III SA/Gl 1561/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Asesor WSA Aleksandra Żmudzińska (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 17 września 2021 r. nr 2401-IOA.48.142.2021.KK w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 17 września 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej zwany organem odwoławczym, DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej zwanego organem I instancji) z dnia 24 czerwca 2021 r. znak [...], nakładającą na K. S. (dalej zwanej skarżącym) karę pieniężną w kwocie 10.000 zł z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika, polegającego na zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towaru objętego zgłoszeniem [...], zgodnie z art. 10a ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 859, ze zm. - dalej zwanej ustawą SENT). Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 12 lutego 2020r. funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów dokonywanego przez przewoźnika K. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: F, dokonywanego zespołem pojazdów składającym się z: ciągnika samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy o numerze rejestracyjnym [...]. Do przedmiotowego przewozu dokonane było zgłoszenie SENT o numerze referencyjnym [...]. Kontrolujący dokonali sprawdzenia ww. zgłoszenia w systemie PUESC oraz wskazań lokalizatora GPS i stwierdzono, że lokalizator GPS nie przekazywał na całej trasie przewozu w Polsce danych geolokalizacyjnych środka transportu, realizującego przewóz, o którym mowa w art. 7 ust. 1 ustawy SENT tj. od godziny 11:34:57 do godziny 13:24:46 (tj. 1:50:49), od 13:25:07 do godziny 15:35:17 (02:10:10) oraz od 17:35:52 do godziny 19:27:03 (01:51:11). Szczegółowe ustalenia dotyczące przeprowadzonej kontroli zawarto w protokole z kontroli z dnia 12 lutego 2020 r., znak: [...], do którego nie zgłoszono uwag. Protokół został podpisany przez kontrolujących i kierującego zespołem pojazdów. W oparciu o powyższe ustalenia, postanowieniem z dnia 30 czerwca 2020r. wszczęto z urzędu wobec skarżącego postępowanie w sprawie wymiaru kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów wynikających z ustawy SENT. Jednocześnie pismem z tego samego dnia, poinformowano stronę o możliwości zastosowania odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej na podstawie przepisów art. 22 ust. 3 oraz 26 ust. 3 ustawy SENT wzywając jednocześnie do wskazania czy występują okoliczności potwierdzające ważny interes przewoźnika, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Postanowienie i pismo zostały doręczone stronie w dniu 13 lipca 2020r. W toku postępowania skarżący wniósł o umorzenie postępowania ewentualnie o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na ważny interes publiczny. Nadto wystąpił o wyjaśnienie, czy w trakcie całej trasy przewozu system SENT działał w sposób umożliwiający przekazywanie danych geolokalizacyjnych środka transportu oraz czy w sytuacji, gdy dane nie były przekazywane kierowca był w stanie stwierdzić taką nieprawidłowość. Wniósł również o ustalenie, czy sygnał GSM oraz warunki atmosferyczne mogły mieć wpływ na przekazywanie danych. Organ I instancji ustalił, że w dniu 12 lutego 2020 r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od Mobilnych Aplikacji Kierowcy. W bazie danych systemu SENT GEO nie stwierdzono odrzucenia danych geolokalizacyjnych pochodzących z urządzenia. Na podstawie systemu SENT GEO pierwsze dane geolokalizacyjne stwierdzono dnia 12.09.2020 r. o godz. 09.57 w lokalizacji [...], przed granicą w S. Stwierdzono trwające dłużej niż jedna godziny przerwy w przekazywaniu danych. Zauważono, że wobec braku stwierdzenia w systemie Mobilnej Aplikacji Kierowcy SENT GEO logów świadczących o odrzuceniu nowych danych pochodzących z aplikacji o numerze [...] istnieje małe prawdopodobieństwo, sytuacji w której Aplikacja Mobilna Kierowcy pokazywała trzy zielone ikony, a dane geolokalizacyjne nie były przekazywane do systemu SENT GEO. Z kolei analiza danych trasy wskazuje, że przyczyną braku przekazywania danych geolokalizacyjnych przez urządzenie były niezapewnienie przez kierowcą zalecanych w instrukcji użytkownika mobilnej aplikacji kierowcy SENT GEO warunków dobrego odbioru sygnału GSM i transmisji danych geolokalizacyjnych. Wskazano, że złe warunki atmosferyczne nie mają wpływu na otrzymywanie danych geolokalizacyjnych, a w przypadku problemów z połączeniem internetowym lokalizator gromadzi dane w pamięci i wznawia ich przesyłanie w momencie ustanowienia połączenia. Organ I instancji wskazał, że w odpowiedzi na wystosowane wezwanie skarżący nie nadesłał dowodów, informacji i formularzy