III SA/Gl 466/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Starszy referent Weronika Leśniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 5 marca 2025 r. nr 759/RT/2025 w przedmiocie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania przyznanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 oddala skargę. Przedmiotem skargi A.B. (dalej: Skarżący, Strona lub Beneficjent) jest decyzja Zarządu Województwa Śląskiego (dalej: organ, ZWŚ, lub organ odwoławczy) z dnia 5 marca 2025 r. nr 759/RT/2025 w przedmiocie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania przyznanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Wojewódki Urząd Pracy w K. (dalej: organ pierwszej instancji) decyzją z dnia 3 września 2024 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 pkt 1 i ust. 11 w związku z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1270 z zm. dalej: u.f.p.), § 15 umowy o dofinansowanie projektu współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 nr [...] z dnia 29 września 2017 r., art. 104 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 9 ust. 2 pkt 9 lit. a) w związku z art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa oraz art. 61 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. i w związku z § 2 ust. 1 pkt 14 Porozumienia nr 13/RR/2015 z 17 marca 2015 r. w sprawie realizacji Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020, zmienionego Aneksem nr 1 z dnia 26 sierpnia 2015 r. oraz Aneksem nr 5 z dnia 18 lipca 2018 r. do ww. Porozumienia, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu, określił : - przypadające do zwrotu kwoty dofinansowania nieprawidłowo wykorzystanego przez Skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą L z siedzibą w K., przyznanego na realizację projektu pn. "[...]", współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego oraz z krajowych środków publicznych, w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020, na podstawie umowy o dofinansowanie projektu nr [...] z dnia 29 września 2017 r., powiększone o wysokość odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych, z tytułu: 1. wydatków dotyczących realizacji wsparcia w postaci indywidualnego doradztwa zawodowego - koszty bezpośrednie w łącznej wysokości 180.960,00 zł powiększone o odsetki, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, obliczone w następujący sposób: - dla kwoty 83.946,00 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 2.223,00 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia 29 grudnia 2017 r. i od dnia 31 stycznia 2018 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 12.591,00 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia 29 grudnia 2017 r. i od dnia 15 lutego 2018 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 68.160,00 zł od dnia 18 grudnia 2018 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 14.040,00 zł od dnia 10 czerwca 2019 r. do dnia zwrotu. 2. wydatków dotyczących realizacji wsparcia w postaci indywidualnego poradnictwa psychologicznego - koszty bezpośrednie w łącznej wysokości 185.280,00 zł powiększone o odsetki, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, obliczone w następujący sposób: - dla kwoty 57.120,00 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 1.260,00 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia 29 grudnia 2017 r. i od dnia 31 stycznia 2018 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 8.820,00 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia 29 grudnia 2017 r. i od dnia 15 lutego 2018 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 77.280,00 zł od dnia 18 grudnia 2018 r. do dnia zwrotu, dla kwoty 33 000,00 zł od dnia 10 czerwca 2019 r. do dnia zwrotu, dla kwoty 7.800,00 zł od dnia 12 listopada 2019 r. do dnia zwrotu, 3. wydatków dotyczących realizacji wsparcia w postaci indywidulanego coachingu motywacyjnego i zawodowego - koszty bezpośrednie w łącznej wysokości 58.800,00 zł powiększone o odsetki, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, obliczone w następujący sposób: - dla kwoty 31. 926,00 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 5.364,00 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia 29 grudnia 2017 r. i od dnia 15 lutego 2018 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 20.640,00 zł od dnia 18 grudnia 2018 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 600,00 zł od dnia 10 czerwca 2019 r. do dnia zwrotu. 4. Wydatków dotyczących realizacji wsparcia w postaci indywidualnego pośrednictwa pracy (doradztwa personalnego) - koszty bezpośrednie w łącznej wysokości 107.642,86 zł powiększone o odsetki, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, obliczone w następujący sposób: - dla kwoty 53.780,23 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 296,14 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia 29 grudnia 2017 r. i od dnia 31 stycznia 2018 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 9.194,49 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia 29 grudnia 2017 r. i od dnia 15 lutego 2018 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 25.548,00 zł od dnia 18 grudnia 2018 r. do dnia zwrotu, dla kwoty 14 824,00 zł od dnia 10 czerwca 2019 r. do dnia zwrotu. 5. Kosztów pośrednich naliczonych od niekwalifikowalnych kosztów bezpośrednich, w łącznej wysokości 106.536,57 zł powiększonych o odsetki, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, obliczone w następujący sposób: - dla kwoty 39.780,48 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia zwrotu, dla kwoty 750,00 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 99.00 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia 29 grudnia 2017 r. i od dnia 31 stycznia 2018 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 6.171,09 zł od dnia 3 listopada 2017 r. do dnia 29 grudnia 2017 r. i od dnia 15 lutego 2018 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 42.312,00 zł od dnia 18 grudnia 2018 r. do dnia zwrotu, - dla kwoty 15.864,00 zł od dnia 10 czerwca 2019 r. do dnia zwrotu, dla kwoty 1 560,00 zł od dnia 12 listopada 2019 r. do dnia zwrotu. 6. Dochodu wygenerowanego podczas realizacji projektu w łącznej wysokości 400,00 zł powiększonego o odsetki, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, obliczone dla kwoty 400,00 zł od dnia 12 listopada 2019 r. do dnia zwrotu. 7. Odsetek naliczonych od przelewu środków na cele niezwiązane z realizacją projektu, w łącznej wysokości 330,37 zł bez konieczności naliczenia odsetek, na którą składa się: a) kwota odsetek wynikająca z podziału proporcjonalnego z uwagi na niepełny zwrot, w łącznej wysokości 280,37 zł, b) kwota odsetek (naliczona od zwróconej w ramach oszczędności należności głównej w wysokości 280,37 zł) w łącznej wysokości 50,00 zł określonej jak dla zaległości podatkowych. 2 października 2024 r. Skarżący zwrócił środki wskazane w pkt 6 i 7. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014- 2020, Oś Priorytetowa VII "Regionalny rynek pracy", Działanie 7.4. "Wspomaganie procesów adaptacji do zmian na regionalnym rynku pracy (działania z zakresu outplacementu)", Poddziałanie 7.4.2. "Outplacement - konkurs", finansowanego z Europejskiego Funduszu Społecznego oraz z krajowych środków publicznych na realizację Projektu pn. "[...]" dniu 29 września 2017 r. zawarł z Beneficjentem umowę o dofinansowanie (dalej: umowa o dofinansowanie lub Projekt). Projekt był realizowany w partnerstwie z Fundacją Rozwoju Regionów z siedzibą Nowym Sączu. Planowana całkowita wartość Projektu, będąca jednocześnie maksymalną wysokością dotacji, zgodnie z § 2 umowy, wynosiła 1.784 682,05 zł. Projekt nie zakładał wniesienia wkładu własnego przez Beneficjenta. Po licznych zmianach Projektu jego głównym celem miał być wzrost do końca 2019 r. motywacji i aktywności zawodowej oraz podniesienie kwalifikacji i/lub kompetencji 240 pracowników Z Sp. z o. o. (dalej: Z), prowadzącej do podjęcia lub utrzymania przez nich zatrudnienia. Cel Projektu miał być zgodny z celem szczegółowym programu operacyjnego, jakim jest "złagodzenie skutków restrukturyzacji przedsiębiorstw w regionie". W Projekcie zaplanowano trzy zadania: 1. realizowanie przez Lidera, polegające na świadczeniu usług z zakresu indywidualnego poradnictwa psychologicznego, kompleksowego i indywidualnego doradztwa zawodowego wraz z przygotowaniem IPD oraz indywidualnego coachingu motywacyjnego i zawodowego, 2. realizowane przez Partnera, polegające na świadczeniu wysokiej jakości kompleksowych szkoleń i studiów podyplomowych, kończących się egzaminami zewnętrznymi, 3. realizowanie przez Partnera, polegające na świadczeniu pośrednictwa pracy (doradztwa personalnego) oraz dodatku relokacyjnym. Organ pierwszej instancji, w oparciu o ustalenia wynikające zarówno z przeprowadzonej u Beneficjenta kontroli Projektu jak i audytu dokonanego przez Izbę Administracji Skarbowej w Katowicach (Informacja pokontrolna nr [...] z dnia 9 lutego 2022 r.), stwierdził, że Beneficjent nieprawidłowo wykorzystał dofinansowanie i wezwał go do zwrotu środków wynikających z weryfikacji wniosków o płatność WNP 003, WNP 004, WNP 005, WNP 006, WNP 007 i WNP 008, w wysokości 583.971,89 zł, z czego kwota 583.635,43 zł stanowiła sumę wydatków niekwalifikowalnych w ramach kosztów bezpośrednich i pośrednich, a kwota w wysokości 336,46 zł stanowiła odsetki. Następnie w wyniku weryfikacji wniosków o płatność nr WNP 009 i nr WNP 010 organ pierwszej instancji uznał za niekwalifikowalne wydatki w łącznej kwocie 55.984 zł, z czego 46.320 zł stanowiły koszty bezpośrednie, 9.264 zł koszty pośrednie oraz 400 zł stanowił dochód Projektu. Pismami z 20 października i 30 listopada 2022 r. Beneficjent został wezwany do zwrotu ww. kwot. W ocenie organu pierwszej instancji Beneficjent przy realizacji Projektu naruszył w szczególności: - postanowienia umowy o dofinansowanie w następującym zakresie: § 4 ust. 1, 2 i 4, § 7 ust. 2, § 10 ust. 4, §12 ust. 10, § 21 pkt 8, § 26 ust. 1 oraz § 29 ust. 1 pkt 6 i 7; - Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 w następującym zakresie: 6.2 pkt 3 lit. b-h, lit. j-k b; 6.4 pkt 1, pkt 2 lit. d); 6.5 pkt 1 i 2, 6.5.1 pkt 1; 6.5.2 pkt 1 lit. a), pkt 2 lit. a) i b), pkt 3), pkt 5, pkt 8, pkt 9 lit. a), b) i c), pkt 11 lit. a) i lit, b) pkt 19 lit. f) i h) tiret iii, 6.15, pkt 1, pkt 8 lit. a) i b), pkt 9, pkt. 10; 6.15.2 pkt 1 i pkt 2. 2. W odwołaniu Beneficjent zaskarżył decyzję w części, uznając za zasadne zarzuty w zakresie pkt 6 tj. dochodu wygenerowanego podczas realizacji Projektu oraz pkt 7 tj. przelewu środków z dofinansowania na cele niezwiązane z realizacją Projektu. W zakresie pozostałych punktów zawnioskował o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przekazanie organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie, uchylenie decyzji w zaskarżonej części i umorzenie postępowania. Ponadto Skarżący wniósł o: - przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów, to jest; a. z wydruku fotokopii wiadomości e-mail Beneficjenta z 19 października 2017 r. godz. 17:24 wraz z odręczną notatką pracownika organu pierwszej instancji na okoliczność naruszenia zasady bezstronności przez ten organ, b. pięciu kart pracy Beneficjenta za miesiące kwiecień - lipiec 2019 r. na okoliczność spełnienia warunków Wytycznych oraz Umowy przez Beneficjenta, - przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: I.K. i D. Z. na okoliczność przebiegu realizacji Projektu, zakresu uczestnictwa Uczestników Projektu w poszczególnych formach wsparcia, braku pozorności realizowanych form wsparcia, - dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu pisma ręcznego na okoliczność zbadania dat sporządzenia podpisów i zapisków na dokumentacji przekazanej przez Beneficjenta, autentyczności podpisów Uczestników Projektu znajdujących się na tych dokumentach. Rozstrzygnięciu Skarżący zarzucił szereg naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego. Zarzuty odwołania zasadniczo pokrywają się z zarzutami podniesionymi w skardze, dlatego zostaną przedstawione w dalszej części uzasadnienia. 3. Zaskarżoną decyzją z 5 marca 2025 r. nr 759/RT/2025 ZWŚ utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po obszernym omówieniu stanu prawnego, w tym przepisów art. 184 i 207 u.f.p., a także przepisów unijnych organ odwoławczy wyjaśnił, że naruszenie procedur określonych w art. 184 ust. 1 u.f.p. przy wykorzystaniu środków unijnych dotyczy przede wszystkim procedur wskazanych w umowie o dofinansowanie projektu. Następnie organ przywołał zasady zawarte w umowie o dofinansowanie, w oparciu o które Projekt miał być realizowany. Wyjaśnił również, że ocena kwalifikowalności wydatków dokonana została w oparciu o Wytyczne obowiązujące w dniu poniesienia wydatku oraz w dniu wszczęcia przez Beneficjenta na wybór wykonawcy tj. Wytyczne z 19 lipca 2017 r. oraz z 22 sierpnia 2019 r. Po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał stanowisko organu pierwszej instancji za uzasadnione. Jednocześnie odmówił przeprowadzenia wskazanych przez Beneficjenta dowodów wskazując, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający i nie wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Organ odwoławczy dokonał ponownej analizy stwierdzonych przez organ pierwszej instancji naruszeń, które odnoszą się do czterech obszarów: I. Indywidualne doradztwo zawodowe - w tym obszarze organ stwierdził nieprawidłowości w zakresie sposobu wyboru doradcy zawodowego oraz realizacji wykonywanych przez niego działań. Odnośnie do sposobu wyboru doradcy zawodowego organ odwoławczy zwrócił uwagę na następujące nieprawidłowości: - we wniosku o dofinansowanie zaplanowano zatrudnienie wykonawcy w oparciu o umowę cywilnoprawną, a biorąc pod uwagę wartość zamówienia Beneficjent był zobowiązana do stosowania zasady konkurencyjności przy wyborze wykonawcy. Tymczasem Skarżący zatrudnił samego siebie jako personel Projektu - osobę samozatrudnioną, co nie było zgodne z wnioskiem o dofinansowanie, czym naruszono § 10 ust. 4 umowy o dofinansowanie. Skarżący od stycznia 2018 r. do 10 grudnia 2018 r. realizował doradztwo zawodowe niezgodnie z zapisami aktualnego wówczas wniosku o dofinansowanie w zakresie formy zaangażowania (str. 33-37 i 41 decyzji organu I instancji). - Skarżący nie udokumentował, że spełniony został warunek o nieprzekroczeniu limitu 276 godzin miesięcznie, co stanowi naruszenie części 6.15, pkt 8 lit. b) Wytycznych (str. 38, 40 i 41 decyzji organu I instancji). - we wnioskach o dofinansowanie nr WND 003, WND 004 i WND 005 brak było informacji, że zadania doradcy zawodowego będą wykonywane przez osobę samozatrudnioną, co stanowi naruszenie zapisów w częściach 6.4, pkt 1 i 2 lit. d); 6.15, pkt 1; i 6.15.2, pkt 1, 2 i 3 Wytycznych. Strona postępowania nie wskazała zaangażowania personelu Projektu w formie samozatrudnienia, jak również nie określiła zakresu obowiązków osoby samozatrudnionej w zatwierdzonym wniosku o dofinansowanie (str. 41 decyzji Organu I instancji). Wydatki związane z zaangażowaniem personelu Projektu, niezależnie od formy zaangażowania mogły zostać uznane za kwalifikowalne jeżeli prawidłowo i efektywnie zrealizowano wszystkie zadania powierzone danej osobie oraz łączne zaangażowanie zawodowe takiej osoby w realizację wszystkich projektów finansowanych z funduszy strukturalnych i FS oraz działań finansowanych z innych źródeł, w tym środków własnych Beneficjenta i innych podmiotów, w maksymalnym wymiarze 276 godzin miesięcznie. W rozpatrywanej sprawie, organ stanął na stanowisku, że Skarżący nie wykazał zaangażowania zawodowego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz nie wprowadził stosownych danych do LSI, co oznacza niespełnienie warunku dotyczącego zaangażowania zawodowego w maksymalnym wymiarze 276 godzin oraz narusza § 29 ust 1 pkt. 6 umowy o dofinansowanie. Dodatkowo w aktach sprawy brak było Miesięcznych Kart Pracy dla doradcy zawodowego za okres od kwietnia 2019 r. do lipca 2019 r. Karty te Skarżący dostarczył dopiero na etapie postępowania odwoławczego, jednakże nadal nie wskazują one pozostałego zaangażowania zawodowego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej oraz przedziałów godzinowych wykonywania wsparcia na poszczególnych stanowiskach w ramach Projektu. Oznacza to, że Beneficjent skutecznie nie wykazał, że spełnił warunek maksymalnego zaangażowania w wymiarze nieprzekraczającym 276 godzin, wynikający z część 6.15 pkt 8 lit. b) Wytycznych, gdyż dane jakie przedstawił są niepełne, zwłaszcza, że nie wprowadził żadnych danych do lokalnego systemu informatycznego LSI WSL 2014-2020 w zakresie swojego zaangażowania na stanowisku doradcy zawodowego oraz job-coacha, co narusza część 6.15 pkt 8 lit. b) oraz pkt 9 ww. Wytycznych (str.44 decyzji organu I instancji). Odnosząc się natomiast do prawidłowości realizacji zadań, organ odwoławczy stanął na stanowisku, że żebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że zadania doradcy zawodowego nie były faktycznie wykonywane, zgodnie z zapisami wniosku o dofinansowanie. Przemawiają za tym następujące okoliczności: - w formularzach "Diagnoza sytuacji zawodowej i potrzeb rozwojowych" (dokumenty wypełnione i podpisane przez uczestników Projektu) wybranych podczas kontroli brakuje daty ich sporządzenia, natomiast Beneficjent nie załączył do akt sprawy formularzy dotyczących pozostałych uczestników, - dostępny w aktach sprawy formularz - "Karta indywidualnych potrzeb rozwojowych (formularz samooceny)" uczestnika Projektu – D.K. (str. 48 decyzji Organu I instancji) nie zawiera daty jego sporządzenia. Niektóre z pozycji formularza są niewypełnione przez uczestnika Projektu. Jednocześnie pozycje formularza dotyczące uwag i rekomendacji nie zostały wypełnione i podpisane przez doradcę zawodowego. Beneficjent nie załączył też do akt sprawy formularzy pozostałych uczestników, - formularze "Karta indywidualnych potrzeb rozwojowych (formularz przełożonego)", wypełnione i podpisane przez przełożonych uczestników Projektu - pracowników Z D.K. oraz D. K., nie zawierają daty ich sporządzenia, niektóre z pozycji formularza są niewypełnione przez przełożonych wymienionych pracowników. Beneficjent nie załączył do akt sprawy formularzy przełożonych pozostałych pracowników (uczestników Projektu), - Indywidualne Plany Działania (IPD) (dokumenty opracowane dla każdego uczestnika Projektu, stanowiące podstawę do wyboru dalszych form wsparcia, w tym rodzaju szkolenia) zawierają tożsame zapisy dla każdej osoby, tożsame zapisy w zależności od rodzaju szkolenia zawodowego i tożsame zapisy dla uczestników Projektu, w zależności od reprezentowanego przez nich 1 z 16 typów psychologicznych (str. 51-56 decyzji organu I instancji). Zdaniem organu odwoławczego, świadczy to o braku indywidualnego podejścia do każdego uczestnika Projektu, wskazanego we wniosku o dofinansowanie, nieangażowanie się w indywidualną sytuację pracownika, w efekcie czego Projekt nie spełniał celów i nie rozwiązywał problemów grupy docelowej. Nie jest przy tym możliwe żeby w czasie indywidualnego doradztwa świadczonego poszczególnych uczestnikom Projektu zapisy IPD były tożsame skoro każdy człowiek jest inny. O nierzetelności i pozorności udzielania wsparcia świadczy także to, że żaden z 240 IPD i żadne z 240 Podsumowań IPD - czyli rekomendowanych dla uczestnika form wsparcia w realizacji celów zawodowych, nie zawiera podpisu uczestnika Projektu, a dane dotyczące zrealizowanych bądź niezrealizowanych form wsparcia wskazane w Podsumowaniu IPD są częściowo rozbieżne z danymi dotyczącymi zrealizowanych form wsparcia wprowadzonymi do formularza PEFS (str. 57 decyzji organu I instancji), - Beneficjent oświadczył nieprawdę, uzasadniając proponowaną zmianę do wniosku o dofinansowanie. Formalnie doradztwo zawodowe od samego początku nie było prowadzone przez inne podmioty/osoby, poza Skarżącym - osobą samozatrudnioną. Zaktualizowany wniosek o dofinansowanie nr WND 006 został zaakceptowany przez IP w dniu 10 grudnia 2018 r., zatem w okresie od stycznia 2018 r. do 10 grudnia 2018 r. Skarżący realizował doradztwo zawodowe niezgodnie z zapisami aktualnego wówczas wniosku o dofinansowanie (str. 56 decyzji organu I instancji), - IPD uwzględniają wyniki przeprowadzonych diagnoz psychologicznych przy czym wszystkie sporządzone w ramach Projektu IPD sporządzone zostały, zanim formalnie objęto danego uczestnika indywidualnym poradnictwem psychologicznym (str. 57 decyzji Organu I instancji). Zdaniem organu odwoławczego powyższe potwierdza pozorność udzielanego wsparcia, - podpisy uczestników na listach obecności są często nieczytelne, odmienne od tych złożonych na formularzu zgłoszeniowym czy deklaracji uczestnictwa w Projekcie. Ponadto skarżący w piśmie z 30 czerwca 2020 r. wskazał, że "uczestnicy mieli możliwość bezpośredniego uczestnictwa w doradztwie zawodowym oraz omówienia wyników przeprowadzonego doradztwa zawodowego z doradcą, ale w efekcie niewielu z nich skorzystało z takiej możliwości", co stoi w sprzeczności z podpisanymi listami obecności, które mają potwierdzać udział każdego uczestnika w indywidualnym spotkaniu z doradcą zawodowym w wymiarze 6h. Oznacza to, że Skarżący nie objął wszystkich 240 osób ww. indywidualną formą wsparcia, a listy obecności zostały wypełnione w sposób umożliwiający uzyskanie dofinansowania, - z treści ankiet sporządzonych na etapie wizyty monitoringowej (w badaniu brało udział 18 osób) wynika, że 16 osób nie skorzystało z indywidualnego doradztwa zawodowego, 1 osoba wskazała, że brała udział w doradztwie zawodowym w wymiarze 12 h, na terenie Z, a inna osoba wskazała, że brała udział w doradztwie zawodowym w wymiarze 4h, na terenie Z. 16 osób nie potwierdziło, aby skorzystało z indywidualnego doradztwa zawodowego, co z kolei stoi w sprzeczności z deklaracją Skarżącego, że indywidualnym doradztwem zawodowym objęto wszystkich 240 Uczestników Projektu. Z ankiet nadto wynika, że w biurze Projektu przy ul. [...] w K., nie odbywały się żadne formy wsparcia, w tym spotkania z doradcą zawodowym, na co wskazuje z kolei dokumentacja projektowa, pomimo tego Beneficjent wnioskował o wsparcie na wynajem sal (str. 59-63 decyzji organu I instancji). Również z pisma Skarżącego z 30 czerwca 2020 r. wynika, że wsparcie było udzielana na terenie zakładu pracy w L.. W świetle powyższych ustalań w zakresie doradztwa personalnego, organ odwoławczy stwierdził naruszenie zapisów § 4 ust. 1, 2 i 4, § 7 ust. 2, § 10 ust. 4 oraz § 29 ust. 1 pkt 7 umowy o dofinansowanie Projektu oraz części 6.2, pkt 3 lit. c), lit. e), lit. f), lit. g), lit. h), lit. k) ww. Wytycznych. II. Indywidualne poradnictwo psychologiczne. W tym obszarze organ odwoławczy stwierdził nieprawidłowości w zakresie sposoby wyboru wykonawcy w ramach rozeznania rynku oraz zasady konkurencyjności, jak również wykonywania zadań przez psychologa, zgodnie z zapisami wniosku o dofinasowanie. Odnośnie do wyboru psychologa organ administracji zwrócił uwagę, że jego wybór odbywał się w dwóch postepowaniach. Wynikało to z faktu, że początkowo Projekt zakładał objęcie wsparciem 80 osób, co wiązało się z przeprowadzeniem postępowania w zakresie wyboru psychologa w formie rozeznania rynku. W wyniku jednak zmian wprowadzonych we wniosku o dofinansowanie poszerzono krąg uczestników projektu o kolejnych 160 osób, co spowodowało, że drugie postępowanie prowadzone było już w oparciu o zasadę konkurencyjności. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że postępowanie prowadzone w ramach rozeznana rynku było przedmiotem kontroli Instytucji Audytowej, która stwierdziła nieprawidłowości skutkujące obowiązkiem nałożenia 25% korekty finansowej. W przypadku wyboru wykonawcy w ramach rozeznania rynku organ odwoławczy zwrócił uwagę, że co prawda Beneficjent wysłał zapytanie ofertowe do trzech potencjalnych wykonawców to jednakże tylko jeden udzielił odpowiedzi. W oparciu o jedyną ofertę Skarżący wybrał wykonawcę. Zgodnie natomiast z Wytycznymi z 19 lipca 2017 r., obowiązującymi w dniu wszczęcia postępowania w część 6.5.1, pkt 1 i 2 jedna oferta nie jest wystarczająca dla udokumentowania, że zamówienie zostało wykonane po cenie nie wyższej niż cena rynkowa, a Beneficjent nie przedstawił innych niezbędnych dokumentów z informacją na temat ceny za określony towar/usługę, albo innego dokumentu (str. 72 - 75 decyzji Organu I instancji). Przekazane natomiast przez Skarżącego na etapie postępowania administracyjnego cenniki nie pozwalają przyjąć, że zamówienie zostało wykonane po cenie nie wyższej niż cena rynkowa. Przede wszystkim żaden z tych cenników nie zawiera dat potwierdzających udokumentowanie rozeznania rynku o ofertę pochodzącą z innego źródła, a ponadto zakres oferowanych usług nie pokrywa się z zakresem wskazanym w pkt 1.1, pkt 1.3, pkt 1.5. zapytania ofertowego. W aktach sprawy brak również oświadczenia o braku powiązań osobowych i kapitałowych z Wykonawcą (str. 77- 78 decyzji Organu i instancji). Uzasadnia to stanowisko, że Skarżący naruszył § 4 ust. 1, 2 i 4, oraz § 27 ust. 1, ust. 3 ww. umowy o dofinansowanie Projektu, oraz część 6.2, pkt 3 lit. c), lit. e), lit. f), lit. g), lit. h), lit. j), lit. k), 6.5 pkt 2 oraz 6.5.1 pkt 1, pkt 2 ww. Wytycznych. W zakresie postępowania prowadzonego w oparciu o zasadę konkurencyjności organ odwoławczy stwierdził następujące naruszenia: 1. W zapytaniu ofertowym Skarżący: - nie zamieścił informacji na temat warunków przetwarzania danych osobowych w Projekcie, o których mowa w § 30 ww. umowy o dofinansowanie, - określił wymaganie nieprzystające do przedmiotu zamówienia czym ograniczył konkurencję, naruszając część 6.5.2 pkt 8 Wytycznych (str. 86-87 decyzji Organu I instancji), - sformułował w sposób nieproporcjonalny do przedmiotu zamówienia wymagania w zakresie kwalifikacji kandydatów, w zakresie doświadczania zawodowego w zakresie świadczenia usług poradnictwa psychologicznego, czym zawęził i ograniczył konkurencję naruszając część 6.5.2 pkt 8, pkt 9 lit. a), b) i c), pkt 11 lit. a) tiret ii, iii, y Wytycznych (str. 87-90 decyzji organu I instancji), - nie zweryfikował, że kompetencje M.M. nie są wystarczające do osiągnięcia rezultatów określnych we wniosku o dofinansowanie, czym naruszyła część 6.2, pkt 3 lit. b), h), oraz 6.5.2 pkt 11 lit. b) Wytycznych (str. 90-92 decyzji organu I instancji), - ustalił wadium na poziomie 13% wartości zamówienia, niezgodnie z art. 45 ust. 4 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1579 z późn.zm. - według stanu prawnego, obowiązującego w dniu 12 października 2018 r.), czym naruszył 6.5. pkt 8, pkt 11 lit. a) tiret ii Wytycznych (str. 92-94 decyzji organu I instancji), - nie dookreślił sposobu wyliczenia wysokości kary umownej, czym naruszył część 6.2, pkt 3 lit. b) Wytycznych (str. 94-96 decyzji organu I instancji), - nie dopełnił obowiązku udokumentowania braku istnienia powiązań kapitałowych lub osobowych pomiędzy Zamawiającym oraz osobami wykonującymi w imieniu zamawiającego czynności związane z procedurą wyboru, a wykonawcami, którzy złożyli oferty, co stanowi naruszenie zapisów części 6.5.2, pkt 2 lit. a) i b), pkt 3, pkt 19 lit. h) tiret iii Wytycznych (w aktach sprawy brak oświadczeń o braku wzajemnych powiązań kapitałowych lub osobowych z wykonawcami), - dokonał wyboru wykonawcy z naruszeniem zasady konkurencyjności, bezstronności i obiektywizmu oraz braku konfliktu interesów czym naruszył część 6.5.2 pkt 2 lit. a) i b), pkt 3, pkt 11 lit. b) Wytycznych (str. 98-101 decyzji organu I instancji). 2. Protokół z wyboru najkorzystniejszej oferty w ramach zapytania ofertowego nie zawiera wskazania wybranej oferty wraz z uzasadnieniem wyboru, co stanowi naruszenie części 6.5.2, pkt 19 lit. f) Wytycznych. 3. W umowie o świadczenie usług z 26 października 2018 r. z wykonawcą M.M. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą M z siedzibą w Z., nie zastrzeżono prawa wglądu do dokumentów wykonawcy związanych z realizowanym Projektem, co stanowi naruszenie § 21 ust. 8 ww. umowy o dofinansowanie, a także zapisów części 6.2, pkt 3 lit. e), h) Wytycznych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że stwierdzone naruszenia w zakresie stosowania zasady konkurencyjności wpisują się w kategorie nieprawidłowości indywidualnych lub w najbliższe rodzajowo kategorie nieprawidłowości indywidualnych, wynikające z Załącznika do rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień (ówczesny tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 971, w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 maja 2018 r. do dnia 3 sierpnia 2020 r.), pt.: Stawki procentowe stosowane przy obniżaniu wartości korekt finansowych i pomniejszeń dla poszczególnych kategorii nieprawidłowości indywidualnych (co dokładnie omówiono na str. 102 do 103 decyzji I instancji). Do wszystkich stwierdzonych nieprawidłowości indywidualnych stosuje się jedną korektę finansową o najwyższej wartości. W tym przypadku jest to kategoria nr 10 - "Konflikt interesów" na podstawie której organ nałożył korektę finansową w wysokości 100% wydatków kwalifikowalnych. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie wystąpiły również przesłanki wskazujące, że zadania psychologa nie były faktycznie wykonywane, zgodnie z zapisami wniosku o dofinansowanie. Wniosek ten wynika z następujących ustaleń: - żaden z kwestionariuszy czynników motywacyjnych (dokumentów wypełnianych przez uczestników Projektu), wybranych przez zespół kontrolujący na etapie kontroli, nie zawiera daty sporządzenia (wypełnienia) i podpisu uczestnika. Na pierwszej stronie ww. kwestionariuszy znajduje się imię i nazwisko zapisane drukowanymi literami tym samym charakterem pisma, - żaden z "Kwestionariuszy Potencjału Zawodowego CCQ" (dokumenty wypełniane przez Uczestników Projektu) wybrany przez zespół kontrolujący na etapie kontroli nie zawiera daty jego sporządzenia (wypełnienia), - raporty pn. "Profil potencjału psychologicznego & kompetencji osobistych" (dokumenty zawierające diagnozę psychologa) zawierają tożsame zapisy dla wszystkich uczestników lub tożsame zapisy w zależności od reprezentowanego przez nią 1 z 16 typów psychologicznych, co świadczy o tym, że przygotowano jedynie 16 takich raportów. Żaden z Raportów nie zawiera daty sporządzenia, podpisu psychologa i podpisu uczestnika Projektu (str. 107 -109 i 111 decyzji Organu I instancji), co świadczy o braku indywidualnego podejścia do uczestników Projektu i pozorności udzielonego wsparcia, - realizacja indywidualnego poradnictwa psychologicznego rozpoczęła się niezgodnie z terminem realizacji zadania, określonym w zatwierdzonym wniosku o dofinansowanie. Ponadto do akt sprawy nie załączono: dzienników spotkań, zawierających listę osób, które odbyły indywidualne rozmowy z psychologiem w danym dniu oraz zawierające tematy przeprowadzonej usługi, do przekazania których zobowiązywały wykonawcę umowy o świadczenie usług; protokołów odbioru usługi; Raportu pn. "Profil Potencjału Psychologicznego & Kompetencji Osobistych" opracowanego dla S. S. oraz A.S., - żaden z Raportów końcowych z przeprowadzenia indywidualnego poradnictwa psychologicznego (dokumenty podpisane przez psychologa, określające kluczowe ustalenia w zakresie predyspozycji psychologicznych uczestnika w wybranych obszarach,) nie zawiera daty jego sporządzenia i podpisu uczestnika Projektu, - z akt sprawy nie wynika, że w ramach indywidualnego poradnictwa psychologicznego, po identyfikowaniu barier, skupiono się na wzmocnieniu motywacji uczestnika do podejmowania dalszego rozwoju zawodowego poprzez wzmocnienie samooceny i świadomości swoich mocnych i słabych stron oraz naturalnych predyspozycji psychologicznych, do czego wykonawcę zobowiązywały umowy o świadczenie usług, - podpisy uczestników na listach obecności są często nieczytelne, odmienne od tych złożonych na Formularzu zgłoszeniowym czy Deklaracji uczestnictwa w Projekcie. Również sam Skarżący w piśmie z 30 czerwca 2020 r. wskazał, że uczestnicy projektu w zdecydowanej większości nie skorzystali z możliwości konsultacji indywidualnych z psychologiem. - podpisane listy obecności, potwierdzające udział każdego uczestnika w indywidualnym spotkaniu z psychologiem w wymiarze 6h nie odzwierciedlają informacji przekazanych przez Skarżącego, co świadczy o tym, że Skarżący nie objął wszystkich 240 osób ww. indywidualną formą wsparcia, - IPD uwzględniają wyniki przeprowadzonych diagnoz psychologicznych, tzn. taki sam opis znajduje się w opracowanym dla każdego Uczestnika Projektu raporcie pn. "Profil Potencjału Psychologicznego & Kompetencji Osobistych", w części dotyczącej praktycznych aspektów wykorzystania kompetencji w organizacji, podczas gdy formalnie, indywidualne poradnictwo psychologiczne - za każdym razem - odbywało się po zakończeniu udziału danego uczestnika w indywidualnym doradztwie zawodowym, w niektórych przypadkach po 2, 3, 5 a nawet 6 miesiącach później. Świadczy to o tym, że psycholog, rzeczywiście nie przeprowadził indywidualnego wsparcia motywacyjnego (psychologicznego) dla Uczestników Projektu, na co miałyby wskazywać podpisane listy obecności, skoro wyniki diagnozy psychologicznej były już znane podczas tworzenia IPD, - na etapie prowadzenia wizyty monitoringowej (badanie na grupie 18 uczestników projektu) 17 osób wskazało, że nie brało udziału w indywidualnym poradnictwie psychologicznym, a 1 osoba wskazała, że nie pamięta, czy brała udział w takiej formie wsparcia. Powyższe stoi w sprzeczności z deklaracją Skarżącego, że indywidualnym poradnictwem psychologicznym objęto 240 uczestników Projektu. Nadto ankietowani jednoznacznie wskazali, że w biurze Projektu przy ul. [...] w K., nie odbywały się żadne formy wsparcia, w tym spotkania z psychologiem, na co wskazuje z kolei dokumentacja projektowa, - sposób udzielania wsparcia opisany przez Skarżącego w piśmie z 30 czerwca 2020 r. znacznie odbiegał od opisu zawartego we wniosku o dofinansowanie, co potwierdza, że wsparcie dla uczestników Projektu nie zostało udzielone zgodnie z procedurami. Jednocześnie z analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że udział uczestników w indywidualnym poradnictwie psychologicznym sprowadzał się wyłącznie do wypełniania Kwestionariusza Potencjału Zawodowego CCQ/kwestionariusza czynników motywacyjnych. Nie można zatem uznać, że Uczestnicy Projektu otrzymali wsparcie w postaci indywidualnych spotkań z psychologiem. - nieobjęcie Uczestników Projektu co najmniej 3 formami wsparcia odznacza, że nie zostało spełnione szczegółowe kryterium dostępu nr 3 określone w Regulaminie konkursu, co jest niezgodne z zapisami SZOOP, Regulaminu konkursu oraz części 6.2, pkt 3 lit. c), lit. e), lit. f), lit. g), lit. h), lit. k) Wytycznych. Zdaniem organu odwoławczego, opisane działania i zaniechania Skarżącego, skutkują naruszeniem § 4 ust. 1, 2 i 4, § 7 ust. 2 oraz § 10 ust. 4, § 21 ust. 8, § 26 ust. 1 oraz § 27 ust. 1 i ust. 3 umowy o dofinansowanie oraz części 6.2 pkt 3 lit. b), lit. c), lit. e), lit. f), lit. g), lit. h), lit. j), lit. k), części 6.5 pkt. 1 i 2, części 6.5.1 pkt 1 i 2, części 6.5.2 - pkt 1 lit. a), pkt 2 lit. a) i b), pkt 3), pkt 5, pkt 8, pkt 9 lit. a), b) i c), pkt 11 lit. a) tiret ii, iii, v, lit. b), pkt 19 lit. f) i h) tiret iii. III. Indywidualny coaching motywacyjny i zawodowy: W zakresie sposób wyboru doradcy zawodowego ZWŚ podkreślił, że Skarżący we wniosku o dofinasowanie zaplanował zatrudnienie wykonawcy w oparciu o umowę cywilnoprawną. Biorąc jednak pod uwagę wartość zamówienia, Skarżący był zobowiązany do stosowania zasady konkurencyjności przy wyborze wykonawcy. Ostatecznie to Skarżący realizował coaching motywacyjny i zawodowy - osoba samozatrudniona, co w okresie od stycznia 2018 r. do 10 grudnia 2018 r. nie było zgodne z zapisami aktualnego wnioski wniosku o dofinansowanie. Ponadto: - Skarżący nie udokumentował, że w całym okresie kwalifikowania wynagrodzenia za indywidualny coaching motywacyjny i zawodowy spełniony został warunek o nieprzekroczeniu limitu 276 godzin miesięcznie (str. 38, 40 i 41 decyzji organu I instancji), - we wniosku o dofinansowanie nr WND 003, WND 004 i WND 005 brak jest informacji, że zadania job-coacha będą wykonywane przez osobę samozatrudnioną. Ponadto nie określił zakresu obowiązków osoby samozatrudnionej w zatwierdzonym wniosku o dofinansowanie (str. 41 decyzji Organu I instancji). Wydatki związane z zaangażowaniem Personelu Projektu, niezależnie od formy zaangażowania mogły zostać uznane za kwalifikowalne jeżeli prawidłowo i efektywnie zrealizowano wszystkie zadania powierzone danej osobie oraz łączne zaangażowanie zawodowe takiej osoby w realizację wszystkich projektów finansowanych z funduszy strukturalnych i FS oraz działań finansowanych z innych źródeł, w tym środków własnych Beneficjenta i innych podmiotów, w maksymalnym wymiarze 276 godzin miesięcznie. Warunków tych Skarżący jednak nie spełnił. W aktach sprawy brak było Miesięcznej Karty Pracy dla job-coacha za kwiecień 2019 r. Dopiero na etapie postępowania odwoławczego Skarżący uzupełnił ten brak. Jednocześnie karty dostępne w aktach sprawy nie wskazują przedziałów godzinowych wykonywania wsparcia na poszczególnych stanowiskach w ramach omawianego Projektu, jak również nie wskazują pozostałego zaangażowania zawodowego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Tym samym Skarżący nie udowodnił, że spełnił warunek maksymalnego zaangażowania w wymiarze nieprzekraczającym 276 godzin, wynikający z część 6.15, pkt 8 lit. b) Wytycznych, gdyż dane jakie przedstawił są niepełne. Beneficjent nie wprowadził również żadnych danych do lokalnego systemu informatycznego LSI WSL 2014- 2020 w zakresie swojego zaangażowania na stanowisku doradcy zawodowego oraz job-coacha. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że swoimi działaniami i zaniechaniami Skarżący naruszył § 4 ust. 1, 2 i 4, § 10 ust. 4 oraz § 29 ust. 1 pkt 6 ww. umowy o dofinansowanie Projektu oraz części 6.2, pkt 3 lit. c), lit. d), lit. e), lit. f), lit. g), lit. h), lit. k); części 6.4, pkt. 1, pkt 2 lit. d); części 6.15, pkt 1, pkt 8 lit. a) i b), pkt 9; części 6.15.2, pkt 1 i pkt 2 Wytycznych. Zdaniem ZWŚ w sprawie wystąpiły również przesłanki wskazujące, że Indywidualny coaching motywacyjny i zawodowy nie był faktycznie wykonywany zgodnie z zapisami wniosku o dofinansowanie. Wniosek taki wynika z następujących ustaleń: - Raporty pn. "Kluczowe czynniki motywacji i satysfakcji zawodowej oraz rekomendacje rozwojowe" zawierają tożsame zapisy dla wszystkich uczestników Projektu, tożsame w zależności od reprezentowanego przez nią 1 z 16 typów psychologicznych oraz tożsame dla uczestników pracujących na takich samych stanowiskach w Z L. (str. 126-127 decyzji Organu I instancji). Żaden z ww. Raportów nie zawiera daty jego sporządzenia, podpisu job-coacha i podpisu uczestnika Projektu. W aktach sprawy nadto brakuje Raportu dla S.S., - raporty końcowe z przeprowadzenia indywidualnego coachingu motywacyjnego i zawodowego zawierają tożsame zapisy dla wszystkich Uczestników Projektu i tożsame w zależności od reprezentowanego przez nią 1 z 16 typów psychologicznych (str. 127-129 decyzji Organu I instancji). Istotna część tych raportów jest powieleniem zapisów Raportu pn. Kluczowe czynniki motywacji i satysfakcji zawodowej oraz rekomendacje rozwojowe, który z kolei w istotnej części jest powieleniem zapisów Raportu pn. Profil Potencjału Psychologicznego & Kompetencji Osobistych, w części dotyczącej czynników motywujących i demotywujących w środowisku pracy, który zgodnie z deklaracją Strony postępowania - opracowywał psycholog. Żaden z tych raportów nie zawiera daty jego sporządzenia ani podpisu Uczestnika Projektu. Jednym z celów przeprowadzenia indywidualnego job-coachingu było wsparcie uczestnika w realizacji Indywidualnego Planu Działania. Z akt sprawy nie wynika, aby te działania zostały zrealizowane, bowiem w zdecydowanej większości, indywidualny coaching motywacyjny i zawodowy formalnie miał miejsce po realizowaniu przez uczestnika poszczególnych etapów wynikających z IPD, - raporty pn. Kluczowe czynniki motywacji zawodowej - wyniki indywidualne również zawierają tożsame zapisy dla wszystkich uczestników. Brak przy tym raportów dla A.P., A.B., A.S., i M.B., - realizacja indywidualnego job-coachingu rozpoczęła się niezgodnie z terminem realizacji zadania, o którym mowa w zatwierdzonym wniosku o dofinansowanie (str. 130 decyzji organu I instancji), - Skarżący oświadczył nieprawdę, uzasadniając zmianę we wniosku o dofinansowanie, gdyż coaching motywacyjny i zawodowy od samego początku nie był prowadzony przez inne podmioty/osoby poza Skarżącym - osobą samozatrudnioną. W okresie od kwietnia 2018 r. do 10 grudnia 2018 r., kiedy to zaakceptowano zmiany w Projekcie Strona postępowania realizowała coaching motywacyjny i zawodowy niezgodnie z zapisami aktualnego wówczas wniosku o dofinansowanie, - raporty przygotowano na podstawie przeprowadzonych testów, kwestionariuszy i analiz, które formalnie były zrealizowane w ramach doradztwa zawodowego i psychologicznego, - listy obecności uczestników Projektu w indywidualnym coachingu motywacyjnym i zawodowym wskazują, że z grupy 240 uczestników, tylko 98 osób skorzystało z 5 h indywidualnego wsparcia. Podpisy uczestników na listach obecności są często nieczytelne, odmienne od tych złożonych na Formularzu zgłoszeniowym czy Deklaracji uczestnictwa w projekcie. W świetle innych dowodów organ odwoławczy uznał, że listy obecności zostały uzupełnione w taki sposób, aby uprawdopodobnić udział ww. uczestników w indywidualnych spotkaniach z job-coachem. Oznacza to, że Beneficjent nie objął wszystkich zainteresowanych 98 osób ww. indywidualną formą wsparcia, - z ankiet sporządzonych na etapie wizyty monitoringowej wynika, że 14 osób, które formalnie brało udział w indywidualnym coachingu motywacyjnym i zawodowym nie potwierdziło tego faktu, co stoi w sprzeczności z deklaracją Skarżącego, że indywidualnym coachingiem motywacyjnym i zawodowym objęto wszystkie osoby zainteresowane tą formą wsparcia, czyli 98 Uczestników Projektu, - z akt sprawy nie wynika, aby job-coach motywował, aktywizował i udzielał wsparcia uczestnikom Projektu, zgodnie z zapisami wniosku o dofinansowaniem (str. 135-136 decyzji organu I instancji). - Skarżący nie objął wsparciem zadeklarowanych 98 uczestników Projektu. Nie udzielając co najmniej 3 form wsparcia, strona postępowania nie spełniła szczegółowego kryterium dostępu nr 3 określonego w Regulaminie konkursu, co jest niezgodne z zapisami SZOOP, Regulaminu konkursu oraz Rozdziału 6, Podrozdziału 6.2, pkt 3 lit. c), lit. e), lit. f), lit. g), lit. h), lit. k) ww. Wytycznych. Opisane działania i zaniechania Strony skutkują naruszeniem procedur § 4 ust. 1, ust. 2, ust. 4, § 7 ust. 2, § 10 ust. 4, § 29 ust. 1 pkt 6 umowy o dofinansowanie (str. 139 decyzji Organu I instancji) oraz części 6.2 pkt 3 lit. c), lit. d), lit. e), lit. f), lit. g), lit. h), lit. k), części 6.4 pkt 1, pkt 2 lit. d), części 6.15 pkt 1, pkt 8 lit. a) i b), pkt 9, części 6.15.2 pkt 1, pkt 2 Wytycznych (str. 137-139 decyzji I instancji). IV. Indywidualne pośrednictwo pracy (doradztwo personalne). W ramach tego obszaru organ zidentyfikował nieprawidłowości w zakresie wyboru wykonawcy, rozliczenia wynagrodzenia oraz wykonywania zadań zgodnie ze złożonym wnioskiem o dofinansowanie. Odnosząc się do kwestii wyboru wykonawcy organ odwoławczy zwrócił uwagę, że: - D.S. został zatrudniony przez Fundację Rozwoju Regionów na umowę o pracę do pełnienia zadań doradcy personalnego/pośrednika pracy w ramach Projektu [porozumienie zmieniające], podczas gdy we wniosku o dofinansowanie wskazano zatrudnienie w oparciu o umowę cywilnoprawną. Strona postępowania do 10 miesiąca trwania Projektu nie przeprowadziła procesu zmiany zapisów wniosku o dofinansowanie, w zakresie formy zaangażowania doradcy personalnego/ pośrednika pracy, - we wniosku o dofinansowanie nr WND 003 i WND 004 nie znajduje się informacja, iż zadania w ramach indywidualnego pośrednictwa pracy (doradztwa personalnego) będą wykonywane przez osobę zatrudnioną przez Partnera Projektu w ramach stosunku pracy. W okresie