III SA/Gl 263/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r., nr [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r., nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem, Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r., nr [...] i odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Od postanowienia tego wniesiona została do tutejszego Sądu skarga, w której zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r., nr [...] – decyzji organu pierwszej instancji. Decyzją powyższą organ pierwszej instancji określił skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za miesiące: maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a." – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji merytorycznej, wydanej przez organ pierwszej instancji odnieść należy się do tego, czy w ogóle jest dopuszczalne w przedmiotowej sprawie wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, a więc decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. Norma art. 61 § 3 P.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kluczowe dla zakresu stosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. będzie mieć zatem, jakie znaczenie przyjmie się dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności. Przyjąć należy, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej, nie umożliwia jednak, w ocenie Sądu, wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji, w sytuacji, gdy brak było merytorycznej kontroli dokonanej przez organ odwoławczy, a postępowanie przed tym organem zakończone zostało rozstrzygnięciem o charakterze procesowym – odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Stanowisko takie jest prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w postanowieniu z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt: II OZ 63/15, LEX nr 1628854). Należy stwierdzić, że określenie spółce zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za konkretne miesiące 2014 r. oraz kwestia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w której określono wnioskodawcy powyższe zobowiązanie podatkowe – nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy nie odnosił się do kwestii zasadności nałożonego na skarżącą spółkę obowiązku podatkowego, ponieważ stwierdził, że brak jest podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Brak jest zatem tożsamości sprawy w jej znaczeniu materialnym, co uzasadniało stwierdzenie, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r., nr [...], nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Stąd też brak podstaw do uwzględnienia tego wniosku. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd, działając na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.