III SA/Gl 2047/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Jolanty Kornakiewicz sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie gier losowych (zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych) oddala skargę. 1. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r., nr [...], wydaną w pierwszej instancji, którą umorzył postępowanie w sprawie wniosku strony skarżącej – "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwanej dalej Spółką) o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], jako bezprzedmiotowe. 2. Wnioskiem z dnia [...]r. skierowanym do Dyrektora Izby Skarbowej w K. Spółka wystąpiła o przedłużenie udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., nr [...], zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], które zostało wydane na okres 6 lat od daty wydania i miało wygasnąć z dniem [...]r. 2.1. Wskazany wniosek po jego uzupełnieniu pismem z dnia [...]r. został przekazany zgodnie z właściwością rzeczową Dyrektorowi Izby Celnej w K. 2.2. W toku postępowania Spółka uzupełniała wniosek pismami z dnia [...],[...],[...]r. Dyrektor Izby Celnej w K. po analizie wniosku pismem z dnia [...]r. wezwał Spółkę do uzupełnienia dodatkowych braków formalnych wniosku. W kolejnych pismach z dnia [...] oraz [...]r. Spółka składała wyjaśnienia i dołączała określone dokumenty. 3. Odnosząc się do wniosku Spółki Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...]r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], zawartego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., w związku z faktem, iż z dniem [...]r. zezwolenie to wygasło. 3.1. Organ pierwszej instancji jako podstawę swej decyzji przywołał art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 238 § 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323). 3.2. Dyrektor Izby Celnej w K. podkreślił, iż po upływie terminu wskazanego w opisanym zezwoleniu, czyli w dniu [...]r., decyzja powyższa zostaje wyeliminowana z obrotu prawnego, zatem zdaniem organu rozpatrywanie wniosku w sprawie przedłużenia zezwolenia udzielonego decyzją, która została wycofana z obrotu prawnego, stało się bezprzedmiotowe. 3.3. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że istotą wszczętego postępowania jest to, iż powinno się ono zakończyć poprzez wydanie decyzji merytorycznej rozstrzygającej sprawę, jednakże nie zawsze jest to możliwe, bowiem w jego toku mogą zaistnieć okoliczności, które stanowią przeszkodę uniemożliwiającą kontynuowanie postępowania, bądź też powodują, że dalszy bieg postępowania byłby niecelowy. Wskazał, że w niniejszej sprawie wygaśnięcie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. spowodowało, iż została ona automatycznie wycofana z obrotu prawnego, co skutkowało niemożnością merytorycznego rozpoznania sprawy z wniosku o przedłużenie tej decyzji, która utraciła moc prawną z powodu braku przedmiotu postępowania. 4. Spółka pismem z dnia [...]r. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji domagając się jej uchylenia w całości i orzeczenia, co do istoty sprawy o przedłużeniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] o kolejne 6 lat, bądź uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji lub uchylenia zaskarżonej decyzji przez organu pierwszej instancji w trybie art. 132 § 1 k.p.a. i orzeczenie co do istoty sprawy. 4.1. Zarzuciła naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. przez jego zastosowanie wynikające z wadliwego przyjęcia, iż w dniu wydania zaskarżonej decyzji postępowanie w sprawie było bezprzedmiotowe, co jest sprzeczne z praktyką orzeczniczą sądów administracyjnych i Ministra Finansów w analogicznym stanie faktycznym i prawnym. 4.2. Spółka uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że żaden przepis ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm., zwanej dalej u.g.z.w.) nie stanowi, iż decyzja w przedmiocie zezwolenia nie może zostać wydana po upływie okresu obowiązywania zezwolenia. Podkreśliła, że zdarzyć się może sytuacja nie rozpoznania wniosku przez organ w terminie ustawowym, o którym mowa w art. 34 ust. 1 u.g.z.w., czy też oddalenia wniosku o przedłużenie zezwolenia, a następnie wskutek długotrwałych postępowań odwoławczych, nawet po kilku latach, wydania decyzji w sprawie przedłużenia stronie zezwolenia. 4.3. Spółka zaakcentowała, iż w dniu wystosowania wezwania do uzupełnienia wniosku, tj. [...]r. w jej mniemaniu wniosek o przedłużenie zezwolenia spełniał wymogi formalne zarówno określone w przepisach k.p.a. oraz wynikające z ustawy o grach i zakładach wzajemnych, a wezwanie organu do uzupełnienia wniosku o dokumenty określone w wezwaniu było niezasadne. Zarzuciła również, iż w trakcie postępowania organ mnożył bezpodstawne przeszkody do wydania decyzji w sprawie, wynikające z błędnej wykładni lub wadliwego stosowania obowiązującego prawa, skutkujące nie rozpoznaniem przez organ sprawy w ustawowym terminie, dlatego zdaniem Spółki argumentacja organu, iż mógł nadać bieg dopiero w [...]r. jest chybiona. 