III SA/Gl 220/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2019 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w P. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania administracyjnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Zarządu Województwa Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zarząd Województwa Śląskiego decyzją z [...] r. nr [...], odmówił uchylenia własnej decyzji z [...] r. nr [...], zobowiązującej "A" Sp. z o. o. (dalej Strona, Spółka) do zwrotu dofinansowania. W podstawie prawnej organ powołał art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 oraz art. 46 ust. 2a ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 913 ze zm.), art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 pkt 1, art. 60 pkt 6 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U; z 2017 r., poz. 2077 ze zm., dalej: u.f.p.), art. 151 § 2, w zw. z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4, art. 150 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej K.p.a.), art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1431, dalej ustawa wdrożeniowa), § 15 umowy nr [...] z [...] r. o dofinansowanie projektu współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 wraz z aneksami. Z akt administracyjnych wynika, że [...] r. została zawarta pomiędzy Województwem Śląskim reprezentowanym przez Zarząd Województwa Śląskiego pełniącym funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 (dalej IZ, organ) a skarżącą Spółką umowa o dofinansowanie projektu pn. "Energia edukacji - kompleksowy program rozwojowy Gimnazjum nr 5 i Gimnazjum nr 9 w J.", w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego (dalej: "umowa o dofinansowanie"). Do ww. umowy zostały zawarte dwa aneksy. Projekt był realizowany w okresie od 1 sierpnia 2016 r. do 30 marca 2018 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego IZ w oparciu o art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 pkt 1 u.f.p., [...] r. wydał decyzję nr [...] zobowiązującą skarżącą Spółkę do zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków, tj. od dnia [...] r. do dnia faktycznego zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji. Przesyłka zawierająca decyzję została skierowana do skarżącej Spółki na adres do doręczeń wskazany przez Stronę w piśmie z [...] r., odpowiadający odpisowi aktualnemu z Rejestru przedsiębiorców (numer KRS: [...]). Organ przekazał przesyłkę operatorowi pocztowemu w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1481 ze zm.), zgodnie z art. 39 K.p.a. Przesyłka polecona zawierająca decyzję została zwrócona organowi 3 stycznia 2018 r. (wpływ do organu 8 stycznia 2018 r. z adnotacją placówki pocztowej "zwrot - nie podjęto w terminie"). Organ uznał, że istnieją podstawy do przyjęcia fikcji doręczenia, o której mowa w art. 44 § 4 K.p.a., gdyż z adnotacji znajdujących się na kopercie wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana: 19 grudnia 2017 r. oraz 28 grudnia 2017 r. Z uwagi na to, że w terminie 14 dni od doręczenia Strona nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Organ uznał, że decyzja jest ostateczna. W tym stanie rzeczy IZ wystosował do Spółki upomnienie z 2 lutego 2018 r., które zostało skutecznie doręczone Stronie 9 lutego 2018 r. Pismem z [...] r. Spółka wniosła o: 1. wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., 2. wstrzymanie wykonania decyzji w oparciu o art. 152 § 1 K.p.a., 3. nie kierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że 9 lutego 2018 r. odebrała upomnienie datowane na dzień 2 lutego 2018 r., z którego powzięła wiedzę, że w stosunku do niej [...] r. została wydana decyzja administracyjna, która nie została jej skutecznie doręczona, a tym samym nie mogła stać się ostateczna. Skoro zaś decyzja nie stała się ostateczna, nie zaczął biec 14 dniowy termin na zapłatę, o którym mowa w art. 207 ust. 1 u.f.p. W konsekwencji Spółka nie pozostaje w zwłoce z zapłatą, co oznacza, że brak jest podstaw do wszczęcia egzekucji administracyjnej. Ponadto Strona podniosła, że zajmuje się profesjonalnie zarządzaniem projektami unijnymi i odbiera wszelką korespondencję do niej kierowaną. Nie otrzymała ani jednego zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, a także ze wskazaniem miejsca z którego mogłaby to pismo odebrać. Nie otrzymała też żadnej innej informacji w tym zakresie, ani od urzędu pocztowego ją obsługującego ani od listonosza. Z uwagi na powyższe nie można przyjąć, że decyzja została skutecznie doręczona, a zatem należy uznać, że nie wywołała ona skutków prawnych. Podniosła też, że wobec braku skutecznego doręczenia decyzji, przysługuje jej uprawnienie do żądania wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., z uwagi na pozbawienie jej możliwości obrony swoich praw. Podkreśliła, że termin wskazany w art. 148 § 1 K.p.a. (miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania) został zachowany. Postanowieniem z [...] r. organ odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. Zaś w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanowieniem z [...] r. organ wznowił postępowanie. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ wskazał, że listonosz uchybił obowiązkowi pozostawienia pisemnej informacji w siedzibie Spółki o możliwości odbioru przesyłki. Ustne poinformowanie odbiorcy o tym fakcie nie spełnia wymogów ustawowych, dotyczących prawidłowości doręczenia. Skutkiem tego naruszony został art. 44 § 2 K.p.a. W związku z czym brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja z [...] r. została skutecznie Stronie doręczona. Organ uznał, że wobec wadliwości doręczenia Stronie decyzji zwrotowej, 14-dniowy termin do zwrotu środków związanych z realizacją programów finansowanych z udziałem środków europejskich w świetle art. 207 ust.1 u.f.p. nie rozpoczął swojego biegu. Tym samym organ przyjął, że spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. poprzez nieprawidłowe doręczenie decyzji z [...] r. Strona nie miała możliwości dalszego czynnego udziału w postępowaniu - zapoznania się z treścią decyzji i ewentualnego wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we właściwym terminie. Wobec czego, pomimo że organ uznał, iż część zarzutów Strony jest bezskuteczna, wznowienie postępowania jest w pełni uzasadnione. Po rozpoznaniu sprawy w wyniku wznowienia postępowania, zaskarżoną decyzją z [...] r., organ stwierdził wydanie z naruszeniem prawa własnej decyzji nr [...] z [...] r. oraz odmówił uchylenia tej decyzji, gdyż w sprawie zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i wyjaśnił, że Organ nie dysponuje niebudzącym żadnych wątpliwości dowodem pozwalającym na zastosowanie fikcji doręczenia, o której mowa w art. 44 § 4 K.p.a. oraz w art. 47 K.p.a. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że w przedmiotowej sprawie operator pocztowy nie dokonał w sposób prawidłowy i niebudzący żadnych wątpliwości czynności doręczenia, a także udokumentowania podjętych przez siebie działań w zakresie przekazanej przez Organ przesyłki zawierającej decyzję z [...] r. Organ zagwarantował Stronie prawo wglądu w akta sprawy, zarówno na etapie prowadzonego postępowania (zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań zostało doręczone Stronie 20 listopada 2017 r.) jak również po zakończeniu postępowania tj.: Organ udostępnił uchwałę Zarządu Województwa Śląskiego nr [...] z [...] r. w Biuletynie Informacji Publicznej. Ponadto [...] r. przedstawiciel Strony zapoznał się w siedzibie Organu ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i dokonał fotokopii dokumentów z akt sprawy. Niemniej jednak należy przyjąć, że nieprawidłowości w zakresie działań operatora pocztowego mogły ograniczyć udział Spółki na etapie po wydaniu decyzji kończącej postępowanie administracyjne. Zatem strona bez własnej winy nie brała udziału w jednym z etapów postępowania, co wypełnia przesłankę o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Następnie organ wyjaśnił, że wskazane okoliczności stanowiące wadę postępowania nie powodują konieczności uchylenia tej decyzji z uwagi na wystąpienie przesłanki określonej w art. 146 § 2 K.p.a. Zdaniem Organu, naruszenia w zakresie doręczenia nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Istota postępowania w sprawie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania przez Spółkę pozostaje niezmienna. Celem postępowania było zobowiązanie do zwrotu środków w związku z wystąpieniem nieprawidłowości w ramach realizowanego przez Spółkę projektu. W ramach szeroko rozumianego odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi, wskazanego w art. 9 ust. 2 pkt 9 ustawy wdrożeniowej w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy nie pojawiły się żadne nowe dowody, okoliczności do zbadania w zakresie ustalenia kwoty podlegającej zwrotowi, jak również w zakresie ustaleń dotyczących opisanych w decyzji nieprawidłowości. Strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu przed wydaniem decyzji, tj. mogła zapoznać się z aktami sprawy, przedstawić nowe dowody, składać wnioski dowodowe. Przed wydaniem decyzji Strona mogła wypowiedzieć się w sprawie zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W tym zakresie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w pełnym zakresie i z udziałem Strony. W związku z tym Organ obowiązany jest zastosować przesłankę negatywną z art. 146 § 2 K.p.a. W skardze na tę decyzję do sądu administracyjnego strona wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenie postępowania w sprawie z uwagi na jego bezprzedmiotowość, a w razie uznania, że postępowanie nie może zostać umorzone, o zobowiązanie organu do wydania decyzji w oparciu o art. 145a § 1 p.p.s.a., zarzucając jej naruszenie: - art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 9 pkt. 1 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez ich zastosowanie, podczas gdy zdaniem Beneficjenta nie doszło do niezastosowania się przez Skarżącego do zapisów dotyczących podstawowych zasad kwalifikowania wydatków wynikających z zasady konkurencyjności; - podrozdziału 6.5 pkt 1 w zw. z