III SA/Gl 522/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Adam Nita (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2018 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. na rzecz skarżącego kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. (zwany dalej Organem odwoławczym, Organem II instancji lub Dyrektorem Oddziału): - uchylił w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. (określanego dalej mianem Organu I instancji lub Kierownika Biura) z [...] r., [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej w całości oraz o odmowie przyznania płatności pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz - uchylił w całości decyzję Organu I instancji z [...] r., nr [...] oraz odmówił przyznania G.G. (zwanemu dalej Wnioskodawcą, Stroną lub Skarżącym) płatności w sprawie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2013 r. Wspomniane rozstrzygnięcie ostateczne zapadło w następującym, nie budzącym wątpliwości stanie faktycznym sprawy. Wnioskodawca, ubiegając się o płatności do gruntów rolnych na rok 2013, w dniu 15 maja 2013 r. złożył do Organu I instancji Wniosek o przyznanie płatności na rok 2013, wraz z załącznikami graficznymi. W reakcji na to pismo, po przeprowadzeniu stosownego postępowania, [...] r. Kierownik Biura wydał decyzję nr [...], w której przyznał Stronie płatności do powierzchni deklarowanej we wniosku. To z kolei skutkowało przekazaniem przyznanej płatności na rachunek Wnioskodawcy (miało to miejsce [...] r.). W dniu [...] r. Organ I instancji wydał postanowienie nr [...] o wznowieniu postępowania administracyjnego. Stało się tak na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i 150 Kodeksu postepowania administracyjnego. Przyczyną wydania tego rozstrzygnięcia było to, że na mocy wyroku Sądu Rejonowego w C.; [...] Wydział Kamy, sygn. akt [...], jeden z pracowników Biura Powiatowego ARiMR w K. został skazany za popełnienia przestępstwa, poprzez podrobienie przez podpisu Skarżącego na wniosku o przyznanie płatności na 2013 r. Następnie, [...] r. na mocy decyzji [...] Organ I instancji uchylił w całości decyzję z [...] r., nr [...] oraz odmówił Wnioskodawcy przyznania płatności ONW za 2013 r. Taka, a nie inna treść wspomnianego orzeczenia została uzasadniona tym, że wyszły na jaw nowe okoliczności dotyczące sfałszowania podpisu na wniosku o przyznanie płatności na rok 2013. Było nimi popełnienie czynu zabronionego z art. [...] kk. Decyzja z [...] r. została zaskarżona przez Stronę. W swoim odwołaniu wyjaśniła ona, iż w 2013 r., przez niedopatrzenie złożyła wniosek bez podpisu. Wniosek Skarżącego został jednak podpisany przez pracownika ARiMR, bez wzywania Strony do uzupełnienia wniosku. Podrobienie podpisu przez pracownika znalazło zaś potwierdzenie w wyroku Sądu Rejonowego w C.. Dyrektor Oddziału, rozpatrując wniesiony środek zaskarżenia wydał orzeczenie, o treści która była już referowana – uchylił nieostateczną decyzję Organu I instancji, zapadłą w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego (decyzja z [...] r.) oraz orzekł co do istoty sprawy. Stało się tak, ponieważ Organ odwoławczy uchylił w całości "pierwotną", "wymiarową" decyzję Organu I instancji z [...] r., mocą której przyznano Skarżącemu wnioskowaną przez niego płatność oraz odmówił przyznania tej płatności Wnioskodawcy. Uzasadniając pierwsze ze swoich rozstrzygnięć zawartych w ostatecznej decyzji administracyjnej (uchylenie decyzji Kierownika Biura, wydanej w konsekwencji wznowienia postępowania), Organ II instancji wskazał, że podziela stanowisko Organu I instancji, co do konieczności wznowienia postępowania administracyjnego w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego, dotyczącym podrobienia podpisu na wniosku o przyznanie płatności na 2013 r. Jak podkreślił Dyrektor Oddziału, wniosek o przyznanie płatności stanowi niezbędny warunek ich uzyskania, a zatem nie może – jak to ujął - nosić znamion braków formalnych. W ocenie Organu II instancji, w zaistniałym stanie faktycznym, podstawę wznowienia postępowania stanowi jednak nie art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (jak w przekonaniu Organu odwoławczego błędnie przyjął Kierownik Biura), ale art. 145 § 1 pkt 2 tej samej ustawy. Zdaniem Dyrektora Oddziału, decyzja została bowiem wydana w wyniku przestępstwa. Z kolei, wyjaśniając taką, a nie inna treść swojego drugiego rozstrzygnięcia, Organ odwoławczy zwrócił uwagę na znaczenie terminowego składania wniosków o płatności bezpośrednie czy pomoc finansową przyznawaną w ramach wspierania rozwoju obszarów wiejskich. W tym zakresie wskazał on m.in. na przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Jak