III SA/Gl 1776/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Kupiec (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant St. sekretarz sądowy Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z rażącym naruszeniem prawa i orzeczenia o wykreśleniu tego wpisu zmienionego z ewidencji oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (zwane dalej SKO), po rozpoznaniu wniosku A. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] r., nr [...] , którą stwierdzono dokonanie przez Burmistrza Miasta S. w dniu [...] r. wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pod nr [...] z rażącym naruszeniem prawa i orzeczono o wykreśleniu tego zmienionego wpisu z ewidencji. 2. W dniu [...] r. SKO otrzymało informację o możliwym rażącym naruszeniu prawa przez Burmistrza Miasta S. poprzez wadliwe dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez A. S. pod nr [...] . W związku z tym z urzędu zostało wszczęte postępowanie pismem z dnia [...] r., które zostało przesłane między innymi A. S. i Burmistrzowi Miasta S. . 3. Burmistrz Miasta S. - przesyłając całość dokumentacji związanej z wpisami dokonywanymi w ewidencji działalności gospodarczej dotyczącymi przedsiębiorcy jakim był A. S. - w piśmie z dnia 22 kwietnia 2011 r. poinformował, że wpisów i zmian dokonywano zgodnie z wnioskiem Strony, gdzie pierwotny wpis brzmiał: <<""A"" S. A. >> i że na zaświadczeniach widniało każdorazowo oznaczenie firmy z uwzględnieniem imienia i nazwiska. Zdaniem organu nie miał on podstaw prawnych, by badać, jaką nazwą posługuje się A. S. , jeśli wymienione było nazwisko i imię. 4. Dnia [...] r. Pełnomocnik Strony wnosił o wyjaśnienie w jakiej sprawie toczy się postępowanie i dlaczego pisma są kierowane do osoby trzeciej. Pismem z dnia [...] r. Pełnomocnik został poinformowany między innymi o tym, że przedmiotem postępowania jest "ewentualne stwierdzenie wydania przez Burmistrza S. zaświadczenia z dnia [...] r. z rażącym naruszeniem prawa". Organ wskazał przy tym na użycie w oznaczeniu przedsiębiorcy zwrotu: <<""A"" S.A.>>. 5. W dniu [...] r. (faksem) i [...] r. (za pośrednictwem poczty) Pełnomocnik wniósł obszerne, tożsame w treści stanowisko w sprawie. W pierwszej kolejności zwrócił uwagę na to, że pismo z dnia [...] r. zostało przesłane nieuprawnionej osobie trzeciej. Następnie wskazał na to, że: 1/ brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia wydania zaświadczenia o określonej treści z rażącym naruszeniem prawa, jeśli odzwierciedlało ono treść wpisu do ewidencji, 2/ dopuszczalność stosowania oznaczenia przedsiębiorcy <> wymaga skomplikowanej wykładni systemowej wykraczającej poza przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 z póżn. zm., zwanej dalej P.d.g.), Kodeksu cywilnego i Kodeksu spółek handlowych, dlatego naruszenie tych przepisów nie może być uznane za rażące, 3/ organ ewidencyjny był zmuszony dokonać wpisu, ponieważ nie zachodziły przesłanki odmowy określone w art. 7c P.d.g., 4/ jeśli nie zachodziła żadna z przesłanek odmowy dokonania wpisu przez organ ewidencyjny, to w konsekwencji nie ma podstaw do stosowania przepisu art. 7e ust. 2 P.d.g. przez organ nadrzędny, 5/ przepis art. 433 § 1 k.c. nie wyklucza włączenia do firmy poza imieniem i nazwiskiem określeń dowolnie wybranych, np. pierwszych liter nazwiska i imienia przedsiębiorcy, 6/ Stronie nie jest wiadomym, aby na rynku działał inny przedsiębiorca, którego oznaczenie miało podobne brzmienie jak <>, 7/ wydane zaświadczenie nie mogło wprowadzić w błąd kogokolwiek co do osoby przedsiębiorcy, gdyż dane takie jak imię i nazwisko są właściwe dla osoby fizycznej a nie prawnej i że dotyczy wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, gdzie widnieją tylko przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi, 8/ zgodnie z art. 305 § 1 k.s.h. elementem oznaczenia spółki kapitałowej jest określenie "spółka akcyjna", a nie "S.A." i że wprawdzie dopuszczalne jest używanie skrótu "S.A.", ale bez obowiązku jego stosowania; w ramach tego zauważył też, że skrót ten nie jest zastrzeżony dla tych spółek. 6. SKO decyzją z dnia [...] r. stwierdziło dokonanie przez Burmistrza Miasta S. w dniu [...] r. wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pod nr [...] z rażącym naruszeniem prawa i orzekło o wykreśleniu tego zmienionego wpisu z ewidencji. Jako podstawę prawną wskazało art. 156 § 1 pkt 2 i 7, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a. w związku z art. 7e ust. 2 P.d.g. 6.1. W uzasadnieniu organ zauważył, że argumentacja Strony jest w znacznej większości zupełnie chybiona a wpis dokonany w dniu 14 grudnia 2005 r. rażąco narusza przepisy art. 433 § 2 k.c. w zw. z art. 434 § 1 k.c. i art. 305 § 1 k.s.h., art. 434 k.c. w zw. z art. 1a ust. 3 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. Nr 121, poz. 770 z późn. zm.). Zdaniem organu to naruszenie dotyczy dwóch elementów wpisu z dnia 14 grudnia 2005 r. każdego z osobna jak i łącznie ich obu: - użycia zwrotu <<""A"" S.A.>>, - wpisania do punktu 1 o tytule "oznaczenie przedsiębiorcy" zwrotu <<"B".