sekcją 6.5.1 pkt 5 i 6 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014 - 2020 z dnia 10 kwietnia 2015 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że Skarżący prowadził postępowanie o udzielenie zamówienia z zastosowaniem warunków dyskryminujących i nadmiernie wygórowanych w stosunku do wykonawców, czego skutkiem było niezapewnienie uczciwej konkurencji i równego ich traktowania, a także uznanie, że Skarżący nieprawidłowo sformułował kryteria oceny ofert; - § 3 ust. 1 i 2 w zw. z poz. 12 tabeli pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień (t. j.; Dz. U. z 2018 r., poz. 971; dalej jako: "rozporządzenie w sprawie korekt") poprzez niezastosowanie i brak obniżenia wysokości nałożonej na Skarżącego korekty finansowej, która jest niewspółmierna do charakteru i wagi poczynionej nieprawidłowości indywidualnej; - art. 143 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE.L Nr (...), s. 320 z dnia 20 grudnia 2013 r. - dalej jako "rozporządzenie ogólne") poprzez nie wzięcie pod uwagę charakteru i wagi nieprawidłowości oraz straty finansowej poniesionej przez fundusze polityki spójności, co doprowadziło do zastosowania przez Organ całkowicie nieproporcjonalnej korekty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, akcentując, że strona nie sformułowała żadnych zarzutów odnoszących się do skarżonej decyzji z [...] r. Wszystkie zastrzeżenia dotyczą bowiem decyzji z [...] r., zobowiązującej Stronę do zwrotu kwoty [...] zł wraz z odsetkami, która jednak nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się zasadna, jednakże z innych przyczyn, niż w niej wskazane. Przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna, w której rozstrzygnięciu organ stwierdził, że decyzja ostateczna, kończąca postępowanie podlegające wznowieniu, została wydana z naruszeniem prawa, jednakże należało odstąpić od jej uchylenia z uwagi na to, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, tj. zobowiązująca skarżącą Spółkę do zwrotu kwoty [...] zł. W pierwszym rzędzie wskazać przyjdzie, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną wyczerpująco w przepisie art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 K.p.a. Podstawę prawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 151 § 2 K.p.a., przyjmujący, że w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Przepis ten odwołuje się do treści art. 146 K.p.a., który stanowi, że nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja zawiera rozstrzygnięcie stanowiące jedną z postaci, w jakich dochodzi do zakończenia postępowania w sprawie wznowienia nie jest wystarczające do uznania, że kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana zgodnie z prawem. Zasadnicze znaczenie przypisać bowiem należy temu, by rozstrzygnięcie o żądaniu strony, stanowiącym podanie o wznowienie, korespondowało z ustaleniami faktycznymi, które organ we wznowionym postępowaniu, po wydaniu postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 K.p.a., powinien przyjąć i procesowo ocenić. Kwestię tę wiążąco reguluje art. 149 § 2 K.p.a., zgodnie z którym postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. O ile nie nastręcza trudności ustalenie znaczenia sformułowania "postępowanie co do przyczyn wznowienia", o tyle wątpliwości może sprawiać określenie jaki zakres powinien przybrać obowiązek przeprowadzenia przez organ postępowania "co do rozstrzygnięcia istoty sprawy". Zauważyć przyjdzie, że w odniesieniu do tej kwestii w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykształciły się zasadniczo dwie koncepcje rozumienia art. 149 § 2 K.p.a., które oddziaływują na zakres obowiązków organu prowadzącemu postępowanie w sytuacji, gdy zostanie stwierdzone, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia. Pierwsze stanowisko opiera się na uznaniu, że pomimo braku w K.p.a. zastrzeżenia, iż rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania powinno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia, to nie powinno budzić wątpliwości, że kodeks takiego rodzaju ograniczenie formułuje. Po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy powinno bowiem zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2014 r. sygn. II OSK 281/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2011 r. sygn. II OSK 1162/11, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe decyduje o tym, że zakres ponownego rozpoznania sprawy powinien być ograniczony do wymogu zbadania jaki wpływ na wynik sprawy ma stwierdzona przesłanka wznowienia. W wyroku z 8 kwietnia 2010 r. sygn. II OSK 1649/09 NSA wskazał jednoznacznie, że przedmiotem postępowania wznowieniowego jest istotna wadliwość skutkująca wznowieniem postępowania a nie badanie czy są przesłanki do wydania - na gruncie rozpoznawanej sprawy – decyzji merytorycznej. Oznacza to, że organ właściwy do wznowienia postępowania nie ma kompetencji do ponownego prowadzenia postępowania, niejako w zastępstwie właściwego organu I instancji i tym samym do wyjaśniania, czy wszystkie z przesłanek wydania decyzji zostały spełnione. Drugie