III SA/Gl 596/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Protokolant Izabela Maj- Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] r., nr [...] , utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] r., nr [...] określającą J. K. (dalej: strona, skarżąca) kwotę długu celnego w wysokości [...] zł oraz kwotę należnego z tytułu importu podatku akcyzowego w wysokości [...] zł oraz podatku od towarów i usług w wysokości [...] zł. 2. Postępowanie przed organami podatkowymi. 2.1. Z przedstawionego przez organ podatkowy stanu faktycznego wynika, że w dniu [...] r. upoważniony pracownik skarżącej zgłosił do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu [...] , zakupione przez stronę na aukcji internetowej (wcześniej funkcjonujące jako pojazdy rządowe wykorzystywane przez armię amerykańską stacjonującą na terenie Włoch), stosując stawkę celną konwencyjną w wysokości 10 % - zgodnie z obowiązującą w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego Taryfą Celną Wspólnot Europejskich (rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1001/2013 z dnia 13 października 2013r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej - Dz. Urz. WE L Nr 291 z 31.10.2008r.). Wartość celną importowanych pojazdów zadeklarowano w kwocie [...] EUR na podstawie dowodów zakupu z dnia 23 czerwca 2014r. W tym samym dniu zgłoszenie - jako odpowiadające wymogom formalnym określonym zostało przyjęte i zarejestrowane. 2.2. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ I instancji wydał ww decyzję, w której określił wynikające z długu celnego należności celne i podatkowe oraz objął przedmiotowe samochody procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu . W uzasadnieniu wskazał, że w wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego stwierdził brak podstaw do zwolnienia towaru z cła z uwagi na fakt, iż nie zostały spełnione przesłanki określone w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1186/2009 ustanawiającym wspólnotowy system zwolnień celnych. W ocenie organu I instancji, deklarowana przez zgłaszającego w polu 47 metoda płatności "Z" ma zastosowanie w wypadku, gdy brak obowiązku uiszczenia należności wynika z faktu zastosowania przewidzianego w prawie całkowitego zwolnienia od należności celnych i/lub podatkowych (zgodnie z Instrukcją wypełniania zgłoszeń celnych Wersja 1.14 z dnia 9 listopada 2012r.). Wyjaśnił, że zadeklarowany towar został objęty procedurą tranzytu zewnętrznego na terenie Włoch, zgodnie z notą tranzytową Tl nr [...]. Z treści zapisu w języku angielskim: "Vehcle must be cleared throught the locall Italian custom office prior pickup" zamieszczonego w dokumentach handlowych dotyczących sprzedawanych samochodów, wynikało, że przedmiotowe pojazdy powinny zostać oclone w lokalnym włoskim urzędzie celnym. Kwotę należności celnych organ I instancji określił na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego zgodnie z art. 214 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowego Kodeks Celny (Dz.U.UE.L.1992.302.1 ze zm., dalej: WKC). Wartość celna towaru ustalona została w oparciu o art. 29 ust. 1 i ust. 2 lit. a WKC jako wartość transakcyjna na podstawie faktury nr: [...] z dnia 23 czerwca 2014r. oraz faktury za usługi transportowe nr [...] . Organ I instancji kod taryfy i stawkę celną ustalił na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 1001/2013 z 24 października 2013r. zmieniającego załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnotowej Taryfy Celnej. Z kolei podstawą opodatkowania podatkiem akcyzowym w przypadku importu samochodu osobowego jest wartość celna samochodu osobowego powiększona o należne cło - art. 104 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 752 ze zm., dalej: u.p.a.). Natomiast podstawę opodatkowania podatku VAT, organ I instancji ustalił na podstawie art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (t.j. Dz .U. z 2011, Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa VAT) w związku z art. 85 i 86 Dyrektywy Rady 2006/112 