>>. 6.2. Organ wskazał, że nadesłane akta ewidencyjne zawierają siedemnaście kolejnych zaświadczeń o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej pod nr [...] i tyleż wniosków o wpis. Dodał, że zaświadczenia rzeczywiście powinny odzwierciedlać wpisy do ewidencji i co do zasady powinny być zgodne z wnioskami. Zgodził się z Pełnomocnikiem, w zakresie zarzutu z pkt 1, że to wpis do ewidencji rażąco narusza prawo, a zaświadczenie wydawane podczas dokonywania wpisu zawiera po prostu treść tego wpisu. Za trafne uznał też twierdzenie zawarte w pkt 3, ale nie jego zastosowanie w sprawie. 6.3. Dalej zauważył, że A. S. rozpoczął działalność gospodarczą w [...] r. zgłaszając to dnia [...] r. W ewidencji został oznaczony jako: S. A. z dodaniem nazwy ""A"" (zaświadczenie z [...] r.). Na podstawie kolejnego wniosku z dnia [...] r., odzwierciedlonego zaświadczeniem z 14 grudnia 2004 r., dodatkowo dopisany został tekst: ""C"". . Natomiast dnia [...] r. po raz pierwszy pojawił się we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej dopisek "S.A." umieszczony za słowem ""A"". Według organu oddzielenie tej nazwy, mogącej być określanej jako nazwa fantazyjna, cudzysłowem od skrótu "S.A." może wywoływać wrażenie, iż podmiot ten jest spółką akcyjną. W odrębnej od ""A "u" drugiej nazwie <<"B" .>> organ doszukał się nieprawidłowości polegającej na tym, że za niezgodne z przepisami uznał: zwrot S.C. (odczytywany jako spółka cywilna), użycie innego niż A. imienia - inicjałem "E" z użyciem przecinka. Według organu wpisanie: <>, prowadzi do wniosku, że jest trzech kolejnych, odrębnie działających przedsiębiorców (osoba fizyczna, osoba prawna, spółka cywilna dwóch osób z błędnie przypisaną osobowością). 6.4. Dalej zacytował treść przepisu art. 433 § 2, art. 435 § 1 k.c. oraz art. 305 k.s.h. i uznał, że użycie skrótu "S.A." w firmie A. a S. ego było mylące. Według organu nie zmienia tego fakt, że są to inicjały tej osoby. Podkreślił, że przy inicjałach danej osoby należy najpierw użyć pierwszej litery imienia, a dopiero później nazwiska (np. A.S.). W takiej sytuacji nie wystąpi pomyłka. Dodanie po fantazyjnej nazwie ""A"" skrótu "S.A.", według organu, wzmacnia efekt wprowadzenia w błąd wszystkich znających skrót używany dla spółek akcyjnych. W związku z tym uznał, że art. 433 § 2 k.c. został naruszony i to w sposób rażący, gdyż użyta we wpisie z dnia 14 grudnia 2005 r. firma była myląca. W tym zakresie powołał się na wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2007 r., II GSK 268/06. 6.5. Dodatkowo wskazał, że przedmiotowy wpis dotyczył też imienia i nazwiska małżonki przedsiębiorcy - osoby fizycznej. Tym samym wskazał na kolejna wadę, tj. wpisanie nazwy: << "B" .>>, co, według organu, nie pozwala jednoznacznie odczytać pod iloma i jakimi nazwami Strona miała w obrocie zamiar występować. 7. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] r. Pełnomocnik Strony wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. 7.1. W uzasadnieniu najpierw wskazał, że zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a. organ administracyjny obowiązany jest zawiadomić stronę o postępowaniu wszczętym z urzędu. Zawiadomienie takie powinno nie tylko zawierać informację, odnośnie faktu, iż zostało wszczęte jakiekolwiek postępowanie z udziałem strony, ale i określać przedmiot tego postępowania. Strona bowiem na mocy art. 10 k.p.a. ma prawo brać czynny udział w postępowaniu. W szczególności przysługuje jej prawo do składania wniosków dowodowych jak i zajmowania stanowiska w sprawie. Zauważył, że SKO pismem z dnia [...] r. (przesłanym za pośrednictwem innego organu) informowało Stronę o wszczęciu "postępowania w sprawie wpisu [...] dla przedsiębiorcy A. S. ", informując jednocześnie, "iż zakończenie - postępowania - w sprawie nieważności (decyzją) nastąpi po otrzymaniu akt" rejestrowych od Burmistrza Miasta S. Według Pełnomocnika treść tego zawiadomienia nie była zrozumiała, ponieważ nie było wiadomym w jakiej sprawie toczy się postępowanie, a przede wszystkim jaki akt czy czynność miała być dotknięta sankcją nieważności. Z tej przyczyny pełnomocnik wnosił o sprecyzowanie w jakiej sprawie toczy się postępowanie. Zarzucił, że decyzja SKO z dnia [...] r. nie dotyczyła zakresu postępowania zakreślonego zawiadomieniem o wszczęciu postępowania z dnia [...] r. i [...] r., gdyż wszczęte przez organ z urzędu postępowanie toczyło się w sprawie stwierdzenia wydania z rażącym naruszeniem prawa zaświadczenia o wpisie z ewidencji z dnia [...] r., a nie stwierdzenia wydania z rażącym naruszeniem prawa samego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dotyczącego A. S.. Według pełnomocnika treść zawiadomienia o wszczęciu postępowania ma niejako "ukierunkowywać" postępowanie, tj. umożliwić Stronie zajmowanie merytorycznego stanowiska, co do jego toku i składanie celowych wniosków dowodowych. Trudno oczekiwać przy tym od Strony, aby zajmowała stanowisko faktyczne i prawne do hipotetycznego zakresu postępowania, o którym nie była przez organ informowana. W ten sposób organ naruszył art. 6 i art. 7 k.p.a., a Strona pozbawiona została możliwości obrony swoich praw w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. 