III SA/Gl 313/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Dorota Fleszer, Protokolant Referent Magdalena Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2023 r. sprawy ze skargi J. F. na czynność Prezydenta Miasta R. z dnia 1 marca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów dojazdu dziecka niepełnosprawnego do szkoły oddala skargę. Zaskarżoną czynnością z 1 marca 2023 r. Prezydent Miasta R. (dalej jako organ), nie wyraził zgody na zwrot kosztów dowozu niepełnosprawnego dziecka – J. F. ( dalej określanej jako małoletnie dziecko) do Niepublicznej Szkoły Podstawowej "[...]" w K. Uzasadniając odmowę organ odwołał się do normy art. 39 ust. 4 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1082), która, w jego ocenie ogranicza obowiązek dowozu i zobowiązuje gminę do zwrotu kosztów dowożenia dzieci niepełnosprawnych tylko do najbliższej szkoły podstawowej, w której możliwe jest zapewnienie uczniom kształcenia i wychowania, zgodnie z orzeczeniem Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej. Nie negując faktu, że małoletnie dziecko zostało zakwalifikowane Orzeczeniem nr [...] z 29 marca 2022 r. przez Zespół Orzekający Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej w R. do kształcenia specjalnego z uwagi na niepełnosprawność ruchową i niepełnosprawność intelektualną umiarkowanego stopnia zalecając naukę w szkole (oddziale) specjalnej jako najkorzystniejszą formę kształcenia uwzględniając specyfikę funkcjonowania wynikającą ze stanu zdrowia uczennicy oraz jej zaburzeń rozwojowych uznał, że wybrana przez matkę małoletniego dziecka placówka nie jest placówką najbliższą miejscu zamieszkania dziecka. Bowiem na terenie R. znajdują się dobrze wyposażone szkoły specjalne, zatrudniające doświadczoną kadrę nauczycieli, terapeutów i specjalistów przygotowanych do pracy z niepełnosprawnymi dziećmi w tym z [...], spełniające jednocześnie wymogi zawarte w ww. orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego. Szkołą taką, która obecnie dysponuje jeszcze wolnym miejscem jest Szkoła Podstawowa nr [...] Specjalna im. [...] w R. Wskazana szkoła kształci dzieci niepełnosprawne w wieku od 3 do 20 roku życia (w przypadku zespołów rewalidacyjno- wychowawczych-25 r.ż.). Placówka istnieje już prawie 30 lat, zatrudnia wysoko wykfalifikowanych nauczycieli, terapeutów i specjalistów, przygotowanych do pracy z dziećmi i młodzieżą niepełnosprawną. Są to między innymi: pedagog, psycholog, logopeda, specjaliści stosowanej analizy zachowań (terapeuci behawioralni), dogoterapeuta, surdopedagog, tyflopedagog, terapeuci komunikacji alternatywnej (język migowy, Bliss, itd.), specjaliści wczesnego wspomagania rozwoju, terapeuci integracji sensorycznej, terapeuci ręki. Uczniowie oprócz zajęć edukacyjnych i wychowawczych objęci są wielopłaszczyznową, specjalistyczną terapią w różnorodnych formach. Placówka dysponuje dostosowanymi do potrzeb swoich podopiecznych nowoczesnymi salami edukacyjnymi i terapeutycznymi oraz gabinetami, są to: gabinet pedagoga, gabinet psychologa, gabinet logopedy, w pełni wyposażona sala ruchowa (wyposażone min. w UGUL, przyrządy i specjalistyczne urządzenia do masażu, hydroterapii, terapii światłem spolaryzowanym, terapii polem magnetycznym, gimnastyki korekcyjnej, itp.), sala doświadczania świata certyfikowana przez Polskie Stowarzyszenie Snoezelen, Sala SI, dwie pracownie gospodarstwa domowego, pracownia plastyki, pracownia ceramiczna (wyposażona w nowoczesny piec do wypalania gliny), pracownia informatyczna, pracownia muzyczno-rytmiczna, sala gimnastyczna z zapleczem higienicznym, jadalnia z zapleczem kuchennym, sale lekcyjne, salę z podłogą interaktywną. Szkoła posiada też własny ogród sensoryczny. Szkoła oferuje następujące rodzaje aktywności edukacyjnej, opiekuńczej, rehabilitacyjnej i terapeutycznej; zajęcia edukacji wczesnoszkolnej, zajęcia funkcjonalne