III SA/Gl 284/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Wiesner po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. M.J. reprezentowany przez radcę prawnego M.C. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym na kwotę [...] zł. W treści skargi pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego wykonanie decyzji może faktycznie uniemożliwić skarżącemu dalsze prowadzenie działalności gospodarczej, skutkując koniecznością jej zakończenia z uwagi na brak środków finansowych potrzebnych na zakup towaru będącego przedmiotem obrotu handlowego, wypłatę pensji dla kilkunastu pracowników oraz ciążących na nim zobowiązań kredytowych. Rodzić to będzie istotne konsekwencje w wymiarze ekonomicznym, a także społecznym albowiem prowadzona przez skarżącego działalność jest jedynym źródłem utrzymania jego rodziny. Następnie w dniu [...] r. pełnomocnik skarżącego złożył w organie odwoławczym pismo, do którego załączył oświadczenie PIT-36L oraz PIT/B swojego mocodawcy. Z dokumentów tych wynika, że w 2015 r. skarżący z prowadzonej działalności gospodarczej uzyskał przychód w kwocie [...] zł, koszty uzyskania przychodu wyniosły [...] zł zaś dochód [...] zł. Pełnomocnik skarżącego podkreśli również, że wysokość zobowiązania podatkowego znacznie przekracza roczny dochód przedsiębiorstwa wnioskodawcy. Ponadto skarżący zobowiązany jest wypłacać wynagrodzenie [...] pracownikom, w większości osobom młodym, rozpoczynającym zawodową działalność, natomiast wykonanie zaskarżonej decyzji oznacza de facto likwidację miejsc pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Na stronie, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek przedstawienia Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl. To od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę. Jednakże w przypadku braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też na skutek niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia (zob. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał w sposób wyczerpujący, aby zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Co prawda skarżący nadesłał dokumenty określające wysokość osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2015, jednakże dokumenty te nie są wystarczające do kompleksowej oceny aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego. Również znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy dokumenty księgowe nie pozwalają Sądowi na samodzielną ocenę aktualnej sytuacji skarżącego i ustalenie czy w sprawie rzeczywiście wystąpiły przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu. Wskazać przy tym należy z przedłożonych dokumentów wynika, że skarżący w 2015 r. uzyskał dochód z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w kwocie [...] zł. Natomiast osiągnięty przychód rzędu [...] zł świadczy o tym, że obroty skarżącego przy kwocie zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją są wysokie zaś prowadzona przez niego działalność gospodarcza funkcjonuje na rynku w sposób aktywny. Z całą pewnością egzekucja nieprzewidzianej przez skarżącego w planach wydatków należności w kwocie [...] zł, która wystąpiła niniejszej sprawie oraz w toczących się równolegle przed tut. Sądem sprawach, może okazać się dla skarżącego kłopotliwa, jednakże zdaniem Sądu, przy nadal wysokich obrotach nie jest uprawnione twierdzenie, że ewentualna egzekucja takiej kwoty spowodowałaby ryzyko wyrządzenia znacznej szkody. Ustosunkowując się do dalszej argumentacji skarżącego wskazać należy, że niewątpliwie zakończenie działalności gospodarczej wywołuje skutki trudne do odwrócenia, jednakże dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość jej zakończenia. W kontekście utraty płynności finansowej skarżący wskazuje na potencjalny brak środków finansowych na zakup towaru będącego przedmiotem obrotu handlowego, wypłatę pensji dla kilkunastu pracowników i ciążących na nim zobowiązań kredytowych jednakże – jak już wskazano powyżej - nie załączył do akt sprawy żadnych dokumentów. Skarżący nie nadesłał bowiem wyciągów z rachunków bankowych lub lokat, czy też umów kredytowych. Nie nadesłał również dokumentów dotyczących zatrudnionych przez niego pracowników. W tej sytuacji nie jest możliwe ustalenie relacji pomiędzy uiszczoną kwotą, a dochodami skarżącego. Brak ww. dowodów, uniemożliwił Sądowi także dokonanie rzeczywistej – aktualnej – oceny sytuacji finansowej, a zdaniem Sądu nie są wystarczające dla udzielenia wnioskowanej ochrony tymczasowej same subiektywne obawy strony skarżącej dotyczące skutków ewentualnej egzekucji. Podkreślić przy tym należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek egzekucji spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi tym bardziej, że każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając zatem na względzie, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających jego żądania, jak również fakt, że okoliczności takich nie dostrzegł Sąd na podstawie analizy całokształtu akt sprawy, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.