III SA/Gl 327/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w P. na opinię Wójta Gminy O. z dnia 7 lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie lokalizacji lądowiska 1. uchyla zaskarżoną opinię, 2. zasądza od Wójta Gminy O. na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym aktem z 7 lutego 2025 r. nr [...] Wójt Gminy O. (dalej "Wójt " lub "organ opiniujący") odmówił wydania pozytywnej opinii na lokalizację lądowiska dla śmigłowców. Zaskarżona opinia zapadła w następującym stanie sprawy. Pismem z 18 czerwca 2024 r. R. L. (dalej "skarżący ") prowadzący działalność gospodarczą A sp. z o.o. złożył do Wójta Gminy O., wniosek o wydanie pozytywnej opinii na posadowienie lądowiska dla śmigłowców na nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], obejmującej działkę ewidencyjną [...]. We wniosku wskazał m. in., że lądowisko będzie ogólnodostępne dla wszelkiego rodzaju służb lotnictwa państwowego i lotniczego pogotowia ratunkowego. Będzie ono wykorzystywane do celów prywatnych oraz że nie będą realizowane loty komercyjne, widokowe, ani szkoleniowe. Wskazano także, iż lądowisko to nie obiekt budowlany, ale zbiór procedur dla bezpiecznego podejścia do lądowania i startu śmigłowca, które będzie rejestrowane na podstawie wymagań Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej oraz Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Pismem z dnia 7 lutego 2025 r., nr [...], Organ odmówił wydania pozytywnej opinii, o której mowa w § 2 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia. Organ poinformował, że zgodnie z Uchwałą Nr [...] Rady Gminy O. z dnia 4 listopada 2004r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w granicach administracyjnych sołectwa P., teren na którym znajduje się przedmiotowa działka oznaczony jest symbolem planu Mn - zabudową mieszkaniowo-usługowa, której obsługa wymaga realizacji nowych dróg/ulic. Dla terenu oznaczonego tym symbolem ustalono; Przeznaczenie podstawowe: a) zabudowa mieszkaniowa, b) zabudowa gospodarcza (garaże, budynki pomocnicze za wyjątkiem inwentarskich) oraz dojazdy, c) zieleń i ogrody przydomowe. Przeznaczenie uzupełniające: a) zabudowa dla prowadzenia działalności usługowej w ramach usług nieuciążliwych - z wykluczeniem lokalizacji nowych hurtowni, usług produkcyjnych oraz warsztatów powodujących zwiększenie ruchu samochodowego, b) uzbrojenie działki. Zasady zabudowy i zagospodarowania terenu: a) realizacja zabudowy mieszkaniowej na nowych terenach jako kontynuacja rozwoju zabudowy istniejącej, w oparciu o konieczny do zrealizowania układ ulic dojazdowych, b) zachowanie linii rozgraniczających ulic oraz linii zabudowy jak określono w § 16 uchwały, c) nowa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna w formie wolnostojącej, bliźniaczej, szeregowej lub atrialnej i towarzysząca jej zabudowa usługowa o maksymalnej wysokości 3 kondygnacji, w tym użytkowe poddasze - do 12,0 m, licząc od poziomu gruntu do kalenicy dachu. Dopuszcza się realizację dominant wysokościowych (np. wieżyczki) o wysokości nie przekraczającej jednej mieszkalnej kondygnacji, licząc od kalenicy dachu, d) zabudowa gospodarcza, w tym garaże o wysokości maksymalnej 2,0 kondygnacji- do 6,50 m, licząc od poziomu gruntu do kalenicy dachu, e) preferowane formy dachów; symetryczne dwuspadowe bądź czterospadowe z dopuszczeniem dachów naczółkowych. Zalecany kąt pochylenia połaci dachowych budynków mieszkalnych i usługowych 30-45°, budynków gospodarczych 15-30°. Zalecana kolorystyka dachów; czerwony, czerwono-brązowy, brązowy, lub ciemno szary, kolorystyka tynków: jasna, stonowana. Dla obiektów usługowych, gospodarczych, infrastruktury technicznej i zabudowy atrialnej, dopuszcza się dachy o niższym nachyleniu, f) zastosowanie innych form dachu aniżeli preferowane i zalecane w pkt. e), wymaga spełnienia warunku zachowania jednorodności rozwiązań w skali zespołu lub ciągu ulicznego, g) adaptacja pomieszczeń bądź realizacją odrębnych obiektów usługowych, w tym biurowych jako towarzyszących zabudowie mieszkaniowej nie może powodować szkodliwych oddziaływań dla zdrowia ludzi i