7.2. Wskazując na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji SKO Pełnomocnik stwierdził, że w świetle przepisów proceduralnych brak jest podstaw do stwierdzenia dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ stwierdzić nieważność można tylko decyzji. Dodał, że rozstrzygnięcie o podobnej treści stwarzać może problemy w stosowaniu, a to z uwagi na fakt, iż trudno ocenić czy intencją organu było również stwierdzenie nieważności czynności materialno - technicznej jaką jest dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Wskazał, że z treści zaskarżonego orzeczenia nie wynika, jaką wadą obarczona została czynność dokonana przez Burmistrza Miasta S. i która to wada jednocześnie miałaby powodować nieważności czynności z mocy samego prawa. 7.3. Zauważył, iż nie każde naruszenia prawa w toku wydawania decyzji stanowi rażące naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa jest formą kwalifikowaną naruszenia prawa. Wskazał ponownie na wyrok NSA z dnia 8 lipca 2010 r., I OSK 170/10 (pub. LEX nr 672887) i argumenty powołane w piśmie z dnia 31 maja 2011 r. 7.4. Według Pełnomocnika okoliczność, czy dokonany w ewidencji działalności gospodarczej wpis dotyczący działalności gospodarczej prowadzonej przez A. S. wprowadza w błąd, nie może być przedmiotem swobodnego uznania organu tylko oceny zgodności z prawem. Okoliczność czy dokonany przez Burmistrza Miasta S. wpis wprowadza w błąd winna być rozpatrywana z uwzględnieniem przeciętnego odbiorcy, który ocenia sprawę z należytą starannością i rozwagą. Zwrócił uwagę, że organ orzekający w sposób nieuprawniony analizował cześć firmy, tj. określenie: <<""A"" S.A.>> w oderwaniu od pozostałych elementów. Tymczasem firma w poprawnym brzemieniu ma postać <>. Na firmę osoby fizycznej zawsze bowiem składa się jej imię i nazwisko, które są oznaczeniami obligatoryjnymi. Według Pełnomocnika już ta okoliczność, w połączeniu z faktem, iż wpis został dokonany do ewidencji działalności gospodarczej, a nie Krajowego Rejestru Sądowego sprawia, że z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy, działającego z przeciętnym rozeznaniem, nie może być mowy o wprowadzeniu w błąd. Poza tym zauważył, że treścią wpisu objęty był także nr PESEL, który nadaje się tylko osobom fizycznym. Zdaniem Pełnomocnika kolejność użycia odpowiednio imienia i nazwiska lub nazwiska i imienia nie wnosi nic do sprawy, ponieważ praktyka taka jest dopuszczalna, a próba narzucenia przez organ orzekający do treści wpisu konieczności zachowania reguł poprawności językowej jest niczym nieuzasadniona. W ten sposób zapadłe orzeczenie dyskryminuje osobę A. S. wprowadzając niczym nieuzasadnione ograniczenie w posługiwaniu się inicjałami tylko z tej przyczyny, iż inicjały te są przypadkowo zbieżne ze skrótem utworzonym z inicjałów oznaczenia "Spółka Akcyjna", a żaden przepis prawa nie zastrzega, iż określenie stanowiące skrót dla oznaczenia tego rodzaju osoby prawnej jest zastrzeżone tylko dla tych osób. 8. Decyzją z dnia [...] r. SKO utrzymało w mocy własną decyzję wydaną w pierwszej instancji podtrzymując wcześniej prezentowane stanowisko. 9. W skardze z dnia [...] r. Pełnomocnik wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w której orzeka o stwierdzeniu dokonania czynności Burmistrza Miasta S. z rażącym naruszeniem prawa, a w pozostałej części ze względu na jej niewykonalność, a z ostrożności procesowej o jej uchylenie w całości. Przy tym zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1/ art. 156 § 1 pkt 2 in principio i pkt 5 k.p.a i art. 432 k.c. oraz 2/ art. 7e ust. 2 P.d.a., art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a., art. 305 k.s.h. i art. 433 § 2, art. 434, art. 435 k.c. 9.1. Odnośnie przepisu art. 7e ust. 2 P.d.g. zauważył, że odsyła on do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących między innymi stwierdzenia nieważności decyzji "odpowiednio", a nie wprost. Poza tym wskazał, że organ wydając decyzję winien orzekać ewentualnie o stwierdzeniu nieważności czynności materialno - technicznej jaką jest dokonanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. 9.2. Nie doszukał się też przepisów dających możliwość orzekania z mocy prawa o nieważności wpisu stosownie do art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Według Pełnomocnika ewentualne uchybienie organu ewidencyjnego nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa, ponieważ w sprawie wprost nie mogły mieć zastosowania między innymi przepisy art. 6 k.p.a. i art. 7c P.d.g. 9.3. W dalszej kolejności zauważył, że na dzień orzekania zaskarżoną decyzją w ewidencji nie figurowało oznaczenie: <<"B".>>, czyli że podjęta decyzja była niewykonalna z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Poza tym, że na dzień wniosku o dokonanie wpisu, tj. 12 grudnia 2005 r. Strona wykonywała działalność samodzielnie pod firmą <> i w spółce cywilnej z E. S.pod firmą <<"B".