III SA/Gl 2439/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi H.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia dokonanej wpłaty na poczet zaległości w podatku od towarów i usług oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] r., którym organ ten po rozpatrzeniu zażalenia H. S., na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]r. znak: [...] w sprawie zaliczenia wpłaty z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2004r. z dnia 26 listopada 2014r. w kwocie 35.000,00 zł, na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za czerwiec 2004r. i lipiec 2004 r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w całości. Stan sprawy jest następujący: Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2015r. znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. działając w oparciu o art. 76a, art. 76 § 1, art. 53, art. 55 i art. 62 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2015.613 j.t., dalej O.p.) wpłatę z dnia 26 listopada 2014r. w kwocie 35.000 zł zaliczył na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2004r. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie zarzutów w całości zarzucając organowi 1. powołanie się przez organ (przy rozliczeniu nadpłaty) na "niewłaściwe tytuły roszczeniowe" zobowiązania w podatku od towarów i usług za maj 2004r., tj. decyzje Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia 05 sierpnia 2011r. utrzymujące w mocy decyzje pierwszej instancji, zamiast odpowiednio na decyzje tej instancji od numeru [...] do numeru [...] z dnia 11 stycznia 2011r. wydane przez Urząd Kontroli Skarbowej w K. , zawierające "tytuł roszczeniowy", gdyż pełne rozliczenie podatku VAT za poszczególne miesiące znajduje się na końcowych stronach decyzji UKS-u. Decyzje Izby Skarbowej - utrzymujące "w mocy" decyzje pierwszej instancji, nie odzwierciedlają szczegółowo stanu rozliczeń podatku VAT za poszczególne sporne miesiące, co było również przedmiotem rażąco błędnych (zawyżonych) pobrań wpisu sądowego przy skargach zawisłych przed WSA i skargach kasacyjnych skierowanych do NSA w Warszawie. Sądy utrzymując rażąco wadliwe decyzje zwróciły jednak zakwestionowaną przez skarżącego zawyżoną w 9-ciu przypadkach (w dwóch instancjach) nadpłatę. Izba Skarbowa (druga instancja) mimo oczywistych rażących nieprawidłowości wydanych orzeczeń, odmówiła sprostowania decyzji, 2. wadliwe zamieszczenie w ww. postanowieniu zapisów odnoszących się do "sumy deklarowanego" zobowiązania i ujęcie tamże stycznia 2004r. - przy jednoczesnym zamieszczeniu kwoty łącznych zobowiązań "głównych" - naliczonych przez UKS na poziomie 34.612 zł. Kwotę tę wskazano w zajęciu egzekucyjnym z dnia 30.08.2011 r. i z dnia 16.01.2012r. (zawiadomienie odpowiednio [...]). Miesiąc styczeń 2004r. nie był przedmiotem kontroli i nie powinien wchodzić do ww. kwoty łącznej "wymiarów" UKS- u, kwoty dokonanych przez urząd ww. zajęć oraz końcowego rozliczenia salda, 3.nieujęcie przez Urząd Skarbowy nadpłat jako "depozyt" w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Skarżący wyjaśnił, że uiszczając dobrowolnie pewne płatności na poczet "przestępczo wykreowanego przez organa długu" - od początku kwestionował przedmiotowy wymiar zobowiązań w podatku od towarów i usług za lata 2004/2005 i podniósł bezprawność działania organów polskich w tym względzie (UKS, IS oraz sądów). Po wyczerpaniu krajowych środków odwoławczych wniósł skargę do ETPCz w Strasburgu na władze polskie, która to skarga obejmuje również wniosek o ugodowe załatwienie sprawy przez Wysoko Układające się Strony, w części odnoszącej się do ww. kwestionowanych przez Niego płatności za okres IV/2004 do VIII/2005. Zapłata zobowiązania przez stronę - na tle zawisłości skargi przez ETPCz w Strasburgu - nie wyklucza wciąż trwającego stanu sporności sprawy. Zdaniem Skarżącego wszystkie dobrowolne płatności poniesione przez Niego na rzecz urzędu skarbowego w tej sprawie winny być traktowane "księgowo" jako depozyt. Nadto Urząd Skarbowy nie jest tutaj organem egzekucyjnym, gdyż funkcję tę przejął (w ramach egzekucji łącznej) komornik sądowy w K. działający na podstawie postanowienia sygn. akt [...] z dnia 26.03.2012r. Sądu Rejonowego K. w K. , sygn. akt [...] 