stanowisko wskazuje natomiast na to, że istotą wznowionego postępowania, po potwierdzeniu zaistnienia przesłanki wznowienia, jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję rozstrzygającą zatem o istocie sprawy wydaje się tak, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana (por. wyroki NSA z: 7 marca 2018 r. sygn. I OSK 2932/17; 24 listopada 2014 r. sygn. II OSK 1121/13; 12 kwietnia 2006 r. sygn. II OSK 730/05, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Ten kierunek interpretacyjny sprzeciwia się zatem poglądowi, że sprawa administracyjna podlegająca wznowieniu ma charakter "weryfikacyjny", ponieważ powinna ona podlegać ponownemu rozpatrzeniu co do istoty w jej całokształcie, przy czym organ nie jest związany w postępowaniu wyjaśniającym przeprowadzonymi wcześniej dowodami i ich oceną, gdyż dokonuje własnych nowych ustaleń faktycznych. W tym znaczeniu weryfikacja przesłanki z art. 146 § 2 K.p.a. nie sprowadza się zatem do rozstrzygnięcia kwestii, czy stwierdzona przyczyna wznowienia miała wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż przesądzenie tego, czy obecnie należy podjąć takie samo rozstrzygnięcie wymaga uwzględnienia aktualnych przesłanek faktycznych i prawnych i określenia jaką konkretną treść decyzja antycypowana powinna obecnie przyjąć (por. T. Kiełkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. Hanna Knysiak-Molczyk, Warszawa 2015, komentarz do art. 149, teza 8-9). Odnosząc się do przytoczonej wcześniej tezy wyroku NSA z 8 kwietnia 2010 r. sygn. II OSK 1649/09, NSA w wyroku z 10 grudnia 2013 r. sygn. II OSK 1700/12 wyraźnie zaznaczył, że nie można jej zaaprobować, albowiem w postępowaniu wznowieniowym nie bada się wydanej decyzji, ale ponownie rozpoznaje sprawę. Nie jest też celem postępowania wznowieniowego badanie, czy przesłanka wznowienia miała wpływ na wydaną decyzję ostateczną, takiej praktyki nie uzasadnia bowiem żaden przepis regulujący instytucję wznowienia postepowania. Wniosek o braku przesłanki wymienionej w art. 146 § 2 K.p.a. (tożsamość rozstrzygnięcia) jest wyłącznie konsekwencją zestawienia wyników przeprowadzonego ponownie postępowania z rozstrzygnięciem decyzji dotychczasowej. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę ten ostatni pogląd w pełni podziela. Przenosząc te spostrzeżenia na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić przyjdzie, że obowiązkiem organu było ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, a nie tylko co do przesłanek wznowieniowych. Było to szczególnie istotne w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Niespornym jest, że uchwała Zarządu Województwa Śląskiego z [...] r. została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej, a decyzja z [...] r. zawierająca merytoryczne rozstrzygnięcie do obowiązku zwrotu [...] zł nie została prawidłowo doręczona stronie skarżącej. Środki odwoławcze od tej decyzji nie mogły zostać wniesione przez stronę w terminie. Organ w wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego wydał zaskarżoną decyzję z [...] r., w której odniósł się tylko do przesłanek wznowieniowych i uniemożliwił tym samym wniesienie stronie skarżącej odwołania od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. W tej sytuacji uprawniony jest pogląd, że skoro strona bez własnej winy nie brała udziału we wcześniejszym postępowaniu, (w rozpoznawanej sprawie nie doręczono jej prawidłowo decyzji i utraciła prawo do wniesienia środków odwoławczych w terminie) to obowiązkiem organu jest rozpoznać sprawę do co istoty. Wskazana podstawa wznowieniowa z tego względu powinna zobowiązywać organ administracji do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności do dokonania oceny materiału dowodowego, wypowiedzenia się co do twierdzeń i zarzutów tej strony oraz zgłoszonych przez nią wniosków dowodowych. Tylko takie działanie organu zakończone wydaniem decyzji z pełnym uzasadnieniem, co do przyczyn orzeczenia zwrotu, zmierzać będzie do konwalidacji wad zaistniałych w zwykłym postępowaniu, gdyż umożliwiać będzie stronie, która z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zwykłym, do czynnego w nim udziału, poprzez skorzystanie z przewidzianych prawem środków zaskarżenia. W tym miejscu wskazać przyjdzie, że Sąd nie rozpoznał merytorycznych zarzutów skargi, albowiem odnosiły się one do decyzji z [...] r., zatem do decyzji, która nie była przedmiotem zaskarżenia. W świetle powyższego organ ponownie rozpozna sprawę co do zasadności zwrotu spornej kwoty, uwzględniając stanowisko Sądu. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że doszło do naruszenia art. 149 § 2 i art. 151 K.p.a. oraz art. 107 K.p.a. i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a" orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie 697 zł złożyły się: uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł, oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł stosownie do § 14 ust. 1 pkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz.U 2018.265), a także opłata skarbowa w kwocie 17 zł.