III SA/Gl 1796/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości "A" Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z [...] r. skarżąca Spółka "A" w C. zamieściła dodatkowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powyższego powołując się na art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") oraz orzecznictwo NSA wydane w tym przedmiocie wskazała na ryzyko likwidacji prowadzonej działalności będące konsekwencją dokonanych zajęć zabezpieczających. Ponieważ te wynosiły [...] zł utraciła płynność finansową. Okoliczność ta spowodowała niemożność pełnego regulowania zobowiązań oraz prowadzenia działalności gospodarczej w dotychczasowym zakresie. Ponadto jej majątek ruchomy (maszyny, urządzenia i towary) choć dalej wykorzystywany w prowadzonej działalności, stanowi przedmiot zabezpieczenia. Wprawdzie dysponuje jeszcze majątkiem nieruchomym, obciążonym hipotecznie, jednakże wartość przedmiotu zaskarżenia opiewa na [...]. To oznacza, że w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego zostanie pozbawiona w sposób definitywny całości swojego majątku, a jej dalsze funkcjonowanie na rynku zostanie zagrożone. Konsekwencji tych nie będzie już można odwrócić, nawet gdyby doszło do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dlatego też powołując się na dokumenty finansowe dołączone do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, domagała się wstrzymania jej wykonania. Tym bardziej, że w wyniku dokonanych przez organ egzekucyjny zabezpieczeń na majątku strony interesy Skarbu Państwa zostały już w pełni zabezpieczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle cytowanego przepisu nie budzi wątpliwości, że zasadą jest, iż zaskarżone rozstrzygnięcie, w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonane. Natomiast zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania, przewidzianej w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną szczególne ku temu okoliczności uzasadniające skorzystanie z tej czynności procesowej. Obowiązek ich wykazania spoczywa przy tym na wnioskodawcy. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, albowiem uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W rozpoznawanej sprawie te dotyczyły utraty płynności finansowej w wyniku dokonanych zajęć zabezpieczających na kwotę 10.730.517,00 zł. Okoliczność ta jak wskazano utrudnia Spółce prowadzenie działalności gospodarczej i może przyczynić się do jej likwidacji. Tymczasem powyższe, jak wynika z akt sprawy, już nastąpiło, albowiem postanowieniem Sądu Rejonowego Katowice-Wschód Wydziału X Gospodarczego z 10 października 2013 r. ogłoszona została upadłość likwidacyjna Spółki. W tej sytuacji zagrożenie likwidacją lub upadłością nie mogło być wystarczającym argumentem, aby uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub przyczyni się do wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Te bowiem jak wynika z akt sprawy już wystąpiły. Dlatego też wstrzymanie wykonania decyzji na tym etapie wydaje się również i z tego powodu bez znaczenia. Podobnie sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanego w drodze egzekucji świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Należy bowiem zauważyć, że egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Tym bardziej, że każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opublikowane na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Te jednak w rozpoznawanej sprawie nie zostały wskazane. Do okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie można wszakże zaliczać subiektywnego przeświadczenia wnioskodawcy o ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji ta bowiem będzie badana przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na nią na etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05, LEX nr 302251). Wobec powyższego, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowiono orzec jak w sentencji.