środowiska oraz zmiany charakteru otoczenia i obniżenia jego estetyki. Wymagane rozwiązania architektoniczne obiektów usługowych, gabarytem i formą nawiązujące . do zabudowy mieszkaniowej, h) realizacja usług, wymaga zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych w ramach posiadanej działki, i) w obrębie działek zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej i wolnostojącej, przeznaczenie min. 35% ich ogólnej powierzchni pod zieleń biologicznie czynną, j) w obrębie działek zabudowy jednorodzinnej szeregowej i atrialnej, przeznaczenie min. 30% ich ogólnej powierzchni pod zieleń biologicznie czynną, k) minimalna linia zabudowy nowych budynków mieszkalnych 5,00 m. od linii rozgraniczających ulic dojazdowych, I) podział terenów na poszczególne działki może się odbywać, z uwzględnieniem ustaleń podanych w rozdziale 6 uchwały, ł) dopuszcza się sytuowanie budynków w granicy własności pod warunkiem nie ograniczania możliwości zabudowy i użytkowania działki sąsiedniej oraz w przypadku kiedy występuje wspólnota interesów właścicieli nieruchomości dla łączenia różnego rodzaju zabudowy, z uwzględnieniem zasad określonych w przepisach szczególnych, m) zaleca się składowanie odpadów stałych komunalnych do kontenerów. Dopuszcza się lokalizowanie kontenerów przy granicy, wspólnie z sąsiadem, w formie obudowanych osłon wkomponowanych w ogrodzenie. Zakazy: a) realizacji szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi obiektów i urządzeń oraz realizacja obiektów i urządzeń związanych z ruchem szczególnie ciężkich pojazdów samochodowych o ładowności powyżej 3,5 tony, które powodują emisję spalin, zwiększenie hałasu, tarasowanie i niszczenie ulic dojazdowych, b) dla zabudowy jednorodzinnej bliźniaczej i wolnostojącej, zabudowa działki powyżej 60% jej ogólnej powierzchni, b) dla zabudowy jednorodzinnej szeregowej i atrialnej, zabudowa działki powyżej 70% jej ogólnej powierzchni, c) zabudowy usługowej towarzysząca zabudowie mieszkaniowej, powyżej 40% ogólnej dopuszczonej do zabudowy powierzchni działki, d) użytkowania mieszkań i usług bez uprzedniego wykonania wyposażenia terenu w niezbędną infrastrukturę techniczną, e) realizacji zblokowanych garaży jednokondygnacyjnych nie związanych z własnymi potrzebami właściciela lub użytkownika nieruchomości oraz realizacji tymczasowych obiektów budowlanych, f) likwidacji potoków i cieków wodnych oraz towarzyszącej tym ciekom zieleni niskiej i wysokiej, g) odprowadzania do cieków wodnych ścieków deszczowych z parkingów i dróg, bez ich wstępnego oczyszczenia, h) realizacji wyniesionych parterów o wysokości podmurówki powyżej 1,40 m, licząc od poziomu gruntu, i) realizacji od strony ulic, pełnego ogrodzenia, za wyjątkiem sytuacji dopuszczonych w przepisach szczególnych. W związku z powyższym po przeprowadzonej analizie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ uznał, że budowa lądowiska dla śmigłowców na nieruchomości nr [...] w P. naruszałaby ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w granicach administracyjnych sołectwa P. W skardze do WSA w Gliwicach skarżący Wójtowi postawił zarzuty naruszenia: 1) art. 93 ust. 2 Prawa lotniczego w zw. z § 2 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia poprzez wydanie decyzji negatywnej jedynie po dokonaniu analizy treści planu zagospodarowania przestrzennego i treści wniosku, z pominięciem zebrania pełnego materiału dowodowego, co skutkowało wyciągnięciem dowolnych wniosków co do braku możliwości wydania pozytywnej opinii odnośnie lokalizacji lądowiska dla śmigłowców na nieruchomości oznaczonej jako na działka nr [...] w P. przy ul. [...]; 2) art. 93 ust. 2 Prawa lotniczego w zw. z § 2 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia poprzez sporządzenie niepełnego uzasadnienia faktycznego opinii, pomijającego kluczowe dla rozstrzygnięcia fakty, które zostały wskazane we wniosku, takie jak to, że lądowisko mogą wykorzyst3wać służby ratownictwa, lądowisko ma służyć celom prywatnym, a nie komercyjnym, widokowym, czy szkoleniowym; 3) art. 93 ust. 2 Prawa lotniczego w zw. z § 2 