w ramach zespołów rewalidacyjno-wychowawczych, zajęcia w ramach tzw. zespołów terapeutycznych, działalność wspierająca integrację, zajęcia zgodne z podstawą programową, terapię pedagogiczną i psychologiczną, wspomaganie komunikacyjne (min. logoterapia, terapia alternatywna, metoda prof. Cieszyńskiej), trening funkcjonowania społecznego, zajęcia opiekuńcze w świetlicy szkolnej, zajęcia prowadzone wg specjalistycznych metod (np. Knilla, Sherborne, stymulacji polisensorycznej, Dobrego Startu, terapia behawioralna, inne). Prowadzone jest ukierunkowanie zawodowe, spotkania i warsztaty dla rodziców i absolwentów, rehabilitacja społeczna i korekcja zachowań. Szkoła zapewnia stałą opiekę pielęgniarską, zajęcia pozalekcyjne, działalność szkolnego Stowarzyszenia "Otwarte Serca". Odbywają się również zajęcia w formie wyjazdowej, np. warsztaty, festiwale, wycieczki, turnusy rehabilitacyjne, imprezy integracyjne, inne. W szkole panuje przyjazna, pełna akceptacji i zrozumienia atmosfera, zapewniająca poczucie bezpieczeństwa, nauka organizowana jest w mało licznych klasach. W szkole działa również Punkt Wczesnego Wspomagania Rozwoju Dziecka. Małoletnie dziecko ma możliwość zrealizowania wszystkich zaleceń Zespołu Orzekającego Poradni Psychologiczno - Pedagogicznej w R., zawartych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego uwzględniających cele rozwojowe i terapeutyczne. W placówce tej zapewnione zostaną odpowiednie zajęcia rewalidacyjne, które mają na celu stymulację rozwoju poznawczego, percepcyjnego i społecznego dziecka. Uczennica zostanie objęta zajęciami logopedycznymi ukierunkowanymi na rozwój sprawności językowych. Szkota zapewnia konsultacje w sprawie sytuacji dotyczących funkcjonowania dziecka, porad w kwestii doboru przedmiotów do zabawy, nauki organizowania wspólnych zabaw i zajęć a także porad odnośnie kształtowania umiejętności dziecka oraz przenoszenia zaleceń terapeutycznych i korekcyjnych na warunki domowe. W skardze na tę czynność J. J. (matka dziecka, dalej określana jako skarżąca) zarzuciła: - naruszenie art. 39 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 127 Prawa oświatowego przez dokonanie błędnej wykładni i zinterpretowanie kryterium bliskości bez odniesienia się w sposób należyty do orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, a w konsekwencji przyjęcie, że gmina nie ma obowiązku zwrotu kosztów dowozu dziecka do wskazanej szkoły w K. wskutek błędnego uznania, że najbliższą placówką edukacyjną w rozumieniu wskazanych przepisów jest Szkoła Podstawowa nr [...] Specjalna w R., zaniechania należytego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności wykazania, że zaproponowana przez organ placówka edukacyjna jest dostosowana do indywidualnych potrzeb małoletniego dziecka; - naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 – dalej określanego skrótem K.p.a.) przez niedopełnienie obowiązku pełnego wyjaśnienia sprawy zgodnie zew stanem faktycznym, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Wniosła także o zawiadomienie Rzecznika Praw w Dziecka o toczącej się sprawie i dopuszczenie dowodów z wydruków z portali internetowych. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, ze sprawa była powtórnie rozpoznawana. Bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 1 grudnia 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 768.22 stwierdził bezskuteczność .czynności Prezydenta Miasta R. z 1 września 2022 r. odmawiającej skarżącej zwrotu kosztów dojazdu córki do szkoły w K. W nowym rozstrzygnięciu, będącym przedmiotem skargi organ konsekwentnie odmówił skarżącej zwrotu kosztów dowozu małoletniego dziecka do szkoły w K. Zdaniem skarżącej najbliższą szkołą może być uznana tylko ta placówka, która pozwala najpełniej realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, a zatem najpełniej dostosowana do zdolności i możliwości