III SA/Gl 150/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Protokolant starszy referent Anna Tymowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 stycznia 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Decyzją z [...] znak [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił Spółce z o.o. A w C. w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r.: - kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc rozliczeniowy w wysokości [...] zł, czyli o [...] zł niższej od zadeklarowanej, - kwotę zobowiązania podatkowego podlegającą wpłacie do urzędu skarbowego w wysokości [...] zł. Jednocześnie decyzją tą Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił Spółce dodatkowe zobowiązanie podatkowe za styczeń 2003 r. w kwocie [...] zł. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji podstawę do jej wydania dostarczyły ustalenia dokonane w toku kontroli przeprowadzonej w Spółce, w wyniku których zakwestionowano prawo Spółki do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony w łącznej wysokości [...] zł, zawarty w 12 fakturach wystawionych w styczniu 2003 r. przez B Spółka z o.o., a dokumentujących zakup przez stronę skarżącą oleju napędowego i benzyny bezołowiowej. Organ pierwszej instancji uznał bowiem, że faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistych operacji gospodarczych i dlatego, zgodnie z § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 268), nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego. Podstawę do tych ustaleń dostarczyło przesłuchanie byłego Prezesa Spółki B G.K. złożone przed Delegaturą ABW w K., prokuratorem Prokuratury Okręgowej w K., inspektorem kontroli skarbowej J.T. Z zeznań tych wynika, że G.K. wystawiał faktury VAT na polecenie innej osoby – W.S., który wskazywał jakiego towaru i jakiej jego ilości faktury mają dotyczyć. Dalej świadek zeznał, że nie wiedział czy za fakturami tymi szedł jakiś towar, a jeśli nawet, to nie wiedział jaki. Zasady współpracy były takie, że to W.S. określał ilość i rodzaj towaru, a świadek podpisywał i zawoził do niego faktury. Rozliczanie faktur następowało drukami KP i kompensatami, co było możliwe, ponieważ B Sp. z o.o. kupowała komponenty paliw od firm W.S. Wystawione przez firmy W.S. faktury odbierał w momencie dostarczania swoich faktur sprzedaży do C i D. Zakupione przez W.S. komponenty sprzedawał wskazanym przez niego firmom. Dalej G.K. zeznał, że jego rola sprowadzała się do wystawiania faktur na określone przez W.S. ilości komponentów i paliw. Sam nigdy nie widział paliw i komponentów, którymi handlował. Przyznał, że zdarzały się przypadki wydawania faktur czystych, in blanco. Kiedy okazano świadkowi faktury wystawione przez niego dla A świadek zeznał, że za żadną z tych faktur nie szedł towar. Za wystawianie tych faktur otrzymywał od W.S. wynagrodzenie wynoszące od [...] do [...] za litr towaru. Własnych środków do prowadzenia działalności gospodarczej nie posiadał. Powołując się zatem na art. 21 § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz.U. z 2005 r. Nr 6, poz. 60 ze zm.) oraz art. 10 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał przedstawioną tu na wstępie decyzję w części określającej kwotę zobowiązania podatkowego oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Orzeczenie o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym zostało wydane w oparciu o art. 27 ust. 6 ustawy z 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w związku z art. 109 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W odwołaniu od tej decyzji Spółka A zarzuciła Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej naruszenie szeregu przepisów proceduralnych: art. 187 § 1 i art. 122, art.180 § 1 i art. 197 § 1, art. 193 § 1-6, art. 123 § 1 i art. 190 § 1 i 2, art. 200 § 1, art. 201 § 3, art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy - Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu odwołania Spółka stwierdziła, że materiał dowodowy nie jest kompletny, nie przesłuchano dwóch świadków: T.N. i M.S. dla ustalenia przyczyn braków dokumentacji podatkowej, nie sięgnięto do dokumentacji leczenia psychiatrycznego świadka G.K., który oświadczył, że od [...] lat leczy się psychiatrycznie, a w trakcie przesłuchania był pod wpływem środków farmakologicznych, nie