4. postanowienie nie zostało skierowane do wiadomości do egzekutora działającego w tej sprawie (z wniosku Urzędu Skarbowego) w ramach egzekucji łącznej, tj. komornika Sądowego P. S. w K., sygn. akt [...] , adres: Kancelaria Komornika P. S., [...] K. , ul. [...]. Organ odwoławczy rozpoznając zażalenie stwierdził, że z art. 62 § 1 O.p. wynika, że jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Zgodnie z § 4 tego artykułu do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Z kolei w myśl art. 55 § 2 - jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. Wyjaśnił, że postanowienie wydane na podstawie art. 62 O.p. ma charakter deklaratoryjny, co oznacza, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania, a wydane postanowienie jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych, według zasad określonych w Ordynacji podatkowej. Postanowienie to jest aktem formalnym, informującym o sposobie zaliczenia wpłaty. Nie ma znaczenia materialnego, gdyż zaliczenie następuje z mocy prawa, co do zasady - na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności chyba, że podatnik inaczej wpłatą zadysponuje. Nie kreuje nowego stanu faktycznego i prawnego, tylko nakazuje go zastosować przy indywidualnej sprawie. Zaliczanie nadpłaty (jak i wpłaty) na poczet zaległości jest więc czynnością materialno-techniczną a postanowienie, o którym mowa w art. 76a § 1 ww. ustawy, jest warunkiem formalnym zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 maja 2007r., sygn. akt III SA/Wa 513/07). Dalej organ zauważył iż z art. 70 § 1 O.p. wynika, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast, w myśl art 70 § 4 tej ustawy bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Jednocześnie stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 ww. ustawy bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Bieg tego terminu biegnie dalej, od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Stwierdził, iż w niniejszej sprawie bieg terminu przedawnienia ww. zobowiązania uległ zawieszeniu zgodnie z art. 70 § 6 ust. 1 O.p. w związku z wszczęciem przez Prokuraturę Okręgową w G. V Wydział Kamy Ośrodek Zamiejscowy w R., postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe wiążące się z niewykonaniem zobowiązania, o którym to postępowaniu podatnik został powiadomiony. Prokuratura postanowieniem z dnia 30 czerwca 2008r. przedstawiła, a następnie 4.07.2008r. ogłosiła Skarżącemu zarzut popełnienia przestępstwa z art. 56 § 1, art. 76 § 1 i art. 62 § 2 w zw. z art. 7 § 1, art. 6 § 2, art. 37 § 1 pkt 5 Kks obejmujący okres od maja 2004r. do sierpnia 2005r. i poświadczanie nieprawdy w składanych deklaracjach podatkowych w podatku od towarów i usług - co Skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem. Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że Skarżący posiadał na dzień dokonania wpłaty nieuregulowaną, wymagalną zaległość z tytułu podatku od towarów usług za czerwiec 2004r. w kwocie 2.118,30 zł i za lipiec 2004r. w kwocie 15.253 zł. Należność za czerwiec 2004r. jest skutkiem określenia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w decyzji z dnia [...] r. nr [...] , wydanej w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego i kontroli podatkowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług m.in. za czerwiec 2004r., dla "A" . zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 2004r. w wysokości 36.008,00 zł i uwzględnienia wpłaty dokonanej przez Podatnika w związku z wykazaniem podatku podlegającego wpłacie w wysokości 14.126,00 zł w złożonej w dniu 22.07.2004r. deklaracji VAT-7. Wpłata ww. kwoty nastąpiła w dniu 26.07.2004r. W konsekwencji do uregulowania pozostała zaległość w wysokości 21.882,00 zł, którą przypisano na karcie kontowej dla podatku od towarów i usług. Zaległość ta uległa zmniejszeniu z uwagi na zaliczenie postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 29.04.2015r. Nr [...] - części wpłaty z dnia 26.08.2014r. w kwocie 2.163,70 zł i na dzień zaskarżonego postanowienia wynosiła 2.118,30 zł. Organ podniósł, że decyzja Dyrektora UKS w K. w związku ze złożeniem przez Skarżącego odwołania została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. znak: [...]