z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnotowego systemu podatku od wartości dodanej. Zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy - art. 30b ust. 1 ustawy VAT. 2.3. W odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o zmianę decyzji poprzez zwolnienie samochodów osobowych marki [...] z należności celnych oraz ponowne wyliczenie kwoty podatku VAT oraz podatku akcyzowego ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentów z dnia [...] r. wystawionych przez Główny Urząd Celny w K. , Urząd Celny w M. , to jest: pokwitowania, decyzji dotyczących wysokości opłat przywozowych na okoliczność zwolnienia towaru z cła, wspólnotowego charakteru towaru, braku podstaw faktycznych odwołującego do obowiązku uiszczenia cła od samochodów osobowych marki [...] . 2.4. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia przypomniał, iż samochody osobowe marki [...] zostały objęte procedurą tranzytu zewnętrznego na terenie Włoch zgodnie z notą tranzytową Tl nr [...]. W myśl art. 4 pkt 16 WKC procedurą tranzytu zewnętrznego jest rodzajem procedury celnej. Zgodnie z art. 91 ust. 1 a WKC procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczanie z jednego punktu do drugiego punktu znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty towarów niewspólnotowych, nie podlegających w tym czasie należnościom przywozowym i innym obciążeniom ani środkom polityki handlowej. Przemieszczanie towarów w tranzycie zewnętrznym odbywać się może z zastosowaniem procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego Tl, w systemie procedury standardowej lub uproszczonej. Procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki zobowiązanego spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia (art. 92 ust. 1 WKC). W myśl art. 313 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11.10.1993, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 6, str. 3, ze zm., dalej: RWKC), z zastrzeżeniem art. 180 WKC i wyjątków wymienionych w ust. 2, wszystkie towary znajdujące się na obszarze celnym Wspólnoty uznaje się za towary wspólnotowe chyba, że potwierdzono, że nie mają one statusu wspólnotowego. Zgodnie z art. 313 ust. 2 pkt c RWKC towary objęte procedurą zawieszającą nie są uznawane za towary wspólnotowe. Procedura tranzytu to zasadniczo procedura, która umożliwia przewóz towaru przez obszar celny Wspólnoty bez obciążania go należnościami celnymi. Znaczenie terminu "procedura zawieszająca" oraz regulacje dotyczące zasad korzystania z tej procedury zostały określone w art. 84 WKC. Procedura zawieszająca - jak sama nazwa wskazuje - opóźnia powstanie skutków niektórych zdarzeń, powodujących nałożenie na stronę określonych obowiązków, bądź przyznanie jej praw. Zgodnie z art. 88 WKC, dług celny nie powstaje automatycznie z chwilą objęcia towarów procedurą zawieszającą, jednakże organy celne mogą uzależnić objęcie towarów procedurą zawieszającą od złożenia zabezpieczenia w celu zapewnienia uiszczenia długu celnego mogącego powstać w stosunku do tych towarów. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie uznał, że towar w postaci samochodów osobowych [...] w ilości 4 szt. objęty procedurą zewnętrznego tranzytu wspólnotowego (Tl) wg noty tranzytowej MRN [...], jest towarem o statusie niewspólnotowym. Zawieszenie poboru należności celnych nastąpiło do momentu, gdy towary zostały dostarczone do miejsca przeznaczenia, a następnie objęte kolejną procedurą celną. Tym samym, w przypadku dopuszczenia ich do swobodnego obrotu (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie) powstał dług celny, dlatego też organ I instancji był zobowiązany wykonać obowiązki wynikające pośrednio z procedury tranzytu zewnętrznego tj. pobrać należności od towarów niewspólnotowych. Dalej organ II instancji argumentował, że zgodnie z art. 250 WKC, jeżeli procedura celna realizowana jest w kilku Państwach Członkowskich to, podjęte decyzje, przyjęte środki identyfikacyjne oraz dokumenty wydane przez organy celne jednego państwa członkowskiego mają takie same skutki