przeprowadzono dowodu z opinii biegłego psychiatry dla ustalenia, czy świadek G.K. znajdował się w stanie zezwalającym na swobodne i świadome złożenie zeznań. Uzasadniając te zarzuty Spółka stwierdziła, że z powodu tych braków w materiale dowodowym rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest przedwczesne. Oparcie rozstrzygnięcia na protokołach przesłuchania świadków sporządzonych w innych postępowaniach narusza prawo strony do udziału w tych czynnościach. Ocena zeznań świadka narusza zasady swobodnej oceny dowodów, dano wiarę tylko tym treściom, które są niekorzystne dla strony i nie wyjaśniono dlaczego w pozostałej części odmówiono im wiary. Dalej Spółka stwierdziła, że postępowanie podatkowe powinno być zawieszone do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w K. przeciwko W.S. Zażalenie na odmowę zawieszenia postępowania nie zostało rozpoznane. Odwołanie to nie zostało uwzględnione. Zaskarżoną tu decyzją z [...], znak [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K., powołując się na art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa, uchylił zaskarżoną decyzję w części ustalającej kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego i w tym zakresie umorzył postępowanie, w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów proceduralnych Spółki Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z kolei z art. 181 tej ustawy dowodem mogą być również materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Nie można zatem stawiać organowi zarzutu naruszenia art. 123 § 1, art. 197 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej z tego powodu, że w postępowaniu wykorzystano materiały zgromadzone w innych postępowaniach. Ocena materiału dowodowego jest zgodna z prawem jeśli dokonana jest zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, czyli w granicach swobodnej oceny dowodów. Takich granic organ pierwszej instancji nie naruszył. Zeznaniom świadka G.K. dał wiarę, nie odmówił im mocy dowodowej, a skarżąca Spółka nie precyzuje w jakiej części tym zeznaniom nie dano wiary i w jakiej części były one korzystne dla strony. Informacja złożona przez świadka przed przesłuchaniem przez inspektora kontroli skarbowej o leczeniu psychiatrycznym i zażywaniu leków psychotropowych nie dyskwalifikuje tych zeznań, są one logiczne, zgodne ze złożonymi już dwukrotnie zeznaniami w innych postępowaniach. Leczenie świadka nie stanowiło przeszkody do postrzegania faktów i ich swobodnego komunikowania, dowód z jego zeznań był zatem dopuszczalny. Wniosek dowodowy, złożony przez stronę skarżącą, o przesłuchanie świadków T.N. i M.S. (osób, które do [...] r. prowadziły księgowość skarżącej Spółki), organ uznał za zmierzający do ustalenia okoliczności, które nie miały istotnego znaczenia dla wyniku sprawy. O brakach w swojej dokumentacji podatkowej strona wiedziała od [...] lat i nie zrobiła nic, by temu zaradzić, a to na podatniku ciąży obowiązek przechowywania dokumentacji podatkowej przez 5 lat. Dowód z dokumentacji lekarskiej świadka G.K. oraz opinii biegłego psychiatry nie był w sprawie konieczny. Świadka przesłuchano za zgodą Naczelnika Aresztu Śledczego, który nie informował o leczeniu osadzonego, sam świadek okoliczności takiej nie podnosił ani przed przesłuchaniem przez ABW, ani przez Prokuraturę Okręgową w K. Oświadczył jedynie przed przesłuchaniem przez inspektora kontroli skarbowej, że leczy się od [...] lat i jest pod wpływem środków farmakologicznych. Dalej Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wniosek o zawieszenie postępowania został załatwiony odmownie, na postanowienie to zostało złożone zażalenie, postępowanie zażaleniowe zostało umorzone, skarga na postanowienie o umorzeniu postępowania zażaleniowego została przekazana do WSA w Gliwicach. Przechodząc do kwestii merytorycznych Dyrektor Izby Skarbowej, powołując treść art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z 1993 r. o podatku od towarów i usług, stwierdził, że prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony dają tylko faktury, które odzwierciedlają rzeczywiste transakcje handlowe. Podatek naliczony dla nabywcy musi być równocześnie podatkiem należnym dla sprzedawcy. Tylko zatem łączne spełnienie tych warunków – otrzymanie faktury i realne dokonanie