4.4. Na poparcie swoich argumentów odwołująca się Spółka przywołała sprawę firmy "C" Sp. z o.o., która otrzymała zezwolenie na prowadzenie salonu gier po ponad dwóch latach, dowodząc, że w sprawach o przedłużenia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych lub gier na automatach w salonach mają zastosowanie te same przepisy, wobec czego orzecznictwo organów (decyzja Ministra Finansów z dnia [...] r.) i sądu administracyjnego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2009 r., VI SA/Wa 1945/08) ma zastosowanie w niniejszej sprawie. 5. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r. 5.1. Organ drugiej instancji przedstawił obowiązujące w czasie prowadzonego postępowania przez organ pierwszej instancji przepisy określające tryb i zasady przedłużania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, tj. u.g.z.w., akty wykonawcze do ustawy, a także przepisy procesowe (k.p.a.). Zaznaczył, że w art. 32 ust. 1 u.g.z.w. ustawodawca szczegółowo przedstawił dane i dokumenty, które powinien zawierać wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i że Spółka żądając przedłużenia zezwolenia zobligowana była do złożenia wniosku, zgodnego z tymi wymogami. 5.2. Zwrócił uwagę na fakt, że sama Spółka uzupełniała wniosek w toku postępowania pismami z dnia: [...] r. Dalej wskazał, że mimo tego ocena wniosku pod względem formalnym wykazała, że nie był on kompletny w rozumieniu art. 32 ust. 1 u.g.z.w. w związku art. 63 § 2 k.p.a., dlatego organ wezwał Spółkę pismem z dnia [...] r. do uzupełnienia wniosku poprzez przekazanie: 1/ aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego Spółki, 2/ sprawozdania finansowego Spółki za 2008 r., 3/ oświadczenia osób, o których mowa w art. 27b ust.1 pkt 1 i 2 u.g.z.w., że nie toczy się przeciwko nim postępowanie przed organami wymiaru sprawiedliwości w sprawach przestępstw określonych w art. 299 k.k., złożone pod rygorem stwierdzenia nieważności zezwolenia; 4/ sprawozdania finansowego Sp. z o.o. "B" za 2008 r., 5/ zaświadczenia z urzędu skarbowego o terminowym wywiązywaniu się z obowiązków podatkowych wobec budżetu państwa obejmującego okres pięciu lat liczony do dnia złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia, 6/ zaświadczenia o terminowym opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne obejmującego okres ostatnich pięciu lat liczonych do dnia złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia. Opisując to podkreślił, że strona nadesłała dokumenty, z których zaświadczenia o terminowości dokonywania opłat nie obejmowały okresów wymaganych wezwaniem, a do pisma załączono: odpis zwykły księgi wieczystej, trzy egzemplarze regulaminu gier i kserokopie dokumentów dotyczących jednego z członków rady nadzorczej Spółki. Poza tym dodatkowo, pismem z dnia [...]r., Spółka przedstawiła swoje stanowisko w sprawie zaświadczeń dotyczące terminowości opłacania podatków i składek na ubezpieczenia społeczne oraz przedłożyła kserokopie stosownych zaświadczeń. 5.3. Podniósł też, że w ramach prowadzonego postępowania wystąpił do wszystkich dyrektorów izb celnych z zapytaniem, czy są w posiadaniu informacji, które mogłyby mieć wpływ na wydanie Spółce decyzji przedłużającej zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, m.in. w sprawie terminowego składania przez Spółkę deklaracji dla podatku od gier, terminowego wywiązywania się z obowiązków podatkowych wobec budżetu państwa. Wystąpił także do naczelników podległych urzędów celnych z zapytaniem, czy urzędy są w posiadaniu informacji, które mogłyby mieć wpływ na wydanie Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, m.in. w zakresie terminowego składania przez Spółkę deklaracji dla podatku od gier, terminowego wywiązywania się z obowiązków podatkowych wobec budżetu państwa oraz zapytanie dotyczące ewentualnych postępowań karnych skarbowych. Poza tym kierując się normą prawną zawartą w art. 27b ust. 1 i art. 33 u.g.z.w. wystąpił z zapytaniem do właściwych organów o udzielenie informacji o udziałowcach, członkach rady nadzorczej oraz zarządu. 5.4. Podsumowując to organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na konieczność wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, składanie przez Spółkę pism uzupełniających, wniosek o nową dokumentację, gdzie ostatnie pismo wpłynęło w dniu [...]r., jak również podjęte czynności, brak było możliwości rozpatrzenia sprawy do dnia [...]r. 5.5. Następnie wyjaśnił, że w dniu [...]r. zezwolenie, udzielone przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r., z mocy prawa wygasło, w związku z czym opisana decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze uznał, że organ pierwszej instancji umarzając postępowanie decyzją z dnia [...] r. działał zgodnie z prawem. 5.6. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu w kwestii naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. stwierdził, że postępowanie wszczynane jest i prowadzone w celu rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, zdaniem organu jest to cel zasadniczy postępowania, bo prowadzący do konkretyzacji przepisów prawa w granicach wyznaczonych przedmiotem sprawy. Przy czym uznał, iż nie zawsze jest to możliwe, bowiem w trakcie zawisłości sprawy mogą zaistnieć okoliczności, które uniemożliwiają kontynuowanie postępowania, bądź też powodują, że dalszy bieg postępowania byłby niecelowy. Organ odwoławczy podkreślił, że jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, na co wskazuje art. 105 § 1 k.p.a., obowiązujący do 31 grudnia 2009 r., a także obowiązujący po tym dniu art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm., zwanej dalej O.p.). Organ zaakcentował, że umorzenie to ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a obligatoryjną przesłanką do umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość. Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w niniejszym postępowaniu zaszła wtórna bezprzedmiotowości, albowiem jej przyczyny powstały dopiero w trakcie rozpoznania sprawy w następstwie zdarzenia prawnego, jakim było wygaśnięcia z dniem [...] r. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], zawartego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. organ zobligowany nakazem wynikającym z art. 105 § 1 k.p.a. zasadnie umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie, a tym samym zarzuty Spółki dotyczące naruszenia wskazanego przepisu uznał za bezpodstawne. 5.7. Organ odwoławczy odnosząc się do pozostałych zarzutów Spółki stwierdził, że podstawę prawną do wydania rozstrzygnięć w zakresie zezwoleń na prowadzenie gier nie stanowiła ówcześnie tylko ustawa o grach i zakładach wzajemnych, ale do postępowań tych należało stosować uregulowania zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego (a obecnie w Ordynacji podatkowej), które to przepisy normują: zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym tryby zakończenia postępowania (co do istoty, lub formalnie), formy aktu kończącego prowadzone postępowanie (decyzja, postanowienie), zasady wzruszenia decyzji ostatecznych, ich trwałość itp. Wobec czego zdaniem organu przepisy art. 105 § 1 k.p.a. niewątpliwie stanowiły prawidłową podstawę do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia. 5.8. Ponadto Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, iż powołanie się w odwołaniu przez Spółkę na rozstrzygnięcie sądu krajowego oraz Ministra Finansów, dotyczące innego podmiotu urządzającego gry hazardowe, nie stanowi argumentu przemawiającego za odmiennym rozstrzygnięciem, albowiem zapadające rozstrzygnięcia dotyczą jednostkowych spraw o wyjątkowym charakterze, tj. zapadają w konkretnej, indywidualnej sprawie zarówno pod względem stanu faktycznego oraz prawnego i jako takie nie powinny mieć wpływu na prowadzone przez organy administracji publicznej w innych sprawach postępowania. 6. W skardze z dnia [...] r. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. przez jego zastosowanie wynikające z wadliwego przyjęcia, iż w dniu wydania zaskarżonej decyzji postępowanie w niniejszej sprawie było bezprzedmiotowe. Poza tym wskazała, że decyzja ta jest wadliwa, ponieważ ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, zwana dalej u.g.h.) została wydana wbrew wymogom dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998 z późn. zm., zwana dalej dyrektywą nr 98/34/WE) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 z późn. zm.). Dodatkowo skarżąca Spółka uznała, że art. 129 ust. 2 oraz 138 ust. 1 u.g.h. są sprzeczne z przepisem art. 2 Konstytucji RP w części dotyczącej zakazu przedłużania zezwoleń w zakresie w jakim narusza zasadę ochrony praw nabytych oraz zasadę zaufania do państwa i prawa. W związku z tym wniosła także o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do Trybunału Konstytucyjnego, w trybie art. 193 Konstytucji RP, z pytaniem prawnym co do zgodności art. 129 ust. 2 oraz art. 138 ust. 1 u.g.h. z przepisem art. 2 Konstytucji. 6.1. Uzasadniając swoje stanowisko Spółka podtrzymała argumentację zawartą w odwołaniu wskazując, iż żaden przepis ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie stanowi, iż decyzja w przedmiocie zezwolenia nie może zostać wydana po upływie okresu obowiązywania zezwolenia. 6.2. Następnie zarzuciła, że do dnia [...]r. nie istniały formalne przeszkody do wydania decyzji przedłużającej zezwolenie, gdyż w jej ocenie wniosek spełniał wymogi formalne wynikające z ustawy o grach i zakładach wzajemnych oraz przepisów procesowych, dlatego też uznała, że wezwanie organu z dnia [...]r. do uzupełnienia wniosku było wyrazem błędnej wykładni art. 32 u.g.z.w. 6.3. Podniosła także, że zaskarżona decyzja administracyjna nie mogłaby się ostać, ponieważ ustawa o grach hazardowych została wydana wbrew wymogom dyrektywy nr 98/34/WE oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (ze zmianą z dnia 6 kwietnia 2004 r.), której jej projektu nie notyfikowano do Komisji Europejskiej, jako zawierającej przepisy techniczne, co czyni ją bezskuteczną. 6.3.1. Spółka stanęła na stanowisku, iż zgodnie z dyrektywą nr 98/34/WE oraz implementującym ją do krajowego porządku prawnego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych oraz zmieniającym je rozporządzeniem z dnia 6 kwietnia 2004 r. - obowiązkiem państwa członkowskiego UE jest notyfikacja projektów aktów prawnych zawierających przepisy techniczne. Powyższa ustawa, zdaniem Spółki, zawiera przepisy techniczne, zawarte w art. 138 ust 1 oraz art. 129 ust. 2 u.g.h., w rozumieniu § 2 pkt 3 wyżej przytoczonego rozporządzenia, gdyż pośrednio ograniczają one świadczenie usług w postaci urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Powołując się na orzeczenie ETS w sprawach CIA (C-194/94) oraz Unilewer (C-443/98) pełnomocnik Spółki wskazał, że niedopełnienie obowiązku notyfikacji stanowi uchybienie proceduralne powodujące bezskuteczność przepisów wobec jednostek. 