>>. Natomiast SKO decydując o wykreśleniu wpisu orzekło w całości naruszając art. 432 k.c., a w związku z tym art. 6 k.p.a. 9.4. W pozostałym zakresie podtrzymał zarzuty zgłoszone w toku postępowania i ich uzasadnienie. Na koniec zaznaczył, że Burmistrz Miasta S. dokonując czynności wpisu nie naruszył art. 433 § 2 k.c., a jedynie normę ogólną art. 6 k.p.a. w sposób, który nie można określić jako rażące naruszenie prawa. Naruszyć prawo mógł tylko Skarżący poprzez używanie firmy w określonym brzmieniu. 10. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 11. Skarga nie jest zasadna. 12. Stan prawny sprawy. 12.1. Na podstawie przepisu przejściowego art. 66 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808 z późn. zm.) do dnia [...] r. obowiązywały jeszcze między innymi przepisy art. 7a – art. 7h P.d.g., które należało stosować w momencie dokonania wpisu przez Burmistrza Miasta S. dnia [...] r. i wydania decyzji w pierwszej i drugiej instancji przez SKO w sprawie jego wykreślenia. 12.1.1. Do tego czasu art. 7c P.d.g. miał brzmienie (podkreślenia i pogrubienia Sądu): Organ ewidencyjny wydaje decyzję o odmowie wpisu, jeżeli: 1/ zgłoszenie dotyczy działalności gospodarczej nieobjętej przepisami ustawy, 2/ zgłoszenie zawiera braki formalne, które mimo wezwania nie zostały usunięte w wyznaczonym terminie, 3/ prawomocnie orzeczono zakaz wykonywania określonej w zgłoszeniu działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę. 12.1.2. Natomiast art. 7e ust. 1 i 2 P.d.g. stanowił: 1. Wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu w przypadku: 1/ zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania działalności gospodarczej, 2/ jeżeli po dokonaniu wpisu wystąpią okoliczności, o których mowa w art. 7c pkt 1 i 3, 3/ wpisania do rejestru przedsiębiorców spółki handlowej powstałej z przekształcenispółki cywilnej, w zakresie działalności wpisanej do rejestru przedsiębiorców, 4/ zmiany miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, o której mowa w art. 7d ust. 2, 5) niezgłoszenia informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przed upływem okresu 24 miesięcy od dnia zgłoszenia informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej. 2. Wpis do ewidencji działalności gospodarczej podlega wykreśleniu także w przypadku, gdy organ ewidencyjny dokonał go z naruszeniem prawa lub dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. W tym przypadku stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji. 12.1.3. Dokonując wykładni tych przepisów należy dojść do wniosku, że: 1/ odmowa dokonania wpisu przez organ ewidencyjny może nastąpić tylko w przypadkach określonych w art. 7c P.d.g., 2/ przedmiotem wykreślenia jest wpis dokonany przez organ ewidencyjny, a nie zaświadczenie wydane po dokonaniu wpisu, 3/ wykreślenie może nastąpić, gdy w momencie orzekania istniał jeszcze nieprawidłowy wpis, 4/ wykreślenie może nastąpić tylko w określonych przypadkach, tj. pięciu szczegółowo wymienionych w art. 7e ust. 1 P.d.g. i dwóch wskazanych w art. 7e ust. 2 P.d.g., gdzie mieści się sytuacja dokonania wpisu z naruszeniem prawa, 5/ odnośnie tej drugiej grupy przypadków ustawodawca uznał, że wówczas należy stosować przepisy dotyczące wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego, 6/ stosowanie tych przepisów procesowych ma następować odpowiednio, czyli z uwzględnieniem szczególnego charakteru postępowania przed organem ewidencyjnym, gdzie np. wpis nie jest decyzją tylko czynnością materialno -techniczną (zob. M. Szydło "Ewidencja działalności gospodarczej jako administracyjny rejestr przedsiębiorców", Kw.Pr.Pub. 2004/1/153), co oznacza, że niektórych przepisów nie można zastosować (np. art. 151 i art. 156 k.p.a., gdyż właściwy organ nie uchyla lub stwierdza nieważności ostatecznej decyzji tylko orzeka o wykreśleniu właściwego wpisu), inne można ale z modyfikacjami (np. art. 145 § 1 i art. 156 k.p.a. określające podstawy wznowienia i stwierdzenia nieważności, które należy porównać z przypadkami wymienionymi w ust. 2 art. 7e), a jeszcze inne wprost (np. regulujące właściwość organów do prowadzenia tych nadzwyczajnych postępowań), 7/ pojęcie "naruszenie prawa" użyte dla określenia przypadku wadliwego działania organu ewidencyjnego nie należy odczytywać szeroko jako każde naruszenie prawa materialnego lub procesowego, ale tylko takie, które stanowi podstawę wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności z wyłączeniem sytuacji określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ ten przypadek został już wprost wymieniony w art. 7e ust. 2 P.d.g., 8/ podstawą faktyczną wykreślenia wpisu może być między innymi rażące naruszenie prawa przez organ ewidencyjny przy dokonywaniu wpisu, a podstawą prawną art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7e ust. 2 P.d.g. 12.2. Jeśli chodzi o oznaczenie przedsiębiorcy, czyli jego firmę (nazwę) podlegającą wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej lub jej zmianę, to element ten wynika z art. 7b ust. 2 pkt 1 ("oznaczenie przedsiębiorcy") i art. 7d ust. 1 (zgłoszenie zmian) P.d.g. i ogólnie z art. 431 - art. 4310 ("firma" – nazwa) k.c. 12.2.1. Stosownie do art. 433 k.c.: § 1. Firma przedsiębiorcy powinna się odróżniać dostatecznie od firm innych przedsiębiorców prowadzących działalność na tym samym rynku. § 2. Firma nie może wprowadzać w błąd, w szczególności co do osoby przedsiębiorcy, przedmiotu działalności przedsiębiorcy, miejsca działalności, źródeł zaopatrzenia. 