prawne w innych państwach członkowskich jak decyzje podjęte, środki administracyjne i dokumenty wydane przez organy celne każdego z tych państw członkowskich. Podobnie ustalenia dokonane podczas kontroli przeprowadzanych przez organy celne jednego państwa członkowskiego mają taką samą moc dowodową w innych państwach członkowskich jak ustalenia dokonane przez organy celne każdego z tych państw członkowskich. Oznacza to, że "decyzję" (w rozumieniu art. 4 pkt 5 WKC) włoskiego organu celnego o zwolnieniu towaru zgłoszonego we włoskim urzędzie celnym do procedury tranzytu zewnętrznego (Tl) potwierdzającą niewspólnotowy status przedmiotowych w sprawie samochodów należy uznać za wiążącą polskie organy celne (zob. także M. Lux, Prawo celne Unii Europejskiej. Podręcznik dla praktyków z przykładami i pożytecznymi wskazówkami. Szczecin 2004, s. 57). Organ I instancji nie mógł podważyć zasadności decyzji włoskiego organu celnego, który przez objęcie towaru procedurą tranzytu zewnętrznego określił status tego towaru jako niewspólnotowy. Organ II instancji wyjaśnił także, że zgłoszenie towaru do procedury tranzytu nie dokonuje "urząd" tylko zgłaszający. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 17 WKC, "zgłoszenie celne" oznacza czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Zgłoszenia dokonuje zgłaszający, czyli osoba, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu, albo osoba, w której imieniu dokonywane jest zgłoszenie celne (art. 4 pkt 18 WKC). Zgłoszenie celne jest podstawową instytucją prawa celnego. Organ II instancji zauważył również, iż zgłoszenie celne jest czynnością prawną w wyniku, której zgłaszający wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną (tak A. Drwillo [w| Wpis do rejestru towarów jako zgłoszenie celne, Monitor Prawa Celnego i Podatkowego 4/2001). Kodeksowa definicja zgłoszenia celnego skłania do uznania zgłoszenia celnego za oświadczenie woli dotyczące towaru objętego zgłoszeniem (K. Lasiński-Sulecki. W. Morawski [w] M. Krzewiński, K. Lasiński- Sułecki, R. Mateńka, A. Milczarczyk, W. Morawski, R. Rosiak, T. Rudyk, C. Sowiński, M. Śpiewak, Wspólnotowy Kodeks Celny, Warszawa 2007 r., s. 90). Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, iż wspólnotowa procedura tranzytowa pozwala na zawieszenie opłat celnych, podatku akcyzowego, podatku VAT i innych opłat na czas przewozu towarów z urzędu wyjścia do urzędu przeznaczenia. Administracje celne umawiających się Stron zarządzają wspólnotową procedurą tranzytową poprzez sieć urzędów celnych określanych jako urzędy wyjścia, urzędy przeznaczenia i urzędy składania gwarancji. Wspólnotowa procedura tranzytowa rozpoczyna się w urzędzie celnym wyjścia a kończy się, gdy towary i towarzyszące im zgłoszenia tranzytowe zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, zgodnie z przepisami tranzytowymi. Urzędowo poświadczona kopia zgłoszenia tranzytowego jest zwracana przez władze celne do urzędu celnego wyjścia (lub urzędu centralnego w kraju wyjścia). Po otrzymaniu tej kopii, władze celne kraju wyjścia zwalniają procedurę tranzytową a zobowiązanie głównego zobowiązanego wygasa, pod warunkiem, że nie odnotowano żadnych nieprawidłowości. Poprzez dokonanie zgłoszenia tranzytowego w urzędzie wyjścia główny zobowiązany zgłasza towary do procedury tranzytowej: Tl lub T2, które odzwierciedlają różnice w statusie celnym przewożonych towarów. Procedura Tl (tranzyt zewnętrzny) ma zastosowanie dla przewozu towarów niewspólnotowych i powoduje zawieszenie środków, które normalnie są stosowane w przypadku przywozu towarów o takim statusie (art. 91 ust. 1 lit a WKC). Procedura tranzytu wewnętrznego (T2) pozwala, na określonych warunkach, na przemieszczanie z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, przez terytorium państwa trzeciego, towarów wspólnotowych bez zmiany ich statusu celnego (art. 163 WKC). Dalej organ odwoławczy argumentował, że co do zasady towary znajdujące się w ramach obszaru celnego Wspólnoty mają status towarów wspólnotowych, chyba, że zostanie