III SA/Gl 142/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 20 września 2023 r. w przedmiocie odmowy zmiany ilości przypisanych punktów w ewidencji kierujących za naruszenie przepisów ruchu drogowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 6 listopada 2023 r. uzupełnionym 16 lutego 2024 r. A.B. (dalej: skarżący) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach (dalej: organ administracji) z 20 września 2023 r. odmawiającą zmiany ilości przypisanych punktów w ewidencji kierujących za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu podkreślił, że organ administracji przypisał mu 24 punkty karne, w związku z czynem z 3 października 2020 r. mającym miejsce w T., za który został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w T. sygn. [...]. Tymczasem obowiązująca w chwili popełnienia wykroczenia ustawa Prawo o ruchu drogowym dopuszczała przypisanie mu maksymalnie 10 punktów za tego rodzaju wykroczenie. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że istotę skargi stanowi fakt przypisania skarżącemu w dniu 3 października 2020 r. 24 punktów karnych, co nastąpiło na podstawie wyroku nakazowego wydanego przez Sąd Rejonowy w T. sygn. akt [...], który uprawomocnił się 1 stycznia 2021 r. Spowodowało to, że dotychczasowe wpisy stały się ostateczne, jednakże na ten dzień nie spowodowały żadnych sankcji administracyjno-prawnych, gdyż kierowca nie przekroczył limitu 24 punktów, a stało się to dopiero po przyjęciu nałożonego mandatu karnego za naruszenie popełnione 11 lipca 2021 r. w D. Ponadto podkreślił, że ustawodawca nie wyposażył organu w narzędzia służące ocenie treści wyroków sądowych i do podejmowania działań odmiennych niż wynikające z treści rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że czynności związane ze sposobem naliczania punktów karnych, ich ilością czy usuwaniem pozostawione są organowi prowadzącemu ewidencję, tj. komendantowi wojewódzkiemu Policji, a ewentualna kontrola prawidłowości dokonywanych wpisów może być - co do zasady - dokonana w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1808/13; z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13; z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11 - wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a to oznacza, że przysługuje od niego prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi do sądu może być zatem akt lub bezczynność komendanta wojewódzkiego Policji w zakresie prowadzonej przez te organ ewidencji. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą zaskarżoną czynność nadano 21 września 2023 r. Z uwagi jednak na nieobecność adresata korespondencję awizowano w dniu 26 września 2023 r. Następnie 4 października 2023 r. powtórnie zawiadomiono skarżącego o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. W wyznaczonym terminie przesyłka nie została podjęta, a zatem w świetle art. 44 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775), doręczenie nastąpiło 10 października 2023 r. Późniejszy, osobisty odbiór przesyłki w dniu 19 października 2023 r., pozostaje natomiast bez wpływu na zaistnienie prawnej fikcji doręczenia zaskarżonej czynności. Oznacza to, że termin do wniesienia skargi upłynął 9 listopada 2023 r. Tymczasem skarga została nadana w placówce pocztowej w dniu 10 listopada 2023 r. (data stempla pocztowego), a zatem po upływie trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Sąd wskazuje także, że brak było podstaw w materiale dowodowym sprawy do uznania, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.