6.3.2. Strona skarżąca podniosła również, że art. 138 ust 1 oraz art. 129 ust. 2 u.g.h. narusza art. 2 Konstytucji RP w zakresie ochrony praw nabytych. Spółka powołując się na orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, w tym orzeczenie z dnia 11 lutego 1992 r., K 14/91, stwierdziła, że jeżeli przyjmuje się, że podmiot posiadający zezwolenie spełniał wszelkie przesłanki wynikające z ustawy o grach i zakładach wzajemnych, umożliwiające uzyskanie zezwolenia, to dysponował prawem nabytym rozumianym jako ekspektatywa przedłużenia zezwolenia. Skarżąca Spółka podkreśliła, że dopuszczalna prawem możliwość przedłużenia zezwoleń na kolejne 6 lat, jest brana pod uwagę w kalkulacjach ekonomicznych poprzedzających ubieganie się o zezwolenie. Wprowadzenie nowego prawa w opinii Spółki, w tym art. 138 ust 1 oraz art. 129 ust. 2 u.g.h., zamykającego możliwość przedłużenia dotychczasowego zezwolenia, jak też uzyskania nowego zezwolenia, w powiązaniu z art. 144 u.g.h., powoduje drastyczną zmianę reguł gry w czasie obowiązywania zezwolenia, godzącą w zasadę ochrony praw nabytych oraz zasadę zaufania do państwa i prawa. 7. Dyrektor Izby Celnej w K. w odpowiedzi na skargę z dnia [...]r. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 7.1. Organ odwoławczy w zakresie zarzutów naruszenia zaskarżoną decyzją art. 247 § 1 pkt 3 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. wyjaśnił, że we wskazanym przepisie został uregulowany tryb wzruszenia decyzji ostatecznej, dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Dyrektor Izby Celnej w K. podniósł, że w niniejszej sprawie Spółka nie wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji, a przedmiotem postępowania była decyzja nieostateczna, wydana w pierwszej instancji, od której Spółka wniosła odwołanie, wobec czego wskazany przepis nie miał zastosowania w rozpatrywanej sprawie. 7.2. Dalej stwierdził, że zarzuty dotyczące niezgodności art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 u.g.h. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych ze zmianą z dnia 6 kwietnia 2004 r. z art. 2 Konstytucji RP oraz dyrektywą nr 98/34/WE, są chybione, albowiem przepisy te nie stanowiły podstawy wydania zaskarżonej decyzji, wobec czego Dyrektor Izby Celnej w K. uznał za zasadne odstąpienie od ustosunkowania się w zakresie naruszenia przepisów, które w sprawie nie miały zastosowania. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że organ administracji publicznej zobowiązany jest do stosowania obowiązującego prawa, zgodnie bowiem z art. 7 Konstytucji RP wszystkie organy władzy publicznej, w tym i organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa. 8. Na rozprawie dnia 13 lipca 2011 r. pełnomocnik organu odwoławczego wnosił i wywodził jak w odpowiedzi na skargę podkreślając, że w podobnej sprawie dotyczącej przedłużenia koncesji NSA wyrokiem z dnia 17 lutego 2011 r., II GSK 271/10, zajął podobne stanowisko, jak organ w niniejszej sprawie. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wnosił o oddalenie skargi, zaznaczając, że organ przyjął prawidłowy skutek wiążący się z wygaśnięciem zezwolenia i że w obecnym stanie prawnym Spółka nie mogła uzyskać przedłużenia takiego zezwolenia. Powołał się także na wyrok NSA z dnia 26 listopada 2010 r., II GSK 1042/09, z którego wynika, że przepisy obecnie obowiązującej ustawy o grach hazardowych nie przewidują możliwości wydania, a tym samym przedłużenia zezwoleń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 9. Skarga nie jest zasadna. 10. Zgodnie z zasadą praworządności, określoną w art. 7 Konstytucji RP, jak również art. 6 k.p.a. oraz art. 120 O.p. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie na podstawie prawa oznacza, że właściwy w sprawie organ działa na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej, choć może w pewnych sytuacjach stosować przepisy materialne obowiązujące w dacie zaistnienia stanu faktycznego (art. 21 O.p.), np. w przypadku zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa. Zasada praworządności nakłada więc na organy orzekające obowiązek ustalenia mocy wiążącej przepisu prawa w dniu wydania decyzji. Po ustaleniu mocy obowiązującej przepisu prawa organy powinny podjąć czynności w celu ustalenia stanu faktycznego, do którego zastosowany zostanie przepis obowiązujący w dniu orzekania. Od tej reguły mogą zostać wprowadzone odstępstwa także przepisami przejściowymi (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2007 r., I OSK 1080/06, LEX nr 342503 oraz wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., I OSK 942/05, LEX nr 265749). 