transakcji – uprawnia do obniżenia podatku należnego o naliczony. Sama faktura nie jest niepodważalnym dowodem realnego dokonania transakcji, organ może prowadzić postępowanie zmierzające do ustalenia tego faktu. O tym, że faktury zakwestionowane w decyzji dotyczącej stycznia 2003 r. nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych świadczą zeznania G.K., czyli osoby, która je wystawiła. Dalej organ odwoławczy przytoczył treść tych zeznań i dokonał ich omówienia, by w końcowej części tego fragmentu uzasadnienia powołać § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towar i usług, zgodnie z którym w przypadku, gdy wystawiono faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane – faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego. Uzasadniając z kolei uchylenie decyzji w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że przepis art. 109 ust. 6 w zw. z ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, na podstawie którego ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe, został uchylony mocą art. 1 pkt 56 lit. b ustawy z dnia 7 listopada o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, poz. 1320). Odpadła zatem podstawa prawna do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego i w tej części postępowanie należało umorzyć. Decyzję tą Spółka A zaskarżyła w części utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. W swej skardze podniosła te zarzuty natury proceduralnej, którymi posłużyła się uprzednio w odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Zwróciła uwagę na fakt, iż M.S. nie została formalnie przesłuchania jako świadek, a więc z zapewnieniem stronie udziału w tej czynności i pouczeniem o karalności za fałszywe zeznania, a jedynie złożyła wyjaśnienia w toku kontroli. Przesłuchania świadka K., które przeprowadzono w ramach innych postępowań, również odbyły się bez udziału strony lub jej pełnomocnika. Koniecznym było przeprowadzenie dowodu z dokumentacji lekarskiej dotyczącej G.K. i opinii biegłego psychiatry dla ustalenia, czy świadek znajdował się w stanie, w którym był zdolny do postrzegania i komunikowania swych spostrzeżeń. Kolejne zeznania tego świadka różnią się między sobą, raz świadek zeznał, że według jego wiedzy transakcje miały miejsce, a innym razem, że mogło być tak, że faktury, które wystawiał były fikcyjne. Organ powinien wyjaśnić dlaczego dał wiarę tylko tym treściom, które są niekorzystne dla strony. W skardze znalazły się też wywody na temat ustawowego obowiązku organu podatkowego wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, konieczności prowadzenia dowodów z urzędu i zakazie rozstrzygania wątpliwości na niekorzyść podatnika. Raz jeszcze strona podniosła konieczność zawieszenia postępowania prowadzonego przed organami podatkowymi do czasu zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko W.S. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując w niej podstaw do zmiany swego stanowiska. Co do zasady powtórzył swe wywody zaprezentowane w uzasadnieniu decyzji odwoławczej, dodał jednak, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania za styczeń 2003 r. został przerwany poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. W piśmie procesowym złożonym w toku postępowania sądowego strona skarżąca powołał się dodatkowo na zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i stwierdziła, że pogłębionej analizy wymaga zagadnienie ewentualnego przedawnienia zobowiązania podatkowego. Samo doręczenie tytułu wykonawczego nie przerywa biegu terminu przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko: W pierwszej kolejności należy ocenić rzucony mimochodem przez stronę skarżącą zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. Gdyby bowiem doszło do wygaśnięcia zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. przed wydaniem i doręczeniem stronie skarżącej decyzji odwoławczej, to należałoby uchylić zaskarżoną decyzję bez względu na pozostałe zarzuty skargi z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W myśl tej zasady przedawnienie zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2003 r. mogło nastąpić z końcem 2008 r. Mogło nastąpić, ponieważ możliwa jest przerwa biegu terminu przedawnienia, o jakiej mowa w art. 70 § 4 Ordynacji. Przepis ten