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię postanowień planu miejscowego w odniesieniu do możliwości lokalizacji lądowiska na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w P. przy ul. [...], polegającej na przyjęciu, że skoro przedmiotowa działka znajduje się w planie na terenie oznaczonym symbolem "Mn - zabudowa mieszkaniowo-usługowa, której obsługa wymaga realizacji nowych dróg/ulic" to brak jest możliwość lokalizacji lądowiska dla śmigłowców, co w konsekwencji skutkowało bezpodstawnym wydaniem negatywnej opinii; tymczasem plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje zakazu lokalizacji lądowisk na przedmiotowym terenie, a wszystkie przesłanki wymienione w przepisach zostały spełnione wobec czego zasadne jest wydanie pozytywnej opinii. W konsekwencji postawionych zarzutów wniesiono o uwzględnienie przez Organ skargi w całości, uchylenie negatywnej opinii zawartej w piśmie Wójta Gminy O. z 7 lutego 2025 r., znak [...], a w konsekwencji wydanie opinii pozytywnej, zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a.") prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określają przepisy art. 3 § 2, 2a i 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a. Przedmiotem skargi jest opinia dotycząca lokalizacji lądowiska wydana na podstawie art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. prawo lotnicze (Dz.U z 2024 poz1431) – dalej u.p.l. i § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, budownictwa i gospodarki morskiej z 1 lipca 2013r (Dz.U z 2013 poz. 795) dalej rozporządzenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się, że opinia dotycząca lokalizacji lądowiska stanowi akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, wymieniony w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 20 marca 2012 r., II OSK 2/11; wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., II SA/Po 529/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 17 stycznia 2019 r., II SA/Go 784/18 - opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA"). Taki akt może być zatem zaskarżony do sądu administracyjnego i oceniony z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Skarga jako zasadna zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności przywołać należy regulacje prawne mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Pojęcie lądowiska zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.l. Oznacza ono obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni, który może być w całości lub w części wykorzystywany do startów i lądowań naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych. Zgodnie z art. 93 ust. 2 u.p.l. lądowiska podlegają wpisowi do ewidencji lądowisk, prowadzonej przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej "Prezes ULC"), na wniosek zgłaszającego lądowisko posiadającego zgodę posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko, po uzyskaniu pozytywnej opinii instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego i właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta). Wymóg wpisu lądowiska do ewidencji lądowisk nie dotyczy lądowisk wykorzystywanych nie częściej niż 14 dni w ciągu kolejnych 12 miesięcy. Start i lądowanie na takim lądowisku mogą zostać wykonane za zgodą posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko (art. 93 ust. 6 u.p.l.). Dodać należy, iż parametry techniczne dla lądowisk określone zostały w formie wytycznych Nr 17 Prezesa ULC z dnia 26 listopada 2014 r. (Dz. Urz. ULC z 2014 r. poz. 81). Zakres opinii niezbędnych dla zgłoszenia lądowiska do ewidencji lądowisk został określony rozporządzeniem. Stosownie do § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia do wniosku o wpis lądowiska do ewidencji lądowisk należy załączyć pozytywną opinię właściwej miejscowo gminy, tj. wójta, burmistrza, prezydenta miasta w zakresie: a) zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, b) zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w przypadku, gdy obowiązuje on na terenie, na którym jest planowane lądowisko, c) możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. Przepis ten