11. W przedmiotowej sprawie decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...]r. została wydana na podstawie przepisów materialnych i procesowych obowiązujących do dnia [...]r. z powołaniem się na to, że dnia [...]r. wygasło zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych udzielone na okres 6 lat decyzją z dnia [...]r., a które było przedmiotem wniosku strony. W związku z tym w ramach podstaw prawnych i faktycznych organ pierwszej instancji wskazywał na wymogi wynikające z wówczas obowiązującego przepisu art. 32 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 4 u.g.z.w., fakt wygaśnięcia zezwolenia i art. 105 § 1 k.p.a. nakazujący umorzenie postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. Natomiast decyzja organu odwoławczego z dnia [...]r. była wydana w czasie, kiedy obowiązywał od dnia [...] r. nowy stan prawny. Rozpatrując odwołanie organ drugiej instancji wziął pod uwagę ten sam fakt i uznał, podobnie jak w pierwszej instancji, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania określona w art. 208 § 1 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h. 12. Stan prawny sprawy. 12.1. Obowiązujący do dnia 31 grudnia 2009 r. 12.1.1. Przepis art. 36 ust. 1, 3 i 4 u.g.z.w. miał brzmienie (podkreślenia i pogrubienia Sądu): 1. Zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych udziela się na okres 6 lat. 3. Podmiot, któremu wygasa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat. 4. Wniosek o przedłużenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, składa się nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia i nie wcześniej niż na rok przed upływem tego terminu. Przepis art. 32 stosuje się odpowiednio. 12.1.2. Treść przepisu art. 32 u.g.z.w. była następująca: 1. Wniosek o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, gry bingo pieniężne, zakładów wzajemnych, gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych powinien zawierać: 1/ odpis aktu notarialnego umowy spółki lub statutu spółki akcyjnej oraz aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego; 2/ oznaczenie imienne udziałów i akcji z określoną ich wartością; 3/ dane osobowe (imiona i nazwiska, wiek, obywatelstwo, miejsce zamieszkania, zawód, cechy dokumentu tożsamości) wspólników będących osobami fizycznymi, przedstawiających sobą co najmniej jedną setną wartości kapitału spółki, członków władz spółki (zarządu, rady nadzorczej) oraz osób sprawujących zarząd nad ośrodkami gier; w przypadku spółek osób prawnych i fizycznych należy podać również informacje o obecnym i przeszłym statusie prawnym oraz o sytuacji finansowej; 4/ opis usytuowania geograficznego budynku lub miejsca, w którym ma być ulokowany ośrodek gier, wyraźne określenie jego rozmiarów, wraz z planem i ogólnymi informacjami związanymi z konstrukcją; 5/ odpis dokumentów wskazujących na prawo do władania budynkiem (lokalem) lub umowy zobowiązującej do oddania we władanie budynku (lokalu), w którym będą urządzane gry, a w przypadku punktu przyjmowania zakładów wzajemnych - zgodę władającego budynkiem (lokalem) na korzystanie z budynku (lokalu); 6/ przewidywaną datę rozpoczęcia działalności; 7/ przewidywany rodzaj gier lub zakładów, o których mowa w art. 2, oraz ich liczbę, wraz z informacją o planowanej kolejności ich uruchomienia; 8/ szacunkową wielkość zatrudnienia, z określeniem stanowisk pracy; w przypadku kasyna gry - wstępną umowę o pracę z osobą sprawującą zarząd nad ośrodkiem gier; 9/ opis organizacji i funkcjonowania ośrodka gier lub punktu przyjmowania zakładu wzajemnego, w szczególności zasady przechowywania i ewidencjonowania kapitału gry losowej, zakładu wzajemnego lub gry na automatach; 10/ studium ekonomiczno-finansowe, zawierające co najmniej określenie inwestycji i przewidywanej rentowności; 11/ projekty regulaminów gier; 12/ projekt systemu służącego rejestracji gości wchodzących do ośrodków gier; 13/ proponowane warunki złożenia zabezpieczenia określonego w art. 38; 14/ zgodę, o której mowa w art. 15; 15/ opinię rady gminy o lokalizacji ośrodka gier; 16/ dokumenty potwierdzające legalność źródeł pochodzenia kapitału, a w szczególności: a/ w przypadku wspólnika będącego osobą fizyczną, przedstawiającego sobą co najmniej jedną setną wartości kapitału spółki - zaświadczenie z urzędu skarbowego o pokryciu udziałów lub akcji z ujawnionych źródeł przychodów, b/ w przypadku wspólników będących osobami prawnymi - sprawozdanie finansowe sporządzone w sposób określony w odrębnych przepisach; 17/ zaświadczenie z urzędu skarbowego o terminowym wywiązywaniu się z obowiązków podatkowych wobec budżetu państwa; 18/ zaświadczenie o terminowym opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne; 19/ oświadczenia osób, o których mowa w art. 27b ust. 1 pkt 1 i 2, że nie toczy się przeciwko nim postępowanie przed organami wymiaru sprawiedliwości w sprawach przestępstw określonych w art. 299 Kodeksu karnego. 12.1.3. Stosownie do art. 34 ust. 1 u.g.z.w.: Rozpatrzenie wniosków o udzielenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier i zakładów wzajemnych, o których mowa w art. 2, oraz zatwierdzenie regulaminów gier i zakładów wzajemnych następuje w terminie 6 miesięcy od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2. 12.1.4. Przepis art. 105 § 1 k.p.a. stanowił: Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. 12.2. Obowiązujący od 1 stycznia 2010 r. 12.2.1. Według art. 117 ust. 1 u.g.h.: Udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. 12.2.2. Zgodnie z art. 118 u.g.h.: Do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. 12.2.3. W przepisie art. 129 u.g.h. postanowiono: 1. Działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. 