III SA/Gl 642/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 2 lutego 2026 r. sprawy ze skargi J. W., G. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 16 maja 2025 r. nr SKO.PSI/41.5/276/2025/6371 w przedmiocie zwrotu podania postanawia odrzucić skargę G. W. Pismem z dnia 20 czerwca 2025 r. G. W., J. W. wnieśli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej SKO) z dnia 16 maja 2025 r. nr SKO.PSI/41.5/276/2025/6371 w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia pana J. W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Oznacza to, że skargi nie może złożyć osoba niemająca w tym interesu prawnego. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skarga taka – jako niedopuszczalna z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1-5 i 5a p.p.s.a. podlega odrzuceniu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 32 p.p.s.a.). Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego wyraża się w tym, że podmiot ten działa we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego nań obowiązku (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2017, s. 322). Interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniały zastosowanie normy prawa materialnego (por. np. wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r., sygn. I OSK 1043/10; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podmiot wnoszący skargę winien zatem wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. II OSK 355/14). W postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżonym postanowieniem Skarżąca nie brała udziału jako strona. Stroną tego postępowania był J. W. Okolicznością bezsporną jest, że zażalenie na etapie postępowania przed SKO wnieśli zarówno pan J. jak i pani G.. SKO postanowieniem stwierdziło niedopuszczalność zażalenia jedynie co do pana J. W., pani G. W. służyło bowiem prawo do wniesienia zażalenia, gdyż postępowanie zainicjowane było jej wnioskiem. Wobec powyższego stwierdzić należało, że pani G. W. nie miała interesu prawnego co do wniesienia skargi na postanowienie, które jej nie dotyczyło. Dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę G. W. jako niedopuszczalną.