III SA/Gl 168/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Ćwik – Bury po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii sprostowania wyroku postanawia: odmówić sprostowania wyroku zapadłego w przedmiotowej sprawie. I. M. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...]. Skarżąca zaznaczyła, że skarży powyższy akt administracyjny w części dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień [...] r. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt: III SA/Gl 1869/12, tutejszy Sąd oddalił skargę na ww. decyzję. Od tego wyroku została skutecznie wniesiona skarga kasacyjna przez pełnomocnika procesowego I. M. Rozpoznając sprawę w drugiej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną strony skarżącej uwzględnił i wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r., w sprawie o sygn. akt: I FSK 1544/13, uchylił w całości zaskarżony wyrok tutejszego Sądu z dnia 26 kwietnia 2013 r. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez tutejszy Sąd. Wyrokiem z dnia 20 marca 2015 r. tutejszy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wyrok ten uprawomocnił się. Pismem z dnia [...] r. organ złożył wniosek o sprostowanie wyroku. W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że zaskarżoną decyzją organ orzekał o zobowiązaniach podatkowych w podatku od towarów i usług za następujący okres: styczeń i luty [...] r., oraz okres od kwietnia [...] r. do grudnia [...] r. i od stycznia [...] r. do grudnia [...] r. Za okres: styczeń [...] , luty [...], oraz okres od kwietnia [...] r. do grudnia [...] r. i od stycznia [...] r. do listopada [...] r. decyzja organu pierwszej instancji została uchylona, a postępowanie podatkowe zostało umorzone, z uwagi na przedawnienie należności podatkowych za powyższy okres. Z tego powodu, strona zaskarżyła decyzję jedynie w zakresie rozstrzygnięcia rozliczenia za grudzień [...] r. Organ stwierdził, że zawarte w sentencji wyroku rozstrzygnięcie sugeruje uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Z tego właśnie powodu organ wniósł o sprostowanie sentencji wyroku z dnia 20 marca 2015 r. poprzez doprecyzowanie, że wyrok dotyczy jedynie rozliczenia za miesiąc grudzień [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jednocześnie stosownie do art. 156 § 2 zd. 1 P.p.s.a. Sąd może sprostowanie postanowić na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że żądanie organu dotyczące sprecyzowania w sentencji wyroku uchylenia zaskarżonej decyzji jedynie w zakresie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień [...] r. – nie mieści się w katalogu zawartym w art. 156 § 1 P.p.s.a. Przedmiotem rektyfikacji wyroku są bowiem: niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki. Trudno jest założyć, że żądanie organu odnosi się do błędu pisarskiego, oczywistej omyłki, czy nawet niedokładności. Żądanie organu zmierza bowiem do zmiany sentencji wyroku, tj. jego rozstrzygnięcia. Co istotne, pod pojęciem oczywistej omyłki (jednej z podstaw rektyfikacji orzeczenia) nie należy rozumieć przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sporu czy żądania strony. Nie podlega więc sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Żądanie sprostowania takiego uchybienia procesowego nie może być w żadnym wypadku uważane za żądanie sprostowania oczywistej omyłki, lecz jest żądaniem ponownego rozpoznania sprawy i zmiany orzeczenia (tak w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2010 r., I OZ 804/11, LEX nr 984404). W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a., Sąd odmówił sprostowania wyroku.