2. Postępowania w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, umarza się. 12.2.4. Przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. ma brzmienie: Zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. 12.2.5. Zgodnie z art. 8 u.g.h.: Do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.3)), chyba że ustawa stanowi inaczej. 12.2.6. Według art. 208 § 1 O.p.: Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. 13. Dokonując wykładni powyższych przepisów należy dojść do następujących wniosków. 13.1. Jak wynika z przepisów obowiązujących do dnia 31 grudnia 2009 r. zezwolenie na prowadzenie działalności między innymi w zakresie gier na automatach o niskich wygranych po upływie okresu, na jaki zostało udzielone, wygasa. Określenie "wygasa" wyraźnie zostało użyte nie tylko w przepisach materialnych ustawy o grach i zakładach wzajemnych (art. 36 ust. 3, 4 i 5), ale też w przepisach przejściowych do nowej ustawy o grach hazardowych (art. 117 i art. 129 ust. 1). Taka konstrukcja przepisu oznacza, że wygaśnięcie następuje z mocy prawa, a nie poprzez wydanie decyzji o wygaśnięciu wcześniejszej decyzji o udzieleniu zezwolenia. Tym samym przedłużenia zezwolenia na wniosek podmiotu zainteresowanego właściwy organ mógł dokonać tylko do dnia poprzedzającego dzień, kiedy miało nastąpić wygaśnięcie z mocy prawa. Brak jest podstaw do uznania, że wniosek o przedłużenie zezwolenia w jakikolwiek sposób przerywał lub zawieszał bieg terminu materialnego na jaki udzielone zostało zezwolenie. Jeśli ustawodawca chciałby w jakikolwiek sposób uznać taki fakt za prawotwórczy, to umieściłby stosowną regulację w ustawie o grach i zakładach wzajemnych lub odesłał do odpowiednich postanowień innych regulacji. Odnosi się to też do sytuacji, gdy np. organ drugiej instancji lub sąd administracyjny uchyla decyzję o odmowie przedłużenia zezwolenia ze względu na naruszenie prawa. Po wygaśnięciu zezwolenia dany podmiot mógł składać tylko wniosek o wydanie nowego zezwolenia. Jeśli chodzi o wymogi formalne obu tych wniosków to były takie same, gdyż przy wniosku o przedłużenie zezwolenia przepis art. 36 ust. 4 u.g.z.w. nakazywał odpowiednio stosować przepis art. 32 tej ustawy, który wymieniał dokumenty jakie powinien zawierać wniosek o udzielenie zezwolenia. 13.2. W związku z tym, że do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o grach hazardowych stosuje się przepisy tej ustawy (art. 118 u.g.h.), należy ustalić, jakie przepisy tej ustawy w przedmiotowej sprawie będą miały zastosowanie, ponieważ organ drugiej instancji wydał decyzję w nowym stanie prawnym. W pierwszej kolejności należy ocenić, czy w sprawie należało zastosować inne poza art. 118 przepisy przejściowe i dostosowujące (art. 117 i nast.). Analiza hipotez norm prawnych zawartych w tych przepisach doprowadziła Sąd do wniosku, że zakresy tych przepisów nie obejmują takiej sytuacji faktycznej jaka zaistniała w niniejszej sprawie. W szczególności zachowanie ważności zezwoleń do czasu ich wygaśnięcia, o którym mowa w art. 117 lub prowadzenie działalności w zakresie gier do czasu ich wygaśnięcia na podstawie przepisów dotychczasowych, jak stanowi art. 129 ust. 1, oznacza, że przepisy te dotyczą takich sytuacji, gdy zezwolenie po dniu 1 stycznia 2010 r. jeszcze nie wygasło i dlatego na zasadzie praw nabytych było ważne a działalność mogła być kontynuowana w oparciu o wcześniejsze przepisy. Ustawodawca wprowadził jednak pewne ograniczenie wskazując, że zezwolenia te nie mogą być przedłużane (art. 138 ust. 1). W niniejszej sprawie zezwolenie wygasło jeszcze przed 1 stycznia 2010 r., bo dnia [...]r., czyli nie istniało na dzień obowiązywania przepisów przejściowych. Poza tym nie można przyjmować, że postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia i postępowanie w sprawie wydania zezwolenia, to tożsame pojęcia i postępowania. Zezwolenie wydaje się w sytuacji jego braku, czyli chodzi o pierwotne zezwolenie, a przedłuża się je, gdy jest ono już wydane. W związku z tym nie można też przyjmować, że w sprawie będzie miał zastosowanie przepis przejściowy art. 129 ust. 2, który nakazuje umorzyć postępowanie w sprawie "wydania" zezwolenia wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy. 13.3. Przepis art. 208 § 1 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h. (tak jak wcześniej stosowany art. 105 § 1 k.p.a.) przewiduje umorzenie postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe. Wobec tego postępowanie może toczyć się jedynie w sytuacji, kiedy ma swój "przedmiot". W świetle ustaleń doktryny procesu administracyjnego oraz orzecznictwa sądowego (zob. monografia G. Łaszczyca, A. Matan, Umorzenie ogólnego postępowania administracyjnego, Zakamycze 2002) przyjmuje się, że przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, jeśli zostaną spełnione łącznie następujące warunki: a) w sprawie działa organ administracji publicznej, b) organ ten jest właściwy do podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie, c) sprawa ma indywidualny charakter, d) rozstrzyganie o niej następuje w formie decyzji administracyjnej, e) w przepisach materialnego prawa administracyjnego zawarta jest norma kompetencyjna upoważniająca organ do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, f) nie