III SA/Gl 2013/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. o nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpoznaniu zażalenia A. G. – K. na postanowienie Dyrektora Oddziału ZUS w Z. z dnia [...] r. nr [...] o nie uwzględnieniu zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowa-dzone na podstawie tytułów wykonawczych ZUS Oddział w Z. Inspektorat w T. z dnia [...] r. nr od [...] do [...], obejmujących zaległości składkowe zobowiązanej za lata 2000-2003 - utrzymał postanowienie I instancji w mocy. W podstawie prawnej powołano się na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. , Nr 98 , poz. 1071 ze zm. – zwany dalej Kpa) oraz art. 17, art. 18, art. 33 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.- zwanej dalej ustawą egzekucyjną). Powyższe postanowienie ostateczne zostało wydane w wyniku wykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 grudnia 2009r. o sygn. akt III SA/Gl 908/09, uchylającego ostateczne postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie w/w zarzutów. Natomiast zgodnie z ustalonym przez organy obu instancji stanem faktycznym strona posiada w ZUS Oddział w Z. Inspektorat w T. nieuregulowane zaległości składkowe za lata 2000-2003, na które wierzyciel [...] r. wystawił tytuły wykonawcze nr od [...] do [...] i zlecił ich realizację, będącemu organem egzekucyjnym z upoważnienia art. 19 § 4 ustawy egzekucyjnej. Dyrektorowi Oddziału ZUS w Z.. W ramach podjętych czynności egzekucyjnych tenże organ zawiadomieniami z dnia [...] r. nr od [...] do [...] zajął wynagrodzenie za pracę Pani A. G. – K. w "A" w W., doręczając je wraz z odpisami tytułów wykonawczych pełnomocnikowi zobowiązanej – B. G. w dniu [...] r. B. G. dwoma pismami z [...] r. wniósł zarzuty na postępowanie egzekucyjne skierowane do Pani A. G. – K. podnosząc, iż tytuły wykonawcze ZUS będące podstawą prowadzenia egzekucji, obarczone są wadami prawnymi przesądzającymi o niedopuszczalności egzekucji. Uznał bowiem, że w przypadku tytułów wykonawczych z [...] r. nr od [...] do [...], opartych na decyzji ZUS z [...]r. nr [...] określającej płatnikowi wysokość zaległości składkowych na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, wypadkowe i zdrowotne, należności w nich wskazane, zgodnie z ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych oraz Ordynacją podatkową, uległy przedawnieniu i przestały istnieć z upływem 5 lat od dnia, w którym składka stała się wymagalna , tj. [...]r. W odniesieniu natomiast do tytułów wykonawczych nr od [...] do [...], wydanych w oparciu o decyzję ZUS z dnia [...]r. nr [...], określającą wysokość zaległych składek płatnika na Fundusz Pracy podniósł, iż należności w nich wskazane przestały istnieć z dniem [...]r., a należności wskazane w tytułach wykonawczych z [...]r. nr od [...] do [...] przedawniły się [...]r., natomiast obowiązek wymieniony w tytułach wykonawczych nr od [...] do [...] wygasł zgodnie z art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z 6 lutego 1997r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz. U. nr 28, poz. 153 ze zm.), obowiązującym w okresie od stycznia 1999r. do 31 marca 2003r. – tj. po 5 latach od dnia, w którym składka stała się wymagalna. Dowodząc w zarzutach, że w myśl założeń Ordynacji podatkowej w dniu [...] r. wygasło prawo ZUS do wydania decyzji z dnia [...]r. nr [...] i nr [...] podkreślił, iż bieg przedawnienia nie został przerwany, ponieważ nie zostały wykonane czynności wymienione w art. 24 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych tj. odroczenie terminu płatności składek, rozłożenie spłaty tych należności na raty, nie została wykonana jakakolwiek czynność egzekucyjna, o której został powiadomiony dłużnik. Dlatego też, zdaniem B. G., postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone na podstawie art. 105 § l Kpa, mającego zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji z mocy art. 18 ustawy egzekucyjnej zwłaszcza, że w poz. 50 wszystkich tytułów wykonawczych ZUS jako podstawę prawną wskazał rozporządzenie Rady Ministrów z 22 listopada 2001 r. (Dz. U. nr 137, poz.1541) zamiast prawidłowo - rozporządze-nie Ministra Finansów z 22 listopada 2001r. (Dz. U. nr 137 ze zm.) stanowiące w § 3, że jeżeli należność nie zostanie zapłacona w terminie określonym w decyzji, czyli jak w tym przypadku decyzji ZUS z [...]r. nr [...] i nr [...], wierzyciel wysyła zobowiązanemu upomnienie z zagrożeniem wszczęcia egzekucji po upływie 7 dni od jego doręczenia. W konsekwencji B. G. wniósł więc o uchylenie zastosowanego środka egzekucyjnego i umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 i pkt 7 ustawy egzekucyjnej z uwagi na obarczenie tytułów wykonawczych ZUS wadami prawnymi, przesądzającymi o niedopuszczalności egzekucji. Organ egzekucyjny zgodnie wymogiem art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej zwrócił się o opinię wierzyciela w zakresie zarzutów, którą wyrażono w postanowieniu ZUS Oddział w Z. Inspektorat w T. z [...] r. nr [...] o nie uznaniu za słuszne zarzutów pełnomocnika B. G.. Wobec powyższego Dyrektor ZUS Oddział w Z. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...], powołując się na podniesione przez stronę zarzuty: przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi, wygaśnięcie prawa do wydania decyzji z dnia [...] r. oraz wskazanie błędnej podstawy prawnej w tytułach wykonawczych oraz wskazując katalog podstaw z art. 33 ustawy egzekucyjnej, mogących stanowić skuteczny zarzut w postępowaniu egzekucyjnym – nie uwzględnił zarzutów. Odnosząc się do kolejnych argumentów pełnomocnika wyjaśnił, że należności ZUS przedawniają się z upływem 10 lat. Zaś 10-letni okres przedawnienia dotyczy wszystkich zobowiązań wymagalnych powstałych przed 31 grudnia 2002 r. jeśli nie wygasły przed 1 stycznia 2003 r. natomiast wygaśnięcie prawa do wydania decyzji będącej podstawą należności objętych tym postępowaniem egzekucyjnym nie mieści się w w/w katalogu art. 33. Odnosząc się do braku upomnienia organ wskazał na § 3 § 13 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r., zgodnie z którym egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu, decyzji administracyjnej. W tej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia [...]r., doręczone dłużnikowi [...]r. Natomiast podnoszony przez stronę błąd w określeniu aktu prawnego w poz. 50 tytułu wykonawczego organ także uznał za bezzasadny jako nie mieszczący się w katalogu zarzutów. Na postanowienie pełnomocnik strony wniósł zażalenie i powołując się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2007r. nr I FPS 4/06 podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie występowała konieczność uzyskania stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów przed rozpatrzeniem ich przez organ egzekucyjny, bowiem organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, a więc nie może ono wiązać organu egzekucyjnego. Powyższe zaś powoduje, że w istocie z punktu widzenia proceduralnego, organ egzekucyjny w swym postanowieniu nie rozpoznał zarzutów, a postępowanie jako bezprzedmio-towe powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 Kpa. Pełnomocnik podtrzymał w zażaleniu wcześniejsze zarzuty przedawnienia należności objętych wszystkimi tytułami wykonawczymi ZUS wydanymi [...] r. i doręczonymi [...]r. oraz naruszenia art. 3 a i art. 27 § 3 ustawy egzekucyjnej oraz § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. poprzez wskazanie w poz. 50 tytułów błędnej podstawy prawnej, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 listopada 2001r. a więc aktu prawnego nie istniejącego, co powoduje, że upomnienie było konieczne. Ponownie zawnioskował uchylenie zaskarżonego postanowienia i