pozwalających organowi na rozważenie wystąpienia przesłanki ważnego interesu przewoźnika w kontekście jego sytuacji finansowo-ekonomicznej. Natomiast w ramach prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że skarżący posiada zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 15 zł. Nie zalega z opłacaniem składek wobec ZUS. Nie są w stosunku do niego prowadzone postępowania egzekucyjne z tych tytułów. W dniu 24 czerwca 2021 r. organ I instancji wydał wskazaną na wstępie decyzję, o której odwołał się skarżący. W odwołaniu podniesione zostały zarzuty naruszenia: - art. 10a ust.1 ustawy SENT poprzez jego niewłaściwą wykładnię w zakresie tego co należy rozumieć pod pojęciem zapewnienia przez przewoźnika by w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem były przekazywane aktualne geolokalizacyjne środka transportu objętego tym zgłoszeniem; - art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej pomimo, że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w art. 120 § 1, art.122, art. 124 oraz art. 187 § 1 o.p., art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., w szczególności zasady proporcjonalności mającej wymiar konstytucyjny; - art. 12 ustawy Prawo Przedsiębiorców z dnia 6 marca 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 1039), poprzez nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł, która jest nieproporcjonalna w stosunku do ewentualnego błędu za który odpowiedzialność nie ponosi przewoźnik, ale ewentualnie kierowca; - art. 189a § 2 pkt 1 -3 k. p. a., art. 189d k. p. a., art. 189e k. p. a. oraz art. 189f k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w ustawie SENT przepisów k.p.a. dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział IVa), który regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy SENT, a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie SENT zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1-6 art. 189a §2 k.p.a., przez co koniecznym jest odwołanie do uregulowań działu IVa k.p.a. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że przewoźnik zapewnił przekazywanie danych geolokalizacyjnych w trakcie realizacji przewozu. Pojazd był przez przewoźnika wyposażony w lokalizator, który został włączony przez kierowcę przed rozpoczęciem przewozu. Zapewniono by aktualne dane geolokalizacyjne środka transportu objętego zgłoszeniem, były przekazywane w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem. Zdaniem skarżącego to kierujący pojazdem, a nie przewoźnik nie wywiązał się ze swoich obowiązków wynikających m.in. z art. 10c ustawy SENT, które odnoszą się wyłącznie do kierującego. Jednocześnie skarżący zwrócić uwagę, że w sprawie istnieje interes publiczny przemawiający za odstąpieniem od nałożenia kary. Przewoźnik nie działał bowiem z zamiarem uszczuplenia należności podatkowych. Skarżący wskazał na cele ustawy SENT i w powołaniu na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że racjonalna ocena powinna prowadzić do wniosku, że nałożenie surowej kary finansowej za niezamierzony ewentualny błąd jest sprzeczna z ratio legis tej ustawy, a tym samym z interesem publicznym. Podkreślił przy tym, że celem ustawodawcy nie było zwiększanie dochodów budżetu państwa z tytułu kar nakładanych na podmioty działające w sposób legalny, dopuszczających się uchybień formalnych czy też oczywistych omyłek. Skarżący wskazał, że zgodnie z oświadczeniem kierowcy włączył on urządzenie do monitorowania przejazdu na przejściu granicznym w S i był przekonany o jego prawidłowym działaniu ze względu na świecące trzy zielone ikony aplikacji (diody). Urządzenie działało także podczas kontroli, dlatego kierowca nie powziął w żadnym momencie wątpliwości co do jakichkolwiek zakłóceń w działaniu urządzenia. Tym bardziej więc nie można mówić w przedmiotowej sprawie o działaniu czy to kierowcy czy przewoźnika z zamiarem uszczuplenia należności podatkowych. To kierowca sprawuje kontrolę nad urządzeniem do przekazywania danych geolokalizacyjnych podczas trasy przejazdu. Jeżeli on nie był świadomy nieprawidłowości to tym bardziej nie mógł wiedzieć o nich przewoźnik. W celu udowodnienia, że działanie nie było świadome i nie miało na celu uszczuplenia należności podatkowych skarżący zwrócił uwagę na trasę kierowcy z 12 lutego 2020r., którą można ustalić na podstawie zestawienia transakcji poboru opłat elektronicznych ViaToll i porównać z trasą lokalizatora GPS. Akcentując, że zestawienie to wyklucza jakąkolwiek możliwość zbaczania z trasy i naruszania przepisów ustawy SENT. W końcowej części odwołania skarżący przedstawił argumentację zgodnie z którą w sprawie winny znaleźć zastosowanie przepisy k.p.a dotyczące zasad nakładania