12.2.2. Według art. 434 k.c.: Firmą przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną jest jej imię i nazwisko. Nie wyklucza to włączenia do firmy pseudonimu lub określeń wskazujących na przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce jej prowadzenia oraz innych określeń dowolnie obranych. 12.2.3. Natomiast stosownie do art. 435 k.c.: § 1.Firmą osoby prawnej jest jej nazwa. § 2. Firma zawiera określenie formy prawnej osoby prawnej, które może być podane w skrócie, a ponadto może wskazywać na przedmiot działalności, siedzibę tej osoby oraz inne określenia dowolnie obrane. § 3. Firma osoby prawnej może zawierać nazwisko lub pseudonim osoby fizycznej, jeżeli służy to ukazaniu związków tej osoby z powstaniem lub działalnością przedsiębiorcy. Umieszczenie w firmie nazwiska albo pseudonimu osoby fizycznej wymaga pisemnej zgody tej osoby, a w razie jej śmierci - zgody jej małżonka i dzieci. § 4. Przedsiębiorca może posługiwać się skrótem firmy. Przepis art. 432 § 2 stosuje się odpowiednio. 12.2.4. Na gruncie przepisu art. 433 k.c w literaturze przedmiotu formułowane są następujące uwagi: 1/ zasada prawdziwości dotyczy firmy, a zatem jej pełnego brzmienia, które obejmuje zarówno korpus, jak i dodatki, 2/ "wprowadzenie w błąd" - rozumiane jako wywołanie mylnego wyobrażenia o przedsiębiorcy - należy ujmować szeroko; obejmuje zarówno wypadki zamieszczenia w firmie treści niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy, jak i przekaz obiektywnie prawdziwy, który jednak może być mylący, 3/ wskazanie okoliczności, co do których firma nie może być myląca, ma charakter przykładowy, 4/ dodatki, zwłaszcza obligatoryjne, nie mogą wprowadzać w błąd co do formy organizacyjnoprawnej przedsiębiorcy, 5/ niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd, tak jak ocena dostatecznej odróżnialności firmy, jest oceniane z punktu widzenia modelowego uczestnika rynku; miarodajne są zwłaszcza odczucia tych podmiotów, do których jest kierowana oferta rynkowa danego przedsiębiorcy; wyznaczenie modelowego uczestnika rynku, a więc podmiotu, od którego mamy prawo oczekiwać, że jest należycie poinformowany, uważny i rozsądny, ma na celu obiektywizację oceny co do mylącego charakteru firmy (zob. u. Promińska [w:] M. Pyziak-Szafnicka (red.), B. Giesen, W. J. Katner, P. Księżak, B. Lewaszkiewicz-Petrykowska, R. Majda, E. Michniewicz-Broda, T. Pajor, U. Promińska, W. Robaczyński, M. Serwach, Z. Świderski, M. Wojewoda, Kodeks cywilny. Część ogólna. Komentarz, LEX, 2009, komentarz do art. art. 433 k.c), 5/ firma dostatecznie różni się od innych, gdy różnica między nimi jest łatwo zauważalna dla przeciętnego odbiorcy bez potrzeby przeprowadzania dokładnych porównań (zob. M. Kępiński [w:] A. Koch, J. Napierała, Prawo spółek..., s. 155; W. Popiołek [w:] K. Pietrzykowski, Komentarz, t. I, 2008, s. 223 i n.; E. Gniewek [w:] E. Gniewek, Komentarz, 2006, s. 98; J. Szwaja [w:] Komentarz KSH, t. V, s. 81 i n.). 12.3. Istotne dla sprawy podstawy prawne stwierdzenia nieważności. 12.3.1. Przez brak podstawy prawnej określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. rozumie się fakt, że decyzja rzeczywiście podstawy takiej nie posiada, nie zaś to, iż jej nie wymienia bądź wymienia niewłaściwy przepis (zob. wyrok NSA z dnia 8 lutego 1983 r., I SA 1294/82, ONSA 1983, nr 1, poz. 5). W ramach tego podkreśla się, że decyzja, która ogólnikowo lub błędnie powołuje podstawę prawną nie jest decyzją wydaną "bez podstawy prawnej". Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań działania tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. Błędne powołanie podstawy decyzji stanowi wadę formy decyzji, a więc stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2007 r., II OSK 1369/06, LEX nr 315975). 12.3.2. Na tle wykładni terminu "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w literaturze i orzecznictwie ścierają się dwa stanowiska (opisane szczegółowo przez M. Jaśkowską [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el, 2012, komentarz do art. 156). Według pierwszego z nich rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. Rażące to więc oczywiste, wyraźne, bezsporne (por. J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracji, PiP 1986, z. 1, s. 69 i n.). Przedstawiciele drugiego uważają, że przy pojęciu rażącego naruszenia prawa należy brać pod uwagę jego skutki. "Rażące naruszenie prawa" to takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności (por. A. Zieliński, O "rażącym" naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 k.p.a. Polemiki, PiP 1986, z. 2, s. 104 i n.). Sąd w składzie obecnym podziela pierwsze stanowisko. 