potwierdzony ich niewspólnotowy status (art. 313 ust. 2 RWKC). Jednakże w określonych przypadkach, mimo obowiązywania powyższej zasady, wspólnotowy status towarów musi zostać potwierdzony. Jest to min, sytuacja gdy towary wspólnotowe zostały objęte zawieszającą procedurą celną (art. 313 ust. 2 lit. c RWKC), co bezsprzecznie miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji podkreślił, że głównym zobowiązanym w zgłoszeniu tranzytowym nr MRN [...], którego dane zostały wskazane w polu 50 tegoż zgłoszenia, był podmiot o nazwie: [...] (nr identyfikacyjny: [...]) i to on dokonał zgłoszenia spornego towaru do procedury tranzytu zewnętrznego, a nie jak sugeruje strona włoskie władze celne. Konsekwentnie również zgłoszenia do procedury celnej dopuszczenie do swobodnego obrotu nie dokonały polskie organy celne, a skarżącą. Stosownie do postanowień art. 79 WKC, dopuszczenie do swobodnego obrotu nadaje towarowi niewspólnotowemu status celny towaru wspólnotowego. Dalej organ odwoławczy podniósł, że organ I Instancji w sposób prawidłowy określił kwotę należności celnych przywozowych oraz wyjaśnił, że zgłoszenie celne ma charakter deklaracji, za której treść - na mocy powołanego wyżej art. 199 ust. 1 RWKC - odpowiedzialna jest strona. Podkreślił także, iż organ celny w momencie przyjmowania zgłoszenia sprawdza czy spełnia ono wymogi formalne, tzn. czy jest złożone na właściwym formularzu, prawidłowo wypełnionym, czy jest podpisane oraz czy załączono do niego wszystkie dokumenty wymagane do objęcia towaru procedurą. Jeżeli zgłoszenie spełnia określone wymogi, organ celny zobowiązany jest je przyjąć. 3. Postępowanie przed Sądem I instancji. 3.1. W skardze, reprezentujący stronę adwokat, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: - art. 23 ust. 3 w zw. z art. 23 ust 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 727 ze zm., dalej: p.c.) w zw. z art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (t.j. Dz. U. z 2015r., poz. 613, dalej: o.p.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, że w zgłoszeniu celnym zadeklarowane zostały przez skarżącą nieprawidłowe dane, mogąc mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną a w następstwie wydanie decyzji określającej kwotę długu celnego w wysokości [...] zł, - art. 4 pkt 7 i 8 WKC poprzez ich błędną wykładnię w następstwie błędnego uznania zgłoszone przez stronę samochody za towar niewspólnotowy, podczas gdy przedmiotowy towar, z uwagi na jego stałe pozostawanie na terytorium państw Objętych unią celną, był towarem wspólnotowym, a tym samym nie podlegał opodatkowaniu cłem, - art. 248 ust. 2 RWKC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w następstwie uznania towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu za towar niewspólnotowy, poprzez określenie przez organ celny pierwszej instancji kwoty należności celnych przywozowych różniącej się od kwoty wynikającej z danych zawartych w zgłoszeniu, - art. 23 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską poprzez jego niezastosowanie wyrażające się w braku uwzględnienia, iż kraje należące do Unii Europejskiej objęte są unią celną, która rozciąga się na całą wymianę towarową i obejmuje zakaz nakładania ceł przywozowych i wywozowych między Państwami Członkowskimi oraz wszelkich opłat o skutku równoważnym, co w następstwie implikuje, że zgłoszone przez stronę do procedury dopuszczenia do obrotu samochody osobowe marki [...] , który nigdy nie opuściły terytorium Unii Europejskiej, podlegały zwolnieniu od ceł przywozowych i wywozowych, - art. 33 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy VAT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, iż strona w zgłoszeniu celnym wykazała kwotę podatku należnego nieprawidłowo, - art. 27 ust. 4 u.