psychofizycznych dziecka. Nie chodzi tu o samą odległość od miejsca zamieszkania. Szkoła bliższa geograficznie, która w mniejszym stopniu pozwala urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie szkołą najbliższą w rozumieniu art. 39 ust. 4 Prawa oświatowego. Stwierdziła także, że w jej ocenie, szkoła zaproponowana przez Miasto nie zapewni małoletniemu dziecku optymalnych warunków kształcenia i rozwoju, uwzgledniających wskazania wynikające z orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Tymczasem szkoła w K., do której dziecko uczęszcza, stosująca najnowocześniejsze techniki, taki rozwój zapewnia. Wreszcie organ rozpatrując sprawę nie poddał wnikliwiej analizie sytuacji małoletniego dziecka, nie wyjaśnił wszechstronnie, czy w zaproponowanej przez niego szkole dziecko będzie miało zapewnioną edukację uwzględniająca jego potrzeby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej czynności. Małoletnie dziecko może realizować naukę w Szkoła Podstawowej nr [...] Specjalnej im. [...] w R., która kształci dzieci niepełnosprawne w wieku od 3 do 20 roku życia (w przypadku zespołów rewalidacyjno- wychowawczych-25 r.ż.). Placówka istnieje już prawie 30 lat, zatrudnia wysoko wykfalifikowanych nauczycieli, terapeutów i specjalistów, przygotowanych do pracy z dziećmi i młodzieżą niepełnosprawną. Są to między innymi: pedagog, psycholog, logopeda, specjaliści stosowanej analizy zachowań (terapeuci behawioralni), dogoterapeuta, surdopedagog, tyflopedagog, terapeuci komunikacji alternatywnej (język migowy, Bliss, itd.), specjaliści wczesnego wspomagania rozwoju, terapeuci integracji sensorycznej, terapeuci ręki. Specyfiką szkoły jest oferta obejmująca działania oparte na nowoczesnych i uznanych metodach i formach pracy z dziećmi i młodzieżą ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – dalej określanej skrótem P.p.s.a.), do właściwości sądów administracyjnych należy orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Chodzi tu zatem o akty lub czynności, które nie są decyzją lub postanowieniem, bo te są wymienione w pkt od 1 do 3, a więc są czynnościami faktycznymi (materialno-technicznymi), skierowanymi do indywidualnego podmiotu, dotyczącymi jego praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na wstępie należy zauważyć, w ramach prowadzonego postępowania zmierzającego do wydania poddanej kontroli tutejszego Sądu czynności, na jego wcześniejszym etapie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach już się wypowiedział w wyroku z 1 grudnia 2022 r. sygn. akt III SA/Gl 768/22. W ramach uzasadnienia podjętego orzeczenia Sąd zamieścił pogląd prawny, który legł u podstaw czynności dokonanej przez organ. W tej sytuacji przywołać należy w pierwszej kolejności treść art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Mając w polu widzenia wskazany przepis zwrócić uwagę należy, że po pierwsze, WSA w Gliwicach przesądził o tym, iż skarżona czynność, zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 717/16, w wyroku z 4 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 409/18) o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zatem Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Z kolei odpowiednie stosowanie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nakazuje sądowi administracyjnemu badać, czy podejmując czynność lub wydając akt organ nie naruszył prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub nie naruszył przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po drugie stwierdził, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej czynności stanowił przepis art. 39 ust. 4 pkt 1 Prawa oświatowego, zgodnie z którym obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21. rok życia. Na podstawie art. 39a ust. 1 ustawy obowiązki, o których mowa w art. 39 ust. 4, gmina spełnia poprzez zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci, młodzieży