określa zakres treściowy opinii w sprawie lokalizacji lądowiska. W przepisach u.p.l. i w rozporządzeniu brak jest odesłania do przepisów k.p.a. jako znajdujących zastosowanie w procedurze uzyskiwania opinii organu wykonawczego gminy dotyczącej lądowiska. Wobec tego należy uznać, że procedura uzyskiwania opinii w sprawie lokalizacji lądowiska ma swoje niezależne od k.p.a. odrębne uregulowania zawarte w przepisach prawa materialnego tj. w u.p.l. i rozporządzeniu. Biorąc pod uwagę charakter prawny opinii w sprawie lokalizacji lądowiska i przepisy prawa materialnego do niej się odnoszące należy uznać, że badanie legalności tego aktu sprowadza się zasadniczo do ustalenia, czy istniały podstawy do jego wydania o określonej treści w danym stanie faktycznym i prawnym. Badanie to powinno obejmować ustalenie, czy opinia została wydana przez właściwy organ oraz czy obejmuje wszystkie elementy wskazane w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Ponadto czy treść opinii odnosi się do poczynionych przez organ ją wydający ustaleń w zakresie stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy. Zdaniem Sądu kryteria oceny legalności opinii w sprawie lokalizacji lądowiska wynikają także z przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483 z późn. zm.; dalej "Konstytucja"), w szczególności z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) i zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji). Wykładnia przepisów art. 93 ust. 2 u.p.l. i § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia musi bowiem uwzględniać także wykładnię systemową. Działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w jego prawem określonych kompetencjach, ale noszące znamiona arbitralności i nie poddające się kontroli i nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Wymóg działania na podstawie prawa, w połączeniu z zasadą zaufania, rodzi po stronie organów władzy publicznej obowiązek motywowania jej rozstrzygnięć (tak NSA w wyroku z 8 czerwca 2006 r., II OSK 410/06, opubl. w CBOSA). W pełni zgodzić się należy ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie, że opinia jako władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej powinna przedstawiać szczegółową analizę przesłanek określonych w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia i zawierać uzasadnienie przyjętego stanowiska. W przeciwnym razie rozstrzygnięcie organu mogłoby nosić znamiona dowolnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., II SA/Po 529/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 grudnia 2021 r., II SA/Go 863/21 – opubl. w CBOSA). Badając zaskarżoną opinię z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów należy wskazać, że opinia wydana została przez właściwy miejscowo organ. Zakres przedmiotowy opinii nie obejmuje jednak wszystkich elementów wymienionych w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Zaskarżona opinia nie zawiera oceny zgłaszanego przez skarżącą lądowiska w zakresie zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (pkt a) ani oceny w zakresie możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska (pkt c). Skoro w § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia zakres przedmiotowy opinii dotyczący lokalizacji lądowiska ujęto w odrębnych podpunktach to zdaniem Sądu stanowią one rozróżnialne, nie pokrywające się zagadnienia wymagające w opinii osobnej analizy. Innymi słowy ocena lokalizacji lądowiska pod względem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (niezależnie od jej wyniku) nie wyczerpuje zakresu przedmiotowego opinii wynikającego z § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości, że ocena zgodności lokalizacji lądowiska ze studium uwarunkowań nie jest tożsama z oceną w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Studium nie ma mocy prawnej aktu powszechnie obowiązującego, ponieważ jest aktem kierownictwa wewnętrznego (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3075/14, opubl. w CBOSA). Ustalenia studium uwarunkowań mają charakter ogólny, kierunkowy, wyznaczają podstawowe kierunki zagospodarowania gminy. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2020 r., II OSK 35/20, opubl. w CBOSA). W studium uwarunkowań uwzględnia się ustalenia strategii rozwoju województwa i planu zagospodarowania przestrzennego województwa, a także strategii rozwoju ponadlokalnego oraz strategii rozwoju gminy, o ile gmina dysponuje takim opracowaniem (art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm., dalej "u.p.z.p."). Studium jest obligatoryjnym dokumentem planistycznym i sporządza się je dla całego obszaru gminy – w granicach administracyjnych (art. 9 ust. 3 u.p.z.p.). Jest to dokument kierunkowy, w którym określa się wizję - kierunki rozwoju przestrzennego całej gminy, a poszczególne zagadnienia traktuje się systemowo i ogólnie. Różnice między studium a planem miejscowym sprawiają, że tych dokumentów nie można traktować jako identyczne opracowania. Wójt w zaskarżonej opinii całkowicie pominął analizę elementu z § 2 ust. 3 pkt 3 lit. c rozporządzenia, tj. możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. W regulacji tej nie sprecyzowano co należy rozumieć pod sformułowaniem "możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska". Sąd w pełni podziela wypracowane w orzecznictwie stanowisko, że chodzi o ocenę lokalizacji lądowiska pod kątem uwarunkowań przestrzennych danego terenu, bezpieczeństwa ruchu lotniczego i ochrony środowiska (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., II SA/Po 529/17; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 9 grudnia 2021 r., II SA/Go 863/21; wyrok WSA w Olsztynie z 18 kwietnia 2023 r., II SA/Ol 116/13 – opubl. w CBOSA). Oznacza to, że analizując możliwość wykorzystania danego terenu na cele lądowiska należy uwzględnić m. in.: parametry lądowiska; rodzaj statków powietrznych dopuszczonych do startowania i lądowania na nim; rodzaj podłoża na jakim usytuowane ma być lądowisko; charakterystykę położenia lądowiska względem granic nieruchomości, otaczającej zabudowy, jej rodzaju; kwestie związane z ochroną środowiska i zdrowia ludzi (np. emisje hałasu); kierunek startu i lądowania (podejścia/wznoszenia). W tym zakresie pomocne mogą być wytyczne Nr 17 Prezesa ULC. Wyjaśnienie tych wszystkich kwestii wymaga zgromadzenia niezbędnych dokumentów i informacji oraz przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego, czego w rozpoznawanej sprawie zabrakło. Z kolei ocenę organu w zakresie § 2 ust. 3 pkt 3 lit. b rozporządzenia uznać należy za pobieżną. Ograniczyła się ona do przywołania odpowiednich postanowień m.p.z.p. i wskazania, że planowana lokalizacja lądowiska jest niezgodna z zapisami planu. Działka, na której ma być usytuowane lądowisko położona jest na terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem Mn zabudowa mieszkaniowo usługowa której obsługa wymaga realizacji nowych dróg/ ulic). Lądowisko nie mieści się ani w przeznaczeniu podstawowym tego terenu ani w użytkowaniu dopuszczalnym tego terenu. Organ opiniujący pominął, że lądowisko nie jest obiektem, a obszarem który może być w całości lub w części wykorzystywany do startów i lądowań ruchu statków powietrznych. Lądowisko nie jest tożsame z lotniskiem. Lądowisko nie służy obsłudze ruchu lotniczego, nie jest inwestycją celu publicznego (por. art. 93 ust. 4-6 u.p.l. i art. 6 pkt 1b ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz. U. z 2023 r., poz. 344 z późn. zm.; wyrok WSA w Gliwicach z 3 grudnia 2008 r., II SA/Gl 546/08, opubl. w CBOSA) i nie wymaga uzyskania stosownych decyzji z zakresu zagospodarowania przestrzennego (por. art. 55 ust. 3 pkt 2 i art. 93 u.p.l.; wyrok NSA z 20 marca 2012 r., II OSK 2/11, opubl. w CBOSA). Z tych wszystkich względów z reguły nie przewiduje się lądowisk wprost ani w studiach uwarunkowań ani w planach zagospodarowania przestrzennego. Tak jest i w przypadku analizowanego przez organ m.p.z.p. M.p.z.p. nie zawiera żadnych zasad dotyczących lokalizacji lądowisk. Nie zawiera też wyrażonego wprost zakazu lokalizacji lądowisk. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie II sentencji wyroku, działając na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.