III SA/Gl 544/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Asesor WSA Katarzyna Golat (spr.), Protokolant Ref. Anna Tymowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w sprawie dokonania zabezpieczenia na mieniu podejrzanego Pana L. S., na podstawie wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej w R. z dnia [...] r. i postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. postanowił odmówić dokonania zabezpieczenia majątkowego na mieniu podejrzanego L. S., zam. w M., ul. [...], poprzez dokonanie zajęcia wynagrodzenia za pracę. O wykonanie zabezpieczenia wnioskiem z dnia [...] r., sygn. [...] zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej w R. We wniosku powołano art. 195 a § 1 ustawy z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz.U. Nr 90, poz. 557 ze zm.), zwany dalej w skrócie K.k.w. oraz art. 155 a § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2005 Nr 229, poz. 1954 ze zm.). Do wniosku zostało dołączone postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia [...] r. o zabezpieczeniu na mieniu podejrzanego L. S. grożącej mu: - kary grzywny w wysokości [...] stawek dziennych po [...] złotych, - nawiązki w myśl art. 44 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.k., w kwocie [...] zł, - świadczenia pieniężnego w myśl art. 49 § 2 K.k., w kwocie [...] zł. W postanowieniu wskazano, że L. S. podejrzany jest o to, że w dniu [...] r. w . kierował samochodem osobowym marki "[...]" nr rej. [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości. Ponadto w postanowieniu stwierdzono, że zabezpieczenia kar należy dokonać przez zajęcie innych praw majątkowych tj. wynagrodzenia za pracę w "A" Sp. z o.o. Przesłanką uzasadniającą – zdaniem organu I instancji - odmowę dokonania zabezpieczenia, wskazaną w uzasadnieniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] r., nr [...], był brak treści określonej w art. 156 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ I instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z przepisem tego artykułu zarządzenie zabezpieczenia powinno zawierać: 1) oznaczenie wierzyciela; 2) wskazanie imienia i nazwiska lub firmy zobowiązanego, jego adresu, a w przypadku zabezpieczania należności pieniężnej na wynagrodzeniu za pracę zobowiązanego - oznaczenie zatrudniającego go pracodawcy i jego adres, jeżeli wierzyciel posiada taką informację; 3) podanie treści obowiązku podlegającego zabezpieczeniu, podstawy prawnej tego obowiązku, a w przypadku zabezpieczania należności pieniężnej - także określenie jej wysokości; 4) wskazanie podstawy prawnej zabezpieczenia obowiązku; 5) wskazanie okoliczności świadczących o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji; 6) datę wydania zarządzenia zabezpieczenia, nazwę wierzyciela, który je wydał, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego, a także odcisk pieczęci urzędowej; 7) klauzulę organu egzekucyjnego o przyjęciu zarządzenia zabezpieczenia do wykonania; 8) pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów; 9) sposób i zakres zabezpieczenia. W przypadku zabezpieczania należności pieniężnych, zarządzenie zabezpieczenia sporządza się według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Wzór zarządzenia zabezpieczenia powinien zawierać dane, o których mowa w § 1, a ponadto umożliwiać elektroniczne przetwarzanie tych danych (art. 156 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Organ I instancji uznał, że z uwagi na fakt, iż przesłane przez Prokuratora Rejonowego w R. postanowienie z dnia [...] r. sygn. akt: [...] jak i wniosek z dnia [...] r. nie odpowiadają powyższym wymogom ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, zastosowanie znajduje art. 157 § 1 tej ustawy. Zgodnie z nim jeżeli obowiązek, którego dotyczy zarządzenie zabezpieczenia, nie podlega zabezpieczeniu w trybie administracyjnym lub zarządzenie zabezpieczenia nie zawiera treści określonej w art. 156 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, organ egzekucyjny nie przystępuje do zabezpieczenia. Na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] zażalenie wniósł Prokurator Rejonowy wnosząc o uchylenie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Prokurator kwestionując stanowisko przyjęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] wywodził, że zgodnie z art. 27 K.k.w. egzekucję środka karnego, przepadku oraz nawiązki na rzecz Skarbu Państwa prowadzi Urząd Skarbowy według przepisów o postępowaniu w egzekucyjnym w administracji o ile Kodeks karny wykonawczy nie stanowi inaczej. W myśl art. 195 a K.k.w. jeżeli jednym postanowieniem zabezpieczono grożący przepadek oraz grzywnę, obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, świadczenie pieniężne albo nawiązkę, sąd lub prokurator, który wydał to postanowienie może zlecić jego wykonanie w całości Urzędowi Skarbowemu właściwemu ze względu na siedzibę sądu I instancji. Prokurator zaakcentował, że