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że skarżąca w zgłoszeniu celnym wykazała w sposób nieprawidłowy kwotę akcyzy, - art. 250 WKC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w następstwie błędnego uznania towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu za towar niewspólnotowy, 2) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj., naruszanie art. 7, 76, 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz ustalenie na jego podstawie w sposób niewłaściwy stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, i niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej dokumentów z dnia 19 września 2014 r. wystawionych przez główny Urząd Celny w K., Urząd Celny w M.. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przywołany przepis nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). 4.3. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa procesowego wyjaśnić należy, że wskazane w skardze przepisy: art. 7, art. 76, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie mogły zostać przez organ naruszone z uwagi na fakt, że nie miały w sprawie zastosowania. Jednak dokonując sądowej kontroli zaskarżonej decyzji w kontekście analogicznych uregulowań o.p., Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem ustalony przez organ stan faktyczny przyjął za podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. 4.4. Przypomnieć należy, że z art. 122 o.p. wynika, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 o.p.), co w przedmiotowej sprawie uczynił. Wskazać także należy, że z art. 180 § 1 o.p. wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W kontekście powyższego bez znaczenia dla sprawy pozostaje wnioskowany przez stronę dowód z dokumentów z dnia 19 września 2014r. wystawionych przez główny Urząd Celny w K. , Urząd Celny w M. . Nie dotyczy on bowiem ani przedmiotowych samochodów ani zgłoszenia celnego złożonego w niniejszej sprawie. Z art. 188 o.p. wynika bowiem, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Skoro wnioskowane dowody nie mają znaczenia dla sprawy z uwagi na fakt, iż dotyczą innych samochodów i innego zgłoszenia, stanowisko organu Sąd uznał za zasadne. 4.5. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, w ocenie Sądu, zasadnicze znaczenie dla sprawy ma art. 250 WKC. Stosownie do jego postanowień jeżeli procedura celna realizowana jest w kilku Państwach Członkowskich, to podjęte decyzje, przyjęte środki identyfikacyjne oraz dokumenty wydane przez organy celne jednego Państwa Członkowskiego mają takie same skutki prawne w innych Państwach Członkowskich jak decyzje podjęte środki administracyjne i dokumenty wydane przez organy celne każdego z tych Państw Członkowskich. Także ustalenia dokonane podczas kontroli przeprowadzanych przez organy celne jednego Państwa Członkowskiego mają taką samą moc dowodową w innych Państwach Członkowskich jak ustalenia dokonane przez organy celne każdego z tych Państw Członkowskich. W rozumieniu art. 4 pkt 5 WKC decyzja to każda czynność administracyjną dotyczącą prawa celnego, podjętą przez organ celny w indywidualnym przypadku, mającą skutki prawne w odniesieniu do jednej lub kilku osób określonych lub mogących zostać określonymi; określenie to obejmuje między innymi wiążącą informację w rozumieniu art. 12. Wskazać także należy, że Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 15 września 2011r., C-138/10, PD grup EOOD przeciwko Direktor na Agentsia, "Mitnistsi" wyraził pogląd, że przyjęcie zgłoszenia celnego można określić jako czynność, która wywołuje skutki prawne – chociażby w postaci objęcia zgłoszonego towaru procedurą celną – jest więc decyzją w rozumieniu art. 4 pkt 5 WKC (LEX nr 898574). Zauważyć także należy, że pojęcia decyzji występujące w prawie polskim i wspólnotowym nie są tożsame. A zatem czynności traktowane przez polskie prawo jako czynności materialno-techniczne – a więc zgłoszenie celne - mogą zostać uznane za decyzje w rozumieniu prawa wspólnotowego (por. K. Lasiński-Sulecki Autonomia pojęć "decyzja" i "odwołanie" we wspólnotowym kodeksie celnym, teza 4 EPS 2007/11/24-27, K. Piech, Wprowadzenie towarów na obszar celny Unii Europejskiej, LEX a Wolters Kluwer Bisiess, Warszawa 2012, s. 127, oraz wyroki: WSA z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Po 1494/13, LEX nr 1479696, WSA z dnia 3 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1773/10, LEX nr 756636). W ocenie Sądu, samo przyjęcie zgłoszenia celnego stanowi zachowanie organu, które wywołuje "skutki prawne w odniesieniu do jednej lub kilku osób określonych lub mogących zostać określonymi". Podstawowym skutkiem prawnym jest w tym wypadku objęcie towaru procedurą celną. W konsekwencji przyjęcie zgłoszenia celnego jest decyzją w rozumieniu art. 4 pkt 5 WKC i wywołuje przewidziane w art. 250 WKC skutki prawne. 