. W dniu 04.01.2012r. został wystawiony i skierowany do egzekucji tytuł wykonawczy nr [...], w którym podając kwotę należności głównej - 21.882,00 zł, jako podstawę prawną należności wskazano orzeczenie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. znak: [...] Natomiast należność za lipiec 2004 r. jest skutkiem określenia przez Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej w K. w decyzji z dnia [...] r. nr [...], wydanej w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego i kontroli podatkowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług m.in. za lipiec 2004 r. dla "A" , zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2004 r. w wysokości 15.253 zł. Podatnik nie dokonał wpłaty podatku wykazanego w złożonej w dniu 20.08.2004r. deklaracji VAT-7, a w konsekwencji kwotę tę przypisano na karcie kontowej. Decyzja w związku z odwołaniem strony została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia 5.08.2011 r. znak: [...]. W dniu 4.01.2012r. został wystawiony i skierowany do egzekucji tytuł wykonawczy nr [...], w którym podano kwotę należności głównej w kwocie 15.253 zł, a jako podstawę wskazano orzeczenie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Dodał, że złożone przez Stronę w przedmiocie wymiaru ww. podatku skargi do WSA w Gliwicach (wyrok z dnia 31.01.2013r. sygn. akt III SA/G1 1640/11 i III SA/Gl 1641/11) i NSA (wyrok z dnia 30.05.2014r. sygn. akt I FSK 1396/13 i I FSK 1397/13) zostały przez ww. Sądy oddalone. Z tego też powodu nie zgodził się z twierdzeniem, że obciążenia wobec Jego osoby są nadal "sporne". Wskazał iż przedmiotową wpłatę w kwocie 35.000,00 zł Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. , zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] zaliczył na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za czerwiec 2004r., tj. na poczet zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności zgodnie z art. 62 § 1 O.p. w kwocie 2.118,30 zł i odsetki w kwocie 2.242 zł realizując tym samym w pełni wymagalną należność. Pozostałą kwotę 30.639,70 zł organ podatkowy zaliczył na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec 2004 r. Z uwagi na to, iż kwota wpłaty nie pokrywała w całości zaległości wraz z naliczonymi od nich odsetkami za zwłokę, które na dzień wpłaty, tj. 26.11.2014r. wynosiły 15.957 zł, organ pierwszej instancji, kierując się dyspozycją art. 55 § 2 O.p. dokonał proporcjonalnego zaliczenia kwoty 30.639 zł, przeznaczając kwotę 14.974,30 zł na należność główną z tytułu przedmiotowej zaległości oraz kwotę 15.665 zł na odsetki za zwłokę od tej zaległości. Ponadto zauważył że - wbrew twierdzeniu Strony - przerwy w naliczeniu odsetek zostały uwzględnione przez organ podatkowy, co wskazano w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutu związanego z kwestionowaniem powołania się przez organ (przy rozliczeniu nadpłaty) na "niewłaściwe tytuły roszczeniowe" zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2004r., tj. decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia 05.08.2011r.. utrzymujące w mocy decyzje pierwszej instancji, zamiast odpowiednio na decyzje tej instancji od numeru [...] do numeru [...] z dnia 11.01.2011r. wydane przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., zawierające "tytuł roszczeniowy" stwierdził należy, iż zarzut ten jest bezpodstawny. Zasady odnoszące się do wykonania rozstrzygnięć podatkowych zawarte są w dziale IV Ordynacji podatkowej, rozdziale 16a, "Wykonanie decyzji". W myśl art. 239a ustawy, decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z podatkową decyzją nieostateczną mamy natomiast do czynienia, gdy po jej wydaniu nie upłynął jeszcze 14-dniowy termin do wniesienia odwołania lub strona wniosła odwołanie, które jeszcze nie zostało rozpoznane. Decyzja nieostateczna co do zasady jest więc niewykonalna. Decyzja administracyjna jest decyzją ostateczną w trzech przypadkach. Po pierwsze, gdy konkretny przepis prawa stanowi, że od danego rodzaju decyzji wydanych w pierwszej instancji nie przysługuje odwołanie. Drugim przypadkiem jest uostatecznienie się decyzji w wyniku nie wniesienia od niej odwołania. Decyzją ostateczną jest również decyzja wydana przez organ odwoławczy w wyniku rozpatrzenia odwołania. Decyzja taka jest ostateczna od razu od dnia jej wydania. Decyzja organu drugiej instancji (np. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji) staje się decyzją ostateczna podlegająca wykonaniu. W świetle powyższego na tytule wykonawczym (w stanie prawnym w 2012r.) jako podstawa prowadzonej egzekucji winna być wskazana podstawa prawna, data i numer orzeczenia organu drugiej instancji. Organ prawidłowo zastosował się do obligujących go uregulowań, wskazując w tytule wykonawczym z dnia 4.01.2012r. nr [...] jako podstawę orzeczenie organu drugiej instancji znak: [...] Ponadto wyjaśnił, że przedmiotem postępowania jest prawidłowość zaliczenia wpłaty na poczet wymagalnej zaległości (powstałej w związku z nieuregulowaniem określonego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. ww. zobowiązania za czerwiec i lipiec 2004r.). Nie jest nim natomiast prawidłowość decyzji organów. Kwestionowanie przez Skarżącego wymiaru zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2004r. nie może stanowić przedmiotu rozpatrzenia w niniejszej sprawie. Weryfikując zaskarżone rozstrzygnięcie organ nie dostrzegł nieprawidłowości w podjętych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. działaniach i uznał je za poprawne, zgodne z przepisami Ordynacji podatkowej. Organ ten zaliczył kwotę przedmiotowej wpłaty na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2004r. - najstarsza zaległość - zgodnie z wnioskiem Strony . Prawidłowo również zastosowano w tym przypadku art. 55 § 2 O.p. dokonując proporcjonalnego podziału kwoty zaliczonej wpłaty na zaległość oraz odsetki od tej zaległości, wskazując przy tym stosowne podstawy prawne i wysokości stawek określonych w Obwieszczeniach Ministra Finansów w sprawie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Dokonane przez organ ustalenia w tym zakresie nie wymagają sprostowania ani zmiany, jak sugeruje Skarżący. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Stronie wskazano podstawy prawne dotyczące zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, wskazano również podstawy naliczenia odsetek za zwłokę. Zdaniem organu nie ma więc potrzeby przedstawiania szczegółowego stanu rozliczeń w zakresie podatku od towarów i usług za czerwiec i lippiec 2004r. Kwota nieuregulowanego podatku wynika bowiem z zapisów na karcie kontowej Podatnika, co wyjaśniono powyżej. W zaskarżonym postawieniu organ podatkowy wskazał, że cyt. "podatnik nie uregulował zaległości w podatku od towarów i usług wynikających: • z decyzji nr [...] z dnia 05.08.2011r. za miesiące: [...]. w łącznej kwocie [...] zł, • z zadeklarowanego zobowiązania za miesiące: [...]. w łącznej kwocie [...] zł". Skarżący nieprawidłowo wskazał łączną kwotę zobowiązań naliczonych przez Dyrektora UKS. Miesiąc styczeń 2004 r. nie został ujęty w zaskarżonym postanowieniu w "sumie deklarowanego zobowiązania". Niezrozumiałe jest natomiast, wobec przedmiotu sprawy, którym jest zaliczenie na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za czerwiec 2004r. wpłaty z dnia 30.09.2014r., podnoszona przez Stronę kwestia wiązania wadliwego - zdaniem Strony - zamieszczenia w zaskarżonym postanowieniu zapisów odnoszących się do "sumy deklarowanego" zobowiązania z zamieszczoną w tym postanowieniu kwotą łącznych zobowiązań "głównych" naliczonych przez UKS na poziomie 394.612,00 zł, a także podniesienie, że kwotę tę wskazano w zajęciach egzekucyjnych z dnia 30.08.2011r. i z dnia 16.01.2012r. (zawiadomienie odpowiednio [...]). Strona nie wyjaśniła w jaki sposób i czy w ogóle powyższe ma wpływ na prawidłowość przedmiotowego zarachowania powstałej nadpłaty. Wyjaśnił, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, organ wskazując H. S.zaległości w podatku VAT, które nie zostały przez Niego uregulowane, wymienił okresy rozliczeniowe, których te zaległości dotyczyły, prezentując oddzielnie te wynikające z decyzji organu podatkowego, jak i zadeklarowanych przez Stronę zobowiązań za 2014r. i 2015r. Z tak zaprezentowanego przez organ pierwszej instancji stanu zaległości Strony wywieść należy przede wszystkim to, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia zobowiązaniem o najwcześniejszym terminie płatności było generalnie zobowiązanie za czerwiec 