wyartykułował Dyrektor Oddziału, w obu tych aktach prawnych ustawodawca w zasadzie w analogiczny sposób uregulował zasady postępowania administracyjnego, dotyczącego obydwu wspomnianych form pomocy finansowej. Pryncypia te zasadniczo różnią się od reguł obowiązujących w postępowaniach opartych w całości na przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Przede wszystkim, z mocy art. 21 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się w pierwszej kolejności zasady i warunki wynikające z przepisów prawa wspólnotowego, dotyczących poszczególnych płatności, następnie przepisy prawa krajowego, odnoszące się do tych płatności i dopiero, gdy te unormowania danej kwestii nie regulują, należy się posiłkować przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W dalszej części swojego wywodu, Organ odwoławczy wskazał na terminy składania wniosków, w 2013 r. wynikające z art. 18 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania " Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich w latach 2007-2013, a także z art. 11 ust. 2 oraz art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Ponadto, wspomniany podmiot zaakcentował, że wniosek mógł zostać złożony w ciągu 25 dni kalendarzowych po terminie składania wniosków (do 10 czerwca 2013 r.), jednak za każdy dzień opóźnienia stosowana była redukcja w wysokości 1% kwoty płatności za każdy dzień roboczy spóźnienia. Zdaniem Dyrektora Oddziału, opartym przede wszystkim na analizie przepisów prawa unijnego (rozporządzenia nr 1122/2009), określenie przez Państwa Członkowskie terminów składania wniosków o przyznanie pomocy i załączonych do nich dokumentów uzupełniających jest niezbędne dla osiągnięcia realizowanego przez prawo Unii celu skutecznego zarządzania i kontroli w zakresie pomocy rolnej. Stosownie do art. 23 ust. 1 tego rozporządzenia, możliwe jest złożenie wniosku o przyznanie pomocy po wyznaczonym terminie (co wiąże się ze zmniejszeniem kwoty płatności), jednak jeśli opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny. W jego przekonaniu, tak właśnie stało się w przedmiotowej sprawie – po złożeniu (jak się później okazało niekompletnego, bo niepodpisanego wniosku) upłynął termin do przedstawienia tego dokumentu, wynikający z art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009. Wspomniany punkt czasu ma charakter materialnoprawny - stanowi granicę skorzystania przez stronę z prawa złożenia kompletnego wniosku. Zastosowanie procedury uzupełnienia wniosku w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może zaś wykluczać powinności honorowania wymogu określonego przepisem prawa materialnego, tj. art. 23 rozporządzenia nr 1122/2009 (w uzasadnieniu powołano się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3166/16). Dlatego właśnie, zdaniem Dyrektora Oddziału, na skutek upływu czasu (niezachowania terminu prawa materialnego), z mocy prawa unijnego (rozporządzenia nr 1122/2009) Skarżący bezpowrotnie utracił możliwość uzyskania płatności, a krajowa regulacja procesowa, wynikająca z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (uzupełnienie wniosku) nie może zmienić niczego w tym względzie. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się Wnioskodawca, który w swojej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucił decyzji ostatecznej naruszenie następujących przepisów prawa: - art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez zaniechanie działań niezbędnych do załatwienia sprawy i działanie bez uwzględnienia słusznego interesu Skarżącego, poprzez przyjęcie niepodpisanego wniosku i niezwrócenie stronie uwagi na ten brak podczas przyjmowania wniosku o płatność, w siedzibie organu w ostatnim dniu składania wniosków, tj. 15 maja 2013 roku; - art. 7a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść Strony wątpliwości interpretacyjnych co do konieczności wezwania jej do uzupełnienia braków formalnych wniosku w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego; - art. 8 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez prowadzenie postępowania z uszczerbkiem dla zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz poprzez naruszenie zasady bezstronności i równego traktowania, w szczególności poprzez niezwrócenie Stronie uwagi na ewidentny brak formalny w postaci braku podpisu strony w chwili składania wniosku o płatność, w siedzibie organu, w dniu 15 maja 2013 roku. - art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez brak pouczenie strony o ewidentnym braku formalnym składnego wniosku w postaci braku podpisu strony, podczas gdy wniosek ten przyjmowany był przez pracownika organu i na miejscu, w siedzibie organu podlegał weryfikacji w dniu jego składania, tj. 15 maja 2013 roku; - art. 12 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez pominięcie najprostszego środka prowadzącego do załatwienia sprawy, jakim było wskazania Skarżącemu w dniu 15 maja 2013 roku braku formalnego polegającego na braku podpisu pod wnioskiem o płatność; - art. 64 ust. 