12.3.3. Jeśli chodzi o niewykonalność z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., to w literaturze przedmiotu istnieje dyskusja o jaki rodzaj niewykonalności chodzi. Zdaniem J. Borkowskiego wchodzi tu w grę zarówno niewykonalność faktyczna, jak i prawna (por. B. Adamiak, J. Borkowski (w:) Komentarz 12, 2011, s. 635; podobnie Z. Janowicz, Komentarz, 1999, s. 385). Pierwsza z nich ma miejsce wówczas, gdy nie ma możliwości technicznych wykonania decyzji, druga - gdy istnieją prawne nakazy lub zakazy stwarzające nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu praw i obowiązków wynikających z decyzji. Inaczej W. Dawidowicz (Postępowanie administracyjne, 1983, s. 255) czy A. Wróbel (K. Chorąży, W. Taras, A. Wróbel, Postępowanie administracyjne, 2005, s. 206), według których art. 156 § 1 pkt 5 obejmuje tylko przypadki niewykonalności faktycznej. Zdaniem Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem, że racja występuje po stronie autorów reprezentujących ten drugi pogląd. Niewykonalność prawna, a więc wydanie decyzji wbrew nakazowi lub zakazowi prawnemu, jest bowiem działaniem pozbawionym podstawy prawnej bądź też rażąco naruszającym prawo, a więc mieszczącym się w przesłankach art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (zob. M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do K.p.a., LEX/el 2012, komentarz do art. 156). 12.3.4. Natomiast przy wadzie powodującej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.) przepisy materialne muszą w sposób wyraźny przewidywać sankcję nieważności (por. B. Adamiak, Nieważność aktu prawa miejscowego a wadliwość decyzji administracyjnej, PiP 2002, z. 9, s. 21 i n.; por. też wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1982 r., za: E. Smoktunowicz, D. Kijowski, J. Mieszkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 556). 13. Aby w sposób szczegółowy odnieść się do wniosków i zarzutów zawartych w skardze należy jeszcze raz wskazać podstawy faktyczne ocenianego przez SKO wpisu i zakres orzekania przez SKO. 13.1. Jak wynika z zaświadczenia z dnia [...] r. do dnia [...] r. pod nr [...] - prowadzonej przez Burmistrza Miasta S. ewidencji działalności gospodarczej - w zakresie oznaczenia przedsiębiorcy, obowiązywał wpis o następującej treści: <>. 13.2. Pismem z dnia [...] r. A. S. zwrócił się do Burmistrza Miasta S. z wnioskiem o dokonanie zmiany we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej między innymi w zakresie oznaczenia przedsiębiorcy: <<- "D".>>. 13.3. Dnia [...] r. Burmistrz Miasta S. dokonał zmiany powyższego wpisu w ten sposób, że od tego momentu oznaczenie przedsiębiorcy miało brzmienie: < Nazwa: "D".>>. 13.4. Jeśli chodzi o wpis dotyczący określenia <<""A"" S.A.>>, to figurował on w ewidencji na dzień wydania przez SKO decyzji w pierwszej i drugiej instancji, tj. [...]i [...] r. Natomiast wpis w części obejmującej nazwę <<"B".>> obowiązywał do momentu dokonania zmiany wpisu dnia [...] r., jak wynika z zaświadczenia wydanego tego dnia. Po wielu kolejnych zmianach na dzień wydania decyzji w pierwszej i drugiej instancji oznaczenie przedsiębiorcy pod nr [...] było następujące: < 1. ""A"" S.A. 2. S. C. S. 3. ""E"" S. C.>>. 13.5. Rozstrzygnięcie znajdujące się w części wstępnej decyzji SKO z dnia [...]r., która została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, ma następującą treść: "stwierdzić dokonanie przez Burmistrza S. w dniu [...] r. wpisu do ewidencji działalności gospodarczej pod nr [...] z rażącym naruszeniem prawa i orzec o wykreśleniu tego zmienionego wpisu z ewidencji". 14. Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy oraz dokonaną wykładnię stosownych przepisów materialnych Sąd uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności tych decyzji lub ich uchylenia wynikających z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.). W szczególności Sąd nie doszukał się naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 14.1. Od strony procesowej, SKO jako organ nadrzędny nad Burmistrzem Miasta S. , będącym organem ewidencyjnym i dokonującym wpisu do prowadzonej ewidencji działalności gospodarczej (art. 17 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7b ust. 1 i art. 7h P.d.g.), był organem właściwym w rozumieniu art. 157 § 1 k.p.a. do prowadzenia postępowania wszczętego z urzędu o wykreślenie wpisu dotyczącego Strony skarżącej na podstawie art. 7e ust. 2 P.d.g., czyli odpowiednio w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności. 14.2. Jak wynika z art. 7e ust. 2 P.d.g. przedmiotem rozstrzygnięcia jest wykreślenie wpisu, a naruszenie prawa, np. określone w podstawach stwierdzenia nieważności, jest jedną z przesłanek dokonania tego wykreślenia. Tym samym przesłanka wykreślenia winna być wymieniona i wykazana w uzasadnieniu decyzji, a nie w jej części wstępnej obejmującej rozstrzygnięcie, jak to uczyniono w decyzji organu pierwszej instancji. Jednak, zdaniem Sądu, ten błąd procesowy nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy, bo zachodziły podstawy faktyczne i prawne do wykreślenia kwestionowanego przez SKO wpisu. 