2004r. Z uwagi jednak na to, że w dniu 29.04.2015r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wydał szereg postanowień dotyczących "przerachowań wpłat, bądź nadpłat na istniejące zaległości", następowała konsekwentnie sukcesywna zmiana w zakresie zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności. Organ odwoławczy nie dopatrzył się uchybień ze strony organu pierwszej instancji w powyższym zakresie. Analizując natomiast treść zawiadomienia z dnia 16.01.2012r. stwierdził, że w zakresie danych dotyczących dochodzonych należności, brak jest - wbrew twierdzeniu Skarżącego - wyszczególnienia stycznia 2004r. Wskazał iż organ nie weryfikował zawiadomienia z dnia 30.08.2011r., z uwagi na to, że nie dotyczyło ono postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wystawionego w dniu 04.01.2012r. tytułu wykonawczego [...], ale wcześniej prowadzonego postępowania, które - jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. znak: [...] - zostało umorzone, z uwagi na nieuwzględnienie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. przerwy w naliczaniu odsetek za zwłokę wynikającej z przedłużenia postępowania odwoławczego. Odnośnie zarzutu dokonania dobrowolnej płatności na rzecz urzędu skarbowego, które winny być traktowane "księgowo" jako depozyt wyjaśnił, że przepisy O.p. nie przewidują instytucji "depozytu" dla wpłat dokonywanych na poczet zaległości podatkowych wynikających z prawomocnych decyzji. Wpłata taka nie jest depozytem, lecz stanowi zapłatę tego podatku. W świetle powyższego wpłata w kwocie 35.000,00 zł na podatek od towarów i usług nie może być potraktowana, jako depozyt. Również podnoszoną przez Stronę nieprawidłowość w zakresie właściwości organu egzekucyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy, uznać należy za bezprzedmiotową, gdyż pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej. Nie znajduje także uzasadnionych podstaw zarzut nieskierowania zaskarżonego postanowienia do wiadomości do egzekutora działającego w tej sprawie (z wniosku Urzędu Skarbowego) w ramach egzekucji łącznej, tj. komornika Sądowego P. S. w K., sygn. akt [...], adres: Kancelaria Komornika P.S., 40-049 K., ul. [...]. Jak wynika z wymienianego już wcześniej pisma Naczelnika US w B. z dnia 22.06.2015r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym K.P.S., pismem z dnia 24.04.2015r. nr [...], został powiadomiony m.in. o wygaśnięciu w całości należności pieniężnych objętych tytułami wykonawczymi: [...] dotyczącymi zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług odpowiednio za czerwiec 2004r. Ponieważ zaskarżone postanowienie - wydane w dniu 29.04.2015r. - zostało doręczone H. S. w dniu [...]., a więc już po doręczeniu ww. pisma ww. Komornikowi, co miało miejsce w dniu 27.04.2015r. Biorą powyższe pod uwagę stwierdził, że dodatkowe przesyłanie Komornikowi postanowienia o zaliczeniu przedmiotowej wpłaty na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2004r., byłoby nieuzasadnione. Organ podkreślił, iż przedmiotem kontroli w wyniku zażalenia jest jedynie zbadanie zgodności z prawem zaliczenia postanowieniem z dnia 29.04.2015r. wpłaty w kwocie 35.000,00 zł na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę od tych zaległości, a nie natomiast całokształt postępowań prowadzonych w organach podatkowych dotyczących osoby podatnika, w tym w szczególności przez organ egzekucyjny. Wszystkie inne postępowania wskazywane przez skarżącego w toku postępowania wykraczają poza zakres rozpoznawanej sprawy administracyjnej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona postawiła organowi zarzut matactwa, nierzetelne zbadanie sprawy, a przez to naruszenie zasad postępowania oraz słusznego interesu prawnego strony skarżącej, w szczególności: 1. pominięcie w sprawie istotnego faktu, iż w przedmiocie "rozliczeń" nadpłaty w podatku VAT od 2012r. toczy się sprawa pod sygnaturą [...] a postępowanie egzekucyjne w zakresie przymusowej windykacji tegoż podatku jest prowadzone rzez Komornika Sądowego P.S., w ramach tzw. zbiegu egzekucji sądowej z wniosku wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. Zaskarżone postanowienie (oraz postanowienie je poprzedzające wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. ) pomija