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że brak podpisu Strony pod złożonym wnioskiem nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w tym przepisie, podczas gdy brak podpisu jest ewidentnym brakiem formalnym dającym się z łatwością uzupełnić; - art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina - poprzez uznanie, że po upływie terminu składania wniosków niemożliwe jest uzupełnienie podpisu pod terminowo złożonym wnioskiem. Opierając się na tych zarzutach, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na pismo Wnioskodawcy inicjujące postępowanie sądowoadministracyjne, Organ odwoławczy wystąpił o oddalenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko, Dyrektor Oddziału powtórzył swoją argumentację zawartą w ostatecznej decyzji administracyjnej – wyartykułował on znaczenie terminowego złożenia wniosku, znajdujące oparcie w przepisach prawa unijnego oraz skutki niedochowania wymogu wystąpienia we właściwym czasie o dofinansowanie. Jednocześnie wyartykułował on, że konsekwencji tej nie można zapobiec stosując procesową, wynikającą z przepisów prawa polskiego, instytucję uzupełnienia braków formalnych pisma. Skoro więc prawidłowy wniosek (zawierający również podpis wnioskodawcy) nie został złożony w terminie, to po jego upływie – przez wzgląd na treść przepisów unijnych - Strona bezpowrotnie traci możliwość uzyskania pomocy finansowej i niczego w tym względzie nie zmienia ewentualne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, w celu "uzdrowienia" pisma (wniosku) wadliwego pod względem formalnym (niezawierającego podpisu). Dodatkowo, Organ odwoławczy odniósł się do zarzutu niezwrócenia Stronie uwagi na brak podpisu pod wnioskiem, w dniu składania tego dokumentu. Podkreślił on, że 15 maja 2013 to ostatni dzień przyjmowania wniosków w podstawowym terminie, kiedy to biura powiatowe ARiMR pracują w wydłużonych godzinach z uwagi na dużą ilość beneficjentów, którzy decydują się na złożenie wniosku w ostatnim dniu. Zdaniem Dyrektora Oddziału, w dniu 15 maja pracownicy ARiMR nie mogą poświęcić na przyjęcie wniosku i załączników do nich tyle uwagi, ile mogliby poświęcić na przyjęcie wniosku, gdyby Skarżący zdecydował się złożyć go wcześniej. Ponadto, za treść wniosku odpowiedzialny jest wnioskodawca a organ administracji jest obowiązany przyjąć każde podanie nawet obarczone brakami formalnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie sprowadza się do pytania o to, czy po uzyskaniu wiadomości o skazaniu pracownika Organu I instancji za podrobienie podpisu pod wnioskiem Skarżącego i po spowodowanym tym wznowieniu postępowania, zasadne było pozbawienie Skarżącego płatności (odmowa przyznania mu pomocy finansowej). Sam spór zaistniał zaś w związku ze stosowaniem w przedmiotowej sprawie zarówno przepisów prawa unijnego, jak i z uwagi na treść regulacji procesowej, wynikającej z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 – zwany dalej k.p.a.). W przekonaniu Dyrektora Oddziału, ponieważ na skutek braku podpisu, wniosek Strony nie został złożony o czasie, a w świetle przepisów prawa unijnego zachowanie terminu determinuje przyznanie pomocy finansowej, po wszczęciu postępowania administracyjnego należało odmówić Skarżącemu tego wsparcia. Z kolei Strona artykułowała różnego rodzaju zaniechania Organu I instancji związane z weryfikacja jej wniosku i zwracała uwagę na fakt, że po wyjściu na jaw braku podpisu Wnioskodawcy pod tym pismem, powinna zostać wezwana do uzupełnienia zaistniałego braku. Tym samym, w jej przekonaniu nie było podstaw do wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia zarówno przez Kierownika Biura, jak i przez Organ odwoławczy. Zdaniem Sądu, nie ma wątpliwości co do tego, że po wyjściu na jaw faktu skazania pracownika Organu I instancji za przestępstwo podrobienia podpisu Wnioskodawcy pod wnioskiem, należało wznowić postepowanie administracyjne. Niewątpliwie, decyzja została bowiem wydana w wyniku przestępstwa, co słusznie dostrzegł Dyrektor Oddziału. W następstwie wznowienia postępowania administracyjnego, Kierownik Biura nie mógł jednak uchylić swojej decyzji o przyznaniu pomocy i – w konsekwencji – odmówić Skarżącemu tej formy wsparcia. Zasadne było natomiast uchylenie decyzji dotychczasowej, wezwanie Strony do uzupełnienia braku podpisu i jeśli Wnioskodawca zastosował się do