygnięcia jest ocena czy w sprawie wystąpiły istotne i ważne nowe okoliczności i dowody. Poczynione w postępowaniu podatkowym zwykłym ustalenia i ich ocena faktyczna i prawna nie mogą być uwzględnione w postępowaniu wznowieniowym. Ponadto inna ocena okoliczności faktycznych nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje, tylko jedna z nich, ta druga, stanowi przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Oceniając sprawę z tego więc punktu widzenia należało stwierdzić, że dokonana przez organy podatkowe wykładnia omawianego przepisu nie odbiega od wyżej przedstawionej. Nie sposób też zarzucić zarówno Dyrektorowi Izby Skarbowej jak i organowi I instancji nieprzeprowadzenie prawidłowego postępowania w zakresie wykazania wystąpienia przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej czy jakąkolwiek wadliwość i braki wydanych w sprawie decyzji. Uzasadnienia decyzji są bowiem wyczerpujące i nie wynika z nich aby nie zebrano i nie rozważono całokształtu materiału dowodowego. Skarżący do wniosku o wznowienie postępowania i do odwołania załączył szereg dokumentów, mających potwierdzać, iż wskazane przez niego dowody faktycznie istnieją, nie przedkładając ich. Należy podkreślić, iż we wskazanym przez stronę miejscu organ dokumentów tych w postaci faktur nie odnalazł, zaś oświadczenia Z.J. zarówno z dnia [...] roku jak i z dnia [...] roku zostały złożone już po dacie wydania ostatecznych decyzji Izby Skarbowej w K. Nie były to więc dowody istniejące w chwili wydania decyzji. Zgodnie z art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części. W sytuacji więc, gdy w ustalonym stanie faktycznym i na podstawie powołanych wyżej przepisów organ podatkowy zobligowany był do odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego Skarżącego, nie można zarzucić Dyrektorowi Izby Skarbowej, iż wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy prawa. Tylko zaś uzasadniony zarzut takiego naruszenia mógłby prowadzić do jej uchylenia przez Sąd. Reasumując, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy, zaś zarzuty skargi są nietrafne, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia zasad postępowania wyrażonych w art. 121, art. 122, art. 127, art. 180, art. 187 Ordynacji podatkowej i uznał, że organ podatkowy II instancji działał w granicach przydzielonych mu ustawą kompetencji, a także podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Mając powyższe na względzie, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ppsa.