w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach m.in. z dnia 2 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/GI 1894/05 i z dnia 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt III SA/GI 1365/06 zawarte jest stanowisko, że prokurator jest zwolniony od wydania zarządzenia zabezpieczenia o jakim jest mowa w art. 155 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wystarczającym jest przesłanie postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym. Dalej zaznaczył, że w wyroku z dnia 2 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/GI 1894/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podkreślił, że pogląd Departamentu Systemu Podatkowego Ministerstwa Finansów, zaprezentowany w piśmie z dnia 13 czerwca 2005 r., nr SP 2-361033-90/867/05/AK, iż prokurator powinien dołączyć zarządzenie zabezpieczające o jakim mowa w art. 155 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji do zlecenia zabezpieczenia majątkowego, wydanego w oparciu o przepis art.195 a K.k.w. jest całkowicie wadliwy. W uzasadnieniu tego stanowiska wskazano, że w odniesieniu do postawień o zabezpieczeniu mają zastosowanie przepisy szczególne tj. Kodeks postępowania karnego, Ustawa o prokuraturze i wydany na jej podstawie regulamin urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (tj. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 sierpnia 2007 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, t.j. Dz. U. Nr 169, poz. 1189 z 2007 r.) Przepisy te mają zastosowanie na mocy art. 170 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W myśl § 169 ust. 3 regulaminu urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury prokurator przesyłając organowi egzekucyjnemu postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym do wykonania, wskazuje minie podejrzanego ujawnione w toku postępowania przygotowawczego i miejsce w którym ono się znajduje. Spełnienie tych wymagań należy uznać zatem, za wystarczającą podstawę do działania organu egzekucyjnego. Prokurator podkreślił ponadto, że przekazując Urzędowi Skarbowemu w [...] do wykonania postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym na mieniu podejrzanego L. S. z dnia [...] r. opatrzone sądową klauzulą wykonalności spełnił tym samym wymogi określone w regulaminie wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. W wyniku rozpatrzenia powyższego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w sprawie dokonania zabezpieczenia na mieniu podejrzanego Pana L. S., na podstawie wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej w R. z dnia [...] r. i postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym z dnia [...] r., sygn. akt [...]. W uzasadnieniu zostało wskazane, że Prokurator Rejonowy w R. nie wykonał dyspozycji przepisu art. 155 a ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W kwestii obowiązku wykonania przez Prokuratora dyspozycji art. 156 § 1 i 2 ustawy postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazał ponadto na wyroki WSA z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Po 1070/07 i z dnia 5 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/SZ 843/05. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] nie zgodził się ze stanowiskiem Prokuratora Rejonowego, zaprezentowanym w zażaleniu, jakoby w odniesieniu do postanowień o zabezpieczeniu miały zastosowanie przepisy szczególne, tj. m.in. Ustawa o prokuraturze oraz wydane na jej podstawie przepisy szczególne, tj. regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Organ II instancji stwierdził, że jak sama nazwa wskazuje regulamin ten określa tryb wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury i wiąże jedynie ten organ, a nie inne organy administracji państwowej. W skardze i w odpowiedzi na skargę zarówno Prokurator Rejonowy, jak i Dyrektor Izby Skarbowej w [...] podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje. Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę realizują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego postanowienia – art. 145 § 1 P.p.s.a. Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 134 cytowanej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę każde naruszenie prawa, także to nie kwestionowane przez stronę. Skarga nie jest zasadna. Przed przejściem do zasadniczych rozważań konieczne jest poczynienie uwagi wstępnej. Zabezpieczenie majątkowe uregulowane w Rozdziale 32 K.p.k. ma na celu zapewnienie w przyszłości wykonanie orzeczonych przez sąd kar i środków karnych o charakterze majątkowym, a także roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. Wynika to z przepisu art. 291 § 1 K.p.k., który stanowi, że w razie popełnienia przestępstwa, za które można orzec grzywnę, przepadek, nawiązkę lub świadczenie pieniężne albo nałożyć obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, może z urzędu nastąpić zabezpieczenie wykonania orzeczenia na mieniu