od stycznia 2018 r. do sierpnia 2018 r., Partner Projektu realizował indywidualne pośrednictwo pracy (doradztwo personalne) niezgodnie z zapisami aktualnego wówczas wniosku o dofinansowanie, - pomimo zmiany formy zatrudnienia nie dokonano weryfikacji wysokości wynagrodzenia zgodnie z Wytycznymi. Zachowana została podstawa wynagrodzenia liczona jak za stawkę godzinową (55,00 zł/ h). Wysokość wynagrodzenia powinna odpowiadać stawkom faktycznie stosowanym u Partnera Projektu poza projektami współfinansowanymi z funduszy strukturalnych i FS na analogicznych stanowiskach lub na stanowiskach wymagających analogicznych kwalifikacji, - Partner Projektu nie udokumentował, że w całym okresie kwalifikowania wynagrodzenia doradcy personalnego, spełniony został warunek o nieprzekroczeniu limitu 276 godzin miesięcznie. Dostępne w aktach sprawy oświadczenia odnoszą się tylko do wybranych miesięcy. Jednocześnie Lider Projektu nie może oświadczać za Partnera Projektu, że łączne zaangażowanie personelu Partnera nie przekracza limitu 276 godzin miesięcznie, w szczególności, że D.S. był jeszcze zaangażowany w realizację innych zadań/czynności poza omawianym Projektem, - czas pracy pana D.S. powinien zostać obliczony proporcjonalnie do pełnego etatu w danym okresie rozliczeniowym. Wprowadzone do bazy personelu dane częściowo nie pokrywają się z innymi danymi i dokumentacją dotyczącą realizacji zadań doradcy personalnego w ramach Projektu. Liczba godzin przepracowanych w ramach Projektu przez pana D.S., wprowadzona do bazy personelu, w miesiącach marzec 2018 r., czerwiec 2018 r., lipiec 2018 r., grudzień 2018 r., styczeń 2019 r., marzec-wrzesień 2019 r., nie pokrywa się z wymiarem jego czasu pracy obliczonym proporcjonalnie do pełnego etatu. Nawet jeśli przepracował mniejszą liczbę godzin otrzymywał pełne wynagrodzenia (str. 156 -159 decyzji organu I instancji), - za miesiące październik 2019 r. i grudzień 2019 r. do bazy personelu nie wprowadzono żadnych danych dotyczących zaangażowania w realizację zadań w ramach Projektu, co jest niezgodne z danymi wynikającymi z formularza PEFS, - we wnioskach o płatność nie rozliczono wynagrodzenia za pracę doradcy personalnego w miesiącach sierpień 2019 r., wrzesień 2019 r., październik 2019 r. oraz grudzień 2019 r., co jest niespójne z danymi wynikającymi z formularza PEFS i częściowo z danymi wprowadzonymi do bazy personelu. Powyższe działania i zaniechania świadczą, zdaniem organu odwoławczego, o naruszenie procedur wynikające z § 4 ust. 1, 2 i 4, § 10 ust. 4, § 12 ust. 10 oraz § 29 ust. 1 pkt 6 ww. umowy o dofinansowanie oraz części 6.2, pkt 3 lit. b), lit. c), lit. d), lit. e), lit. f), lit. g), lit. h), lit. i), lit. k); części 6.15, pkt 1, pkt 2, pkt 8 lit. a) i b), pkt 9 lit. a), b) i c), pkt 10 Wytycznych. W przypadku rozliczenia wynagrodzenia organ wskazał ponadto, że Skarżący we wniosku o płatność nr WNP 003 wykazał wydatek kwalifikowalny w kwocie wyższej niż wynikająca z umowy o kwotę 0,10 zł, co wskazała Instytucja Audytowa w ramach przeprowadzonej kontroli Projektu (str. 161 decyzji Organu I instancji). Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje ponadto, że zadania doradcy personalnego nie były faktycznie wykonywane, zgodnie z założeniami wniosku o dofinansowanie, co wynika z następujących ustaleń: - w przedłużonej dokumentacji są liczne niespójności w zakresie terminów udzielania wsparcia i liczby osób objętych wsparciem, co uniemożliwia jednoznaczne potwierdzenie faktycznego zakresu udzielonego wsparcia, w odniesieniu do czasu i liczby uczestników Projektu (str. 162-163 decyzji organu I instancji), 2. zakres obowiązków, stanowiący integralną część porozumienia, w oparciu o które D.S. został zatrudniony do pełnienia zadań w Projekcie w okresie od 2 stycznia 2018 r. do 26 lutego 2018 r. dotyczył m.in. kompleksowego i indywidualnego wewnętrznego pośrednictwa pracy dla 240 uczestników Projektu, podczas gdy zmiany w zakresie liczby osób objętych wsparciem, zwiększające liczbę uczestników do 240 osób, zostały przez IP zaakceptowane dopiero 26 lutego 2018 r.; zatem zakres obowiązków nie był zgodny z założeniami wniosku o dofinansowanie (str. 164 decyzji organu I instancji), - do akt sprawy nie załączono kart usługi z przeprowadzenia doradztwa personalnego w danym dniu, kwestionariuszy oraz raportów końcowych z przeprowadzenia indywidualnego pośrednictwa pracy dla wszystkich uczestników Projektu (str. 164-170 decyzji Organu I instancji), - w przypadku 3 uczestników Projektu, którzy zdaniem Partnera Projektu potwierdzili wykonanie indywidualnego pośrednictwa pracy (doradztwa personalnego), w Podsumowaniu IPD wskazano, że ww. osoby nie skorzystały z przedmiotowej indywidualnej formy wsparcia, z przyczyn niezależnych od Beneficjenta. W odniesieniu do 6 innych uczestników Projektu przedłożona dokumentacja nie koresponduje z danymi wprowadzonymi do formularza PEFS, z których wynika, że ww. osoby nie zostały objęte przedmiotową indywidualną formą wsparcia, (str. 171-172 decyzji organu I instancji), - podobnie jak w innych formach wsparcia sporządzane formularze i raporty zawierały tożsame treści, nie zawierały podpisu uczestnika Projektu, daty sporządzenia (wypełnienia), daty i podpisu doradcy personalnego, - z akt sprawy wynika, że osoby, których dokumenty podlegały kontroli, na listach obecności potwierdziły skorzystanie z 4 h indywidualnego wsparcia, natomiast z treści Kart usługi, Raportu końcowego oraz Raportu podsumowującego, które podlegały kontroli wynika, że pozostałe 4 godziny pracy doradcy personalnego to: analiza spotkań, interpretacja testów oraz stworzenie raportu i przekazanie go uczestnikowi Projektu, co jest niezgodne z zapisami we wniosku o dofinansowanie, - w aktach sprawy znajdują się "Protokoły zdawczo-odbiorcze" wskazujące, że D.S.jest "wykonawcą świadczącym usługi", co jest sprzeczne z pozostałymi dokumentami w tym zakresie, gdyż D.S. wykonywał obowiązki w oparciu o umowę o pracę (Personel Projektu), a nie w oparciu o umowę cywilnoprawną (wykonawca usługi) (str. 175 decyzji organu I instancji), - w aktach sprawy znajduje się szereg nieścisłości i sprzeczności, co wskazano w decyzji organu pierwszej instancji na stronach 162 -185, które nie pozwalają uznać, że wsparcie faktycznie było świadczone zgodnie z opisem we wniosku o dofinansowanie. Dodatkowo na etapie wizyty monitoringowej 17 osób nie potwierdziło swojego udziału w tej formie wsparcia. Udział uczestników w indywidualnym pośrednictwie pracy (doradztwie personalnym) sprowadzał się wyłącznie do wypełniania testów, co jest niezgodne z wnioskiem o dofinansowanie. Wszystkie wskazane wyższej działania i zaniechania w tym zakresie skutkują, zdaniem organu odwoławczego, naruszeniem § 4 ust. 1, 2 i 4, § 7 ust. 2 oraz § 10 ust. 4, § 12 ust. 10 i § 29 ust. 1, pkt 6 umowy o dofinansowanie Projektu oraz SZOOP, Regulaminu konkursu oraz części 6.2, pkt 3 lit. c), lit. e), lit. f), lit. g), lit. h), lit. k), oraz części 6.15 pkt 1, pkt 2, pkt 8 lit. a) i b), pkt 9 lit. a), b) i c), pkt 10 Wytycznych. W dalszej części uzasadnienia Organ odwoławczy odniósł się do kwestii kosztów pośrednich naliczonych od niekwalifikowalnych kosztów bezpośrednich. Za prawidłowe uznał w tym zakresie stanowisko organu pierwszej instancji, że sposób rozliczania w poszczególnych wnioskach o płatność kosztów pośrednich rozliczanych ryczałtem, został uregulowany w części 6.6.2 pkt 2, i pkt 5 lit. c) Wytycznych. W przypadku wydatków współfinansowanych ze środków EFS, zobowiązanie do wskazania stawki procentowej, według której będzie następowało rozliczanie kosztów pośrednich zostało sprecyzowane części 8.4 w pkt 5 lit. b) oraz pkt 8) ww. Wytycznych z 2016 r. Stawka ryczałtowa kosztów pośrednich, wskazana jest w § 5 ust. 3 ww. umowy o dofinansowanie, wynosi 20%. Z tego też powodu wskazana do zwrotu kwota w wysokości 106.536,57 zł nie ulega zmianie. Końcowo organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu uznając je za bezzasadne (karty 34-81 zaskarżonej decyzji). 4. Pismem z 17 kwietnia 2025 r. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżący domagał się w niej uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego jej rozpoznania. Ponadto Skarżący wniósł o zasądzenie od organu kosztów postępowania oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. deklaracji podatkowej PIT-36L za rok 2024 r. na okoliczność niebezpieczeństw wyrządzenia znacznej skody w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie wniosków dowodowych Beneficjenta z zeznań świadków D. Z. i I.K., 2. art. 9 k.p.a. polegająca na zaniechaniu wskazania przez organ II instancji konieczności przedstawienia całości dokumentacji projektowej, mimo złożenia stosownego zapytania przez Beneficjenta w tym przedmiocie, 3. art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, a to wskutek zaniechania poinformowania Beneficjenta o okolicznościach faktycznych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków objętych niniejszym postępowaniem, w szczególności zaniechanie wskazania Beneficjentowi na oczywiste omyłki (jak np. zaniechanie dołączenia oświadczenia Beneficjenta za jeden z miesięcy), 4. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w przedmiocie wykonanej weryfikacji telefonicznej, tj. bez przesłuchania kontrolujących oraz osób przeprowadzających te kontrole, 5. Rozdziału 3 pkt 1 lit. r Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków z dnia 19 lipca 2017 r. poprzez dowolną wykładnię definicji personelu projektu, a w konsekwencji uznanie, iż A.B. oraz D.S. są wykonawcami, do których należy stosować zasadę konkurencyjności lub rozeznania rynku, 6. Rozdziału 6 podrozdziału 6.15 pkt 8 lit. b) Wytycznych poprzez dowolne przyjęcie, iż Beneficjent winien wykazać fakt nieprzekroczenia limitu 276 godzin miesięcznie w każdym miesiącu realizowania projektu, podczas gdy z treści tych wytycznych wynika, iż spełnienie m.in. tego warunku należy zweryfikować przed zaangażowaniem danej osoby do projektu, 7. Rozdziału 6 podrozdziału 6.15 pkt 8 lit. a i b) Wytycznych poprzez błędne zastosowanie tych wytycznych, 8. Rozdziału 6 podrozdziału 6.2 pkt 3 lit. c - h oraz k, podrozdziału 6.4 pkt 1 i 2 lit. d, podrozdziału 6.15 pkt 1 oraz 8 lit. a i b, podrozdziału 6.15 sekcji 6.15.2 pkt 1 i 2 poprzez błędne zastosowanie tych wytycznych w zakresie wynagrodzenia doradcy zawodowego oraz job-coacha, a w konsekwencji zażądanie zwrotu przekazanych środków pieniężnych, 9. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych i uznanie, że dokumenty sporządzone dla poszczególnych uczestników projektu nie były dostosowane do ich potrzeb, umiejętności oraz profilu psychologicznego, 10. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych i stwierdzenie, że Beneficjent nie objęła wszystkich 240 uczestników projektu indywidualną formą wsparcia, 11. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, iż w biurze projektu przy ul. [...] w K., nie odbywały się żadne formy wsparcia, podczas gdy biuro te było wykorzystywane na potrzeby realizacji tych form wsparcia (w tym również jako miejsce pracy danego wykonawcy lub osoby będącej personelem projektu), 12. Rozdziału 6 podrozdziału 6.2 pkt 3 lit. c, e - h oraz k Wytycznych w zw. z § 4 ust. 1, 2 i 4, § 7 ust. 2, § 10 ust. 4 oraz § 29 ust. 1 pkt 7 umowy o dofinansowanie projektu polegające na błędnym zastosowaniu tych zapisów, a w konsekwencji stwierdzenie, iż projekt nie spełniał szczegółowego kryterium dostępu nr 3 określonego w Regulaminie konkursu, 13. Rozdziału 6 podrozdziału 6.2. pkt 3 lit. c, e -h, j oraz k, podrozdziału 6.5 pkt 2, podrozdziału 6.5. sekcji 6.5.1. pkt 1 i 2 Wytycznych poprzez dowolne przyjęcie, iż Beneficjent nie wykazał realizacji zasady rozeznania rynku wskutek przedłożenia notatek z rozmów oraz wydruków stron internetowych psychologów oferujących indywidualne doradztwo psychologiczne, 14. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. oraz 107 § 1 pkt 6 k.p.a., a także rozdziału 6 podrozdziału 6.5. sekcji 6.5.2. pkt 8 Wytycznych poprzez dokonanie dowolnych ustaleń, iż zobowiązanie Wykonawcy do prowadzenia miesięcznej ewidencji godzin świadczonych usług stanowiło ograniczenie konkurencji, 15. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. oraz 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnych ustaleń, iż złożone w zapytaniu ofertowym kryterium doświadczenia mierzonego w latach (por. str. 87-88 Decyzji organu I instancji) nie jest mierzalne, a także, że strona nie określiła minimalnego zakresu doświadczenia wymaganego od osoby, mającej prowadzić w ramach projektu poradnictwo psychologiczne, podczas gdy w kryteriach wskazano, że najmniej punktowana jest oferta osoby posiadającej doświadczenie poniżej lat 2 (0 pkt), 16. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. oraz 107 § 1 pkt 6 k.p.a., a także rozdziału 6 podrozdziału 6.2. pkt 3 lit. b oraz h w zw. z Rozdziałem 6 podrozdziałem 6.2. sekcji 6.5.2. pkt 11 lit. b Wytycznych poprzez dowolne ustalenie, iż M. M. nie udokumentował w sposób wystarczający posiadanego przez siebie doświadczenia w zakresie poradnictwa psychologicznego, 17. Rozdziału 6 podrozdziału 6.5. Sekcji 6.5.2. pkt 8 oraz 11 lit. a tiret ii Wytycznych poprzez dowolne przyjęcie, iż wadium w kwocie 10.000 złotych ogranicza dostęp wykonawców do ofertowania w tej sprawie, 18. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń w sposób wewnętrznie sprzeczny, tj. z jednej strony wskazanie, iż wynagrodzenie brutto psychologa przewidziane w tym projekcie stanowiło kwotę 144.000 zł (s. 80), a z drugiej, że była to kwota 78.048,78 zł netto (s. 93), 19. art. 483 § 1 k.c. w zw. z art. 58 § 1 k.c. poprzez błędną wykładnię tych przepisów, a w konsekwencji ustalenie, iż zastrzeżenie maksymalnej wysokości kary umownej w wysokości 20% wynagrodzenia mogłoby stanowić nieważne postanowienie umowne, podczas gdy w przypadku zastosowania takiego modelu dłużnikowi (zobowiązanemu z kary umownej) przysługują zarzuty niewspółmierności kary czy też żądanie miarkowania kary, co jest powszechnie wykorzystywane w postępowaniach sądowych, a nadto tego rodzaju umowy są w praktyce podpisywane przez strony obrotu gospodarczego, 20. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodu z protokołu z wyboru najkorzystniejszej oferty w ramach zapytania ofertowego nr [...] z dnia 22 października 2018 r., a w konsekwencji zaniechanie ustalenia, iż członkowie komisji złożyli wymagane prawem oświadczenia do protokołu, (a nie załącznika do protokołu jak bezzasadnie twierdzi organ II instancji) co jest dopuszczalne we wszelkich procedurach (w tym administracyjnej, cywilnej czy karnej) i nie istniała prawna konieczność złożenia odrębnych pisemnych oświadczeń, co w konsekwencji stanowiło naruszenie Rozdziału 6, Podrozdziału 6.5., Sekcji 6.5.2 pkt 2 lit. a i b, pkt 3 oraz pkt 19 lit. h) tiret iii Wytycznych, 21. art. 24 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 200 /18/WE w. zw. z Rozdziałem 6, Podrozdziału 6.5., Sekcji 6.5.2 pkt 2 lit. a i b oraz pkt 3 lit. a-d Wytycznych poprzez ich dowolną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż każdy wykonawca realizujący już zadania na rzecz Beneficjenta pozostaje powiązany kapitałowo z tym Beneficjentem, co w konsekwencji doprowadziłoby do naruszenia zasady konkurencyjności poprzez wykluczenie tych wykonawców, 22. kategorii 10 - 13, 21, 24 oraz 26 Załącznika do Rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień poprzez błędne zastosowanie tych przepisów, a w konsekwencji zastosowanie stawki procentowej w wysokości 100% wartości zamówienia, 23. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę dokumentacji sporządzonej przez psychologa, tj. zaniechanie ustalenia, iż w psychologii wyróżnia się 16 typów psychologicznych, wobec których zakłada się tożsame cechy i sposoby działania, 24. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ustalenie, iż biegły psycholog nie przeprowadził jakiegokolwiek indywidualnego wsparcia motywacyjnego, 25. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia, iż w zakres 6 godzin indywidualnego poradnictwa psychologicznego wchodziło również przygotowanie i analiza indywidualnej dokumentacji dla każdego z uczestników projektu, 26. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia, iż doradca zawodowy, jak i psycholog działali "równolegle", co pozwalało na lepszy dobór rozwiązań pomocowych dla uczestników projektu i przyśpieszało wdrożenie tych rozwiązań, 27. art. 7 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę, iż brak skorzystania części uczestników projektu z osobistych spotkań z psychologiem naruszało kryterium dostępu nr 3, 28. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie, iż wynajmowane sale nie były wykorzystywane na realizację projektu, podczas gdy w salach tych były wykonywane usługi przez poszczególnych Wykonawców czy Personel Projektu, w tym również sporządzanie i analiza dokumentacji dla uczestników projektu, 29. Rozdziału 6 Podrozdziału 6.2. pkt 3 lit. c - h oraz k; Rozdziału 6, Podrozdziału 6.4. pkt 1 i 2 lit. d , Rozdziału 6, Podrozdziału 6.15 pkt 1, 8 lit. a i b oraz pkt 9; Rozdziału 6, Podrozdziału 6.15. Sekcji 6.15.2. pkt 1 i 2 poprzez błędne zastosowanie tych zapisów wytycznych, a w konsekwencji stwierdzenie, iż wydatki związane z wykonywaniem przez Beneficjenta zadań job-coacha są wydatkami niekwalifikowalnymi, 30. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę dokumentacji sporządzonej przez job-coacha, tj. zaniechanie ustalenia, iż oczywistym jest, iż pewne rozwiązana, opisy czy cele są tożsame dla pewnych grup osób, 31. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie, iż fakt nieskorzystania z części uczestników z niektórych form wsparcia stanowi o ich braku adekwatności do potrzeb tych uczestników, 32. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę dokumentacji pracowniczej D.S., a w konsekwencji ustalenie, iż wysokość wynagrodzenia winna być ustalana w systemie "brutto-brutto" zamiast netto, 33. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie, iż Beneficjent lub Partner Projektu nie zweryfikował spełniania warunków D.S. w zakresie kwalifikowalności z pkt 8 lit. a i b Podrozdziału 6.15 Wytycznych, podczas gdy jak wskazał wprost organ (s. 155) Wytyczne nie określają sposobu weryfikacji spełnienia przedmiotowych warunków, 34. art. 135 § 1 i 2 Kodeksu Pracy w zw. z art. 129 § 1 Kodeksu Pracy poprzez błędne zastosowanie tych przepisów wskutek niezauważenia przez Organ I instancji, iż D.S. był zatrudniony w systemie równoważnego czasu pracy, 35. Rozdziału 6 Podrozdziału 6.2. pkt 3 lit. b - i oraz k; Rozdziału 6 Podrozdziału 6.15 pkt 1, 2, 8 lit. a i b, 9 lit. a-c oraz pkt 10 Wytycznych poprzez błędne ich zastosowanie i uznanie, że wynagrodzenie D.S. nie jest wynagrodzeniem kwalifikowalnym, 36. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie, iż dokumentacja sporządzone przez Wykonawcę oraz Personel Projektu miała na cel wyłącznie uprawdopodobnienie realizacji przedmiotowej indywidualnej formy wsparcia, 37. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie, w oparciu o nieprotokołowane zeznania świadków, że żadna z ankietowanych osób nie zmieniła miejsca zatrudnienia, 38. Rozdziału 6 Podrozdziału 6.6. Sekcji 6.6.2 pkt 2 i 5 lit. c Wytycznych poprzez wadliwe zastosowanie tych zapisów Wytycznych w zakresie wyliczenia kosztów pośrednich będących wydatkami kwalifikowalnymi, 39. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób naruszający zasadę bezstronności (por. np. odręczna notatka na wydruku wiadomości e-mail Beneficjenta z dnia 19 października 2017 r. godz. 17:24 o treści "ale ścierna/agencja zatrud."), 40. art. 7a § 1 k.p.a. poprzez dokonanie wykładni zapisów Wytycznych na niekorzyść Beneficjenta, 41. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie, 42. art. 207 ust. 1 pkt 1-3 u.f.p. w zw. z art. 184 u.f.p. w zw. z art. 2 pkt 36 Rozporządzenia Ogólnego poprzez ich wadliwe zastosowanie. 5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. 6. Postanowieniem z 14 lipca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. nakłada na państwa członkowskie obowiązek odzyskiwania kwot wypłaconych w związku z nieprawidłowościami zdefiniowanymi w art. 2 pkt 36 (nieprawidłowość oznacza każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem). Na gruncie prawa krajowego obowiązek ten jest realizowany z zastosowaniem przepisów ustawy o finansach publicznych. Organ wskazał zasadnie na przepis art. 207 ust. 1 pkt 2 tej ustawy - "W przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy". Jako utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych można określić pogląd, w myśl którego procedury, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 i art. 184 ust. 1 u.f.p. mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania beneficjenta. Sposób ten jest obowiązujący i odstępstwo od niego stanowi naruszenie procedur, o jakim mowa w art. 184 u.f.p. (por. wyroki NSA: z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2004/13, z 12 września 2017 r. sygn. akt II GSK 3597/15, z 17 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2420/15, wszystkie powołane w tym uzasadnieniu wyroki są dostępne w Bazie Orzeczeń na www.nsa.gov.pl). Szkodliwy wpływ nieprawidłowości na budżet Unii, o którym również mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego, rozumiany jest powszechnie jako każde naruszenie przepisu prawa wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2017 r., II GSK 2575/17). Umowa o dofinansowanie projektu z dnia 29 września 2017 r. jasno sprecyzowała obowiązki, do których Skarżący się zobowiązał, aby móc korzystać z praw wynikających z ww. umowy. Skarżący zobowiązał się między innymi do: realizacji projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów, wybierając wykonawcę w oparciu o najbardziej korzystną ekonomicznie i jakościowo ofertę, w tym zgodnie z zasadą konkurencyjności, unikając konfliktu interesów rozumianego jako brak bezstronności i obiektywizmu przy wyłanianiu przez Beneficjenta wykonawcy do realizacji usług, dostaw lub robót budowlanych, zgodnie z obowiązującymi regułami, zasadami i postanowieniami wynikającymi z programu, uszczegółowienia, obowiązujących procedur, wytycznych oraz właściwych przepisów prawa krajowego oraz prawa unijnego (§ 4 ust. 1). Obowiązki Beneficjenta w okresie realizacji umowy zostały jasno sprecyzowane w załączniku nr 4 do umowy. Beneficjent zobowiązał się ponadto do stosowania przepisów prawa unijnego i krajowego oraz Wytycznych, w tym m.in. Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków (§ 4 ust. 4); realizacji projektu na podstawie wniosku o dofinansowanie, a w przypadku dokonania zmian w projekcie, jego realizacja miała odbywać się w zgodnie z aktualnym wnioskiem (§ 10 ust 4). Celem projektu, po licznych zmianach wprowadzonych przez Beneficjenta, miał być wzrost do końca 2019 r. motywacji i aktywności zawodowej oraz podniesienie kwalifikacji i/lub kompetencji 240 pracowników Z L. sp z o.o. prowadzącej do podjęcia lub utrzymania przez nich zatrudnienia. Osiągnięcie tego celu miało być możliwe przez wytyczenie indywidualnych ścieżek rozwoju dla 240 osób do końca czerwca 2019 r.; wzrost pewności siebie i nabycie umiejętności poruszania się na nowoczesnym rynku pracy przez 240 osób do końca czerwca 2019 r.; podniesienie, uzupełnienie lub zmiana kwalifikacji zawodowych przez co najmniej 90% uczestników biorących udział w szkoleniach i studniach podyplomowych (216 osób) do końca 2019; osiągnięciu efektywności zatrudnieniowej na poziomie 50% całkowitej liczby osób, które zakończyły udział w projekcie. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego należy stwierdzić, że realizacja projektu nie była zgodna z wnioskiem o dofinansowanie oraz zawartą umową. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że Beneficjent w ramach projektu współfinansowanego z RPO WSL 2014-2020 naruszył ww. postanowienia umowy o dofinansowanie oraz wskazane w zaskarżonej decyzji regulacje Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków. Wykazane naruszenia stanowią nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013 i wpisują się w hipotezę normy prawnej przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. jako wykorzystanie środków z naruszeniem procedur. Zgodnie z dyspozycją ww. normy w takiej sytuacji środki podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji. Podkreślić w tym miejscu należy, że organy obu instancji dokładnie w uzasadnieniach swoich decyzji wypunktowały nieprawidłowości we wszystkich czterech obszarach wsparcia, tj. indywidualnym doradztwie zawodowym, indywidualnym poradnictwie psychologicznym, indywidualnym coachingu motywacyjnym i zawodowym oraz indywidualnym pośrednictwie pracy. Stwierdzone nieprawidłowości dotyczyły zarówno wybory wykonawcy, jak i wykonywania zadania zgodnie z założeniami wniosku o dofinansowanie, w przypadku indywidualnego pośrednictwa pracy również rozliczenia wynagrodzenia. Natomiast tak w odwołaniu jak i w skardze Skarżący skutecznie nie podważył tych ustaleń. Sąd wskazuje jednocześnie, że Skarżący inicjując kontrolę sądowoadministracyjną nie podjął żadnej merytorycznej polemiki z motywami rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Skarga jest bowiem oparta wyłącznie na powieleniu zarzutów odwołania i w żaden sposób nie odnosi się do argumentacji zawartej w decyzji drugoinstancyjnej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do sposobu wyboru wykonawcy należy zauważyć, że zasady przeprowadzania zamówień udzielanych w ramach projektów zostały określne w rozdziale 6.5 Wytycznych, jak również w § 26 ust. 1 i § 27 ust. 1 umowy o dofinansowanie. Do oceny kwalifikowalności wydatków stosuje się wersję Wytycznych obowiązującą w dniu poniesienia wydatku. Natomiast do oceny prawidłowości umów zawartych w ramach realizacji projektu w wyniku przeprowadzonych postępowań, w tym postępowań określonych w podrozdziale 6.5, stosuje się wersję Wytycznych obowiązującą w dniu wszczęcia postępowania, które zakończyło się zawarciem umowy. W zaskarżonej decyzji organ wskazał wersje Wytycznych mające zastosowanie w sprawie niniejszej. Realizując projekt, Skarżący był zatem zobowiązany do stosowania procedur określonych w Wytycznych w wersjach wskazanych przez organ. Zgodnie ze wskazanymi wyżej regulacjami tryb przeprowadzenia zamówień udzielanych w ramach projektu uzależniony został od wartości zamówienia. W przypadku zamówień o wartości od 20 tyś. PLN netto do 50 tyś PLN netto włącznie, tj. bez podatku od towarów i usług Beneficjent jest zobligowany do przeprowadzenia i udokumentowania rozeznania rynku, które ma na celu potwierdzenie, że dana usługa, dostawa lub robota budowlana została wykonana po cenie nie wyższej niż cena rynkowa (6.5.1 Wytycznych). Natomiast dla zamówień o wartości szacowanej przekraczającej 50 tyś PLN netto, tj. bez podatku od towarów i usług Beneficjent zobligowany jest do przygotowania i przeprowadzania postępowania o udzielenie zamówienia w ramach projektu zgodnie z zasadą konkurencyjności (6.5.2 Wytycznych). Oceniając prawidłowość wyboru wykonawcy w obszarze indywidualnego doradztwa zawodowego oraz indywidualnego coachingu motywacyjnego i zawodowego, Sąd podziela stanowisko organu, że Skarżący od stycznia 2018 r. do grudnia 2018 r. realizował indywidualne doradztwo zawodowe i indywidualny coaching motywacyjny i zawodowy niezgodnie z wnioskiem o dofinansowanie. Słusznie organ wskazuje, że Beneficjent w umowie o dofinansowanie zobowiązał się do realizacji Projektu w zakresie określonym i zatwierdzonym we wniosku, a każde odstępstwo w tej materii wymagało akceptacji IP (§ 10 pkt 4 umowy o dofinansowanie). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Skarżący we wniosku o dofinansowanie zaplanował, że zarówno w przypadku doradztwa zawodowego jak i indywidualnego coachingu motywacyjnego zatrudnienie wykonawcy nastąpi w oparciu o umowę cywilnoprawną, co przy uwzględnieniu wartości zamówienia obligowało stronę do zastosowania zasady konkurencyjności przy wyborze wykonawcy. Skarżący warunków tych nie dotrzymał bowiem od stycznia 2018 r. aż do 10 grudnia 2018 r. realizował doradztwo zawodowe oraz indywidualny coaching motywacyjny – jako personel Projektu (osoba samozatrudniona). Zmiany wniosku o dofinansowanie Skarżący nie dokonał również w obszarze indywidualnego pośrednictwa pracy (doradztwa personalnego). Pomimo oświadczenia zawartego w tym wniosku, że zatrudnienie doradcy personalnego nastąpi w oparciu o umowę cywilnoprawną, D.S. został zatrudniony w ramach stosunku pracy przez Partnera Projektu (Fundacje Rozwoju Regionów). Oznacza to, że w okresie od stycznia 2018 r. do sierpnia 2018 r. Partner Projektu realizował indywidualne pośrednictwo pracy niezgodnie z zapisami aktualnego wówczas wniosku o dofinansowanie. Działania te jednoznacznie pozostawało w sprzeczności z postanowieniami zawartej umowy o dofinansowanie oraz stanowiło naruszenie Wytycznych podrozdziału 6.15 pkt 1 oraz 6.15.2 pkt 1, 2 i 3. Wynagrodzenie osoby samozatrudnionej jest kwalifikowalne tylko pod warunkiem wyraźnego wskazania tej formy zaangażowania oraz określenia zakresu obowiązków tej osoby w zatwierdzonym wniosku o dofinansowanie. W świetle powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia Rozdziału 3 pkt 1 lit. r. Wytycznych poprzez dowolną wykładnię definicji personelu projektu, bowiem z punktu widzenia kwalifikowalności wynagrodzenia istotne jest to, że Skarżący we wniosku o dofinansowanie nie wskazał, że zadania w ww. zakresach będzie wykonywał ktokolwiek z personelu Projektu (zarzut 5 skargi). Ponadto, aby wydatki związane z zaangażowaniem personelu w projekcie mogły zostać uznane za kwalifikowalne, muszą spełniać wymagania określone w części 6.15 pkt 8 lit. a i b Wytycznych. Pierwszy z tych warunków wskazuje, że obciążenie wynikające z zaangażowania w projekcie nie wyklucza możliwości prawidłowej i efektywnej realizacji wszystkich zadań powierzonych danej osobie (lit. a). Natomiast drugi wskazuje, że limit łącznego zaangażowania zawodowego personelu projektu, który to niezależnie od formy zaangażowania, w realizację wszystkich projektów finansowych z funduszy strukturalnych i FS oraz działań finansowanych z innych źródeł, w tym środków własnych beneficjenta i innych podmiotów, nie przekracza 276 godzin miesięcznie (lit. b). Spełnienie tych warunków należy zweryfikować przed zaangażowaniem osoby do projektu (przedmiotowej weryfikacji można dokonać posiłkując się pisemnym oświadczeniem złożonym przez osobę mającą być zaangażowaną do projektu). Warunki te powinny być spełnione w całym okresie kwalifikowania wynagrodzenia danej osoby w tym projekcie, przy czym w przypadku wystąpienia nieprawidłowości w zakresie spełnienia warunku, o którym mowa w lit. b, za niekwalifikowalne należy uznać wynagrodzenie personelu projektu (w całości lub w części) w tym projekcie, w ramach którego zaangażowanie personelu projektu spowodowało naruszenie tego warunku. Brzmienie powołanego przepisu, jednoznacznie wskazuje, że wymienione warunki powinny być spełnione nie tylko, jak domaga się tego Skarżący przed zaangażowaniem danej osoby do projektu, ale w całym okresie kwalifikowania wynagrodzenia danej osoby w tym projekcie. Dlatego też zarzuty Skarżącego zawarte w pkt 6 i 7 skargi, w zakresie naruszenia Rozdziału 6 podrozdziału 6.15. lit. a i b, nie zasługiwały na uwzględnienie. Organ dokonał bowiem prawidłowej oceny wydatków pod kątem wszystkich warunków określonych w Wytycznych i prawidłowo stwierdził, że skoro wynagrodzenie personelu projektu wypłacane jest co miesiąc, to weryfikacja również powinna odbywać się z tą częstotliwością. Pomimo tego, że Wytyczne nie określają sposobu weryfikacji spełnienia warunków nie oznacza to, że Beneficjent jest zwolniony z obowiązku ich weryfikacji, dlatego też na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. zawarty w pkt 33 skargi. Sąd podziela stanowisko organu również, co do braku należytego udokumentowania wydatków na wynagrodzenie doradcy zawodowego oraz job-coacha. Organ prawidłowo odwołał się w tym zakresie do postanowień zawartych w podrozdziale 6.2 pkt 3 lit. c-h oraz k Wytycznych. Zgodnie, z którymi wydatkiem kwalifikowalnym jest wydatek spełniający łącznie (oprócz wymogów wskazanych w lit. a, b, i, j) następujące warunki: c) jest zgodny z PO i SZOOP, d) został uwzględniony w budżecie projektu, z zastrzeżeniem pkt 11 i 12 podrozdziału 8.3 Wytycznych, lub – w przypadku projektów finansowanych z FS i EFRR – w zakresie rzeczowym projektu zawartym we wniosku o dofinansowanie, e) został poniesiony zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie, f) jest niezbędny do realizacji celów projektu i został poniesiony w związku z realizacją projektu, g) został dokonany w sposób przejrzysty, racjonalny i efektywny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, h) został należycie udokumentowany, zgodnie z wymogami w tym zakresie określonymi w Wytycznych, Wytycznych PT, o których mowa w rozdziale 4 pkt 2, lub ze szczegółowymi zasadami określonymi przez IZ PO, k) płatności dokonywane w imieniu beneficjenta z rachunku ministra właściwego do spraw finansów publicznych w Banku [...]. Dalsze postanowienia dotyczące wydatków faktycznie poniesionych zawierają Wytyczne w podrozdziale 6.4. W punkcie 1 podrozdziału 6.4 Wytyczne stanowią, że z zastrzeżeniem szczegółowych warunków i procedur ponoszenia wydatków określonych przez IZ PO w SZOOP, regulaminie konkursu, dokumentacji dotyczącej wyboru projektów pozakonkursowych lub w umowie o dofinansowanie projektu, do współfinansowania kwalifikuje się wydatek, który został faktycznie poniesiony przez beneficjenta. Beneficjent zobowiązany jest zatem do wykazania, że każdy wydatek przedstawiony do rozliczenia został rzeczywiście poniesiony. Za spełniające powyższe wymogi organ nie uznał wydatków poniesionych na wsparcie doradcy zawodowego oraz job-coacha. W zaskarżonej decyzji organ szczegółowo omówił braki, błędy i nieścisłości w dokumentacji przedstawionej przez Beneficjenta. Nieprawidłowości te dotyczyły zarówno omówionego wyżej powierzenia w okresie od stycznia 2018 r. do grudnia 2018 r. obowiązków doradcy zawodowego i job-coacha osobie samozatrudnionej, odmienienie od postanowień zawartych we wniosku o dofinansowane, niewprowadzenia danych do LSI WSL 2014-2020, nierzetelnego prowadzenia Miesięcznych Kart Pracy, jak również sposobu udzielenia wsparcia uczestnikom Projektu. Sąd podziela stanowisko organu, że przedłożona przez Skarżącego dokumentacja w zakresie wykonywania zadania doradcy zawodowego w postaci kart indywidulanych potrzeb rozwojowych, listy obecności uczestników projektu, Indywidualnych Planów Działania, czy rekomendowanych form wsparcia w realizacji celów jest nierzetelna (mi.in. brak podpisów uczestników, identyczne plany działania dla różnych osób, niekompletne dane). Dodatkowo część działań została opisana jako przeprowadzone, mimo że faktycznie odbyła się później (wyniki diagnoz psychologicznych, które powstały przed procesem wsparcia psychologicznego). Ponadto, żadna forma wsparcia nie odbyła się w wynajmowanych na ten cel salach znajdujących się w Katowicach. Co istotne również ankietowani uczestnicy projekty (z wyjątkiem 2 osób) nie potwierdzili, by uczestniczyli we wskazanych formach wsparcia. Natomiast w przypadku wykonywania zadań job-coacha raporty zostały przygotowane ze wskazaniem tożsamych treści dla wszystkich uczestników Projektu lub tożsamych treści w zależności od reprezentowanego przez nią 1 z 16 typów psychologicznych. Ich opracowanie odbywało się na podstawie testów, kwestionariuszy i analiz, które były zrealizowane w ramach doradztwa zawodowego i psychologicznego. Ponadto w aktach sprawy znajdowały się Raporty pn. "Kluczowe czynniki motywacji zawodowej-wyniki indywidualne", opracowane dla grupy uczestników, którzy formalnie nie uczestniczyli w indywidualnym coachingu motywacyjnym i zawodowym, spotkania nie odbywały się przy osobistym udziale uczestników Projektu oraz nie zrealizowano jednego z przewidzianych celów, którym miało być wsparcie uczestnika w realizacji indywidualnego planu działania. Również i w tym obszarze wszystkie ankietowane osoby nie potwierdziły udziału w tej formie wsparcia, co oznacza, że wsparcie to nie objęło 240 uczestników Projektu. Podsumowując stwierdzić należy, że stanowisko organu co do niekwalifikowalności wydatków w zakresie wynagrodzenia doradcy zawodowego oraz job-coacha jest prawidłowe, z uwagi na naruszenie wskazanych wyżej postanowień Wytycznych oraz umowy o dofinansowanie, dlatego też zarzuty skargi w tym zakresie zawarte w pkt 8 i 29 skargi, zdaniem Sądu należy uznać za bezzasadne. W świetle powyższych ustaleń zasadne jest również stanowisko organu, że realizowany Projekt nie spełnia szczegółowego kryterium dostępu nr 3 określonego w regulaminie konkursu. Warunkiem koniecznym do zakwalifikowania projektu do realizacji było zaplanowanie co najmniej 3 elementów wsparcia. Ponadto w Regulaminie konkursu (pkt 2.2.1) oraz w załączniku nr 4 do umowy o dofinansowanie wskazano, że doradztwo zawodowe połączone z przygotowaniem Indywidualnego Planu Działania jest obligatoryjnym elementem wsparcia zaplanowanego w ramach projektu. Wykazane natomiast nieścisłości oraz liczne braki w dokumentacji, a także analiza ankiet przeprowadzona z uczestnikami Projektu dają podstawę, do uznania, że wsparcie takie nie zostało w ogóle udzielone, co czynni bezzasadnym zarzut określony w pkt 12 skargi. Odnosząc się do uznania za niekwalifikowalny wydatku związanego indywidualnym poradnictwem psychologicznym, podzielić należy stanowisko organu, że wydatek ten nie spełniał warunków kwalifikowalności, ponieważ nie został zrealizowany zgodnie z warunkami umowy o dofinansowanie oraz Wytycznymi zarówno w zakresie wyboru wykonawcy w ramach rozeznania rynku, jak i w oparciu o zasadę konkurencyjności, na skutek zwiększenia liczby uczestników Projektu. Jak już wskazano wybór właściwego sposobu udzielania zamówienia w ramach projektu został uzależniony od wartości szacunkowej zamówienia. Zgodnie bowiem z podrozdziałem 6.5 pkt 1 Wytycznych Instytucja będąca stroną umowy o dofinansowanie zobowiązuje beneficjenta w tej umowie do przygotowania i przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia o wartości szacunkowej przekraczającej 50 tys. PLN netto, tj. bez podatku od towarów i usług (VAT) w sposób zapewniający przejrzystość oraz zachowanie uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. Spełnienie powyższych wymogów następuje w drodze zastosowania Prawa zamówień publicznych albo zasady konkurencyjności. Natomiast jak wynika z pkt 2 podrozdziału 6.5 wydatki w ramach projektu muszą być ponoszone w sposób przejrzysty, racjonalny i efektywny. Spełnienie powyższych wymogów w przypadku zamówień o wartości od 20 tys. PLN netto do 50 tys. PLN netto włącznie następuje w drodze przeprowadzenia i udokumentowania rozeznania rynku. W niniejszej sprawie, wskazana pierwotnie we wniosku o dofinansowanie wartość przewidziana na realizację indywidualnego poradnictwa psychologicznego mieściła się w przedziale od 20 tys. PLN netto do 50 tys. PLN netto włącznie, co obligowało Skarżącego, na tym etapie postępowania, do przeprowadzenia i udokumentowania rozeznania rynku, które ma na celu potwierdzenie, że dana usługa, dostawa lub robota budowlana została wykonana po cenie nie wyższej niż cena rynkowa (podrozdział 6.5.1.). Z podrozdziału 6.5.1. pkt 2 Wytycznych wyraźnie wynika, że do udokumentowania, że zamówienie zostało wykonane po cenie nie wyższej niż cena rynkowa, niezbędne jest przedstawienie co najmniej wydruku zapytania ofertowego zamieszczonego na stronie internetowej Beneficjenta wraz z otrzymanymi ofertami, lub potwierdzenie wysłania zapytania ofertowego do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców, o ile na rynku istnieje co najmniej trzech potencjalnych wykonawców danego zamówienia, wraz z otrzymanymi ofertami. W przypadku, gdy w wyniku upublicznienia zapytania ofertowego lub skierowania zapytania do potencjalnych wykonawców nie otrzymano ofert, niezbędne jest przedstawienie np. wydruków stron internetowych z opisem towaru/usługi i ceną lub wydruków maili z informacją na temat ceny za określony towar/usługę, albo innego dokumentu. W niniejszej sprawie słusznie organ odwoławczy przyjął, że przeprowadzony przez Skarżącego wybór wykonawcy w ramach rozeznania rynku nie spełnia powyższych wymogów, co znajduje potwierdzenie również w audycie przeprowadzonym przez Izbę Administracji Skarbowej. Prawdą jest, że Skarżący wysłał zapytanie do trzech różnych podmiotów, jednakże wybór wykonawcy został dokonany w oparciu tylko o jedną otrzymaną ofertę, co jest niewystarczające, do wykazania, że zamówienie zostało wykonane po cenie niższej niż rynkowa. Jednocześnie Skarżący nie przedstawił innych niezbędnych dokumentów z informacją na temat ceny za określoną usługę, albo innego dokumentu. Podobnie jak uczynił to organ odwoławczy, Sąd za niewystarczające dla właściwego udokumentowania wyboru wykonawcy w ramach rozeznania rynku, uznaje przedłożone przez Skarżącego cenniki podmiotów świadczących podobne usługi, a to z tej przyczyny, że zakres oferowanych przez te podmiotu usług nie pokrywa się z zakresem wskazanym w zapytaniu ofertowym. Ponadto brak wskazania daty, z której pochodzi cennik uniemożliwia jednoznaczne ustalenie okresu obowiązywania wskazanych w nim cen, a tym samym weryfikację, czy było on aktualny na dzień sporządzenia zapytania ofertowego. Z kolei notatka potwierdzająca przeprowadzenie rozmów telefonicznych z potencjalnymi wykonawcami nie może być uznana za udokumentowanie rozeznania rynku, co wynika wprost z podrozdziału 6.5.1 pkt 2 Wytycznych. Z tej też przyczyny Sąd uznaje za niezasadny zarzut 13 skargi. W wyniku dokonania zmian w zakresie liczby uczestników, a tym samym przekroczenia progu 50 tys. PLN netto (wartość przewidzianej na realizację indywidualnego poradnictwa psychologicznego) Projektu wybór wykonawcy prowadzony został w oparciu o zasady konkurencyjności, które zostały szczegółowo opisane w podrozdziale 6.5.2 Wytycznych. Sąd podziela stanowisko organu, że zapytanie ofertowe Skarżącego nie spełnia warunków określonych w pkt 2 lit. a) i b), pkt 3, pkt 8, pkt 9 lit. a-c oraz 11 lit. a) tiret ii, iii, v, lit. b), pkt 19 lit. h i lit. f Wytycznych. Stanowisko to zostało wyczerpująco i przekonująco uzasadnione. Organ zasadnie zauważył, że zgodnie z pkt 8 sekcji 6.5.2. Wytycznych warunki udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia oraz opis sposobu dokonywania oceny powinny być określone w sposób proporcjonalny do przedmiotu zamówienia, zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. Jednocześnie nie można formułować warunków przewyższających wymagania wystarczające do należytego wykonania zamówienia, a za takie należy uznać zobowiązanie wykonawcy do prowadzenia comiesięcznej ewidencji godzin świadczonych usług. Wymóg taki jest co prawda przewidziany w Wytycznych (6.15 pkt 8 lit. b), ale nie dotyczy on wykonawcy lecz personelu Projektu (wymóg ten dotyczył w niniejszej sprawie doradcy zawodowego oraz job-coacha). W konsekwencji Skarżący, narzucając potencjalnemu wykonawcy obowiązek comiesięcznej ewidencji godzin, zawęził potencjalne grono osób zainteresowanych ofertą, skoro limit nie mógł przekraczać 276 godzin. Tym samym ustalił warunek wykraczający poza zakres niezbędny do zapewnienia należytego wykonania zamówienia. Ponadto obowiązek prowadzenia szczegółowej ewidencji pracy stanowi dodatkowe obciążenie organizacyjne dla potencjalnego wykonawcy, które nie znajduje oparcia w Wytycznych oraz zawartej umowie. Określony zatem w pkt 14 skargi zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § k.p.a., a także naruszenia pkt 8 sekcji 6.5.2. Wytycznych jest nieuzasadniony. Sąd nie dopatrzył się naruszenia ww. przepisów k.p.a. także w przypadku oceny przez organ podanego w zapytaniu ofertowym kryterium doświadczenia mierzonego w latach (zarzut 15 skargi). Organ szczegółowo uzasadnił, dlaczego uznał, że ww. kryterium ma charakter niemierzalny, a w konsekwencji nie zapewnia obiektywnej i porównywalnej możliwości oceny przedłożonych ofert. Organ słusznie zwrócił uwagę na wątpliwości, które wynikają z analizy treści zapytania ofertowego z 12 października 2018 r., a mianowicie z pkt VII.3 oraz I.4. Z jednej strony bowiem Skarżący uznał, że brak osoby legitymującej się doświadczeniem zawodowym w zakresie świadczenia usług poradnictwa psychologicznego poniżej 2 lat otrzymają 0 pkt, z drugie zaś strony w pkt. I.4. wskazał, że oprócz wyższego wykształcenia psychologicznego jako warunku koniecznego, dodatkowo rekomendowane jest posiadanie doświadczenia zawodowego związanego z diagnostyką psychologiczną osób dorosłych, a także doradztwem zawodowym, coachingiem lub rekrutacją, przy czym nie wiadomo jak doświadczenie to będzie punktowane. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do stwierdzenia, że ocena materiału dowodowego przez organ miała charakter dowolny i została dokonana z naruszeniem wskazanych przepisów k.p.a., a podniesione zarzuty stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu. Podobnie, za niezasadny uznał Sąd zarzut zawarty w pkt 16 skargi tj. naruszenia ww. przepisów k.p.a. oraz rozdziału 6 podrozdziału 6.2. pkt 3 lit. b i h w zw. z rozdziałem 6 podrozdziałem 6.5 sekcja 6.5.2. pkt 11 lit. b Wytycznych (omyłkowo wskazano podrozdział 6.2.) przez dowolne ustalenie, że M.M. nie udokumentował w sposób wystarczający posiadanego doświadczenia w zakresie poradnictwa psychologicznego. W tym zakresie organ przeprowadził szczegółową analizę dokumentów potwierdzających wymagane kwalifikacje i doświadczenie. Wynika z nich, że M.M. legitymuje się niezbędnym wykształceniem, co potwierdza spełnienie jednego z kryteriów wskazanych w zapytaniu ofertowym. Jednakże analiza pozostałych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w szczególności CV, listów referencyjnych oraz opisu prowadzonej działalności gospodarczej, prowadzi do wniosku, że warunek posiadania przez M.M. odpowiedniego doświadczenia w zakresie doradztwa psychologicznego nie został spełniony. Słusznie organ zauważył, że osoba ta w ramach prowadzonej działalności zajmuje się doradztwem zawodowym, oceną psychologiczną pracowników oraz ich predyspozycjami zawodowymi. Brak jest natomiast jednoznacznych danych wskazujących, że działalność ta obejmuje doradztwo psychologiczne w rozumieniu odpowiadającym zapytaniu ofertowemu. W konsekwencji nie sposób ustalić, czy wybrany wykonawca posiada doświadczenie w świadczeniu usług doradztwa psychologicznego, a jeśli tak to jaki jest czas jego trwania. Okoliczność ta miała w sprawie istotne znaczenie ponieważ w zapytaniu ofertowym z 12 października 2018 r. Beneficjent w pkt VII.3 wskazał jako jedne z kryteriów doświadczenie zawodowe w zakresie świadczenia usług poradnictwa psychologicznego, od długości tego doświadczenia uzależniona była suma przyznanych punktów, a w konsekwencji również wybór wykonawcy. Staż pracy, rozumiany jako ogólny okres aktywności zawodowej, nie jest tożsamy z doświadczeniem w realizacji usług o określonym charakterze, w tym wypadku doradztwa psychologicznego, zgodnego z tematyką zamówienia. W konsekwencji powyższego Beneficjent, swoim działaniem, doprowadził do uprzywilejowania wykonawcy posiadającego dłuższy staż pracy, niezależnie od tego czy faktycznie realizował on usługi odpowiadające przedmiotowi zamówienia. Przyjęta przez Beneficjenta metoda oceny ofert była wadliwa, co w rezultacie doprowadziło do naruszeniem zasad konkurencji. Zdaniem Sądu prawidłowe jest także stanowisko organów, że ustanowione w zapytaniu ofertowym wadium w wysokości 10.000 zł prowadzi do ograniczenia konkurencji (zarzut 17 skargi). Należy zaznaczyć, że wadium to kwota pieniężna składana w celu zabezpieczenia interesów zamawiającego. Zabezpiecza ona zamawiającego przed odmową wykonawcy zawarcia umowy w terminie związania ofertą albo gdy jest to niemożliwe z przyczyn leżących po stronie wykonawcy. Wysokość wadium powinna być dostosowana do wartości zamówienia tak, aby nie stanowiła ona przeszkody dla wykonawców, zwłaszcza małych podmiotów lub osób fizycznych. Strona zastosowała wadium w zawyżonej wysokości, a jego wniesienie było niezbędnym do spełnienia warunkiem dopuszczającym złożenie oferty. Określenie wadium w kwocie przekraczającej 13% wartości zamówienia (78.048,78 zł netto) mogło, zdaniem Sądu, stanowić zbyt wysoką barierę finansową i uniemożliwić potencjalnym wykonawcom złożenie oferty zgodnie z wymaganiami Zamawiającego lub wpłynąć na możliwość wzięcia przez wykonawcę udziału w postępowaniu. Trafna jest uwaga organów administracji obu instancji, że skoro strona zdecydowała się na ustanowienie warunku jakim jest wniesienie wadium, to winna uwzględnić wymóg, że kwota wadium nie powinna być wyższa niż określona w art. 45 ust. 4 ustawy Prawo zamówień publicznych, a mianowicie 3% wartości zamówienia. W rozpoznawanej sprawie ustalona kwota wadium znacznie przekraczała granicę 3% wartości zamówienia. Podsumowując Sąd uznał, że Skarżący określił zbyt wygórowaną wysokość wadium, a tym samym naruszył pkt 8 i pkt 11 lit. a) tiret ww. sekcji 6.5.2. Wytycznych. Kolejnym naruszeniem procedur, zakwestionowanym przez Skarżącego, był brak dookreślenia sposobu wyliczenia wysokości kary umownej, co może stanowić nieważne postanowienie umowne, a w rezultacie doprowadzić do naruszenia części 6.2 pkt 3 lit b) Wytycznych. Sąd podziela zarzut organu, że zastrzeżenie kary umownej wyłącznie poprzez wskazanie jej maksymalnej wysokości, bez jakiegokolwiek zróżnicowania w zależności od rodzaju i wagi naruszenia prowadzi do przeniesienia na wykonawcę nieproporcjonalnego i trudnego do oszacowania ryzyka kontraktowego. Tego rodzaju konstrukcja, w realiach postępowania objętego zasadą konkurencyjności, może skutkować ograniczeniem dostępu do zamówienia oraz naruszeniem zasady konkurencyjności, co uzasadnia kwalifikację takiego postanowienia jako sprzecznego z ustawą w rozumieniu art. 58 § 1 Kodeksu cywilnego. Zawarcie tego rodzaju postanowień umownych skutkuje przeniesieniem na wykonawcę trudnego do oszacowania ryzyka niezależnie od charakteru ewentualnego uchybienia. W rezultacie może zniechęcić potencjalnych oferentów, w szczególności podmioty o ograniczonych zasobach, które działając racjonalnie mogą odstąpić od udziału w postępowaniu na wybór wykonawcy ze względu na niemożliwe do przewidzenia ryzyko kontraktowe. W konsekwencji krąg podmiotów zdolnych do złożenia oferty ulega zawężeniu. Dlatego też nie sposób podzielić stanowiska strony skarżącej, jakoby dopuszczalna na gruncie prawa cywilnego możliwość podniesienia zarzutu niewspółmierności kary, czy też żądania jej miarkowania, przesądzała o uznaniu wydatku za kwalifikowany, co czyni niezasadnym zarzut zawarty w pkt 19 skargi. Zdaniem Sądu zasadne jest także stanowisko ZWŚ w zakresie nieprzedłożenia przez Beneficjenta oświadczenia o braku wzajemnych powiązań kapitałowych lub osobowych z wykonawcami. Skarżący wskazuje, że stosowne oświadczenia zostały zawarte w protokole z wyboru najkorzystniejszej oferty w ramach zapytania ofertowego z dnia 22 października 2018 r., co czyni zadość wymogom zawartym w pkt 19 lit. h) tiret iii Podrozdziału 6.5. Sekcja 6.5.2. jednakże zdaniem Sądu, stanowisko to jest błędne. Z treści przywołanej regulacji wynika jednoznacznie, że oświadczenie o braku powiązań z wykonawcami, którzy złożyli oferty stanowić winno załącznik do protokołu. Wymóg ten należy rozumieć jako obowiązek złożenia przez te osoby indywidualnych oświadczeń odrębnych od protokołu, w celu spełnienia zasady konkurencyjności. Zawarcie zatem niezbędnych oświadczeń w protokole nie pozwala na przyjęcie, że Beneficjent uczynił zadość wymogom wynikającym w Wytycznych. Również na wezwanie organu dokumenty te nie zostały przedłożone przez Skarżącego. W rezultacie zawarty w pkt 20 skargi zarzut naruszenia swobodnej oceny dowodów nie zasługiwał na uwzględnienie. Całokształt stwierdzonych nieprawidłowości w zakresie wyboru w drodze zasady konkurencyjności M.M. do pełnienia funkcji psychologa w przedmiotowym projekcie, w pełni uzasadnia stanowisko organu I instancji o istnieniu uzasadnionych wątpliwości, co do zachowania bezstronności i obiektywizmu podczas procedury wyboru oferty, a to z kolei stanowi naruszenie zapisów Rozdziału 6. Podrozdziału 6.5. Sekcji 6.5.2 pkt 2 lit, a) i b), pkt 3 oraz pkt 11 lit, b) ww. Wytycznych. Za prawidłowością tego stanowiska przemawia nie tylko wskazany brak oświadczenia o braku powiązań z wykonawcami, brak dookreślenia sposobu wyliczenia wysokości kary umownej, wysokość określonego wadium, czy nieudokumentowanie w sposób wystarczający posiadanego doświadczenia w zakresie poradnictwa psychologicznego, ale również fakt, że Skarżącego i M.M. łączyła już uprzednio umowa cywilnoprawna o świadczenie takich samych usług dla 80 uczestników projektu w drodze rozeznania rynku. Powyższe okoliczności, jak słusznie zauważył organ I instancji, wskazują że w sprawie mogło dojść do konfliktu interesów, o którym mowa w art. 24 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/2MUE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/VVE. Zgodnie z zawartą tam definicją pojęcie konflikt interesów obejmuje co najmniej każdą sytuację, w której członkowie personelu instytucji zamawiającej lub dostawcy usług w zakresie obsługi zamówień działającego w imieniu instytucji zamawiającej biorący udział w postępowania o udzielenie zamówienia lub mogący wpłynąć na wynik tego postępowania mają, bezpośrednio lub pośrednio, interes finansowy, ekonomiczny lub inny interes osobisty, który postrzegać można jako zagrażający ich bezstronności i niezależności w związku z postępowaniem o udzielenie zamówienia. Powyższe okoliczności, a nie jak podnosi Skarżący powiązania kapitałowe, stanowiły podstawę do stwierdzenia naruszenia Rozdziału 6. Podrozdziału 6.5. Sekcji 6.5.2 pkt 2 lit, a) i b) oraz pkt 3 Wytycznych,. Wbrew stanowisku Beneficjenta organ nie wskazał, by Skarżącego i wykonawcę łączyły tego rodzaju powiązania, a zatem zarzut skargi z pkt 21 należy uznać za bezzasadny. Stwierdzone naruszenia w zakresie zasad konkurencyjności i równego traktowania wykonawców, jak zasadnie zauważył organ odwoławczy, wpisują się w kategorie nieprawidłowości indywidulanych wynikających z załącznika do rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2026 r. w sprawie warunków obniżenia wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzieleniem zamówień (Dz.U. z 2028 r. poz. 971, w brzmieniu obowiązującym od 22 maja 2018 r. do 3 sierpnia 2020 r.). Dla wszystkich stwierdzonych nieprawidłowości wynikających z naruszenia zasady konkurencyjności, stwierdzonego wystąpienia konfliktu interesów, ale również nieprawidłowości w zakresie realizacji poradnictwa psychologicznego, zastosowano jedną korektę finansowa o wartości 100%, co jest zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia. W konsekwencji zarzuty naruszenia kategorii 10-13, 21, 24 oraz 26 Załącznika wskazanego rozporządzenia uznać należało za chybione (zarzut 22 skargi). Za prawidłowe Sąd uznaje także stanowisku organu w oceny zakresie kwalifikowalności wynagrodzenia D.S., realizującego zadania z obszaru indywidualnego pośrednictwo pracy. W ocenie Sądu organ prawidłowo dokonał wykładni Rozdziału 6 Podrozdziału 6.2. pkt 3 lit. b - i oraz k; Rozdziału 6 Podrozdziału 6.15 pkt 1, 2, 8 lit. a i b, 9 lit. a-c oraz pkt 10 Wytycznych, co w zestawieniu z szczegółowo opisanymi nieprawidłowościami, nie pozwala uznać wydatku za kwalifikowany. W toku postępowania stwierdzono bowiem szereg istotnych nieścisłości i uchybień w dokumentacji dotyczącej zatrudnienia oraz czasu pracy. W szczególności wykazano rozbieżności pomiędzy godzinami wskazanymi w bazie personelu, a rzeczywistym wymiarem czasu pracy obliczanym proporcjonalnie do pełnego etatu, a także brak wprowadzenia danych za niektóre okresy rozliczeniowe (październik i grudzień 2019). Ponadto Beneficjent nie zweryfikował spełnienia warunku dotyczącego limitu 276 h w całym okresie kwalifikowalności. Stwierdzono, że część działań była realizowana niezgodnie z zapisami aktualnego wniosku o dofinasowanie, a zmiany warunków zatrudnienia, w tym wymiaru czasu pracy oraz wysokości wynagrodzenia, nie zostały zasygnalizowane IZ. W świetle stwierdzonych nieprawidłowości, rację ma organ odwoławczy, że bez znaczenia dla zakwestionowanych wydatków jest to, czy stawka wynagrodzenia D.S. została określona w systemie brutto-brutto, czy netto. Z powyższych względów zarzuty określone w pkt 32 i 35 skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Podobnie jak zarzut naruszenia art. 135 § 1 i 2 w zw. z art. 129 § 1 Kodeksu Pracy poprzez błędne zastosowanie tych przepisów wskutek niezauważenia przez organ I instancji, że D.S. był zatrudniony w systemie równoważnego czasu pracy (pkt 34 skargi). Odpowiadając na ten zarzut Sąd wskazuje, że z § 1 pkt 2 Porozumienia zmieniającego z 2 stycznia 2018 r. do umowy o pracę z 30 grudnia 2016 r. wynika, że D.S. został objęty systemem zadaniowego czasu pracy. Okoliczność ta ma charakter rozstrzygający dla kwalifikacji reżimu czasu pracy, albowiem to treść stosunku pracy – kształtowana zgodnym oświadczenie woli stron – determinuje wybór konkretnego systemu czasu pracy spośród przewidzianych w Kodeksie pracy. Jednocześnie Beneficjent nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów, potwierdzających, że zatrudnienie odbywało się w systemie równoważnego czasu pracy, o którym mowa w art. 135 § 1 i 2 Kodeksu pracy. W tym kontekście podkreślić należy, że zadaniowy czas pracy oraz system równoważnego czasu pracy stanowią odrębne, niezależne od siebie systemy czasu pracy, uregulowane w różnych przepisach Kodeksu pracy i oparte na odmiennych założeniach. Występujące pomiędzy tymi systemami różnice mają zasadnicze znaczenie, co wyklucza ich utożsamianie lub zamienne stosowanie. W konsekwencji nie sposób uznać, ze organ I instancji błędnie zastosował wskazane przepisy Kodeks pracy. Sąd nie podziela ponadto zarzutów skargi w zakresie wyliczenia kosztów pośrednich będących wydatkami kwalifikowalnymi (pkt 38 skargi). Kwestia ta w ocenie Sądu została należycie wyjaśniona przez organ, który prawidłowo wskazał koszty pośrednie uznane za niekwalfikowalne w wysokości 106.536,57 zł. Odnosząc się zbiorczo do zawartych w pkt 1-4, 9, 10,11, 18, 23-28, 30,31,36,37 skargi zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w tym poprzez dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego oraz zaniechanie jego zgromadzenia, jak również niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, uznać należy, że zarzuty te również nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organy prowadziły postępowanie w