stanowi Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Organ odwoławczy powołał się na tę podstawę, a z akt administracyjnych – pisma Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z [...] - wynika, że organ ten prowadzi postępowanie egzekucyjne w stosunku do Spółki A na podstawie tytułu wykonawczego, jakim jest decyzja określająca zobowiązanie w podatku od towarów za styczeń 2003 r. Postępowanie wszczęto [...] poprzez doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego i pobranie gotówki w wysokości [...] zł. Jest to zatem zastosowanie środka egzekucyjnego wymienionego w art. 1a pkt 12 lit. a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity w Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), które przerywa bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Tak więc twierdzenie strony skarżącej zawarte w piśmie procesowym z [...], jakoby miało miejsce tylko doręczenie zobowiązanemu tytułu wykonawczego, nie wyczerpuje okoliczności sprawy, a oświadczenie pełnomocnika złożone na rozprawie, że osoby, z którymi na ten temat rozmawiał nie miały takiej wiedzy – Sąd uznał za niedostatecznie skonkretyzowane, by mogło podważyć treść pisma Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S., który prowadzi postępowanie egzekucyjne, o którym sama strona skarżąca pisała we wniosku o prawo pomocy i wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Przechodząc zatem do zarzutów natury procesowej – zasadniczy z nich dotyczy braku postępowania w kierunku ustalenia, czy świadek G.K. znajdował się podczas przesłuchań w stanie pozwalającym na swobodne i świadome złożenie zeznań i oparty jest na art. 187 § 1 i 122 oraz art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej. Ocena tego zarzutu musi być poprzedzona przytoczeniem treści art. 195 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a jest ona następująca: Świadkami nie mogą być: osoby niezdolne do postrzegania lub komunikowania swych spostrzeżeń. Niezdolność komunikowania swych spostrzeżeń polega na niemożliwości ich przekazania w jakikolwiek sposób, mową, pismem, znakiem migowym, co w oczywisty sposób nie dotyczy świadka G.K., który trzykrotnie, obszernie zrelacjonował zdarzenia z [...] r. Niezdolność postrzegania musiałaby dotyczyć właśnie zdarzeń z roku [...]. Słusznie stwierdził organ odwoławczy, że brak jest dostatecznych podstaw do przyjmowania takiej wersji. Samo stwierdzenie, że od [...] lat świadek jest leczony psychiatrycznie i zażywa leki psychotropowe w żaden sposób nie dyskwalifikuje jego zeznań. Nie ma generalnie zakazu przesłuchania w charakterze świadka osoby leczonej psychiatrycznie, bo nie każdy leczony przez psychiatrę jest pozbawiony możliwości spostrzegania zdarzeń. Oprócz samego oświadczenia świadka, zresztą bardzo niekonkretnego, które może mieć dla niego znaczenie w ocenie karnej jego postępowania i w tym kierunku być wykorzystane, nie ma żadnych innych przesłanek do przyjęcia, że świadek relacjonuje zdarzenia, których był niezdolny postrzegać. Co najważniejsze - treść jego zeznań nie dostarcza ku temu żadnych podstaw. Strona skarżąca była obecna przy ostatnim przesłuchaniu świadka przez przedstawiciela i pełnomocnika, by jej zarzuty proceduralne złożone w tym kierunku mogły odnieść zamierzony skutek, musiałyby być bardziej konkretne i mocniej umotywowane. W tym kształcie Sąd nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Ocena materiału dowodowego, jakiej dokonały w sprawie organy podatkowe, nie narusza granic swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. Zeznania świadka zostały poddane gruntownej ocenie, są szeroko opisane w uzasadnieniach decyzji I i II instancji. Sąd nie dopatruje się podstaw do postawienia zarzutu, iż ocena ta jest dowolna, nielogiczna, niespójna. Wręcz przeciwnie, organy wykazały, że zeznania te wskazują na logiczny ciąg zdarzeń, wywnioskowanych z szeregu faktów i okoliczności wyeksponowanych w uzasadnieniach decyzji. Trzeba tu zatem zwrócić uwagę na te fragmenty zeznań świadka, z których wynika, że firma B nie posiadała środków do prowadzenia działalności gospodarczej pozwalających na magazynowanie czy transport paliw, posiadała jedynie samochód marki [...], że rola G.K. jako prezesa B w obrocie z firmami W.S. sprowadzała się do wystawiania faktur na podane przez niego