obowiązek jednoczesnego dokonania wymaganej korekty kwot podatku VAT przekazanych przez wierzyciela (Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. ) do windykacji w trybie egzekucji komorniczej, w odniesieniu do których Komornik Sądowy dokonał już wadliwych kwotowo naliczeń, w tym i wadliwych naliczeń, tzw. kosztów egzekucyjnych. Zatem, aby dokonana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. zaskarżonym postanowieniem "korekta" w zakresie nadpłaty podatku wywołała również prawny skutek w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym dot. tego samego podatku - organ wierzycielski obowiązany był w zaskarżonym postanowieniu zamieścić: wzmiankę o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym w tej sprawie, określić wpływ nadpłaty (korekty) na aktualny stan zobowiązań w podatku, zakreślić postanowieniem aktualną kwotę podatku do wyegzekwowania, zakreślić konieczność zweryfikowania naliczeń kosztów egzekucyjnych przez egzekutora (komornika sądowego),wskazać równorzędnie egzekutora jako adresata tego postanowienia Kancelarię Komornika Sądowego – P.S., Wydane przez NUS w B. postanowienie uwzględniające kwotę nadpłaty winno obejmować każdego z uczestników postępowania, w tym i aktualnego egzekutora, tj. ww. Komornika Sądowego w K., bowiem egzekutor nie bada aktualności kwot zamieszczonych w tytule egzekucyjnym jak i jego zasadności, zaś korekta tytułów egzekucyjnych jest możliwa wyłącznie przy zachowaniu warunków prawa. Wierzyciel z mocy prawa miał zatem obowiązek zamieścić w postanowieniu ww. dane, w szczególności informację o obowiązku dokonania korekty w zakresie naliczeń kosztów egzekucyjnych przez egzekutora, czego jednak ze szkodą dla strony wierzyciel nie uczynił. 2. uprawianie matactwa w sprawie, bowiem tytuły wykonawcze wierzyciela (NUS w B. ), skierowane do egzekucji nie zawierają tzw. tytułów roszczeniowych, tj. numerów prawomocnych decyzji pierwszej instancji. Zatem tytuły wykonawcze są nieważne od daty ich wystawienia, tj. 04.01.2012r. Stąd skarżący przyjmuje, że wierzyciel (Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. ) uruchomił postępowanie egzekucyjne bezprawnie, zaś wszelkie czynności egzekutora wykonane z wniosku ww. wierzyciela (przy kwestionowanej skali wad) nie mają uzasadnienia prawnego. W tym zakresie złożona jest odrębnie skarga Strony przed WSA w Gliwicach i figuruje ona pod wstępną sygn. akt I KO/G1 39/15. Matactwo organu odnosi się również do: a) bezprawnego kwestionowania przez organ zarzutów Skarżącego w zakresie, iż zamieszczenie w 15-tu tytułach wykonawczych jedynie decyzji drugiej instancji (utrzymujących w mocy decyzje instancji pierwszej) nie spełnia wymogów prawa. Decyzje organu drugiej instancji w tym wypadku nie mają charakteru tzw. decyzji "reformacyjnych" (utrzymują jedynie w mocy decyzje pierwszej instancji), stąd ich samoistne zamieszczenie w tytułach wykonawczych nie spełnia wymogów prawa, gdyż decyzje drugiej instancji nie zawierają tytułów roszczeniowych. W tych okolicznościach wszystkie czynności egzekucyjne w omawianym wielokrotnie zakresie, dotyczące "rozliczenia" i windykacji egzekucyjnej podatku VAT za lata 2004 i 2005, wedle tytułów wykonawczych o numerach [...] są bezprawne, b) dokonanego przez organ pierwszej instancji już w toku postępowania zażaleniowego "sprostowania" postanowienia - "nakładającego się na granice" złożonego zażalenia z dnia 02.06.2015r. - tj. po dacie złożenia przez Stronę środka zaskarżenia, naruszającego tzw. zasadę powagi rzeczy osądzonej. Działanie takie jest wyłącznie pozaprawnym wybiegiem, nie licującym z powagą organu, c) zakresu sprostowania dokonanego przez organ pierwszej instancji, gdyż przekracza ono dozwolone granice prawa. Powołana przez organ argumentacja faktyczna i podstawa prawna sprostowań nie przystoi do meritum sprawy, gdyż odnosi się do szeregu innych spraw, które organ błędnie uznaje za zakończone, d) przyjęcia przez organ, jakoby dobrowolna spłata przez dłużnika (wierzycielowi, tj. US w B. ) podatku VAT wedle tytułów wykonawczych nr [...] do 21/12 - objętych postępowaniem egzekucyjnym przez Komornika Sądowego rodziła podstawę do umorzenia przez wierzyciela ww. tytułów wykonawczych. Stanowisko