administracyjnych kar pieniężnych. Odwołanie nie przyniosło zamierzonego skutku, gdyż zaskarżoną obecnie decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu wskazał, że na mocy ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz.U. z 2018 r. poz. 1539) w dniu 1 października 2018 r. weszły w życie zmiany dotyczące systemu SENT, nakładając na przewoźników przewożących towary wrażliwe objęte ustawą obowiązek posiadania w pojazdach urządzeń geolokalizacyjnych, czyli lokalizatorów lub zewnętrznego systemu lokalizacji. Wyjaśnił, że od 1 stycznia 2019 r. obowiązują przepisy, które za brak lub niewłaściwe korzystanie z urządzeń geolokalizacyjnych przewidują kary pieniężne. Sankcje te mogą być nałożone zarówno na przewoźników jak i na kierowców. Organ odwoławczy podał, że na podstawie art. 10a ustawy SENT na przewoźnika nałożony został również obowiązek zapewnienia, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, chyba że dane te są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji. Zwrócił uwagę, że nałożony na przewoźnika obowiązek wyposażenia środka transportu w ww. lokalizator wynika z art. 10a ust. 2 ustawy SENT. Wyjaśnił również jakie urządzenie może być lokalizatorem i co powinien obejmować zakres przesyłanych danych. Jednocześnie, w powołaniu na regulację art. 10b pkt 1 lit. b ustawy SENT, wskazał, że w przypadku gdy środek transportu jest wyposażony w lokalizator, kierujący jest obowiązany włączyć lokalizator z chwilą rozpoczęcia przewozu towaru na terytorium kraju - w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1; oraz wyłączyć lokalizator nie wcześniej niż z chwilą zakończenia przewozu towaru na terytorium kraju (art. 10 b pkt 2 lit b ustawy SENT). Natomiast, zgodnie z art. 10c ust. 1 ustawy SENT w przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a, jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej. Organ odwoławczy przywołał także regulację art. 10c ust. 3 ustawy SENT, z której wynika, w jakim przypadku przewóz towaru środkiem transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a, może być kontynuowany. Z kolei podstawę do nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł wywiódł z art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Według organu odwoławczego nie ma przy tym znaczenia czy niedopełnienie obowiązków wynikało z celowego działania, zaniechania, czy niedbalstwa. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT następuje wówczas, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru (art. 22 ust. 2b ustawy SENT). Taka sytuacja, według organu odwoławczego, nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na bezwzględnie obowiązujący charakter ustawy SENT. Wskazał, że przepisy te uzależniają nałożenie kary jedynie od stwierdzenia samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Nadto, organ nie ma możliwości miarkowania nałożonej kary, gdyż jest związany stawkami ustalonymi przez ustawodawcę. Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie trzykrotnie nastąpiła przerwa w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych. W ocenie organ odwoławczego przewoźnik wykonując przedmiotowy przewóz nie dołożył zatem należytej staranności w kwestii upewnienia się, że urządzenie zainstalowane w kontrolowanym pojeździe w prawidłowy sposób spełnia swoją funkcję. Organ odwoławczy wskazał, że zarówno kierowca jak i przewoźnik mają możliwość weryfikacji działania systemu SENT w zakresie prawidłowego przesyłania danych geolokalizacyjnych. Podał, że przewoźnik na każdym etapie ma możliwość sprawdzenia poprzez stronę internetową htpps://puesc.gov.pl/web.puesc/sent-zew-user-406 aktualność zgłoszenia przewozu wraz z ostatnią pozycją lokalizatora GPS. Możliwość sprawdzenia aktualnej pozycji geolokalizacyjnej w systemie SENT GEO istnieje również także z pozycji Aplikacji Mobilnej Kierowcy. Odnosząc się do zarzutu pominięcia ratio legis ustawy SENT organ odwoławczy wyjaśnił, że rozważania w tym zakresie znalazły się w decyzji organu I instancji. Wskazano bowiem, że: "wśród założeń wprowadzania ustawy SENT były: ochrona legalnego handlu towarami, ułatwienie walki z "szarą strefą" gospodarki państwa ograniczenie poziomu uszczupleń danin podatkowych, a także zwiększenie skuteczności działań kontrolnych realizowanych przez służbę celno - skarbową. Osiągnięcie opisanych celów zagwarantowano poprzez wprowadzenie przepisami ustawy SENT odpowiedniego instrumentu prawnego, środków technicznych, a także nadanie uprawnień kontrolnych służbom fiskalnym oraz wprowadzenie zmian organizacyjnych kontroli podatkowej i celnej. Wśród opisanych rozwiązań organ I instancji wskazał między innymi wprowadzenie aplikacji SENT GEO