i uczniów we własnym zakresie albo poprzez zwrot rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży i uczniów oraz rodziców. W ocenie WSA, najbliższa szkoła w rozumieniu tego przepisu, nie oznacza jakiejkolwiek szkoły najbliższej miejsca zamieszkania dziecka, lecz wyłącznie taką, która odpowiada potrzebom konkretnego dziecka, pozwalającą jak najpełniej realizować zalecenia zawarte w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego (lub w orzeczeniu o niepełnosprawności dziecka), a zatem najpełniej dostosowana do zdolności i możliwości psychofizycznych dziecka. Szkoła bliższa geograficznie, lecz w mniejszym stopniu pozwalająca urzeczywistnić wspomniane zalecenia, nie będzie zatem szkołą najbliższą w rozumieniu cytowanego przepisu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 1961/14). Stwierdzając bezskuteczność zaskoczonej czynności WSA stwierdził, że organ nie zbadał jednak ani potrzeb dziecka, ani tego, czy istnieje bliższa szkoła od tej wskazywanej przez stronę, która zaspokoi potrzeby ucznia. Odnosząc się do zasadniczej kwestii w rozpoznawanej sprawie, czyli oceny, czy szkoła wskazana przez organ jest najbliższą szkoła odpowiadającą potrzebom małoletniego dziecka, należy zauważyć, że w orzeczeniu nr [...] z dnia 29 marca 2022 r., które zostało wydane przez Poradnię Psychologiczno-Pedagogiczną w R. wskazano na potrzebę kształcenia specjalnego z uwagi na niepełnosprawność sprzężoną – niepełnosprawność ruchową, niepełnosprawność intelektualną umiarkowanego stopnia małoletniego dziecka. Za najbardziej korzystną formą kształcenia specjalnego dla małoletniego dziecka uznano naukę w szkole (oddziale) specjalnym, gdzie dzięki mniejszej liczebności grupy możliwe będzie zindywidualizowanie wymagań stosownie do jego niepełnosprawności oraz możliwości psychofizycznych. Taka forma umożliwi maksymalne dostosowanie metod i sposobów pracy do możliwości dziecka i jego potrzeb rozwojowych, uwzględniając przy tym specyfikę funkcjonowania wynikającą ze stanu zdrowia oraz zaburzeń rozwojowych towarzyszących [...]. Małoletnia może także realizować kształcenie specjalne w szkole (oddziale) ogólnodostępnej lub specjalnej. Ponadto dziecko nie wymaga zaopatrzenia w sprzęt specjalistyczny, ale w pracy z nim korzystne będzie wykorzystywanie pomocy wizualnych - obrazów, ilustracji, przeźroczy, a także pomocy sensorycznych i sensomotorycznych ćwiczących wszystkie receptory oraz programów multimedialnych rozwijających funkcje poznawcze. Uatrakcyjni to proces uczenia oraz wpłynie pozytywnie na zapamiętywanie i nabywanie nowych informacji przez dziecko. Za konieczne uznano zapewnienie zajęć rewalidacyjnych, które mają na celu stymulację rozwoju poznawczego, percepcyjnego i społecznego dziecka. Ponadto należy objąć dziecko zajęciami logopedycznymi ukierunkowanymi na rozwój sprawności językowych. Z ustaleń poczynionych przez organ, czemu dał wyraz w zaskarżonej czynności, wynika, że zaproponowana przez niego gmina placówka istnieje już prawie 30 lat, zatrudnia wysoko wykfalifikowanych nauczycieli, terapeutów i specjalistów, przygotowanych do pracy z dziećmi i młodzieżą niepełnosprawną. Są to między innymi: pedagog, psycholog, logopeda, specjaliści stosowanej analizy zachowań (terapeuci behawioralni), dogoterapeuta, surdopedagog, tyflopedagog, terapeuci komunikacji alternatywnej (język migowy, Bliss, itd.), specjaliści wczesnego wspomagania rozwoju, terapeuci integracji sensorycznej, terapeuci ręki. Uczniowie oprócz zajęć edukacyjnych i wychowawczych objęci są wielopłaszczyznową, specjalistyczną terapią w różnorodnych formach. Placówka dysponuje dostosowanymi do potrzeb swoich podopiecznych nowoczesnymi salami edukacyjnymi i terapeutycznymi oraz gabinetami, są to: gabinet pedagoga, gabinet psychologa, gabinet logopedy, w pełni wyposażona sala ruchowa (wyposażone min. w