zastosowanego środka egzekucyjnego oraz umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 Kpa i art. 59 § l ustawy egzekucyjnej, ponieważ obciążają go wady prawne powodujące niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie uwzględnił tych argumentów zażalenia i postanowieniem z [...]r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyniku rozpoznania skargi na to postanowienie ostateczne uchylił je wyrokiem z dnia 9 grudnia 2009r. o sygn. akt III SA/G1 908/09, z powodu nie odniesienia się w uzasadnieniu przez organ odwoławczy do zarzutów pełnomocnika zobowiązanej dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego poprzez ograniczenie się jedynie do kwestii zawieszenia postępowania, co nie dotyczyło przedmiotowej sprawy, a przez co wydane rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 124 § 2 Kpa . Dyrektor Izby Skarbowej w K., po ponownym rozpoznaniu zażalenia zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], nie podzielił zarzutów pełnomocnika strony i ponownie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu odniósł się do podniesionych argumentów wykazując brak ich zasadności. Zaakcentowano, że Pani A. G. – K. nie uiściła należnych z racji prowadzonej działalności gospodarczej zobowiązań składkowych za lata 2000-2003 więc koniecznym było wdrożenie postępowania egzekucyjnego i zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanej, wymienionego jako środek egzekucyjny w art. 1a pkt 12a tiret 2 ustawy egzekucyjnej. Wystawienie na te zaległości tytułów wykonawczych poprzedziło wydanie [...]r. decyzji ZUS nr [...] i nr [...], szczegółowo wymieniających rodzaj i kwoty nie zapłaconych, mimo ustawowego obowiązku składek. Decyzje te jako zaskarżalne do Sądu Okręgowego Pracy i Ubezpieczeń Społecznych objęte są odrębnym rozstrzyganiem, zatem ich kwestionowanie w postępowaniu dotyczącym zarzutów, pozostaje bez wpływu na postępowanie ściśle egzekucyjne. Dalej powołując się na art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej organ wskazał, że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7,9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, przy czym stanowisko to w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 tej ustawy, jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ przyznał, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął w uchwale z 25 czerwca 2007r. o sygn. I FPS 4/06, iż bezprzedmiotowym jest wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 34 ustawy egzekucyjnej, w przypadku gdy wierzycielem i organem egzekucyjnym jest ten sam podmiot, to jednak sytuacja taka nie odnosi się, wbrew twierdzeniom B. G. do ZUS. WSA w Warszawie bowiem w wyroku z 27 lutego 2008r. o sygn. akt III SA/Wa 2138/07 zaprezentował pogląd, iż zgodnie z art. 72 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych organami ZUS są Prezes, Zarząd, którego przewodniczącym jest z urzędu Prezes Zakładu i Rada Nadzorcza, natomiast w myśl art. 19 § 4 ustawy egzekucyjnej, organem egzekucyjnym jest Dyrektor Oddziału ZUS, a więc może on samodzielnie działać wyłącznie jako organ egzekucyjny. Również Dyrektor Izby Skarbowej za nietrafny uznał zarzut przedawnienia egzekwowanych składek ZUS za lata 2000-2003 wskazując, iż Sąd Najwyższy w Uchwale z 2 lipca 2008r., sygn. akt II UZP 5/08 uznał, że 10-letni okres przedawnienia przewidziany w art. 24 ust. 4 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w brzmieniu nadanym ustawą z 18 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 241, poz. 2074), znajduje zastosowanie do należności z tytułu składek, które stały się wymagalne przed dniem 1 stycznia 2003r., jeżeli do tej daty nie uległy przedawnieniu według przepisów dotychczasowych. Zaległości zaś A. G. – K. dotyczą lat 2000-2003 i przyjmując pierwotny 5-letni okres ich wymagalności, zakreślony w