oskarżonego. W razie popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu lub wyrządzenia przestępstwem szkody w mieniu, może z urzędu nastąpić zabezpieczenie roszczeń o naprawienie szkody (§ 2). Zgodnie z art. 1 § 1 K.k.w. wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe i w postępowaniu w sprawach o wykroczenia oraz kar porządkowych i środków przymusu skutkujących pozbawienie wolności odbywa się według przepisów niniejszego kodeksu, chyba że ustawa stanowi inaczej. Postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia może być wydane w postępowaniu przygotowawczym przez prokuratora art. 293 § 1 ustawy z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 ze zm., zwanej dalej w skrócie K.p.k) i zasadą jest, że zabezpieczenie następuje w sposób wskazany w Kodeksie postępowania cywilnego (art. 292 § 1 K.p.k). Zgodnie z art. 27 K.k.w. egzekucję środka przepadku oraz nawiązki na rzecz Skarbu Państwa prowadzi urząd skarbowy według przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Ustawodawca przyznał w art. 195 a § 1 K.k.w. uprawnionemu organowi (prokuratorowi i sądowi) prawo wyboru jednego organu egzekucyjnego właściwego do wykonania postanowienia o zabezpieczeniu przepadku oraz innych kar majątkowych i roszczeń dochodzonych w postępowaniu karnym lub karnym skarbowym. Przesądzona jest więc kwestia właściwości organu egzekucyjnego. Decyduje o niej organ wydający postanowienie o zabezpieczeniu. Dla zastosowania dyspozycji tego przepisu musi być jednak spełniona jego hipoteza. Wyrażona w art. 195 a K.k.w. możliwość zlecenia urzędowi skarbowemu wykonania postanowienia o zabezpieczeniu dotyczy sytuacji, w której jednym postanowieniem zabezpieczono grożący przepadek oraz grzywnę, obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za krzywdę, świadczenie pieniężne albo nawiązkę. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt: I OSK 1140/07 stwierdził, że: "możliwość zlecenia urzędowi skarbowemu wykonania postanowienia o zabezpieczeniu na majątku dotyczy tylko takiego postanowienia, w którym kumulatywnie zastosowano nie tylko zabezpieczenie grożącego przepadku lecz także innych wymienionych w przepisie tym kar i obowiązków. Stanowisko to oparte na wykładni gramatycznej jest konsekwencją użycia przez ustawodawcę słowa "oraz", które w unormowaniu tym pełni funkcję spójnika - koniunkcji. Zatem tylko łączne orzeczenie tym samym (przepis używa słowa – "jednym") postanowieniem przepadku i grzywny względnie przepadku i jednego z obowiązków wskazanych tym przepisem, otwiera przed sądem lub prokuratorem możliwość zlecenia wykonania zabezpieczenia urzędowi skarbowemu. Jeżeli sąd lub prokurator skorzysta z uprawnienia wynikającego z tego przepisu, wtedy wykonanie postanowienia w całości następuje przez urząd skarbowy, oczywiście w trybie przepisów właściwych temu organowi, co wynika z zasady wyrażonej w art. 1 pkt 2 u.p.e.a". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podziela powyższe stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt: I OSK 1140/07. Wykładnia gramatyczna posiada bowiem pierwszeństwo przed innymi rodzajami wykładni (M. Zieliński: Wyznaczniki reguł wykładni prawa, "Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny" 1998, nr 3-4), która powinna uwzględniać reguły znaczeniowe języka powszechnego, prawnego i prawniczego. Z założeń językowej racjonalności prawodawcy wynika reguła, że jeżeli przepis jednoznacznie w danym języku formułuje normę postępowania, to tak właśnie należy dany przepis rozumieć. Dyrektywy wykładni gramatycznej mają prymat nad innymi metodami wykładni, ponieważ najpełniej uzewnętrzniają wolę ustawodawcy, szczególnie wtedy, gdy przepis jest jednoznaczny (clara non sunt interpretanda). NSA w licznych orzeczeniach stawia tezę o pierwszeństwie, priorytetowym charakterze wykładni językowej i subsydiarności wobec niej pozostałych wykładni (np. wyrok z dnia 18 grudnia 2000 r., sygn. akt III SA 3055/99, czy uchwała 7 sędziów NSA z 20 marca 2000 r., sygn. FPS 14/99). Trzeba przy tym dodać, że rozumienie treści przepisu prawnego jest wyznaczone nie tylko przez jego brzmienie, lecz także przez treść innych przepisów prawnych, mających wpływ na jego rozumienie. W związku z tym istotne znaczenie posiada fakt, że wykładania ta odpowiada również ratio legis art. 195 a K.k.w. Regulacja ta ma bowiem na celu ułatwienie sposobu prowadzenia egzekucji, poprzez wskazanie jednego organu, który będzie ją realizował, mimo różnych środków zabezpieczających. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy – w świetle powyższych uwag – przeanalizować, czy przedmiotowe postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym z dnia [...] r. Prokuratora Rejonowego w R. odpowiada hipotezie art. 195 a K.k.w. Postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia [...] r. dotyczyło zabezpieczenia na mieniu podejrzanego L. S. grożącej mu: - kary grzywny w wysokości [...] stawek dziennych po [...] złotych, - nawiązki w myśl art. 44 § 3 K.k. w kwocie [...] zł, - świadczenia pieniężnego w myśl art. 49 § 2 K.k. w kwocie [...] zł. W myśl art. 44 § 2 i 3 K.k. sąd może orzec, a w wypadkach wskazanych w ustawie orzeka, przepadek przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa. Jeżeli jednak orzeczenie przepadku byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego czynu, sąd zamiast przepadku może orzec nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa. Należy jednak zauważyć, że nawiązka jest odrębnym od przepadku środkiem karnym (co można wywieść z art. 39 pkt 4 i 6 K.k.). Podobnie świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 39 pkt 7 K.k. stanowi inny środek karny. Ponadto w art. 292 K.p.k. zostały określone różne sposoby zabezpieczenia w zależności od jego przedmiotu. Przepis § 1 tego stanowi, że zabezpieczenie co do zasady następuje w sposób wskazany w kodeksie postępowania cywilnego. Ma to odniesienie do zabezpieczenia grzywny, roszczeń o naprawienie szkody, obowiązku jej naprawienia, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, świadczenia pieniężnego i nawiązki. Natomiast zabezpieczenie grożącego przepadku następuje w sposób określony w § 2 tego przepisu, tj. poprzez zajęcie nieruchomości, wierzytelności i innych praw majątkowych oraz poprzez ustanowienie zakazu zbywania i obciążania nieruchomości. Przepis art. 195 a K.k.w. jest wyjątkiem od reguły wynikającej z art. 292 § 1 K.p.k. dotyczącej procedowania w sprawie zabezpieczenia na podstawie kodeksu postępowania cywilnego i nie może być interpretowany rozszerzająca. Ponadto art. 195 a § 1 K.k.w. wymienia obok przepadku świadczenie pieniężne i nawiązkę, rozdzielając te kategorie. O uwarunkowaniu zmiany właściwości organu realizującego zabezpieczenie przepadku dla świadczy w sposób niebudzący wątpliwości również przepis § 2 art. 195 § 2 K.k.w. stanowiący, że w wypadku, o którym mowa w § 1, jeżeli orzeczono przepadek, urząd skarbowy prowadzi również egzekucję orzeczonej jednocześnie grzywny i zasądzonych od skazanego kosztów sądowych oraz egzekucję orzeczonego obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, świadczenia pieniężnego albo nawiązki. Reasumując należy zatem stwierdzić, że przedmiotowe postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym z dnia [...] r. Prokuratora Rejonowego w R., jako niezawierające zabezpieczenia przepadku, nie odpowiada hipotezie art. 195 a K.k.w. Przy takiej wykładni przepisu art.195a K.k.w. stwierdzić należy, że art. 157 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie został naruszony, skoro postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym Prokuratora Rejonowego w R. nie dotyczyło przepadku. W tym stanie faktycznym Prokurator nie był uprawniony do zlecenia wykonania postanowienia sygn. akt 1 Ds. 1741/07 Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w [...], gdyż w tym przypadku postępowanie zabezpieczające winno być prowadzone według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (art. 292 § 1 K.p.k.), ze wszystkimi konsekwencjami, w tym także co do organu wykonującego czynności zabezpieczające. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi należy stwierdzić, że Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 1895/05, w którym Sąd stwierdził m.in., że art. 195 a K.k.w. stanowi podstawę do dokonania przez uprawniony organ (prokuratora lub sąd) wyboru urzędu skarbowego jako organu właściwego do wykonania zabezpieczenia środków karnych i innych należności w postępowaniu karnym łącznie z zabezpieczeniem przepadku, czym jednocześnie przesądza o trybie administracyjnym postępowania egzekucyjnego. W odniesieniu do postanowień o zabezpieczeniu mają zastosowanie przepisy szczególne, to jest Kodeks postępowania karnego, ustawa o prokuraturze i wydany na jej podstawie regulamin urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury; ich przepisy mają zastosowanie na mocy art. 170 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Paragraf 170 ust. 3 regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury przewiduje, że prokurator przesyła organowi egzekucyjnemu postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym, a w piśmie przewodnim wskazuje mienie podejrzanego ujawnione w toku postępowania przygotowawczego i miejsce, w którym się ono znajduje, a w wypadku dokonania tymczasowego zajęcia przez Policję dołącza jeden egzemplarz protokołu tego zajęcia (ust. 4). Spełnienie tych wymagań należy uznać za wystarczającą podstawę do działania organu egzekucyjnego. Ze względu jednak na wcześniej wskazane uchybienia, dotyczące niespełnienia przez postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym z dnia [...] r. nr [...] elementów hipotezy art. 195 a K.k.w, skargę należało uznać za niezasadną. Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia orzeczono o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.