UGUL, przyrządy i specjalistyczne urządzenia do masażu, hydroterapii, terapii światłem spolaryzowanym, terapii polem magnetycznym, gimnastyki korekcyjnej, itp.), sala doświadczania świata certyfikowana przez Polskie Stowarzyszenie Snoezelen, Sala SI, dwie pracownie gospodarstwa domowego, pracownia plastyki, pracownia ceramiczna (wyposażona w nowoczesny piec do wypalania gliny), pracownia informatyczna, pracownia muzyczno-rytmiczna, sala gimnastyczna z zapleczem higienicznym, jadalnia z zapleczem kuchennym, sale lekcyjne, salę z podłogą interaktywną. Szkoła posiada też własny ogród sensoryczny. Placówka pracuje według zasad ustalonych przez Ministerstwo Edukacji i Nauki. Specyfiką szkoły jest oferta obejmująca działania oparte na nowoczesnych i uznanych metodach i formach pracy z dziećmi i młodzieżą ze specyficznymi potrzebami edukacyjnymi. Szkoła oferuje następujące rodzaje aktywności edukacyjnej, opiekuńczej, rehabilitacyjnej i terapeutycznej; zajęcia edukacji wczesnoszkolnej, zajęcia funkcjonalne w ramach zespołów rewalidacyjno-wychowawczych, zajęcia w ramach tzw. zespołów terapeutycznych, działalność wspierającą integrację, zajęcia zgodne z podstawą programową, terapię pedagogiczną i psychologiczną, wspomaganie komunikacyjne (min. logoterapia, terapia alternatywna, metoda prof. Cieszyńskiej), trening funkcjonowania społecznego, zajęcia opiekuńcze w świetlicy szkolnej, zajęcia prowadzone wg specjalistycznych metod (np. Knilla, Sherborne, stymulacji polisensorycznej, Dobrego Startu, terapia behawioralna, inne). Z zestawienia wskazań terapeutycznych wymienionych dokładnie w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego z powyższymi możliwościami Szkoły Podstawowej Specjalnej nr [...] w R. wynika, że szkoła jest w stanie zrealizować wszystkie zalecenia wynikające z orzeczenia tak w zakresie zajęć rewalidacyjnych, zajęć logopedycznych czy realizacji celów terapeutycznych. Z kolei z umowy zawartej przez matkę małoletniego dziecka z Niepubliczną Specjalną Szkołą Podstawową [...] w K., w szczególności z § 3 wynika, ze Fundacja prowadząca szkołę zobowiązuję się do świadczenia na rzecz ucznia zajęć dydaktyczno-wychowawczych i opiekuńczych w szkole w oparciu o podstawę programową kształcenia ogólnego uczniów z upośledzeniem umysłowym w szkołach podstawowych, wynikające ze stosowania rozporządzenia ministra właściwego do spraw oświaty i wychowania począwszy od 1 września 2014 r. Dodatkowe zajęcia oferowane przez szkołę lub fundacje objęte są odrębną umową. Zatem zakres działań realizowanych przez gminna placówkę publiczną i niepubliczną szkołę wybraną przez matkę małoletniej oparte są o tą samą podstawę prawną, tą samą podstawę programową, to samo orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Brak zajęć z hipoterapii w gminnej szkole nie podważa wniosku organu, że szkołą najbliższą, zdolną do zrealizowania zajęć i celów wymienionych szczegółowo w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego małoletniego dziecka jest szkoła gminna zaproponowana przez organ. Przedstawiona przez matkę małoletniego dziecka umowa ze szkołą niepubliczną nie zawiera danych pozwalających na odmienny wniosek i uznanie, że to właśnie ta szkoła jest najbliższą, właściwą dla dziecka, szkołą. Przedstawione przez matkę małoletniej w toku postępowania sądowego dodatkowe dokumenty w postaci opinii nie mogły być wzięte przez sad pod uwagę. Bowiem Sąd ocenia zaskarżoną czynność przez pryzmat dowodów zgromadzonych przez podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie. Tymczasem opinie przedstawione przez matkę powstały już w czasie trwania postępowania sądowego. Nie istniały także w dacie podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Z oczywistych względów nie mogły być ocenione przez organ. Wobec powyższego skargę, jako niezasadną, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalono.