III SA/Gl 563/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" S. A. w R. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając w imieniu Ministra Finansów na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) w indywidualnej interpretacji prawa podatkowego wydanej w dniu [...] r. stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku [...] r., uzupełnionym pismem z dnia [...] r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania zbycia nieruchomości, jest nieprawidłowe. Powyższa interpretacja została wydana na skutek wniosku "A" S.A. w R. z dnia [...] r. skierowanego do Dyrektora Izby Skarbowej w K. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania zbycia nieruchomości. Powyższy wniosek został uzupełniony pismem z dnia [...] r. będącym odpowiedzią na wezwanie organu z dnia [...] r. We wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny: Wnioskodawca był w posiadaniu nieruchomości położonej w miejscowości M., gm. R., pow. [...], dla której Sąd Rejonowy w C. prowadził księgę wieczystą i którą odzyskał w wyniku uchylenia decyzji nacjonalizacyjnej Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] roku nr [...]. Nieruchomość ta nie posiada żadnych obciążeń. Nieruchomość, będąca przedmiotem sprawy, była użytkowana przez Gminę R. na podstawie decyzji MSWiA uchylającej decyzję Wojewody [...] odnośnie komunalizacji lub uwłaszczenia nr [...] z dnia [...] r., znak [...]. Wnioskodawca jest czynnym płatnikiem podatku od towarów i usług. W obecnej chwili sprzedał część opisanej powyżej nieruchomości Gminie R. i opodatkował tą sprzedaż podstawową stawką podatku V A T, tj. 23 %. Przedmiotem transakcji jest nieruchomość, która została przyjęta przez Wnioskodawcę od Skarbu Państwa i znajduje się w posiadaniu Wnioskodawcy krócej niż [...] lat. Transakcja ta ma charakter nie standardowy z punktu widzenia obrotu gospodarczego. Nieruchomość objęta dostawą składa się z trzech działek o numerach [...]. Przedmiotem dostawy są działki nie przeznaczone na budowę. Na działce nr [...] znajduje się dawny budynek szkolny, zaadaptowany i eksploatowany przez Gminę R. jako gminny Ośrodek Kultury, na pozostałej części działki znajduje się boisko. Na działce [...] jest przystanek autobusowy, a działka [...] jest drogą wewnętrzną. Budynek wykorzystywany przez Gminny Ośrodek Kultury jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego, Spółka nie ponosiła wydatków na jego utrzymanie, ponieważ adaptacja i eksploatacja prowadzona była przez Gminę. Prawa właścicielskie Spółki ujawnione zostały dopiero w dniu [...] r., dlatego Spółka nie miała możliwości prawnych i faktycznych uzyskania korzyści materialnych z nieruchomości, które odzyskała w wyniku uchylenia decyzji nacjonalizacyjnej. Wnioskodawca oświadczył, że: na nieruchomość i jej części, które były przedmiotem sprzedaży, nie były ponoszone przez Spółkę żadne wydatki na jej ulepszenie, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ nieruchomością zarządzała Gmina, a nieruchomość wróciła do właściciela na skutek uchylenia decyzji komunalizacyjnej, nieruchomość ta nie była przez Spółkę wynajmowana, dzierżawiona, oddana w leasing lub poddana innej czynności o podobnym charakterze (odpłatnym), po odzyskaniu nieruchomości przez Wnioskodawcę użytkowanie jej przez gminę nie było odpłatne, gmina użytkowała całą nieruchomość, spółka nie ponosiła żadnych innych wydatków na przedmiotowe budynki, również takich, w stosunku do których Spółka miałaby prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym sprawy zadano następujące pytanie: Jaką stawkę podatku VAT Wnioskodawca powinien zastosować przy sprzedaży powyższej nieruchomości, czy też traktować zaprezentowaną transakcję, jako nie podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowym jest traktowanie transakcji jako niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W zaskarżonej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie podzielił poglądu prezentowanego we wniosku z dnia [...] r. i wskazał, iż zgodnie z art. 5 ust 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054, dalej ustawa o VAT) opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: - odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; - eksport towarów; - import towarów; - wewnątrzwspólnotowe nabyci e towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; - wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W myśl art. 7 ust 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, a pojęcie to ma szerszy zakres niż w ujęciu ściśle cywilnoprawnym. Co do zasady, stosownie do art. 41. ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Zgodnie z art. 146a pkt 1 ustawy o VAT w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Jednakże ustawodawca od powyższej zasady ustanowił szereg wyjątków, a jedną z nich jest zwolnienie od podatku (art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT) dostawy budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż .2 lata oraz dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa powyżej, pod warunkiem że: a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Przy czym warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych, przez co najmniej 5 lat (art. 43 ust. 7a ustawy o VAT). Należy zauważyć, że zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, przez pierwsze zasiedlenie to oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających podatkowaniu pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Aby mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do oddania budynku (budowli) do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Jeżeli zatem podatnik wybuduje obiekt lub go zmodernizuje, przy czym nakłady na ulepszenie przekraczają 30% jego wartości początkowej, a następnie obiekt ten (lub ulepszenie) zostanie oddany do użytkowania (wprowadzony do ewidencji środków trwałych), nie oznacza to, że został on zasiedlony. Oddanie do użytkowania nie nastąpiło bowiem w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Pierwsze zasiedlenie będzie miało miejsce wówczas, gdy wybudowany lub zmodernizowany budynek (obiekt) zostanie sprzedany lub np. oddany w dzierżawę, bowiem zarówno sprzedaż, jak i dzierżawa są czynnościami podlegającymi opodatkowaniu. Z powyższych przepisów wynika, iż dostawa nieruchomości, spełniających określone w przepisach warunki, może korzystać ze zwolnienia od podatku VAT. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia nie minęły co najmniej dwa lata. Zauważyć należy, iż stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. Podatnik uprawniony będzie do zastosowania preferencji, gdy charakter świadczonych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług. Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa podatkowego organ stwierdził, iż dostawa przedmiotowej nieruchomości będzie zwolniona z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. Dostawa tej nieruchomości będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia. Z wniosku wynika, iż nieruchomość nie była przedmiotem umowy najmu, dzierżawy, ani innej umowy o podobnym charakterze. Tym samym nie została spełniona w stosunku do tej nieruchomości przesłanka z przepisu art. 2 pkt 14 ustawy o VAT stanowiącego definicję legalną pierwszego zasiedlenia. Zatem realizowana przez Wnioskodawcę dostawa dopiero teraz była dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia. Dostawa nieruchomości zabudowanej korzysta ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, bowiem w stosunku do sprzedawanych obiektów nie przysługiwało Wnioskodawcy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a także w stosunku do tych obiektów Zainteresowany nie dokonywał nakładów na ich ulepszenie. Z uwagi na powyższe, dostawa nieruchomości, o których mowa we wniosku jest zwolniona od podatku, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. Natomiast stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat tej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników. a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Wnioskodawca nie jest osobą fizyczną, która dokonuje odsprzedaży swojego prywatnego majątku. Wnioskodawca jest osobą prawną, a więc podmiotem powołanym do prowadzenia działalności gospodarczej pozwalającej Spółce osiągać zyski. Zatem dostawa przedmiotowej nieruchomości będzie sprzedażą w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej w myśl definicji legalnej powołanej w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, która jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Tym samym organ uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Pismem z dnia [...] r. Wnioskodawca wezwał Dyrektora Izby Skarbowej w K. o usunięcie naruszenia prawa wskazując na nieprawidłowa interpretację powoływanych tam przepisów prawa, a konkluzję tę opierając na treści przywoływanych tam orzeczeń sądów administracyjnych oraz podkreślając, iż Spółka prowadzi jedynie działalność statutową, nie prowadzi natomiast działalności gospodarczej. Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska zajętego w indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Pismem z dnia [...] r. "A." S.A. w R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wydaną interpretację prawa podatkowego. Decyzji tej zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, tj. w sprawie opodatkowania podatkiem VAT transakcji zbycia Gminie R. nieruchomości zabudowanej budynkiem Gminnego Ośrodka Kultury, których prawa właścicielskie zostały ujawnione dopiero w dniu [...] r., poprzez uznanie, że transakcja ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżąca przyznała, iż jako osoba prawna, spółka akcyjna, zaliczana jest do katalogu płatników podatku VAT zgodnie z art. 15 ust.1 ustawy o VAT. Równocześnie skarżąca wskazała na szereg wyjątków przewidzianych w ustawie o VAT od wyżej opisanej generalnej reguły, a w szczególności przywołała treść art. 43 ust. 1 pkt 10a. Skarżąca wskazała, iż nie może zgodzić się z interpretacją tego przepisu dokonaną przez organ, jakoby uprawnienie wynikające z jego treści przysługiwało jedynie osobom fizycznym dokonującym transakcji incydentalnych. Wskazała również, iż jako osoba prawna prowadzi jedynie działalność statutową, a uzyskane ze sprzedaży środki zostały przeznaczone jedynie na taką działalność, w tym uregulowanie zaległych zobowiązań wobec notariusza, kancelarii adwokackiej, biura podatkowego i zwrot pożyczek udzielonych przez akcjonariuszy Spółce. W zaskarżonych interpretacjach przyjęto, że ten rodzaj działalności pozwoli Spółce na osiąganie zysków, co nie ma miejsca. Transakcje sprzedaży nieruchomości należy traktować, więc jako transakcję incydentalną, a nie prowadząc działalności gospodarczej Spółka nie zarabia. Przyjęcie stanowiska zajętego w interpretacji powodowałoby niesprawiedliwość i nierówność obowiązków podatkowych w zależności od tego czy podatnik jest osobą fizyczną czy też osoba prawną. Na poparcie swego stanowiska skarżąca powołała szereg wyroków sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska w całości podtrzymała dotychczasową argumentację i nie znalazł podstaw do przyjęcia stanowiska skarżącej. Równocześnie wskazał, odnosząc się do powołanych w skardze orzeczeń sądów administracyjnych, iż dotyczą one sytuacji, gdy osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zbywa majątek prywatny z przeznaczeniem na własne potrzeby, a nie na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, a co za tym idzie orzeczenia te nie mają zastosowania do sytuacji podatkowej Spółki. Nadto organ wskazał na wewnętrzną sprzeczność twierdzeń strony, która przyznaje, że jest podatnikiem podatku VAT, a następnie stwierdza, że nie prowadzi działalności gospodarczej. Organ podkreślił również, że jeśli transakcja sprzedaży nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jak twierdzi skarżąca, dokonywana jest poza regulacjami ustawy o VAT to automatycznie nie może korzystać ze zwolnienia z podatku VAT albowiem w przeciwnym wypadku należałoby uznać, że jest dokonywana w ramach regulacji VAT. Organ w interpretacji nie uznał, iż jedynie osoba fizyczna może być zwolniona z podatku VAT, uznał natomiast, że tylko osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą może zbyć majątek prywatny, wykorzystywany na cele osobiste, a zatem poza systemem podatku od towarów i usług. Powołany przepis art. 15 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje krąg podmiotów będących podatnikiem, w tym osoby prawne, którą niewątpliwie jest skarżąca, bez względu na cel lub rezultat działalności gospodarczej. Organ odwołał się do art. 301 § 1 i art. 306 pkt ustawy z dnia 15 września 2000 r. kodeks spółek handlowych (Dz.U. nr 94, poz. 1037, ze zm.), gdzie wskazano, że statut spółki jest wymagany do jej zawiązania i powinien o określać przedmiot działalności spółki. Odnosząc się do argumentu, iż transakcję objętą wnioskiem o wydanie interpretacji należy uznać za transakcję jednorazową polegającą na odsprzedaży prywatnego majątku, organ odwołał się do orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie o sygn. akt C-180/10 i C181/10, w których Trybunał uznał, że dostawę gruntu przeznaczonego na zabudowę należy uznać za objęta podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem, że transakcja stanowi czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wobec powyższego jednorazowość transakcji zbycia nieruchomości nie może przesądzać o wyłączeniu tej transakcji spod zakresu opodatkowania podatkiem VAT. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę "A" S.A. w R. wskazując, iż dołączony przez pełnomocnika strony wydruk z elektronicznej wyszukiwarki podmiotów w Krajowym Rejestrze Sądowym nie spełnia wymogów wykazania umocowania organu osoby prawnej, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2012 r., działając na skutek zażalenia skarżącej, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, iż rozporządzenie o ustroju i organizacji Centralnej Informacji KRS weszło w życie w dniu [...] r., zaś strona w skardze kasacyjnej podniosła, że dopiero od dnia [...] r. możliwe było samodzielne pobieranie wydruku z wyszukiwarki podmiotów w Krajowym Rejestrze Sądowym, a zatem do tej daty dostęp do wyszukiwarki był możliwy tylko za pośrednictwem strony http;//krs.ms.gov.pl/ , z której to strona skorzystała wysyłając wydruk w odpowiedzi na wezwanie sądu do uzupełnienia skargi. W tych okolicznościach NSA wskazał, iż sąd winien zbadać czy strona nie byłaby pozbawiona prawa do sądu jedynie w skutek wadliwego działania organów Państwa, poprzez brak dostępu do wymaganej przepisami prawa bazy danych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie i winna ulec oddaleniu. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii objętych treścią postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2012 r. uchylającego postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2012 r. i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania temuż sądowi. Zarządzeniem z dnia [...] r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony przez osoby, które udzieliły pełnomocnictwa w postaci oryginału odpisu z KRS lub jego poświadczonego odpisu. Wezwane to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu [...] r. Przy piśmie z tej samej daty pełnomocnik przesłał wydruk internetowy ze strony Ministerstwa Sprawiedliwości, wyszukiwarki podmiotów w KRS, http;//krs.gov.pl/ podmiot.aspx?nrkrs=0000260860, wersji 2,6, stan danych na dzień [...] jednocześnie strona wskazała, że dopiero z dniem [...] r. uruchomiono wyszukiwarkę do pobierania wydruków z KRS https://ems.ms.gov.pl/. Na dowód swych twierdzeń strona przedłożyła przykładowy wydruk z bazy danych z daty [...] r. wskazując, iż nie zwiera on identyfikatora wydruku, gdyż takie oznaczenia zostały wprowadzone do wydruków wraz z uruchomieniem strony https://ems.ms.gov.pl/. Strona rządowa, z której skarżąca pobrała wydruk z KRS była jedyną dostępna w dacie pobrania, wskazując, iż nie może ponosić konsekwencji w postaci ograniczenia prawa do sądu ze względu na opóźnienie wdrożenia odpowiednich systemów informatycznych przez władzę państwową. Art. 29 p.p.s.a. zobowiązuje pełnomocnika strony do wykazania swego umocowania nie wskazując jednocześnie jaki dokument powinien w tym celu przedłożyć. W niniejszej sprawie sąd wzywając do uzupełnienia braku formalnego wskazał, iż winien to być odpis z KRS. W myśl art. 4 ust. 4aa ustawy o KRS pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydanych przez Centralna Informację, jeśli posiadają cechy umożliwiające weryfikację danych zawartych w Rejestrze. Na podstawie art. 6 ust. 1 przywołanej ustawy Minister Sprawiedliwości w § 9 rozporządzenia o ustroju i organizacji Centralnej Informacji KRS określił cechy samodzielnie pobranego przez stronę wydruku, które umożliwiają weryfikację jego treści, a są to adres strony internetowej, forma graficzna zgodna z załącznikami nr 12 i 13 do rozporządzenia oraz identyfikator wydruku. Przedłożony przez stronę wydruk w ocenie sądu pozwala na dokonanie takiej identyfikacji, choć jest niezgodny z treścią wskazanych wyżej załączników. Cytowane wyżej rozporządzenie weszło w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. i z tą datą strony winny uzyskać dostęp do wyszukiwarki w Centralnej Informacji KRS zgodnej z przepisami rozporządzenia, w tym z jego załącznikami, skoro Państwo nie wykonało swego obowiązku z tym zakresie to skarżąca nie mogła ponosić negatywnych konsekwencji tego działania w postaci braku możliwości przedłożenia odpisu z KRS w formie wymaganej przez załącznik 12 i 13 do