organu jest rażąco wadliwe - gdyż w tym przypadku (przy zbiegu egzekucji) to egzekutor - przy ziszczeniu się warunków prawa - umarza postępowanie, a nie wierzyciel i egzekutor czyni to z mocy prawa dopiero po spłacie kosztów postępowania egzekucyjnego przez dłużnika. Między innymi - na tle szeregu bezprawnych zachowań wierzyciela - skarżący nadal domaga się uwzględnienia wniesionych dobrowolnie wpłat jako tzw. "depozyt" lub zabezpieczenie, mając na względzie to, iż wszystkie 15 tytułów egzekucyjnych dotyczy podatku VAT za lata 2004 i 2005 (decyzje UKS w K.) wystawione zostały bezprawnie i od daty ich sporządzenia, tj. 04.01.2012r. zawierają dyskwalifikujące je wady prawne. Wszystkie wywody organu drugiej instancji nie uwzględniające owych oczywistych okoliczności przybierają postać działań pozaprawnych, e) organ odwoławczy z naruszeniem zasad postępowania (w treści uzasadnienia dotyczącego zaskarżonego postanowienia) eksponuje przesłanki pozamerytoryczne, zaś pomija istotę zarzutów podnoszonych przez Stronę, tj. nieważność wszystkich czynności wykonanych przez wierzyciela i sądowego egzekutora w następstwie wprowadzonych do obiegu 15-tu tytułów wykonawczych z dnia 04.01.2012r. o numerach [...] obejmujących bezprawną egzekucję podatku VAT za lata 2004 i 2005. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz. U. 2012.270, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a. następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego aktu przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy organy podatkowe prawidłowo zastosowały w zaskarżonym postanowieniu przepis art. 62 § 1 O.p. poprzez przyjęcie, że wpłata z dnia 26.11.2014r. w kwocie 35.000 zł mogła podlegać zaliczeniu na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2004r. jako zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności. Podkreślić przy tym należy nawiązując do zarzutów skargowych, iż zakresem kontroli Sądu mogły być jedynie kwestie związane z zasadnością zaliczenia wpłaty, a nie nadpłaty jak strona w skardze utrzymuje, albowiem sporne postanowienie zostało wydane w tym przedmiocie. Z podobnych względów zakresem kontroli nie mogły być objęte zarzuty dotyczące matactwa przez organ w zakresie wystawiania tytułów wykonawczych, wskazywania podmiotu który winien umorzyć postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art. 62 § 1 O.p., jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. W myśl art. 62 § 4 zdanie pierwsze O.p. do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2 O.p., który z kolei stanowi, że jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. W sytuacji gdy zobowiązany dokonuje wpłaty na rzecz organu podatkowego, ma prawo do wiążącego wskazania, na poczet którego z podatków dokonywana jest wpłata i to niezależnie od tego, czy ciążą na nim zobowiązania z tytułu kilku podatków, czy też w tym samym podatku. Dopiero brak wskazania podatnika powoduje, że organ podatkowy działa z urzędu, zgodnie z regułami określonymi w art. 62 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z 25 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1625/08; wyrok NSA z 16 września 2008 r., sygn. akt II FSK 841/07, publ. CBOSA). Jak wynika z akt sprawy zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2004r. było zobowiązaniem o najwcześniejszym terminie płatności na dzień wpłaty, czyli 26.11.2014r. W tym dniu bowiem strona posiadała nieuregulowaną, wymagalną zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 2004r. w kwocie 2.118,30 zł, a za lipiec 2004r. w kwocie 15.253 zł. Należność za czerwiec 2004 r. jest skutkiem określenia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w decyzji z dnia [...] r. nr [...] , dla "A" zobowiązania w podatku od towarów i usług w wysokości 36.008,00 zł i uwzględnienia wpłaty dokonanej przez stronę w związku z wykazaniem podatku podlegającego wpłacie w wysokości 14.126 zł w złożonej w dniu 22.07.2004r. deklaracji VAT-7. W konsekwencji do uregulowania została kwota 21.882 zł., a podlegała ona zmniejszeniu z uwagi na rozliczenie wpłat z dnia 26.08.2014 r. i z dnia 30.09.2014r. i na dzień wydania postanowienia wynosiła 2.118,30 zł. Decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w