umożliwiającej lokalizację geograficzną środków przewozowych, a także nałożenie na przewoźników obowiązku zapewnienia przekazywania do systemu danych lokalizacyjnych, co umożliwiło monitoring przewozu towaru. Organ I instancji wyjaśnił również, że naruszenie obowiązku zapewnienia działania lokalizatora lub urządzenia lokalizującego na całej trasie przejazdu zostało objęte sankcją finansową, co wskazuje na wagę, jaką ustawodawca przywiązuje do wpływu powyższych nieprawidłowości na całokształt przyjętych z mocą ustawy rozwiązań. Jednocześnie organ odwoławczy nie dopatrzył się w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT. Wskazał bowiem, że w toku postępowania skarżący nie wykazał swego ważnego interesu, który uzasadniałby odstąpienie od nałożenia kary, gdyż w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, ani też w postępowaniu odwoławczym nie przedłożył żadnych dokumentów, które pozwoliłyby na dokonanie oceny aktualnej sytuacji finansowej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, nie wykazał także żadnych przesłanek wskazujących za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Poczynione przez organ z urzędu ustalenia co od zaległości w zakresie obciążeń publicznoprawnych skarżącego również nie dały podstaw do zastosowania ulgi przewidzianej przepisem art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Nadto, w ocenie organu odwoławczego, zaistniały stan faktyczny sprawy bez wątpienia nie jest skutkiem ponadprzeciętnych i losowych zdarzeń, nie stanowi o wystąpieniu sytuacji wyjątkowej, na którą skarżący nie miał wpływu i której nie mógł przewidzieć. Organ odwoławczy stwierdził także, iż w sprawie nie zachodzi przesłanka ważnego interesu publicznego na płaszczyźnie ekonomicznej, albowiem nie zachodzi ryzyko sięgania przez stronę do środków Państwa ze względu na brak możliwości zaspokojenia swoich potrzeb. Odstąpienie w takiej sytuacji od nałożenia tej kary pozostawałoby w sprzeczności z tymże interesem, który wymaga by przypadając budżetowi należności były płacone we właściwych wielkościach i we właściwym czasie. Dokonując oceny tej przesłanki na gruncie pozaekonomicznym zwrócił uwagę na odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących przewóz, mającą charakter obiektywny oraz drugorzędne znaczenie przyczyn powstania stwierdzonych naruszeń. Organ odwoławczy odniósł się do pozostałych zarzutów odwołania wskazując m.in., że podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie zostało oparte na kompletnie zgromadzonym i rozpatrzonym materiale dowodowym, dającym przez to podstawę do prawidłowych ustaleń faktycznych. Zdaniem organu odwoławczego ustaleniom faktycznym w sprawie nie można postawić zarzutu sprzeczności z treścią zebranego w sprawie materiału. Taka sprzeczność zachodzi bowiem wtedy, gdy powstaje dysharmonia pomiędzy materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, a konkluzją do jakiej dochodzi organ na podstawie tego materiału. Natomiast organ I instancji wykazał, że urządzenie lokalizacyjne nie przekazywało sygnału do systemu w trakcie całego przewozu objętego zgłoszeniem oraz w sposób wyczerpujący i logiczny omówił poczynione ustalenia. Z kolei skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia dokonane przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego całokształt postępowania wskazuje, że było ono prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu. Nadto, według organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy Działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego - Administracyjne kary pieniężne. W tym zakresie przywołał regulację art. 189a § 2 k.p.a., wskazując, że odstąpienie od wymierzenia kary może nastąpić tylko w oparciu o regulacje zawarte w ustawie SENT. Ustawa ta zawiera bowiem autonomiczne przepisy regulujące możliwość odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów tej ustawy. Dodatkowo organ wskazał na regulację art. 26 ust. 5 ustawy SENT. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wystąpił także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego oraz kwoty 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej oraz kwoty 6,30 zł tytułem kosztów wysłania skargi (wg cennika poczty polskiej). W skardze powtórzone zostały zarzuty zawarte w odwołaniu oraz ponowiona w tym zakresie argumentacja. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Przeprowadzone w powyżej określonych ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ nie naruszył przepisów prawa. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem na wstępie stwierdzić należy, że przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność wymierzenia stronie skarżącej jako przewoźnikowi kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT. Wobec tak zarysowanego przedmiotu sporu przypomnieć trzeba, że jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, ustawa ta ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu wskazano także, że kary przewidziane w ustawie są sankcjami o charakterze pieniężnym nakładanymi przez organ administracji publicznej, w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu ustawowego obowiązku przez osobę zobowiązaną. Administracyjną karę pieniężną należy rozumieć jako określone w ustawie ujemne skutki prawne, które następują, gdy adresat normy prawnej nie zastosuje się do ustanowionego nakazu. Nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty dokonujące przewozu towarów (por. druk sejmowy nr 1244/VIII kad. s. 3, 32). Celem zapewnienia bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów poprzez wykorzystanie danych geolokalizacyjnych, z dniem 1 października 2018 r. w ustawie SENT, dodano art. 10a ust. 1, stosownie do którego przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu w lokalizator (ust. 2). Nie jest to jednak konieczne, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (ust.3). W myśl art. 22 ust. 2a ustawy SENT w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Z kolei art. 22 ust. 2b ustawy SENT stanowi, że odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Ten ostatni przepis stanowi, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. Zdaniem Sądu, w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązujących regulacji prawnych organ prawidłowo zastosował przepis art. 10a ust. 1 ustawy SENT, czego konsekwencją było nałożenie - na podstawie art. 22 ust. 2a tej ustawy - kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu na całej trasie przewozu towaru. Zauważyć należy, że skarżący nie kwestionował, że lokalizator GPS nie przekazywał na całej trasie przewozu w Polce danych geolokalizacyjnych środka transportu w postaci przerw przekraczających godzinę mających miejsce co najmniej trzy razy. Jego zdaniem organ powinien jednak przypisać mu konkretną odpowiedzialność za ten fakt. Przy czym skarżący akcentuje, że zaopatrzył środek transportu w lokalizator. Należy jednak zauważyć, że określony w art. 10a ust. 1 ustawy SENT obowiązek zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych nie może być realizowany wyłącznie poprzez wyposażenie środka transportu, o którym mowa w art. 10a ust. 1, w lokalizator lub zawarcie umowy z operatorem zewnętrznym na przekazywanie do rejestru danych geolokalizacyjnych środka transportu z zewnętrznego systemu lokalizacji. Sąd podziela pogląd organu, że obowiązkiem przewoźnika jest również bieżąca kontrola sprawnego przekazu danych. Ten obowiązek przewoźnika wynika wprost z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, ściślej z takich określeń jak: "całą trasa przewozu" i "aktualne dane geolokalizacyjne", które wykluczają wąską wykładnię obowiązku przewoźnika tylko do zapewnienia działania lokalizatora w momencie rozpoczęcia jazdy. Jakkolwiek brak udostępniania danych geolokalizacyjnych przez okres wskazany powyżej oznacza, że kierowca nie zastosował się w ciągu 1 godziny do obowiązku wynikającego z art. 10c ust. 1 ustawy SENT by zatrzymać pojazd i usprawnić w ciągu tej godziny geolokalizację na sposoby opisane w tym przepisie prawnym, jednak powody takiego zachowania kierowcy nie mają znaczenia prawnego dla kwestii naruszenia ww. art. 10a ust. 1 ustawy SENT. W tym kontekście należy wskazać na prezentowany orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 249/21), że zasady odpowiedzialności przewoźnika i kierującego zostały uregulowane odmiennie, w taki sposób, aby odpowiedzialność za niedopełnienie ustawowych obowiązków obciążała poszczególnych uczestników biorących udział w przewozie drogowym, a odpowiedzialność ciążąca na przewoźniku nie powoduje zwolnienia z odpowiedzialności podmiotu wysyłającego lub kierującego pojazdem. Kierujący pojazdem zgodnie z zapisami ustawy (art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy SENT) podlega karze grzywny, a co istotne orzekanie w sprawie nałożenia grzywny, następuje w trybie określonym przepisami Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Nałożenie kary pieniężnej na przewoźnika następuje natomiast w trybie decyzji wydanej w postępowaniu administracyjnym (art. 22 ust. 2a ustawy SENT), zatem nie wyklucza nałożenia kary grzywny na kierującego w postaci mandatu. Przepisy ustawy zostały skonstruowane w sposób, obciążający skutkami niedopełnienia określonych obowiązków przewoźników, nie zaś osoby przez nich zatrudnione do wykonania przewozu. Pomimo że na potrzeby ustawy skonkretyzowano pojęcie "kierującego" to jednak nie występuje on jako podmiot odpowiedzialny za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 10a w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy SENT. W trakcie prowadzonego postępowania organ administracji uzyskał informację, że w dniu przeprowadzonej kontroli, tj. 12 lutego 2020 r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL oraz mobilnych aplikacji kierowcy. Przyczyną przerwy i braku przekazywania aktualnych danych przez lokalizator mogło być niezapewnienie przez kierowcę właściwych warunków pracy lokalizatora zalecanych w dostępnej z aplikacji instrukcji użytkownika, świadome lub nieświadome korzystanie z wbudowanego zarządzania energią, które ogranicza szybkość lub siłę sygnału GPS. Ponadto wyjaśniono, że w sytuacji kiedy dane lokalizacyjne nie są przekazywane do systemu SENT GEO użytkownik aplikacji mobilnej kierowcy jest informowany przez aplikację odpowiednimi kolorami ikon informujących o statusach urządzenia oraz za pośrednictwem komunikatów dźwiękowych. Jednym ze sposobów weryfikacji poprawności przekazywania danych geolokalizacyjnych jest wysłanie komunikatu 406 za pośrednictwem platformy PUESC. Odpowiedzią na komunikat 406 jest informacja o aktualnym położeniu lokalizatora. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, prawidłowo przyjął, że w dniu zatrzymania pojazdu system kontroli SENT GEO działał prawidłowo, a przerwa i brak przekazywania danych były spowodowane okolicznościami zależnymi od przewoźnika, to niezapewnieniem prawidłowej obsługi lokalizatora przez kierowcę zatrudnionego przez przewoźnika. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła, by brak przekazywania danych wynikał z innych przyczyn niż wskazane przez organ. Ponadto nie wykazała, że podjęła działania zmierzające do sprawdzenia ważności zgłoszenia przewozu wraz z ostatnią pozycją lokalizatora GPS przez stronę internetową https//puesc.gov.pl/web/puesc/sent-zew-user-406. W ocenie Sądu, gdyby przewoźnik wskazał, że sprawował nadzór nad wykonywanym transportem, w tym czy kierowca w sposób właściwy używa lokalizatora i w jego wyniku stwierdziłby nieprawidłowości można by twierdzić, że sytuacja wynikła z wyłącznej odpowiedzialności kierującego pojazdem. Przy tym jak już wyżej wskazano błędne jest założenie skarżącego, że nie miał on możliwości zapobiec naruszeniu stwierdzonemu w niniejszej sprawie. Takie podejście kierowcy świadczy o niezrozumieniu obowiązków nałożonych na niego przez ustawodawcę w art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Nie można natomiast mówić, że owe zaniechanie przewoźnika stanowiło jednostkowy błąd czy omyłkę. Odnosząc się natomiast do przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej sformułowanych w art. 22 ust 3 ustawy SENT, według Sądu, stanowisko organu odwoławczego dotyczące braku podstaw do odstąpienia od nałożenia tej kary nie budzi zastrzeżeń. Przede wszystkim wskazać należy, że jak trafnie przyjmuje Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok NSA z 25.02.2022 r., II GSK 13/22) organowi administracji publicznej pozostawiono w tym przypadku "luz decyzyjny", a więc możliwość wyboru konsekwencji prawnych normy prawa materialnego w decyzyjnym modelu stosowania prawa, a etap postępowania prowadzonego na podstawie wymienionego przepisu prawa służy sprawdzeniu, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Istotne jest także, że przesłanki stosowania przywołanego przepisu prawa określone zostały przy wykorzystaniu zwrotów oraz pojęć niedookreślonych i nieostrych, to jest "ważnego interesu przewoźnika" oraz "interesu publicznego". Z kolei Sąd kontrolując zastosowanie przepisu mającego charakter uznaniowy ocenia, czy organ uwzględnił wszystkie okoliczności mające znaczenie dla odstąpienia od nałożenia kary i czy nie przekroczył granic uznania administracyjnego przez oderwanie się od ustalonych faktów i przyjęcie ich oceny wbrew zasadom porządku prawnego. Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy nie przekroczyły przyznanego im uznania. Bez wątpienia nie można przypisać organom zlekceważenia tego aspektu sprawy. Wywód organu odwoławczego na ten temat jest obszerny, wszechstronny i wsparty orzeczeniami sądów administracyjnych. Organ rozważył zagadnienie tak pod kątem interesu publicznego, jak i ważnego interesu przewoźnika. Zgodzić się należy z poglądem, że zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach szczególnych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla raczej wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes (por. wyrok WSA z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 572/18). Jak słusznie