III SA/Gl 408/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. R. N. reprezentowany przez radcę prawnego L. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Nadto pismem z dnia [...] r. pełnomocnik Strony skarżącej złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który został uzupełniony pismem z dnia [...] r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że organ skarbowy wszczął egzekucję i zajął skarżącemu rachunki bankowe, co spowodowało, że firma którą prowadzi R. N. została pozbawiona możliwości regulowania zobowiązań wobec kontrahentów i pracowników. Podkreślono, że sytuacja ta może spowodować trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego i jego rodziny, gdyż prowadzenie egzekucji pozbawi R. N. bieżących przychodów, a firma nie będzie mogła prowadzić działalności, co w rezultacie może doprowadzić do powstanie roszczeń pracowników i kontrahentów. Wskazano, iż skarżący nie będzie mógł również na bieżąco spłacając rat zaciągniętych w poprzednich latach kredytów, co może spowodować wypowiedzenie umów kredytowych przez banki i pozostawienie w stan wymagalności całości pozostałych do spłaty kredytów, co spowodowałoby katastrofę finansową firmy skarżącego i nie dające się naprawić szkody. Nadto podniesiono, że R. N. złożył do organu pierwszej instancji wniosek o rozłożenie na raty kwoty wynikającej z decyzji, który nie został do tej pory rozpoznany. Do pisma z dnia [...] r. dołączono kopię wniosku o rozłożenie na raty zaległości podatkowej skierowany do organu podatkowego pierwszej instancji. W uzupełnieniu wniosku o wstrzymanie wykonana zaskarżonej decyzji, w piśmie z dnia [...]r. skarżący wskazał, iż zaskarżona decyzja określiła zobowiązanie podatkowe w podatku VAT za [...] r. w wysokości [...]zł, a wobec dalszej częściowej spłaty spornej należności podatkowej modyfikuje wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w części dotyczącej kwoty [...] zł i odsetki od tej kwoty. Wyjaśniono, iż z rachunku bankowego strony w Banku Spółdzielczym we W. zajęto na poczet zaskarżonej decyzji kwotę [...] zł. Do pisma dołączono dokumentację dotyczącą zajętych kwot. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowe należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosowanymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Jak podkreśla się w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla wnioskującego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide: postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 576/08, Lex 493724). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (vide: postanowienia NSA z 31 marca 2009 r., sygn. akt I OZ 271/09 oraz z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt I FZ 37/14 publik. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. Zatem w sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie skarżącej kwoty orzeczonej w decyzji. Nie ma przy tym znaczenia kwestia ewentualnego skomplikowanego odzyskania uiszczonych kwot i czasu ich odzyskania, gdyż w wypadku pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia będą mu przysługiwały określone środki prawne, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych przez skarżącego należności (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 września 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 1568/13). Z tej przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest bezwzględnie wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku, co w niniejszej sprawie zdaniem Sądu nie miało miejsca. Sąd stanął na stanowisku, że zarówno uzasadnienie wniosku jak i dołączone do wniosku dokumenty nie przedstawiają sytuacji skarżącego w sposób całościowy. Brak jest bowiem jakichkolwiek danych odnoszących się do przychodów skarżącego z prowadzonej działalności gospodarczej, nie wskazano majątku R. N., w oparciu, o który skarżący prowadzi działalność gospodarczą. Ponadto skarżący nie przedstawił stanu swojego majątku osobistego, co znacząco utrudniło lub wręcz uniemożliwiło dokonanie oceny faktycznych zagrożeń związanych z ewentualną egzekucją zaskarżonej decyzji. Skarżący ograniczył się jedynie do wskazania, iż egzekucja należności podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji dotyczy obecnie kwoty [...] zł i odsetek od niej, nadto złożył wniosek do organu podatkowego o rozłożenie pozostałej należności na raty, przy czym nie przedstawił swojej sytuacji finansowej. W treści wniosku z dnia [...] r. wskazano, iż zostały zajęte rachunki bankowe skarżącego, przy czym do pisma z dnia [...] r. dołączono dokumentację źródłową dotyczącą jedynie jednego rachunku bankowego prowadzonego przez Bank Spółdzielczy we W.. Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak na wstępie.