art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ich przedawnienie nastąpiłoby najwcześniej w 2005r., co oznacza, że w dacie obowiązywania nowego brzmienia tego artykułu, czyli 1 stycznia 2003r. były one i są nadal wskutek zastosowanego środka egzekucyjnego wymagalnymi. Nadto przyznano, że w tytułach wykonawczych ZUS z [...] r., w rubryce 50 jako podstawę prawną braku obowiązku doręczenia zobowiązanemu upomnienia przed wszczęciem egzekucji, wierzyciel podał "rozporządzenie Rady Ministrów z 22 listopada 2001 r. (Dz. U. 01.137.1541)", zamiast rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001r. (Dz. U. nr 137, poz.1541), to jednak wskazanie poprawnej daty wydania tego aktu prawnego i danych dotyczących jego opublikowania nie może wymuszać konieczności doręczenia nie wymaganego de facto upomnienia, a czego brak miałby przesądzać o niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego . Na zakończenie podkreślono także, że nie może podlegać rozpoznaniu przez organ II instancji zarzut dotyczący wadliwości tytułów wykonawczych ZUS, albowiem zgłoszony on został dopiero w postępowaniu zażaleniowym do protokołu spisanego w organie odwoławczym [...]r., podczas gdy zarzuty rozpoznaje organ egzekucyjny; poza tym uchybiony został 7-dniowy termin przewidziany dla tej czynności w art. 27 § l pkt 9 ustawy egzekucyjnej (por. wyrok WSA w Gliwicach z 3.06.2008r. , sygn. akt I SA/G1 444/07 i z 22.10.2008r. , sygn. akt I SA/G1 575/08). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik strony zakwestionował powyższe postanowienie ostateczne wnosząc o jego uchylenie. Powtórzono dotychczasową argumentację akcentując naruszenie art. 3 a, 15 § 1, 27 § 3, 33 i 34 oraz 59 i art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także przepisy art. 133 i 144 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. (Dz. U. nr 137), ponieważ zostało ono zmienione rozporządzeniem Ministra Finansów z 19 grudnia 2002 r. (Dz. U. z 2003r., nr 9, poz. 106). W ocenie pełnomocnika strony wierzyciel, organ egzeku-cyjny oraz organ odwoławczy naruszyły przepis art. 35a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ zobowiązana za pośrednictwem wierzy-ciela wniosła w dniu [...] r. odwołanie do Sądu Okręgowego w K. – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. W ocenie wnoszącego skargę tym samym całkowicie niezgodne z prawdą jest stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu skarżonego postanowienia o nieziszczeniu przez zobowiązaną z racji prowadzonej działalności gospodarczej zobowiązań składkowych należnych na lata 2000-2003. O fakcie tym wierzyciel powinien zawiadomić organ egzekucyjny i zażądać wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd. Zatem w tym zakresie egzekucja przed dniem [...] r. rażąco naruszała wskazane powyżej przepisy ustawy egzekucyjnej. W ocenie pełnomocnika termin wykonania zobowiązania to [...] r., natomiast rozpoczęcie egzekucji w dniu [...] r. Podniesiono także zarzut przedawnienia. Zwrócono uwagę, że doręczenie w dniu [...] r. decyzji wymiarowych z pominięciem pełnomocnika jest nieskuteczne i narusza art. 40 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. W trakcie rozprawy sądowej pełnomocnik strony zaakcentował, że zaległości składkowe nie istnieją, co wynika z dowodów wpłat; sprawa jest rozpoznawana dwutorowo – przez WSA oraz Sąd Okręgowy w K. co do prawidłowości decyzji wymiarowych. Natomiast w piśmie procesowym z dnia [...]r. strona skarżąca przedstawiła stan sprawy, dołączyła szereg dokumentów na potwierdzenie braku zaległości w spłacie składek ZUS. Zaakcentowała błędność tytułów wykonawczych, brak podstawy prawnej prowadzenia egzekucji i nieistnienie zaległości wobec ich uiszczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim w ocenie składu Sądu orzekającego w tej sprawie podkreślić należy, że przedmiotem tej sprawy jest wyłącznie zbadanie legalności zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu egzekucyjnego o nie uwzględnieniu zarzutów zgłoszonych przez zobowiązaną A. G. –K.. Natomiast kwestia prawidłowości decyzji z dnia [...]r. ustalająca wysokość zaległych składek ZUS pozostaje poza granicami niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego. Przepis art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi zamknięty katalog podstaw mogących stanowić zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wyliczenie to ma charakter enumeratywny i żadna okoliczność poza wymienionymi w tym przepisie nie może odnieść skutku i być przedmiotem rozważań wierzyciela. Zatem przesłankami warunkującymi dopuszczalność zgłoszonych zarzutów może być: _@POCZ@__@KON@_ 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; _@POCZ@__@KON@_ 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; _@POCZ@__@KON@_ 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; _@POCZ@__@KON@_ 4) błąd co do osoby zobowiązanego; _@POCZ@__@KON@_ 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; _@POCZ@__@KON@_ 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; _@POCZ@__@KON@_ 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia z art. 15 § 1; _@POCZ@__@KON@_ 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; _@POCZ@__@KON@_ 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; _@POCZ@__@KON@_ 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Dlatego też po analizie zgłoszonych przez stronę skarżącą zarzutów odnośnie prowadzonego względem niej postępowania egzekucyjnego należało stwierdzić brak podstaw do ich uwzględnienia. Decyzje z dnia [...] r. jako ostateczne w toku instancji stały się podstawą wystawienia stosownych tytułów wykonawczych i konsekwencji zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę zobowiązanej. Prawidłowość ich oraz zasadność zawartego rozstrzygnięcia pozostaje poza ramami niniejszego postępowania sądowo-administracyjnego, gdyż kontrola decyzji w tym zakresie należy do wyłącznej kognicji sądu powszechnego, który do chwili obecnej nie wydał żadnego wyroku w sprawie. Dopiero ewentualne ich uchylenie może stanowić przesłankę wznowieniową. Zatem wobec taksatywnego wyliczenia w art. 33 ustawy egzekucyjnej podstaw mogących stanowić skuteczny zarzut niedopuszczalne jest jego rozszerzające interpretowanie. Dlatego też argument naruszenia art. 35a tej ustawy i nie wstrzymania prowadzenia postępowania egzekucyjnego w związku z toczącym się postępowaniem dotyczącym odwołania od decyzji wymiarowych nie mógł odnieść skutku, gdyż nie mieści się w katalogu z art. 33. Rozpatrując natomiast zgłaszane zarzuty dotyczące przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi, wygaśnięcia prawa do wydania decyzji z dnia [...] r. wobec upływu okresu 5 lat oraz wskazania błędnej podstawy prawnej w tytułach wykonawczych należy stwierdzić, że wierzyciel – Zakład Ubezpieczeń Społecznych o/Z. – postanowieniem z dnia [...]r. nie uwzględnił ich zasadności; dokładnie jednak je przeanalizował, ustosunkowując się do każdego argumentu. Stanowisko to podzielił następnie organ egzekucyjny I instancji wskazując katalog podstaw z art. 33 ustawy egzekucyjnej, mogących stanowić skuteczny zarzut w postępowaniu egzekucyjnym i nie znajdując podstaw do uwzględnienia zasadności tak sformułowanych przez stronę zarzutów - nie uznał je za słuszne. Nie mógł bowiem odnieść skutku zarzut błędnej podstawy prawnej w poz. 50 tytułu poprzez wskazanie niewłaściwego aktu wykonawczego i brak uprzedniego doręczenia upomnienia. Prawidłowo uznały organy, iż podanie nazwy rozporządzenia jako Rady Ministrów zamiast Ministra Finansów przy jednoczesnym prawidłowym oznaczeniu publikatora i podaniu prawidłowej nazwy jego zakresu nie stanowi uchybienia formalnego mogącego skutkować niedopuszczalnością postępowania