wspomnianego pisma organu, wydanie nowej decyzji o przyznaniu płatności (pomocy finansowej) wnioskowanej przez Skarżącego. Prawdą jest, że w art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. artykułuje się termin do złożenia wniosku o przyznanie pomocy, jego charakter jest materialnoprawny, a to oznacza, że po minięciu tego punktu czasu nie jest już możliwe uzupełnianie, czy modyfikowanie wniosku. Jednocześnie jednak, w art. 21 tego samego rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., prawodawca unijny przewiduje, że wniosek o przyznanie pomocy może być poprawiony w każdym momencie po jego złożeniu, w przypadku, gdy właściwy organ wykrył oczywiste błędy. Oznacza to, że co do zasady korekta merytoryczna wniosku jest ograniczona czasowo, ale oczywiste błędy ujawnione przez organ mogą być poprawiane w każdym czasie. Od tych uchybień należy odróżnić kwestię braków formalnych wniosku (nie prowadzą one do merytorycznej modyfikacji wniosku). Materia ta nie jest w ogóle regulowana w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., a także w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1856). Tym samym, w przekonaniu Sądu nie jest zasadne rozumowanie, że przez wzgląd na treść art. 21 ust. 1 wspomnianego aktu prawnego, przepisy tej ustawy wykluczają stosowanie regulacji prawnej zawartej w Kodeksie postępowania administracyjnego do stanu faktycznego zaistniałego w przedmiotowej sprawie (niezłożenie podpisu na podaniu). Dlatego właśnie należy przyjąć, że materia braków formalnych wniosku jest regulowana wyłącznie przez prawodawcę krajowego, w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1363/16). Nie ulega wątpliwości, że brak podpisu pod złożonym wnioskiem jest uchybieniem formalnym, którego uzupełnienie nie skutkuje merytoryczną korektą wspomnianego dokumentu. W ten sposób nie dochodzi bowiem w szczególności do korekty rodzaju, czy powierzchni zadeklarowanego areału, co wpływałoby na rozmiar udzielanego wsparcia. Z tego względu poprawiane tego błędu pozostaje w wyłącznej sferze regulacji prawnej, zawartej w Kodeksie postępowania administracyjnego. Odwołując się do przepisów tej ustawy należy zaś wskazać na art. 64 § 2 k.p.a. Stanowi on, że jeżeli podanie nie spełnia wymagań ustalonych w przepisach prawa (innych niż brak adresu), należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W ten właśnie sposób powinien zachować się Organ I instancji po niebudzącym zastrzeżeń co do jego słuszności, wznowieniu postępowania i po uchyleniu wadliwej decyzji administracyjnej. Jeśli zaś Skarżący uzupełniłby brak podpisu w wyznaczonym terminie, to przyjmując że istotnie pomoc mu przysługiwała (a żaden z organów administracyjnych nie kwestionował merytorycznej słuszności wniosku Strony), należało wydać ponowną decyzję o identycznej treści, jak uchylone "pierwotne" rozstrzygnięcie o przyznaniu pomocy, datowane na [...] r. Niezrozumiały jest też jeszcze jeden argument Dyrektora Oddziału, pojawiający się w odpowiedzi na skargę. W piśmie tym, wspomniany organ usprawiedliwił Organ I instancji za to, że przyjmując wniosek, nie zauważył braku podpisu. Czyniąc to, Organ odwoławczy wskazał na złożenie przez Stronę jej wniosku w ostatnim dniu terminu, kiedy to Organ I instancji był przeciążony pracą. Należy z całą mocą podkreślić, iż istotą terminu rozumianego jako przestrzeń czasu do dokonania określonej czynności jest to, że adresat normy prawnej ma niczym niewzruszone prawo skorzystać ze swojego uprawnienia lub spełnić swój obowiązek w ostatnim dniu terminu (o przysłowiowej 23:59 ostatniego dnia terminu) i z tego powodu nie może ponosić negatywnych konsekwencji procesowych, czy szerzej, prawnych. Organ administracyjny zobowiązany był dostrzec brak podania (niezłożenie podpisu) i wezwać do jego uzupełnienia. Jak już wcześniej wykazano, ani przepisy prawa unijnego, ani regulacja krajowa nie stały w opozycji do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wszystkie przedstawione powyżej okoliczności powinien wziąć pod uwagę Organ odwoławczy, ponownie orzekając w sprawie. Z tych właśnie powodów, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – zwana dalej p.p.s.a.), należało uchylić zaskarżoną decyzję. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę te przepisy, Sąd postanowił zasądzić na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania w łącznej wysokości 680 zł. Na kwotę tę złożyły się: 1) wpis od skargi w kwocie 200 zł., 2) kwota 480 zł., stanowiąca stawkę minimalną z tytułu wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego Skarżącego w postępowaniu przed Sądem, stosownie do art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265).