rozporządzenia. Wobec powyższego należy uznać, iż brak formalny skargi został uzupełniony prawidłowo. Odnosząc się do meritum sprawy należy podkreślić, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 146 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Tak więc stwierdzenie, że zaskarżona interpretacja dotknięta jest wadą niezgodności z prawem skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 stycznia 2007 r., sygn. akt I FPS 1/06, sąd administracyjny sprawując kontrolę w sprawach skarg na decyzje administracyjne wydane na podstawie art. 14b § 5 ustawy Ordynacja podatkowa – jest obowiązany do kontroli takich decyzji również z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący odnosi się tylko i wyłącznie w obrębie stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko) – art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 z późn. zm. zwana dalej O.p.). Organ interpretujący nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do analizy okoliczności podanych we wniosku. Ponadto, zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna musi zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Przy czym stanowisko organu zawsze musi być ustosunkowaniem się do poglądu, stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Uzasadnienie prawne musi natomiast stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także, dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Innymi słowy, w uzasadnieniu prawnym organ winien wytłumaczyć wnioskodawcy, z jakich przyczyn zastosował w danym stanie faktycznym konkretny przepis. Dopiero ocena stanowiska wnioskodawcy i stanowisko własne organu podatkowego składają się na interpretację, przy czym ocena z istoty swej musi, obok krytyki lub aprobaty stanowiska wnioskodawcy, zawierać wyjaśnienie, dlaczego takie a nie inne stanowisko zostało zajęte. Podstawowym zagadnieniem, które wymaga rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustalenie czy sprzedaż nieruchomości opisana we wniosku podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też zgodnie ze stanowiskiem strony skarżącej nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Odnosząc się do treści wniosku strony skarżącej o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów w zakresie podatku od towarów i usług należy odnieść się do jej twierdzenia, iż jest podatnikiem podatku od towarów i usług oraz do treści przepisów art. 15 ust. 1 ustawy o podatku VAT, który wskazuje, iż podatnikami tego podatku są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności, zaś ustęp 2 definiuje działalność gospodarczą jako obejmującą wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Natomiast art. 5 ust. 1 ustawy o VAT wskazuje, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2) eksport towarów; 3) import towarów na terytorium kraju; 4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż strona skarżąca jako spółka prawa handlowego posiada osobowość prawną, została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...], a co za tym idzie widnieje w rejestrze przedsiębiorców. Na istnienie innych okoliczności dotyczących powyższych kwestii Spółka nie wskazała we wniosku, a w jego treści odwoływała się do prowadzenia działalności statutowej. Należy więc stwierdzić, że skarżąca jako spółka prawa handlowego jest podatnikiem podatku od towarów i usług zgodnie z wyżej cytowanymi przepisami, a w konsekwencji ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu transakcji sprzedaży. Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług wykonywane przez podatnika podatku VAT w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, a reguła ta dotyczy również skarżącej, poza sytuacją, w której mają do niej zastosowanie wskazane w ustawie przypadki zwolnień od podatku. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zwolnienia takie przewidują odpowiednie przepisy prawa unijnego, a to art. 135 ust.1 lit. k dyrektywy 2006/112/WE, który wskazuje, że państwa członkowskie zwalniają od podatku dostawy budynków lub ich części. Państwa członkowskie (art. 12 dyrektywy) mogą zwolnieniami objąć dostawy budynków przed ich pierwszym zasiedleniem albo każdą dostawę następującą po pierwszym zasiedleniu w okresie 2 lat. Dostawy dokonane w tych ramach będą opodatkowane. W tym miejscu należy wskazać, iż w treści wniosku strona skarżąca nie wskazała expressis verbis podstawy prawnej swego stanowiska, a pytanie zawarte we wniosku dotyczyło zastosowania właściwej stawki podatku od towarów i usług czy też potraktowaniu transakcji będącej przedmiotem zapytania jako nie podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, przy czym to ostatnie stanowisko skarżąca uważa za słuszne. W przedstawionym stanie faktycznym skarżąca jedynie w formie opisowej odwoływała się do kryteriów zawartych w art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10 a ustawy o VAT, nie wskazując czy wywodzi z nich jakiekolwiek uprawnienia. Natomiast z licznych odwołań do treści orzeczeń sądów administracyjnych zawartych w pismach strony skarżącej wynika, iż w jej ocenie transakcja sprzedaży nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a strona wskazuje na nietypowy charakter tej transakcji. W ocenie sądu ten argument nie jest słuszny, gdyż transakcja sprzedaży nieruchomości na rzecz Gminy R. jest transakcją o charakterze typowym, natomiast akt uchylenia decyzji nacjonalizacyjnej można określić jako nietypowy sposób pozyskania przez spółkę prawa handlowego majątku, a to wobec treści art. 308 i nast. ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych ( Dz.U. z 2000 r., nr. 94, poz. 1037, ze zm.). Należy w tym miejscu podkreślić, iż podstawą konstrukcji spółki akcyjnej jest podzielony na akcje kapitał zakładowy, który zapewnia spółce wyodrębnienie prawne, będąc elementem stałym w stosunku do mogącego podlegać zmianom i często anonimowego substratu osobowego (A. Szumański (w:) W. Pyzioł, A. Szumański, I. Weiss, Prawo spółek, Bydgoszcz 1998, s. 373). Powyższe kwestie nie mają jednak znaczenia dla ustalenia czy transakcja będąca przedmiotem interpretacji podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podobnie jak bez znaczenia jest częstotliwość takich transakcji. Odnośnie powoływanych przez skarżącą orzeczeń sądów administracyjnych należy wskazać, iż nie mają one zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż odnoszą się do sytuacji osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, a równocześnie dokonujących sprzedaży nieruchomości nabytych z majątku osobistego. Skoro w rozpoznawanej sprawie stroną postępowania jest Spółka Akcyjna to dysponuje ona jedynie kapitałem spółki i tylko w jego ramach może dokonywać transakcji, a wobec faktu, że jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, to dokonywane transakcje w świetle wyżej powołanych przepisów podlegają reżimowi tegoż podatku zgodnie z art. 5 ustawy. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż teza zawarta w pytaniu, iż transakcja nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jest nieprawidłowa, a stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji zasługuje na aprobatę. Zarówno skarżąca jak i organ prezentując swe stanowiska odnoszą się do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT, choć skarżąca dokonuje tego odwołania jedynie poprzez wskazanie przesłanek zwolnienia od podatku sformułowanych w tym przepisie, zaś ani w treści samego pytania o wydanie interpretacji, ani w jej uzasadnieniu lub też w skardze na takie zwolnienie się nie powołuje. Przywołany wyżej przepis wskazuje na istnienie szeregu wyjątków od zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług przy spełnieniu przesłanek z art. 5 ustawy o VAT, a jedną z nich jest zwolnienie od podatku dostawy budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż .2 lata oraz dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa powyżej, pod warunkiem że: a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż [...] % wartości początkowej tych obiektów. Warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10a lit. b, nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych, przez co najmniej [...] lat (art. 43 ust. 7a ustawy o VAT). Powyższe zwolnienie związane jest z brakiem prawa do odliczania podatku od nabycia sprzedawanych budynków. W zaskarżonej interpretacji organ interpretujący odwołuje się do treści wskazanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 i 10a ustawy o VAT, wskazując przesłanki, których spełnienie mogłoby skutkować zastosowaniem wobec skarżącej dobrodziejstwa tegoż uregulowania, jednakże wobec faktu, iż skarżąca nie wnosiła o zajęcie stanowiska w tej sprawie rozważania te nie odnoszą się wprost do treści wniosku. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 151 ustawy P.p.s.a. skargę oddalił.