firmy, towar i kwoty, że często wystawiał faktury in blanco, że świadek nigdy nie widział towaru, którym handlował, że otrzymywał wynagrodzenia za wystawianie faktur w wysokości od [...] do [...] za litr towaru, a na temat okazanych mu faktur, które zostały zakwestionowane w ramach niniejszego postępowania podatkowego, zeznał, że za żadną z nich "nie szedł towar". Samo dokonanie ustaleń odmiennych od tych, na które wskazuje strona skarżąca, nie stanowi o naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów. Sąd nie widzi też podstaw do uwzględnienia zarzutu pozbawienia strony możliwości uczestniczenia w każdym stadium postępowania. Zarzut ten musi mieścić się w granicach naznaczonych przepisami proceduralnymi. Jeśli zatem art. 181 Ordynacji podatkowej zezwala na dopuszczenie dowodu z materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, to każdy taki materiał jest dowodem dopuszczonym zgodnie z prawem, nawet jeśli strona postępowania podatkowego nie brała udziału w czynności proceduralnej dokonanej w tym innym postępowaniu. W ramach postępowania podatkowego musi natomiast mieć zapewnioną możliwość zapoznania się z tym materiałem i wypowiedzenia się co do jego treści, co stronie skarżącej zapewniono w tym postępowaniu. Zarzut naruszenia art. 123, art. 190 § 1 – 2 Ordynacji podatkowej jest tu zatem chybiony. Trzeba też mieć na względzie fakt, iż czynność przesłuchania świadka G.K. została przeprowadzona w ramach postępowania podatkowego, a stronie zapewniono możliwość udziału w tym przesłuchaniu. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje zarzut zaniechania przesłuchania M.S. i T.N. w celu ustalenia przyczyn braków w dokumentacji podatkowej strony skarżącej i w tych ramach oparcie się na wyjaśnieniach złożonych przez M.S., zamiast jej formalnego przesłuchania. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko to, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zeznania wymienionych tu osób nie mają żadnego znaczenia dla wyjaśnienia tej sprawy i to z dwóch względów. Po pierwsze – podstawą wydania zaskarżonej tu decyzji jest zakwestionowanie faktur znajdujących się w dokumentacji podatkowej Spółki, a nie ich brak. Po drugie – nawet udowodnienie, że ktoś zagubił dokumentację podatkową nie zdejmuje z podatnika odpowiedzialności za jej brak i nie zmienia rozkładu ciężaru dowodowego, zgodnie z którym to podatnik obowiązany jest wykazać, że złożona przez niego deklaracja podatkowa oparta jest na rzeczywistym przebiegu zdarzeń gospodarczych. Skoro podatnik złożył deklarację podatkową i dokonał w niej pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, to obowiązany jest wykazać, że istniały ku temu warunki przewidziane w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług. Samo powołanie się na fakturę nie jest wystarczające jeżeli faktura ta budzi uzasadnione wątpliwości organu podatkowego, nie można bowiem oprzeć rozliczenia zobowiązania podatkowego na hipotetycznym przebiegu zdarzeń podatkowych i twierdzeniu, że tak mogło być, że nie jest to wykluczone. Konieczne jest udowodnienie przebiegu tych zdarzeń i w tym zakresie to strona powinna dowodzić lub, gdy nie jest to w jej gestii, bo np. nie dysponuje dowodem niezbędnym dla wyjaśnienia sprawy, składać do organu podatkowego wnioski dowodowe. Tym samym Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie było też, w ocenie Sądu, konieczności zawieszenia postępowania podatkowego do czasu zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko W.S. W ramach obligatoryjnych przesłanek zawieszenia postępowania wymienionych w art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej najbliższa tej sytuacji jest przesłanka z art. 201 § 1 pkt 2 - gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jednakże odpowiedzialność karna W.S. nie jest żadną kwestią wstępną dla sprawy podatkowej Spółki A w C. Nawet jeśli w pewnym zakresie zbieżne będą tu postępowania dowodowe, to wcale nie oznacza to, że organy podatkowe nie mogą prowadzić własnego postępowania, że nie mogą dokonywać własnych ustaleń, że waga i znaczenie ich ustaleń jest mniejsze, niż innych organów państwowych. Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem i dlatego oddalił skargę Spółki z o.o. A w C. w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)