14.3. Porównując brzmienie dokonanych zmian wpisów z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji z dnia [...] r., wydanej na podstawie art. 7e ust. 2 P.d.g., należy dojść do wniosku, że orzeczone wykreślenie dotyczyło tylko tych zmian dokonanych wpisem z dnia [...] r., które nadal istniały na ten dzień, czyli takich, które nie zostały jeszcze wykreślone przez sam organ ewidencyjny w ramach dokonywanych zmian na wniosek przedsiębiorcy w okresie od dnia [...] r. Odnosi się to również do decyzji organu odwoławczego. Na dzień orzekania na etapie obu instancji z dokonanego wpisu o prowadzeniu działalności gospodarczej w formie samodzielnej: <> i w spółce cywilnej o nazwie: <<"B" .>>, pozostał tylko ten pierwszy element, ponieważ nazwa spółki cywilnej została wykreślona po zmianie dokonanej dnia [...] r. W ten sposób na podstawie podjętych przez organ ewidencyjny działań brak było już wpisu dotyczącego powyższej spółki cywilnej. W dniu orzekania przez SKO, jak wynika z ostatniego wpisu z dnia [...] r., A. S. obok samodzielnej działalności prowadził też działalność gospodarczą w formie dwóch spółek cywilnych, ale już o innych nazwach. W tym przypadku wymienienie nazw spółek cywilnych w poszczególnych punktach pozwala wyraźnie stwierdzić, w jakiej formie prowadzona jest działalność gospodarcza. Natomiast SKO w uzasadnieniu decyzji obu instancji poza kwestionowaniem określenia: <<""A"" S.A.>>, jako mylącego z określeniem osoby prawnej, tj. spółki akcyjnej, ze względu na dodatek "S.A.", zanegowało również nie istniejącą już nazwę spółki cywilnej: <<"B".>>. Rozważania te nie miały już podstaw faktycznych, czyli były bezprzedmiotowe. Organ nie mógł jednak umorzyć postępowania w tej części, ponieważ nie zostało ono w tym zakresie wszczęte. Z pisma SKO z dnia [...] r. kierowanego do Pełnomocnika Strony skarżącej, które precyzowało zakres wszczętej sprawy administracyjnej, jasno wynika, że zdaniem organu wpis z dnia [...] r. został dokonany z rażącym naruszeniem prawa ze względu na to, że: "zaświadczenie z dnia [...] r. jest najstarszym (najwcześniejszym), w którym na oznaczenie przedsiębiorcy użyto zwrotu <<""A"" S.A.>>. W piśmie tym nie było mowy o wątpliwościach związanych z nazwą spółki cywilnej. W związku z tym wszczęcie postępowania dotyczyło pierwszego elementu, czyli właśnie nazwy: <<""A"" S.A.>>. Również w tym przypadku, według Sądu, szerszy opis zawarty w uzasadnieniu decyzji nie może być uznany za taki błąd, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy. 14.4. Sąd podziela stanowisko SKO, że użycie w nazwie przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną zwrotu <<""A"" S.A.>> jest mylące ze względu na użyty dodatek "S.A.", ponieważ nieodparcie wywołuje wrażenie, że podmiot o takiej firmie (nazwie) jest spółką akcyjną. Właśnie element firmy tej osoby prawnej, tj. skrót jej dodatku, w obrocie występuje w tej formie (art. 305 § 2 k.s.h.). W związku z tym wpis zawierający określenia wprowadzające w błąd co do osoby przedsiębiorcy w sposób wyraźny narusza art. art. 433 § 2 k.c. w zw. z art. 305 § 2 k.s.h., dlatego należy uznać go za rażąco naruszający prawo. 15. Podniesione zarzuty skargi nie uzasadniają ani uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ani tym bardziej stwierdzenia nieważności tych decyzji. 15.1. Decyzje SKO nie zostały wydane bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 in principio) i nie były niewykonalne (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.). 15.1.1. Obowiązujący do 31 grudnia 2011 r. przepis art. 7e ust. 2 zd. 1 P.d.g. stanowił podstawę prawną do wykreślenia wpisu do ewidencji działalności gospodarczej między innymi ze względu na dokonanie tej czynności przez organ ewidencyjny z naruszeniem prawa. W tym przypadku przepisy k.p.a. dotyczące stwierdzenia nieważności stosuje się odpowiednio, co oznacza, że również te przepisy, które obejmują podstawy stwierdzenia nieważności, np. rażące naruszenie prawa (zob. wnioski wynikające z wykładni stosownych przepisów materialnych opisane w pkt 12.1.3. niniejszego uzasadnienia). W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że pojęcie "naruszenie prawa" użyte dla określenia przypadku wadliwego działania organu ewidencyjnego nie należy odczytywać szeroko jako każde naruszenie prawa materialnego lub procesowego, ale tylko takie, które stanowi podstawę wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności z wyłączeniem sytuacji określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ ten przypadek został już wprost wymieniony w art. 7e ust. 2 P.d.g. 15.1.2. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że organ nadzorczy winien wydać decyzję o stwierdzeniu nieważności danej czynności, gdyż z tego przepisu szczególnego wyraźnie wynika, że organ orzeka o wykreśleniu wadliwego wpisu, a nie stwierdza jego nieważności. 