zapadło ostateczne rozstrzygnięcie, g) zrealizowany został pewien stan faktyczny odpowiadający generalnie hipotezie określonej w normie zawierającej normę kompetencyjną, h) istnieje podmiot mogący być stroną postępowania (dysponujący zdolnością administracyjnoprawną), i) podmiot ten dysponuje interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. (legitymacją procesową), j) podmiot uprawniony do wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie. W zakresie lit. g zauważa się, że celem postępowania administracyjnego jest realizacja normy materialnego prawa administracyjnego wobec określonego podmiotu poprzez ukształtowanie jego sytuacji prawnej. Norma ta może zostać zastosowana jedynie wtedy, gdy obiektywnie zaistniał stan faktyczny przewidziany przez ustawodawcę, upoważniający (zobowiązujący) organ do podjęcia decyzji administracyjnej. W związku z tym jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest ustalenie przez organ prowadzący postępowanie stanu faktycznego opisanego w tej normie. 14. Odnosząc to do okoliczności faktycznych sprawy należy stwierdzić, że wydając w sprawie decyzje w pierwszej i drugiej instancji Dyrektor Izby Celnej w K. nie naruszył prawa. Organ prawidłowo ustalił, że na dzień wydania decyzji w pierwszej instancji wniosek strony o przedłużenie zezwolenia nie mógł być rozpatrzony co do istoty, gdyż zezwolenie, do którego się odnosił wygasło z mocy prawa przed tym dniem, czyli brak było przedmiotu sprawy. Żądanie przedłużenia zezwolenia mogłoby być rozpatrzone merytorycznie jedynie wówczas, gdyby to zezwolenie istniało w obrocie prawnym. W tej sprawie zachodziła bezprzedmiotowość postępowania ze względu na to, że nie mógł być zrealizowany stan faktyczny odpowiadający hipotezie przepisu kompetencyjnego wówczas obowiązującego, tj. art. 36 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 3 i 4 u.g.z.w. W związku z tym organ prawidłowo zastosował art. 105 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę i uwzględniając okoliczność faktyczną zaistniałą jeszcze przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji i dodatkowo przed dniem 1 stycznia 2010 r., jaką było wygaśnięcie zezwolenia w dniu [...]r., był zobowiązany utrzymać w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. W tym zakresie organ drugiej instancji prawidłowo wskazał na nową podstawę prawną umorzenia, tj. przepis procesowy jakim jest art. 208 § 1 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h. Zasadnie też przyjął, że umorzenie postępowania nie nastąpiło w oparciu o art. 129 ust. 2 u.g.h. 15. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. 15.1. Jeśli organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył prawa, jak Sąd stwierdził w pkt 14 niniejszego uzasadnienia, to tym bardziej nie naruszył art. 247 § 1 pkt 3 O.p., gdzie mowa o rażącym naruszeniu prawa. Organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 105 § 1 k.p.a. Po wygaśnięciu zezwolenia decyzja merytoryczna, tj. przedłużająca okres zezwolenia lub odmawiająca takiego przedłużenia, nie mogła być wydana, co wywiódł Sąd powyżej. Wprawdzie w samej ustawie brak przepisu pozytywnego, który stanowiłby, że w takiej sytuacji decyzja merytoryczna nie może być wydana, ale istnieje przepis negatywny mający charakter procesowy nakazujący umorzyć postępowanie ze względu na brak jego przedmiotu (wcześniej art. 105 § 1 k.p.a., a obecnie art. 208 § 1 u.g.h.). 15.2. Przepis art. 34 ust. 1 u.g.z.w., na który powołuje się strona, nakazujący organowi rozpatrzyć wniosek o udzielenie zezwolenia w terminie 6 miesięcy od jego złożenia, był przepisem instrukcyjnym, jeśli chodzi o termin załatwienia danej sprawy i dodatkowo dotyczył spraw o udzielenie zezwolenia, a nie jego przedłużenia, ponieważ art. 36 u.g.z.w. nie odesłał do tego przepisu. Poza tym oba te przepisy nie zawierały regulacji, że w przypadku nie załatwienia sprawy o przedłużenie zezwolenia do dnia, kiedy zezwolenie wygasa lub uchylenia decyzji odmownej, skutek ten nie następuje. 15.3. Jak wynika z uzasadnienia powołanego przez stronę skarżącą wyroku WSA w Warszawie z dnia 31 marca 2009 r., VI SA/Wa 1945/08, Sąd uchylił decyzje Ministra Finansów wydane w drugiej instancji odmawiające przedłużenia zezwolenia ze względu na nie spełnienie określonych warunków z art. 24 ust. 1, art. 32, art. 33 i art. 36 ust. 3 i 4 u.g.z.w. W ocenie Sądu, Minister Finansów w zaskarżonych decyzjach błędnie ocenił, że fakt zawieszenia obu postępowań o przedłużenie zezwolenia wywołał ten skutek, że złożenie w tym czasie nowych wniosków innych podmiotów o wydanie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach, odsyła dotychczas uprawnionego z art. 36 ust. 3 ustawy wnioskodawcę do postępowania przetargowego, czyli trybu określonego w art. 24 ust. 2. Uznał także, że organ błędnie ocenił, że złożenie wniosku o podjęcie zawieszonych postępowań o przedłużenie zezwolenia - po wpłynięciu w/w wniosków innych podmiotów – pozbawił skarżącą uprawnienia do rozpoznania jej wniosku o ponowne rozpatrzenie spraw w oparciu o dotychczasowy tryb określony art. 36 ust. 3. Według Sądu uchybienia te stanowiły o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 24 ust. 2 