wskazuje organ wystąpienie przesłanki ważnego interesu przewoźnika wiąże się z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów, w konsekwencji których żądanie pełnej i terminowej zapłaty kary może zachwiać podstawami jego egzystencji i osób od niego zależnych. Jest to zatem całokształt okoliczności dotyczących sytuacji przewoźnika, w szczególności sytuacji materialnej, finansowej. W tym kontekście organ wskazał, że skarżący w toku całego postępowania nie przedłożył żadnych dokumentów, które pozwoliłby na dokonanie oceny aktualnej sytuacji finansowej prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz nie podał żadnych okoliczności, które wskazywałyby na brak możliwości regulowania zobowiązań pomimo stosownej prośby ze strony organu I instancji. Jednocześnie z urzędu poczynił ustalenia co do zaległości w zakresie zobowiązań publicznoprawnych. Zdaniem Sądu, w analizowanej sprawie nie można było również przyjąć, że nałożenie kary pieniężnej na skarżącego leży w interesie publicznym. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy, że odstąpienie w ustalonych okolicznościach od wymierzenia kary pieniężnej kolidowałoby z interesem Skarbu Państwa. Ponownie zauważyć należy, że niepełny nadzór nad wykonywanym przewozem nie był skutkiem nadzwyczajnych zdarzeń losowych, lecz wynikał z braku staranności przewoźnika. W ocenie Sądu w przypadku niezwłocznego ustalenia przez przewoźnika przerwy w nadawaniu sygnału geolokalizatora możliwe byłoby zjechanie kierowcy na parking i dopełnienie obowiązku przewidzianego w art. 10c ustawy SENT (przywrócenie prawidłowej pracy lokalizatora). W takim zaś przypadku istniałyby podstawy do rozważenia przez organ możliwości odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 22 ust.3 ustawy SENT. Jednocześnie zauważyć należy, że organ podał, jak rozumie pojęcie "interes publiczny" i odwołał się do celu ustawy SENT. Nie znalazł takich wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, które przemawiałyby w niniejszej sprawie za odstąpieniem od nałożenia kary. W konsekwencji powyższego nie narusza prawa zawarta w decyzji ocena co do braku także tej przesłanki. Sąd miał na uwadze, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, że nie leży w interesie publicznym, aby nakładać na przewoźnika działającego legalnie dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, o nieistotnym znaczeniu, jeżeli uchybienia te nie tylko nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa, w postaci możliwości uszczuplenia dochodów podatkowych, ale nawet nie stwarzały ryzyka takiego uszczuplenia (tak np. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 95/21). Niewątpliwie w okolicznościach stanu faktycznego ustalonego w niniejszej sprawie uchybienia nie miały jednak charakteru uchybień formalnych o nieistotnym znaczeniu. Niezapewnienie przez skarżącego przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu niewątpliwie ograniczało skuteczność kontroli przewozu podlegającego systemowi monitorowania. Postępowanie przewoźnika, który nie ujawnia trasy przewozu nie może być zatem postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. W interesie publicznym jest bowiem powszechne, prawidłowe stosowanie przez wszystkich uczestników łańcucha dostaw "wrażliwych" towarów przepisów prawa. Przyjęte rozwiązania służą prawidłowej realizacji obrotu towarowego i chronią legalny handel tymi towarami. Zachowanie strony skarżącej naruszało podstawowe cele ustawy SENT, gdyż celem tej ustawy jest zapewnienie maksymalnie skutecznego monitoringu towarów, a wskazany wymóg należy do narzędzi służących tej skuteczności, to w interesie publicznym leży zapewnienie jego przestrzegania. Kwestionując stanowisko organów w powyższym zakresie, skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, powołał się jedynie na orzeczenia sądów administracyjnych wskazujące okoliczności które organy winny brać pod uwagę oceniając interes publiczny w odstąpieniu od nałożenia kary. Skarżący jednak nie wskazał, jakie to konkretne okoliczności w nin. sprawie przemawiają za odstąpieniem od wymierzenia mu kary. W ramach zawartej w skardze argumentacji podkreślił wyłącznie, że jeżeli kierowca nie był świadomy nieprawidłowości to tym bardziej nie mógł wiedzieć o nich przewoźnik. Powołując się na brak świadomego działania wywiódł z kolei, że nie miało ono na celu uszczuplenia należności podatkowych. Wobec tej argumentacji należy wskazać, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów. Natomiast sankcje pieniężne są przewidziane za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów i są one niezależne od winy tych podmiotów (por. wyrok WSA w Białymstoku z 11 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Bk 591/18). Przepisy ustawy SENT nie uzależniają zatem wymiaru kary od tego, czy niedopełnienie obowiązków wynikało z celowego działania, zaniechania czy niedbalstwa. Należy także zauważyć, że mimo, iż skarżący powoływał się na liczne orzeczenia, w tym m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Gl 660/18, w którym wskazano, że zważenie stwierdzonego uchybienia z wysokością nałożonej kary powinno nastąpić z uwzględnieniem konstytucyjnej zasady proporcjonalności, w tym również co do przychodu osiągniętego z przedmiotowego transportu przez przewoźnika, to sam nie zastosował się do cytowanych zaleceń. Nie przedłożył bowiem żadnych dokumentów obrazujących jego przychody, w tym "przychodu osiągniętego z przedmiotowego transportu". Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd stwierdza, że sposób przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego nie budzi zastrzeżeń Sądu i nie potwierdza naruszeń zarzuconych w skardze. Pamiętać należy, że organ miał obowiązek skupić się na przesłankach umożliwiających wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy o SENT. Tak też uczyniono, bez naruszenia art. 120, art. 121§1, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1 o.p. oraz art. 191 o.p., trafnie wywodząc wystąpienie przesłanek prowadzących do wydania decyzji o nałożeniu kary. W ocenie Sądu materiał dowodowy jest zupełny dla rozstrzygnięcia sprawy i nie zachodziła konieczność dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Ustalona przez organy podstawa faktyczna rozstrzygnięcia została oparta na dowodach, których ocena nie była sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 191 o.p., który nakazuje organowi dokonanie oceny wszystkich zebranych dowodów z rozważeniem wiarygodności i mocy dowodowej każdego z nich, a następnie ich uporządkowanie i powiązanie w spójną i logiczną całość. Podkreślić należy, że do naruszenia tego przepisu może dojść wówczas, gdy zostanie wykazane uchybienie podstawowym kryteriom oceny, tj. zasadom doświadczenia życiowego i innym źródłom wiedzy, regułom poprawności logicznej, właściwemu kojarzeniu faktów. W związku z tym tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w powiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego nie uwzględnia związków przyczynowo-skutkowych, a przeprowadzona przez organy ocena dowodów może być skutecznie podważona. Zdaniem Sądu sformułowanym przez organy wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Organy administracyjne uwzględniły całokształt okoliczności sprawy, a przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego ocena materiału dowodowego, mimo że niezgodna z oczekiwaniami skarżącego, nie może stanowić o naruszeniu zasad legalizmu, prawdy obiektywnej, swobodnej oceny dowodów, czy też zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nie ulega wątpliwości, że wydana w sprawie decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 o.p.), zaś argumentacja organu odwoławczego przedstawiona została w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymaganiami art. 210 § 4 o.p. W zakresie naruszenia art. 12 ustawy – Prawo przedsiębiorców wskazać trzeba, że ta ogólna zasada nie może znaleźć zastosowania w zakresie nałożenia kary, której dotyczy niniejsze postępowanie. Przepis art. 22 ust. 2a ustawy SENT nie dość, że nie pozostawia nałożenia kary uznaniu organu, ale jeszcze statuuje sztywną wysokość kary. Organ zatem nie ma pola do tego by modyfikować karę kierując się względami z art. 12 ustawy – Prawo przedsiębiorców. Dlatego też należy podzielić pogląd, że zarzut skarżącego dotyczący braku zasady proporcjonalności należy kierować, zdaniem Sądu, do ustawodawcy, a nie do organu stosującego tak skonstruowany przepis (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 stycznia 2019r. sygn. akt II SA/Bk 584/18). W odniesieniu do ostatniego z zarzutów skargi Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego i zaprezentowaną argumentację stosownie do której w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy Działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego - Administracyjne kary pieniężne. W ocenie Sądu organ słusznie wywiódł, że odstąpienie od wymierzenia kary może nastąpić tylko w oparciu o regulacje zawarte w ustawie SENT, która zawiera autonomiczne przepisy regulujące możliwość odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów tej ustawy. Nadto, zgodnie z art. 26 ust. 5 ustawy SENT, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Z uwagi na powyższe, Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, skoro podniesione w niej zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.