4.6. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że zakupione przez stronę na aukcji internetowej cztery samochody osobowe marki [...] (które funkcjonowały jako pojazdy rządowe wykorzystywane przez armię amerykańską stacjonującą na terenie Włoch) zostały objęte, na wniosek głównego zobowiązanego, procedurą tranzytu zewnętrznego na terenie Włoch zgodnie z notą tranzytową Tl nr [...], co oznacza, że przemieszczanie towarów nastąpiło w ramach procedury tranzytu (zawieszającej procedury celnej) zewnętrznego. A zatem status celny tych pojazdów został zadeklarowany jako niewspólnotowy. Zgodnie z art. 313 ust. 2 pkt c RWKC towary objęte procedurą zawieszającą nie są uznawane za towary wspólnotowe. Procedura tranzytu to zasadniczo procedura, która umożliwia przewóz towaru przez obszar celny Wspólnoty bez obciążania go należnościami celnymi. Jest to, więc procedura zawieszająca. Znaczenie terminu "procedura zawieszająca" oraz regulacje dotyczące zasad korzystania z tej procedury zostały określone w art. 84 WKC. 4.7. Przypomnieć także należy, że zgodnie z art. 4 pkt 17 WKC, zgłoszenie celne oznacza czynność, poprzez którą osoba wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Zgłoszenia dokonuje zgłaszający, czyli osoba, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu, albo osoba, w której imieniu dokonywane jest zgłoszenie celne (art. 4 pkt 18 WKC). Zgłoszenia celnego nie dokonuje organ celny, gdyż jest to uprawnienie/obowiązek zgłaszającego, który korzysta z przewidzianego w art. 58 WKC prawa wyboru dopuszczalnego przeznaczenia celnego. Zgłoszenie celne jest podstawową instytucją prawa celnego. Z uwagi na fakt, że zgłoszenie celne zostało przyjęte, z chwilą jego przyjęcia powstał najważniejszy skutek prawny w postaci powstania długu celnego (art. 201 ust. 2 WKC). 4.8. Skoro samochody marki [...] objęte zostały na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego we Włoszech procedurą zawieszającą, to zgodnie z art. 313 ust. 2 pkt c RWKC, nie zostały zadeklarowane (uznane) za towary wspólnotowe. Procedura zawieszająca opóźnia powstanie skutków niektórych zdarzeń, powodujących nałożenie na stronę określonych obowiązków, bądź przyznanie jej praw, co jednak nie oznacza, że skutków tych nie wywoła w terminie późniejszym. Zgodnie z art. 88 WKC, dług celny nie powstaje automatycznie z chwilą objęcia towarów procedurą zawieszającą, jednakże organy celne mogą uzależnić objęcie towarów procedurą zawieszającą od złożenia zabezpieczenia w celu zapewnienia uiszczenia długu celnego mogącego powstać w stosunku do tych towarów. 4.9. Zgłoszenie przez stronę zakupionych samochodów do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu, stanowi także o ich statusie niewspólnotowym. Dopuszczenie do swobodnego obrotu jest zdarzeniem późniejszym w stosunku do przyjęcia zgłoszenia celnego. W przypadku dopuszczenia ich do swobodnego obrotu (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie) powstał dług celny, dlatego też organ I instancji był zobowiązany wykonać obowiązki wynikające pośrednio z procedury tranzytu zewnętrznego tj. pobrać należności od towarów niewspólnotowych. W wyniku weryfikacji w/w zgłoszenia celnego organ I instancji stwierdził brak podstaw do zwolnienia towaru z cła z uwagi na fakt, iż nie zostały spełnione przesłanki określone w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1186/2009 ustanawiającym wspólnotowy system zwolnień celnych. Bowiem deklarowana przez zgłaszającego w polu 47 metoda płatności "Z" ma zastosowanie w wypadku, gdy brak obowiązku uiszczenia należności wynika z faktu zastosowania przewidzianego w prawie całkowitego zwolnienia od należności celnych i/lub podatkowych, natomiast zadeklarowany towar został objęty procedurą tranzytu zewnętrznego na terenie Włoch, zgodnie z notą tranzytową Tl nr [...]. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, w ocenie Sądu, przedmiotowe towary posiadały status niewspólnotowy, co z kolei implikuje brak podstaw do ich zwolnienia po objęciu procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu. Tym samym organ nie naruszył art. 248 ust. 2 RWKC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w następstwie uznania towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu za towar niewspólnotowy. 4.10. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie nie mogły również odnieść skutku zarzuty naruszenia art. 23 ust. 1 i 3 p.c. w zw. z art. 207 § 1 i 2 o.p. Z art. 23 ust. 1 p.c. wynika, że to na zgłaszającym ciąży obowiązek obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty należności przywozowych lub wywozowych. Jeżeli przed zwolnieniem towaru organ celny stwierdzi, że zgłaszający w zgłoszeniu celnym podał nieprawidłowe dane, mające lub mogące mieć wpływ na wysokość kwoty wynikającej z długu celnego lub zastosowaną procedurę celną, wydaje decyzję, w której określa kwotę wynikającą z długu celnego lub rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego zgodnie z przepisami prawa celnego (art. 23 ust. 3 p.c.). Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, co wykazano wyżej. W konsekwencji organ prawidłowo zastosował art. 23 ust. 3 p.c. 4.11. Mając na uwadze, wynikający z powyższych rozważań, niewspólnotowy charakter zakupionych samochodów [...] , skarżąca nie wykazała skutecznie, aby organ podatkowy naruszył wskazane w skardze przepisy ustawy VAT oraz u.p.a. Przypomnieć bowiem należy, że strona upatruje naruszenie powołanych przepisów w przyjęciu przez organy podatkowe niewspólnotowego statusu celnego zakupionych przez nią samochodów [...] . W ocenie skarżącej, niewspólnotowy charakter tych samochodów wynikać miał z twierdzenia, że towar ten nigdy nie opuścił terytorium Unii Europejskiej, a zatem podlegał zwolnieniu z ceł. W konsekwencji, zdaniem strony, zaskarżona decyzja narusza art. 23 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Tezy tej Sąd nie podziela. Co do zasady, na co trafnie zwrócił uwagę organ II instancji w zaskarżonej decyzji, towary znajdujące się w ramach obszaru celnego Wspólnoty mają status towarów wspólnotowych, chyba, że zostanie potwierdzony ich niewspólnotowy status (art. 313 ust. 2 RWKC), co miało miejsce w niniejszej sprawie. Wspólnotowy status przedmiotowych towarów nie został potwierdzony, zostały one bowiem objęte zawieszającą procedurą celną (art. 313 ust. 2 lit. c RWKC). W konsekwencji znajdowanie się towaru na obszarze celnym Unii nie przesądza o jego wspólnotowym statusie. 4.12. Końcowo wskazać także należy, że WKC w art. 66 przewiduje instytucję unieważnienia zgłoszenia celnego, która dotyczy zgłoszeń celnych przyjętych przez organ celny. Stwarza ona podstawę prawną dla zgłaszającego do wystąpienia do organu z wnioskiem o unieważnienie zgłoszenia, tj. o całkowite pozbawienie bytu materialnego i prawnego takiego zgłoszenia, przy czym wniosek powinien być złożony w formie pisemnej i należycie udowodniony. Art. 66 ust. 1 WKC stanowi bowiem, że jeżeli zgłaszający przedstawi dowód, że towar został zgłoszony omyłkowo do procedury celnej właściwej temu zgłoszeniu lub że w wyniku zaistnienia szczególnych okoliczności objęcie towaru procedurą celną, do której został zgłoszony, nie jest już dalej uzasadnione, organy celne, na wniosek zgłaszającego, unieważniają już przyjęte zgłoszenie. Jednakże jeżeli organy celne poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów, wniosek o unieważnienie zgłoszenia może zostać uwzględniony jedynie po przeprowadzeniu takiej rewizji. 4.13. W konsekwencji, na zasadzie art.151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.