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych, polegające na jego zastosowaniu i utrzymaniu zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji drugoinstancyjnych w obu sprawach i konieczność ponownego rozpatrzenia wniosków skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy w oparciu o podstawę prawną objętą wnioskami strony, czyli art. 36 ust. 3. Wynika z tego, że Sąd ten nakazał ponowne rozpatrzenie sprawy na etapie drugiej instancji. Nie odnosił się jednak do zasadności samego wniosku i nie wskazywał na sposób jego załatwienia. Tym samym argumentacja zawarta w tym wyroku nie może być zastosowana w przedmiotowej sprawie, a wydane przez Ministra Finansów decyzje przedłużające zezwolenie w ramach stosowania przepisów przez organ administracji w innych sprawach nie mogą wpłynąć na zmianę wykładni prawa, którą dokonał Sąd w tej sprawie. Poza tym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie podobnych spraw z wniosku o przedłużenie koncesji - na co zwrócił uwagę organ odwoławczy i Prokurator Prokuratury Apelacyjnej - wskazano, że w konsekwencji wygaśnięcia koncesji, jako materialnoprawnego uprawnienia, postępowanie w jej przedmiocie staje się bezprzedmiotowe i bez znaczenia w tym zakresie jest to, czy wniosek o przedłużenie koncesji został złożony przed upływem terminu jej ważności (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., II GSK 271/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 15.4. Strona skarżąca żądając przedłużenia zezwolenia była zobowiązana do złożenia stosownego wniosku, który powinien zawierać wszystkie wymogi określone w art. 32 ust. 1 u.g.z.w. Dopiero tak kompletny wniosek mógł być poddany ocenie merytorycznej przez organ. Jak wynika z akt postępowania strona wielokrotnie uzupełniała złożony wniosek pismami z dnia [...] r. przedkładając zmodyfikowane projekty regulaminy gry, umowy, aneksy i inne dokumenty dotyczące poszczególnych punktów gier. Ostatecznie pismem z dnia [...]r. organ wezwał Spółkę do uzupełnienia określonych braków formalnych wniosku. W kolejnych pismach z dnia [...] r. Spółka składała wyjaśnienia i dołączała określone dokumenty, które były kwestionowane przez organ, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. Poza tym w piśmie z dnia [...] r., Spółka przedstawiła swoje stanowisko w sprawie zaświadczeń dotyczące terminowości opłacania podatków i składek na ubezpieczenia społeczne oraz przedłożyła kserokopie stosownych zaświadczeń. Dodatkowo w ramach prowadzonego postępowania organ wystąpił do wszystkich dyrektorów izb celnych z zapytaniem, czy są w posiadaniu informacji, które mogłyby mieć wpływ na wydanie Spółce decyzji przedłużającej zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, m.in. w sprawie terminowego składania przez Spółkę deklaracji dla podatku od gier, terminowego wywiązywania się z obowiązków podatkowych wobec budżetu państwa. Wystąpił także do naczelników podległych urzędów celnych z zapytaniem, czy urzędy są w posiadaniu informacji, które mogłyby mieć wpływ na wydanie Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, m.in. w zakresie terminowego składania przez Spółkę deklaracji dla podatku od gier, terminowego wywiązywania się z obowiązków podatkowych wobec budżetu państwa oraz zapytanie dotyczące ewentualnych postępowań karnych skarbowych. Także, kierując się normą prawną zawartą w art. 27b ust. 1 i art. 33 u.g.z.w., wystąpił z zapytaniem do właściwych organów o udzielenie informacji o udziałowcach, członkach rady nadzorczej oraz zarządu. Biorąc to wszystko pod uwagę należy zgodzić się z organem, że z uwagi na konieczność wnikliwej analizy obszernego materiału dowodowego, w tym składanych przez Stronę pism (ostanie z dnia [...]r., które wpłynęło do organu [...] r.), jak również podjęte działania z urzędu, organ nie miał możliwości wydania merytorycznej decyzji do dnia [...] r. W związku z tym na dzień wydania decyzji w pierwszej instancji istniały materialne podstawy do uznania, że brak przedmiotu postępowania, tj. zezwolenia, o którego przedłużenie wnioskowała Strona. Taki stan istniał też na dzień wydania decyzji w drugiej instancji. 15.5. Nie został naruszony art. 129 ust. 2 i art. 138 ust. 1 u.g.h., ponieważ przepisy te nie miały zastosowania w sprawie. Organ drugiej instancji orzekał na podstawie art. 208 § 1 O.p. w zw. z art. 8 i art. 118 u.g.h., na co zwrócił uwagę Sąd w pkt 13.2. i 14 niniejszego uzasadnienia. Nowe przepisy były stosowane tylko w zakresie powyższych ogólnych przepisów procesowych, a nie tych wynikających z przepisów przejściowych i dostosowawczych. W związku z tym nie można doszukać się naruszenia prawa wspólnotowego dotyczącego notyfikacji przepisów technicznych oraz art. 2 Konstytucji RP, jeśli chodzi o zasadę ochrony praw nabytych. Zasada ta nie może być też podstawą prawną pozytywnego rozpatrzenia sprawy o przedłużenie zezwolenia z tej przyczyny, że wnioskodawca dysponuje prawem nabytym rozumianym, jako ekspektatywa przedłużenia zezwolenia i uznaje, że spełnia wszystkie przesłanki ustawowe. 16. Organy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego stanowiącego podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, dlatego Sąd oddalił skargę stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).