egzekucyjnego, a jedynie omyłkę pisarską bez znaczenia dla sprawy. Tym bardziej, że § 13 pkt 1 tego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. przesądzał kwestię braku wymogu doręczenia upomnienia w sytuacji wcześniejszego wydania decyzji wymiarowych w sprawach składek ZUS. Poza tym zauważyć należy, że w zażaleniu strona skarżąca powołując się na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2007r. nr I FPS 4/06 i brak konieczności uzyskania stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów przed rozpatrzeniem ich przez organ egzekucyjny wniosła o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego; podtrzymała wcześniejsze zarzuty przedawnienia należności objętych wszystkimi tytułami wykonawczymi ZUS. Również żaden z tych zarzutów nie został przez organ odwoławczy uznany za zasadny. Kwestię przedawnienia organy obu instancji wyjaśniły obszernie powołując się zarówno na przepisy prawne jak i orzecznictwo i Sąd w składzie orzekającym całości podziela to stanowisko. Nadto zauważyć należy, że powoływana przez skarżąca stronę uchwała I FPS 4/06 dotyczy nie organów ZUS jedynie sytuacji, gdy wierzycielem jest Skarb Państwa, reprezentowany przez kierownika statio fisci - naczelnika urzędu skarbowego, który jednocześnie jest organem egzekucyjnym i wówczas wydanie postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, należałoby uznać za bezprzedmiotowe. Zaznaczyć także należy, że nie postanowienie wierzyciela jest przedmiotem skargi strony, a rozstrzygnięcie organów egzekucyjnych wydane w trybie art. 34 ustawy egzekucyjnej i tylko w tym zakresie podlega ono badaniu zgodności z prawem. Reasumując należy więc zaakcentować, że skoro powyżej przedstawione wyliczenie z art. 33 jest taksatywne to jakakolwiek interpretacja podstaw zgłaszanych zarzutów jest niedopuszczalna. Dlatego też w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego strona może wnieść tylko zarzuty wyszczególnione w treści art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zarzuty te zaś wiążąco wyznaczają przedmiotowe granice postępowania w sprawie zarzutów, w której wierzyciel wyraża swoje stanowisko, a organy egzekucyjne wydają stosowne rozstrzygnięcie. Nie mają zatem ani organy ani sąd administracyjny uprawnień do weryfikowania prawidłowości kwestionowanych przez stronę decyzji wymiarowych. Póki bowiem decyzje te będą funkcjonować w obrocie prawnym póty organy i sąd administracyjny będą związane ich zakresem i niedopuszczalne na tym etapie jest ich podważanie, tym bardziej że ewentualne jego uchylenie należy do wyłącznej kognicji sądu powszechnego. Nadto zasadnie za spóźnione uznał organ zarzuty dotyczące wadliwości tytułów wykonawczych poprzez doręczenie decyzji wymiarowych będących podstawą tych tytułów już po ich wystawieniu. Jak bowiem wskazano na wstępie Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia ostatecznego na dzień jego wydania. Zatem jakiekolwiek zarzuty podnoszone po jego wydaniu, na etapie skargi do tut. Sądu, a nie wyartykułowane jednoznacznie w trakcie prowadzonego postępowania pierwszo-instancyjnego czy odwoławczego – nie mogą zostać uwzględnione, bowiem Sąd nie może skutecznie zarzucić organowi pominięcia danej okoliczności skoro nie została ona wcześniej skonkretyzowana na etapie postępowania administracyjnego. Również kwestia spłaty należności objętych egzekucja została sprecyzowana dopiero na etapie postępowania sądowego i w konsekwencji nie mogła stanowić podstaw do zakwestionowania prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne sprawy należy zauważyć, iż zarzuty dotyczące naruszenie prawa przez organ i błędne ustalenie stanu faktycznego – jak wykazano wyżej są całkowicie chybione. Reasumując powyższe należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, dlatego skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.