sposób prawidłowy, wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Wbrew twierdzeniom strony dysponowały kompletnym i wystarczającym materiałem dowodowym dla podjęcia rozstrzygnięcia. W sposób wystarczający i zrozumiały przedstawiono stronie przesłanki, którymi kierowano się przy rozstrzyganiu sprawy, a uzasadnienie decyzji zawierało wszystkie wymagane elementy określone w art. 107 § 1 k.p.a. Sąd zwraca ponadto uwagę, że rozkład ciężaru dowodowego musi być rozpatrywany z uwzględnieniem postanowień wiążącej strony umowy o dofinansowanie oraz powołanych w niej Wytycznych. Z nich bowiem wynika obowiązek Beneficjenta udokumentowania w należyty sposób poniesionych wydatków, jak również udostępnienia ich organowi i umożliwienia mu wglądu w dokumenty. Pomijając te postanowienia umowy stwierdzić należy, przy uwzględnieniu zasad logicznego rozumowania, że w sytuacji, gdy beneficjent otrzymuje dotacje i ciąży na nim obowiązek rozliczenia się z nich, udokumentowania sposobu i celu ich wydatkowania, to ciężar udowodnienia tych okoliczności spoczywa na nim. Obowiązek organu sprowadza się w takim przypadku do przeprowadzenia dowodów przedstawionych i ewentualnie zawnioskowanych przez stronę, bo to na niej spoczywa obowiązek ich posiadania i okazania. Nie można w tego typu sytuacji przerzucić ciężaru dowodzenia na organ, czego domaga się Skarżący, tym bardziej, w sytuacji, gdy Skarżący był informowany o powziętych wątpliwościach i możliwości ustosunkowania się do dokonanych ustaleń. Jeśli zatem, co ma miejsce w niniejszej sprawie, Skarżący pomimo możliwości przedstawienia dowodów w celu wykazania swoich racji ich nie przedłożył albo są one niekompletne, to nie może skutecznie zarzucać organowi uchybień w tym zakresie. Jak wynika ponadto z pkt 3 lit. h) Podrozdziału 6.2 Wytycznych warunkiem koniecznym do uznania wydatku za kwalifikowalny jest należyte jego udokumentowanie. Natomiast o należytym udokumentowania można mówić wówczas, gdy ma ono charakter rzetelny, konkretny i wyczerpujący. W świetle znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego, nie sposób uznać, że dokumenty posiadane przez Skarżącego spełniają te warunki. Kwestia ta została szczegółowo omówiona w zaskarżonej decyzji. Sąd zgadza się z twierdzeniem organu administracji, że dokumenty sporządzone dla poszczególnych uczestników Projektu zostały sporządzone w sposób nierzetelny. Wbrew temu, co twierdzi Skarżący organ nie kwestionował przedłożonych dokumentów pod kątem ich dostosowania do potrzeb, umiejętności czy profilu psychologicznego, a właśnie z uwagi na ich nierzetelność. W dokumentach tj. np. Kwestionariusz Potencjału Zawodowego CCQ, Raport pn. "Profil Potencjału Psychologicznego & Kompetencji osobistych", Raport końcowych z przeprowadzania indywidualnego poradnictwa psychologicznego, list obecności, odnotowano braki w zakresie daty sporządzenia, podpisu uczestników projektu lub osoby sporządzającej dokument. Jednocześnie sporządzone Raporty pn. "Profil potencjału psychologicznego & kompetencji osobistych zawierają tożsame zapisy dla każdej osoby, w zależności od reprezentowanego typu psychologicznego, co powoduje, że dokumenty te mają charakter szablonowy, schematyczny, a brak ich indywidualizacji skutecznie podważa ich wiarygodność. Podobnie rzecz się ma w przypadku raportów końcowych z przeprowadzenia indywidulanego poradnictwa psychologicznego, które są jedynie powieleniem zapisów ww. Raportu. Argumentację organu wzmacniają ponadto przeprowadzone z uczestnikami projektu ankiety telefoniczne, którzy jako odbiorcy wsparcia jednoznacznie i spójnie zaprzeczyli udziałowi w spotkaniach zarówno w zakresie doradztwa zawodowego jak i indywidualnym coachingu motywacyjnym i zawodowym. Natomiast w przypadku doradztwa psychologicznego tylko jedna z 17 osób potwierdziła, że skorzystała z pomocy psychologa. Oświadczenia te skutecznie podważają wiarygodność zarówno przedłożonych przez Skarżącego list obecności, na których widnieją nieczytelne podpisy uczestników Projektu, jak również pozostają w sprzeczności z deklaracją Skarżącego, że wsparciem doradztwem zawodowym, psychologicznym i indywidualnym pośrednictwem pracy objęto 240 uczestników projektu, natomiast indywidualnym coachingu motywacyjnym i zawodowym 98 uczestników projektu. Zarówno z akt sprawy jak i z pisma skarżącego z 30 czerwca 2020 r. wynika jednoznacznie, że poprawa sytuacji ekonomicznej Z L. skutkowała spadkiem zainteresowania uczestników w oferowanych formach wsparcia, bowiem uczestnicy Projektu nie obawiali się już utraty pracy, a jednocześnie nie zamierzali zmieniać dotychczasowego miejsca zatrudnienia. Ich głównym celem było jedynie podniesienie kwalifikacji przez szkolenia zawodowe. Powyższe okoliczności dowodzą, że Beneficjent nie przeanalizował właściwie zagrożeń dla realizacji Projektu zamkniętego, gdzie tak naprawdę od decyzji kierownictwa Spółki zależało powodzenie lub niepowodzenie Projektu. Pomimo dezaktualizacji głównego celu Projektu Skarżący nadal kontynuował jego realizację, dokonując jego modyfikacji, niejednokrotnie bez wymaganej wiedzy i zgody instytucji pośredniczącej. Powyższe również przemawia za tym, że wsparcie we wszystkich czterech obszarach nie zostało faktycznie udzielone deklarowanej liczbie uczestników, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia warunków umowy. To, że Regulamin konkursu umożliwiał dostosowanie formy wsparcia do potrzeb uczestników Projektu nie oznacza, że Beneficjent mógł to robić w sposób dowolny i zupełnie niekontrolowany. Wręcz przeciwnie, kwestie zmian w Projekcie reguluje § 33 umowy o dofinansowanie. Wyjaśnienia w piśmie z 30 czerwca 2020 r. świadczą, że formy wsparcia, o ile w ogóle zostały udzielone, nie były zgodnie z opisem we wniosku o dofinansowanie i postanowieniami umowy o dofinansowanie. Brak jest podstaw do kwestionowania wskazanych ankiet, czego domaga się Skarżący, tylko na tej podstawie, że organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w przedmiocie wykonanej weryfikacji telefonicznej oraz nie protokołował zeznań ankietowanych uczestników projektu. Rację ma organ odwoławczy wskazując, że na etapie prowadzenia kontroli Projektu przepisy k.p.a. nie mają zastosowania, co wyraźnie wynika z ustawy wdrożeniowej. Dlatego też zarzuty Skarżącego w zakresie naruszenia przepisów k.p.a. w tym zakresie należy uznać za bezzasadne. Organ nie miał obowiązku protokołowania przeprowadzonych z uczestnikami projektu ankiet. Jednocześnie, zdaniem Sądu, Skarżący przedkładając dokumentację projektową, w tym dane uczestników projektu, którym przypisał udział w określonych formach wsparcia, ponosi odpowiedzialność za rzetelność i prawdziwość przekazanych informacji. Informacje te mogły zostać skutecznie wykorzystane przez organ przy ocenie realizacji projektu. W niniejszej sprawie tożsamość ankietowanych osób nie budzi wątpliwości, gdyż są to osoby wskazane przez samą stronę jako uczestnicy Projektu. Nie można zgodzić się również z zarzutem skargi, jakoby organ dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego w zakresie uznania, że w biurze projektu przy ul. [...] w K. nie odbywały się żadne formy wsparcia. Jak wynika jednoznacznie z treści pisma skarżącego z 30 czerwca 2020 r. wsparcie było realizowane na terenie Z. Okoliczność ta pozostaje bezsporna, a jednocześnie, co wymaga podkreślenia, wskazuje że działania podejmowane przez Skarżącego w ramach realizowanego projektu były prowadzone w miejscu niezgodnym z zapisami wniosku o dofinansowanie. W tym stanie rzeczy zarzuty Skarżącego, zmierzające do zakwestionowania ustaleń faktycznych należy uznać za nieuzasadnione. Sąd za prawidłowe uznaje ponadto ustalenia organu w zakresie wynagrodzenia psychologa. Szczegółowe wyliczenia w tym zakresie organ zawarł w zaskarżonej decyzji, wskazując skąd wynikają poszczególne kwoty składające się na wynagrodzenie zatrudnionego psychologa. Sąd nie podziela także zarzutów w zakresie braku rzetelnej oceny dokumentacji sporządzonej przez psychologa. Rolą organu administracji w niniejszej sprawie nie jest analiza 16 wyróżnianych typów psychologicznych, lecz ocena prawidłowości realizacji projektu w świetle przedstawionej dokumentacji. Tymczasem z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że dokumentacja przygotowana dla uczestników Projektu tzw. IPD miała charakter schematyczny, była tożsama lub powtarzalna w ramach 16 wariantów dla wszystkich 240 uczestników projektu, bez uwzględnienia ich indywidualnych cech i predyspozycji. Okoliczność ta podważa jej wiarygodność, tym bardziej, że zgodnie z założeniami projektu dokumentacja ta powinna być sporządzona w oparciu o indywidualne spotkania z psychologiem, obejmujące ocenę predyspozycji uczestnika, jego mocne i słabe strony, rekomendacje i zalecenia. Nie sposób zatem przyjąć, aby wyniki takiej indywidualnej diagnozy były tożsame lub powtarzalne w odniesieniu dla tak szerokiej grupy uczestników, skoro z istoty tego rodzaju wsparcia wynika konieczność jego zindywidualizowania. Dodatkowo sam Skarżący w piśmie z 30 czerwca 2020 r. wskazał, że uczestnicy projektu w zdecydowanej większości nie skorzystali z możliwości konsultacji indywidualnych z psychologiem. Co również istotne, a na co słusznie zwrócił uwagę organ, indywidualne poradnictwo psychologiczne odbywało się za każdym razem po zakończeniu udziału uczestnika w indywidualnym doradztwie zawodowym. Sporządzenie oceny psychologicznej po zakończeniu etapu indywidualnego doradztwa zawodowego należy uznać za nieracjonalne i sprzeczne z logiką procesu wsparcia, bowiem to właśnie uprzednia diagnoza powinna stanowić podstawę doboru odpowiednich form wsparcia. Okoliczności te pozostają w sprzeczności z wnioskiem o wsparcie. Faktu korzystania z indywidualnego wsparcia motywacyjnego, które miało wynosić 6 godzin na osobę, nie potwierdzali ponadto ankietowani w ramach wizyty monitoringowej uczestnicy, a z wniosku o dofinansowanie nie wynika, by przygotowywanie i analiza dokumentacji wchodziła we wskazany wymiar przeznaczonego na uczestnika czasu i miałaby być tworzona w innych okolicznościach niż spotkania w uczestnikami projektu. Podobnie jak to, że wynajmowane sale miały być wynajmowane na potrzeby przygotowania dokumentacji. Trafne jest zatem stanowisko organu, że przedstawiona dokumentacja nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu wsparcia psychologicznego. Podobne wnioski płyną z analizy dokumentacji sporządzonej przez job-coacha. Również i w tym wypadku, zdaniem Sądu, sporządzona dokumentacja nie uwzględniała indywidualnych kompetencji, kwalifikacji, wykształcenia, doświadczenia zawodowego objętych wsparciem 240 uczestników. Treści w niej zawarte są tożsame ze względu na 1 z 16 typów psychologicznych oraz tożsame ze względu na wykonywany w firmie zawód, co uzasadnia twierdzenie organu, że podstawą jej sporządzenia nie mogły być indywidualne spotkania z uczestnikami projektu. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest znajdująca się w aktach sprawy odręczna notatka. Nie stanowi ona elementu uzasadnienia rozstrzygnięcia lub chociażby oficjalnego stanowiska organu, nie wiadomo nawet, kto jest jej autorem. W konsekwencji w żaden sposób na jej podstawie nie można organowi zarzucić naruszenia zasady bezstronności. Co istotne organy zgromadziły oraz rozpatrzyły w sprawie obszerny materiał dowodowy, który w sposób spójny i jednoznaczny potwierdza dokonane ustalenia faktyczne. W konsekwencji brak jest jakichkolwiek podstaw, że wskazana notatka miała wpływ na przebieg postępowania lub treść rozstrzygnięcia, a zarzut stronniczości nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wbrew twierdzeniom strony, organ odwoławczy dysponował kompletnym i wystarczającym materiałem dowodowym dla podjęcia rozstrzygnięcia, a jego spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów. Dlatego też zdaniem Sądu nie zachodziła potrzeba przeprowadzania dowodów z zeznań świadków D.Z. i I.K. Ponadto organ odwoławczy w sposób wyczerpujący wyjaśnił, że zeznania tych osób nie miałoby wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. poprzez dokonanie wykładni zapisów Wytycznych na niekorzyść beneficjenta. Przede wszystkim Skarżący nie wskazuje, których dokładne zapisów Wytycznych zarzut ten dotyczy, a ponadto w unormowaniu zawartym w art. naruszenia art. 7a § 1 k.p.a nie chodzi o sytuacje, w których pojawiają się wątpliwości interpretacyjne przepisów mających zastosowanie w danej sprawie, a o przypadki, w których pomimo zastosowania różnych metod wykładni, wciąż pozostają co najmniej dwa, równie uprawnione sposoby rozumienia danego przepisu. W niniejszej sprawie natomiast nie powstały żadne wątpliwości związane z wykładnią przepisów stanowiących podstawę prawna rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu treść Wytycznych regulujących zasady realizacji projektu jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy dokonał wszechstronnej analizy materiału dowodowego oraz prawidłowo ocenił okoliczności faktyczne sprawy. Rozstrzygnięcie zostało wydane przy zachowaniu zasady dwuinstancyjności postepowania. Organ nie ograniczył się do formalnej kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale przeprowadził merytoryczna ocenę sprawy, odnosząc się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu. Na tej podstawie zasadnie uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki skutkujące konieczności uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W świetle zaistniałego stanu faktycznego, Sąd nie ma wątpliwości, że Skarżący swoim działaniem naruszył procedury obowiązujące przy wykorzystaniu środków pomocowych. Biorąc pod uwagę zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego, Sąd podzielił stanowisko organu, że wskazane w zaskarżonej decyzji naruszenia stanowią nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013 i wpisują się w hipotezę normy prawnej przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. jako wykorzystanie środków z naruszeniem procedur. Organy administracji dokładnie wyjaśniły na czym polegało naruszenie procedur przez Skarżącego i szczegółowo opisały każdy przypadek takiego naruszenia. Wyjaśniły także dlaczego uznały, że doszło do nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia z nr 1303/2013. W szczególności wyjaśniono dlaczego wydatki Skarżącego uznano za niekwalifikowalne oraz na czym polegało wyrządzenie szkody w budżecie ogólnym UE (sfinansowanie wydatków dokonanych z naruszeniem "innych procedur" – niekwalifikowalnych). Rozważania organów w tym zakresie są logiczne i przekonujące, dlatego też zarzuty strony w tej kwestii nie są uzasadnione (zarzut 42). Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143), Sąd oddalił skargę.