15.1.3. Jak wynika z powołanej przez SKO podstawy prawnej w części wstępnej decyzji pierwszej i drugiej instancji były one wydane nie tylko w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 (rażące naruszenie prawa), ale też między innymi na mocy art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. (wada powodująca nieważność z mocy prawa). Jednak w uzasadnieniu organ nie wskazał przepisu materialnego przewidującego sankcję nieważności uzasadniającego zastosowanie drugiej podstawy. Całe wywody uzasadnienia opierały się na pierwszej podstawie. Organ nawet stwierdził w części wstępnej decyzji, że wpis został dokonany z rażącym naruszeniem prawa. Niewłaściwe powołanie w podstawie prawnej art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. nie może być zakwalifikowane jako wydanie jej w tej części "bez podstawy prawnej". Wprawdzie naruszono przepisy postępowania, ale nie w taki sposób, że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 15.1.4. Wydane decyzje w zakresie wskazanym w pkt 14.3. niniejszego uzasadnienia są też wykonalne, gdyż wywołują skutek w postaci wykreślenia stosownego wpisu w zakresie istniejącego określenia: <<""A"" S.A.>>, co oznacza, że w tej części obowiązuje nazwa z poprzedniego wpisu z dnia [...] r.: <<""A"" S. A. >>. 15.2. Decyzje SKO nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Poza tym nie można zgodzić się z twierdzeniem Strony skarżącej, że jeśli czynność wpisu została dokonana z naruszeniem prawa, to naruszenie to nie miało charakteru "rażącego". 15.2.1. Jeszcze raz należy zauważyć, że organ ten prawidłowo przyjął, że wpis z dnia [...] r., który istniał na dzień wydania decyzji, został dokonany z naruszeniem prawa (art. 7e ust. 2 P.d.g.), bo to naruszenie mieściło się w jednej z podstaw stwierdzenia nieważności, a mianowicie miało rażący charakter (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7e ust. 2 P.d.g.). 15.2.2. Generalnie firmą przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną jest imię i nazwisko. Do firmy może być włączone też inne określenie dowolnie wybrane. Natomiast w przypadku osoby prawnej firma powinna zawierać określenie formy prawnej, które to określenie stanowi dodatek i może być podane w skrócie. W ramach korpusu nazwa osoby prawnej może zawierać również nazwisko osoby fizycznej (art. 435 § 3 k.c.). Jeśli chodzi o spółkę akcyjną, to przepis szczególny, jakim jest art. 305 § 2 k.s.h., wskazuje jaki jest ustawowy skrót tej formy prawnej ("S.A."), czyli dokładnie taki jaki został użyty w kwestionowanym wpisie, tzn. użyto dużych liter, ustawionych według określonej kolejności i z zastosowaniem takiej samej interpunkcji. Tym samym odczytując pełną firmę Strony skarżącej w przedmiotowym wpisie, która w całości miała brzmienie: , należy uznać, że nawet dla przeciętnego uczestnika obrotu jasnym będzie, że podmiot taki od strony formy prawnej przedsiębiorcy będzie uznany za spółkę akcyjną, a nie osobę fizyczną prowadzącą działalność z użyciem w nazwie inicjałów nazwiska i imienia. Nie zmienia tego fakt, że w tej nazwie występuje nazwisko i imię osoby fizycznej, ponieważ nazwisko osoby fizycznej może być też w korpusie nazwy osoby prawnej. Taka ocena nie wymaga też skomplikowanej wykładni systemowej określonych norm prawnych, jak wskazywała Strona skarżąca. 15.2.3. W powołanym przez Stronę skarżącą wyroku z dnia 11 stycznia 2007 r., II GSK 268/06 (LEX nr 287961), gdzie organ ewidencyjny odmówił wpisania do firmy osoby fizycznej imienia i nazwiska małżonka tego przedsiębiorcy, NSA wyraźnie stwierdził, z czym należy się zgodzić, że: - dodatki, które mogą zostać dołączone do imienia i nazwiska, mają służyć lepszej identyfikacji przedsiębiorcy posługującego się firmą, - wbrew literalnemu brzmieniu przepisu nie mogą być to dodatki obrane całkowicie swobodnie, - nie jest dopuszczalne posługiwanie się dodatkami, które mogą wprowadzić w błąd, co do formy działalności przedsiębiorcy, - osoba fizyczna będąca przedsiębiorcą nie może włączyć do swojej firmy określeń, które oceniane według standardów normalnego uczestnika obrotu mogą kojarzyć się z inną formą prowadzenia działalności. W tym przypadku chodziło o wprowadzenie w błąd przy wykazaniu, że również inna osoba fizyczna prowadziła działalność. Podobnie jest w niniejszej sprawie, gdzie chodzi o błędne przekonanie, że to inny podmiot prowadzi działalność. 15.2.4. Przepis art. 305 § 2 k.s.h. wprawdzie nie zawiera zakazu używania skrótu "S.A." jako inicjałów imienia i nazwiska lub nazwiska i imienia w różnych formach aktywności zawodowej, ale jego użycie w nazwie przedsiębiorcy, który nie ma tej formy prawnej wprowadza w błąd, co do osoby przedsiębiorcy. Wpis obejmujący taką zmianę podlega wykreśleniu na podstawie art. 7e ust. 2 P.d.g. 16. Biorąc pod uwagę wszystkie te okoliczności faktyczne i prawne Sąd nie doszukał się też naruszenia innych przepisów uzasadniających uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub decyzji organu pierwszej instancji. 17. W związku z tym, że skarga nie była zasadna Sąd, działając stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), oddalił ją. ----------------------- 2