związku ze złożeniem przez H. S. odwołania została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. znak: [...], a następnie skarga na te decyzję została oddalona przez WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 30.01.2013r., a skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z dnia 30.05.2014r. Powyższe oznacza, że w obrocie prawnym pozostaje prawomocne orzeczenie dotyczące określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług. Na mocy art. 170 p.p.s.a. orzeczenie takie ma moc wiążącą wobec strony i sądu, który je wydał, jak również innych sądów i innych organów państwowych . W konsekwencji powyższych okoliczności, gdy decyzja wymiarowa została uznana za prawidłową w wyniku prawomocnego orzeczenia sądu zasadnym było przyjęcie przez organy, iż w dalszym ciągu pozostała do uregulowania zaległość za czerwiec 2004r. w wysokości 21.882,00 zł. Podlegała ona zmniejszeniu albowiem postanowieniem z dnia 29.04.2015r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. zaliczył części wpłaty z dnia 26.08.2014r. w kwocie 2.163,70 zł oraz postanowieniem Nr [...] zaliczył część wpłaty z 30.09.2014r. w kwocie 17.600 zł na poczet należności w podatku od towarów i usług co oznacza, iż na dzień wydania zaskarżonego postanowienia zaległość ta wynosiła 2.118,30 zł. Powyższe oznacza, iż skoro nadal na koncie strony figurowała zaległość w podatku od towarów i usług prawidłowo organ dokonał zaliczenia wpłaty z 26.11.2014r. w kwocie 35.000 zł na poczet tej należności. Podkreślić należy, iż strona dokonując wpłaty nie wskazała na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty co powoduje, iż prawidłowym było zaliczenie wpłaty z 26.11.2014r. na poczet zaległości za czerwiec i lipiec 2004r. w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę. Prawidłowo również zastosowano art. 55 § 2 O.p. dokonując proporcjonalnego podziału kwoty zaliczonej wpłaty na zaległość oraz odsetki od tej zaległości, wskazując przy tym stosowne podstawy prawne i wysokości stawek określonych w Obwieszczeniach Ministra Finansów w sprawie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych oraz naliczając odsetki do czasu wpływu kwoty 35.000 zł na konto organu. Nie mogą wywrzeć zamierzonego skutku prawnego zarzuty skargi o braku powiadomienia Komornika Sądowego P. S. przez organy o treści postanowienia o zaliczeniu wpłaty z 26.11.2014r. na poczet zaległości w podatku od towarów i usług, co w sprawie winno mieć miejsce albowiem podmiot ten prowadził egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego [...]. Przede wszystkim wskazać należy, iż zaliczenie wpłaty następuje z datą jej dokonania i w tej mierze data wydania, czy też doręczenia samego postanowienia, nie mają znaczenia. Oznacza to, że w dacie zapłaty, a nie wejścia do obrotu prawnego postanowienia wydanego w przedmiocie zaliczenia wpłaty, następuje skutek prawny wynikający z faktu wpłaty. Dodać także trzeba, że jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 24.04.2015r. nr [...] , doręczonym 27.04.2015r. organ pierwszej instancji powiadomił Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym K.P. S., m.in. o wygaśnięciu w całości należności pieniężnych. W konsekwencji powyższego, przed dniem 29.04.2015r.,- dniem wydania postanowienia nr [...] w/w Komornik wiedział o wygaśnięciu w całości należności pieniężnych objętych tytułem wykonawczym. Zatem dodatkowe przesyłanie Komornikowi postanowienia o zaliczeniu przedmiotowej wpłaty na poczet zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2004r., nie było koniecznym dla uzyskania wiedzy przez tegoż w zakresie niezbędnym dla dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego należności pieniężnych. W zakresie zarzutów dotyczących wadliwie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z powodu nieprawidłowo wystawionych tytułów wykonawczych w sprawie windykacji egzekucyjnej dotyczącej podatku od towarów i usług za lata 2004 i 2005 Sąd pozostawił je bez komentarza albowiem pozostają one poza granicami rozpoznawanej sprawy, gdyż zgodnie z art. 134. § 1. p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrując się naruszeń prawa procesowego po stronie organu na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.